Dag 334 van 2555: wat is het dat ik denk verloren te hebben wanneer ik spreek over ‘terugkrijgen’ – deel 3 – herdefinitie

Dip-Lite cursusDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

 

In de vorige blogs sprak ik over het woord ‘terugkrijgen’ als het terugkeren naar een eerder punt en dat te krijgen wat mij toekomt alsof het een gunst van de ander aan mij is. Hetgeen verloren is gegaan weer terug claimen, dan spreek ik niet over mijn dochter die ik verloren had, maar over haar expressie die ik mis omdat ik mij daar prettig bij voelde en van genoot. Dus in feite een gemis van een gevoel is hetgeen waar ik blij over ben dat het is terug gekeerd. Dat is ook waarom ik het woord ‘terugkrijgen’ in mijn eerste blog wilde ombuigen naar ‘terugkeren’. Ik ben weer teruggekeerd naar dat punt waar ik mij het prettigst voelde.

 

De volgende vraag kwam bij mij op voordat ik deze blog zou schrijven om het woord ‘terugkrijgen’ te herdefiniëren, kan ik dit woord in deze context wel herdefiniëren of moet ik gewoonweg mijzelf realiseren dat ik beter een ander woord kan gebruiken binnen deze context. Of wellicht moet ik mijn startpunt veranderen in de gehele context en zien en realiseren dat het terugkeren naar een moment waarop ik mij het prettigst voelde een limitatie voor de rest van mijn leven betekent. Want dit zou impliceren dat ik al mijn energie zou stoppen in het terugkeren naar dat ene punt dat ik al geleefd heb, maar wil blijven herleven, omdat het zo goed voelt. Dit betekent leven vanuit energetische ervaringen, zonder dat dit een belang zou dienen dat een ieder dient, dan alleen mijzelf een goed gevoel bezorgen. Een egoïstisch streven naar een egoïstische daad. Dus zal ik het woord ‘terugkrijgen’ binnen deze context niet herdefiniëren, maar mijn startpunt binnen deze context veranderen van een egoïstische daad naar het simpel hier zijn zonder energetische beslommeringen, terwijl ik geniet van het kind dat is toevertrouwd aan mij als ouder terwijl zij zich beetje bij beetje fysiek en emotioneel herstelt met behulp van homeopathie als eerste EHBO middel.

 

Wat er deze week gebeurde bevestigde nogmaals de energetische aard van het beleven van het woord ‘terugkrijgen’. Naast de homeopathische druppen die mijn dochter al nam kwamen er ook nog druppen bij die op de spieren en banden hun effect zouden moeten hebben. Nog geen 2 dagen was zij bezig met de nieuwe druppen en een hevige spierpijn op plekken die zij nog niet had gehad en al wel had gehad openbaarde zich. Daarnaast bracht dit ook een enorme vermoeidheid met zich mee. Na 4 dagen besloten we in overleg met de homeopaat om de nieuwe druppen te stoppen om te zien of deze symptomen weer weg zouden gaan. Vandaag 3 dagen na het stoppen van de druppen is de vermoeidheid en de spierpijn weer bijna verdwenen. Tot aankomende woensdag mag zij niet opnieuw beginnen met de druppen om een zo duidelijk mogelijk beeld te hebben van wat er aan de hand is.

 

Ik merkte gedurende deze week dat ik energetisch de tegenpool beleefde van het blij zijn dat ik ‘mijn kind weer terug kreeg’. Ik voelde mij energetische leeggezogen en de angst dat we weer terug bij af waren begon op de achtergrond aan te zwellen. Hierin kon ik goed zien dat het ‘krijgen’ echt iets was waar ik van vond dat ik er recht op had en mij dus nu, met de fysieke terugval door de homeopathische druppen, berooft voelde van mijn geluk of mijn kans op geluk. Waarbij geluk tegelijkertijd vrijheid betekent, het bevrijd zijn van dit ziekelijke juk wat nu al een jaar of 4 deel uitmaakt van ons leven als gezin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij berooft te voelen van een geluk moment waar ik mij het prettigst bij voel en wat ik dus wil herbeleven tot in den eeuwigheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een positief gevoel blijven herhalen om verder niets anders meer te hoeven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door het zoeken naar dit punt van geluk/vrijheid mijzelf een alibi geef om mij niet verder met mijn leven te hoeven bemoeien, maar altijd mag blijven zoeken binnen elke context en elke adem naar dat sprankeltje geluk/vrijheid. Ik stop het zoeken en de herhaling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een alarmbelletje af te laten gaan wanneer ik woorden als krijgen terug en terugkrijgen gebruik die aan geven dat ik terug wil naar een punt van egoïsme, zodat ik in het moment verder kan gaan dan te denken: wat een aparte woordkeuze gebruik ik, en te zien/realiseren/begrijpen waar ik mee bezig ben in dat moment om mijzelf te corrigeren.

 

Dag 273 van 2555: we zijn zooo blij – zelfvergevingen en zelfcorrectie zinnen

basisinkomengarantieVoor context zie blog dag 271.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vrouwen in de winkel die een sjamanen cursus ‘je van het’ vinden te beschouwen als personen die het niet op een rijtje hebben. Waarin ik mijzelf vergeef om mij te vergelijken met deze vrouwen en te oordelen dat zij het niet op een rijtje hebben en ik klaarblijkelijk wel.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met anderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander oordeel/veroordeel omwille van een goed gevoel bij mijzelf dat ik niet uit mijzelf kan halen. Ik stop het vergelijken en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te vergelijken met de ander als mijzelf maar te zien wat de ander mij aanreikt binnen mijn reactie op de ander. Met andere woorden wat mis ik in mijzelf of wat veroordeel ik in mijzelf waar de ander mij op wijst door zijn/haar gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nodig te hebben mij te vergelijken met een ander om zo als beter/goed uit de bus te komen en niet mijn zelfvertrouwen/zelfwaarde uit mijzelf te halen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik niet kan vertrouwen op mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ergens in mij nog niet instaat ben om op mijzelf te vertrouwen en een punt van stabiliteit te zijn voor mijzelf door meer vertrouwen op mijn ‘geest’ te projecteren dan op wie ik kan zijn in ieder moment. Ik stop het en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst in mijzelf te zien en vast te stellen wat het is dat het mij onmogelijk maakt om op mijzelf te vertrouwen alvorens ik naar buiten treed en handel en spreek vanuit een punt dat nog niet helder voor mijzelf is en meer gevolgen en ongelijkheid  teweeg brengt dan eenheid en gelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan de ander wanneer die niet inziet dat zijn/haar handelen en wandelen niet in het belang van een ieder zijn, terwijl ik dat zelf ook niet altijd op orde heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geïrriteerd met mijzelf te zijn wanneer ik niet handel in het belang van een ander door niet alles in ogenschouw te nemen en te handelen en wandelen vanuit energie als emoties en gevoelens.

 

Wanneer en als ik mijzelf als geïrriteerd ervaar door niet te handelen in het belang vaneen ieder dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een mening heb over hoe ik in staat zou moeten zijn om altijd in het beste belang vaneen ieder te handelen terwijl dat niet realistisch is op dit moment in mijn proces. Ik stop de irritatie en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze irritatie met mijzelf om te zetten naar het hier te zijn in elk moment en elke adem als een proces waar ik mijzelf naar toe begeef en elke keer als ik struikel of val dat niet te gebruiken om mijzelf af te schieten als mislukkeling maar te leren van die momenten en te zien/realiseren/begrijpen wat het veroorzaakte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blijheid vanuit emoties en gevoelens als een uiting van een polariteit bij de ander als teveel te ervaren, als een disrespect voor het leven waarbij het leven in een onbewuste staat geleefd wordt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te verplaatsen in de ander als mijzelf en te zien/realiseren/begrijpen dat een ander op een ander punt in zijn/haar proces is en dat ook ik niet altijd instaat ben om het leven te respecteren bij een gebrek aan overzicht en het weten van alle ins en outs als het gaat om het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie oordelen over de emoties van anderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog niet instaat ben om mij in de schoenen van de ander te verplaatsen in elk moment en elke ademhaling. Ik stop het oordelen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te concentreren op mijn eigen proces en wanneer ik op die manier het pad van een ander kruis en van enige assistentie kan zijn dan is dat mooi, maar het moet geen missie op zich worden waarbij ik niet instaat ben om gas terug te nemen en mijn woorden eerst te wegen alvorens ik ze spreek om zo de gevolgen voor het geheel te beperken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn irritatie te laten voeden door het feit dat de medewerkster teveel kortingskaarten ging uitdelen vanuit een nep gevoel van blijheid en ik in mijzelf het gevoel creëerde dat de emmer aan het overstromen was en dit de laatste druppel dus was. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets van buiten af mij emotioneel te laten leiden tot een punt van ‘ik heb het gehad met jou’, terwijl het hier daadwerkelijk ging om de frustratie dat ik niet met/aan haar kon communiceren dat zij verstrikt zat in een polariteit en hetgeen wat werkelijk aan de hand was onder de blijheid schoffelde.

 

Wanneer en als ik mijzelf door emoties van buitenaf laat leiden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in mijn kracht sta en mij laat beïnvloeden door zaken die ik zelf niet kan beïnvloeden omdat ze niet van mij zijn en dus mijzelf niet concentreer op mijn eigen proces. Ik stop de beïnvloeding door emoties van buitenaf  en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf op mijn eigen proces te focussen en niet ook nog eens de wereld op mijn schouders mee te nemen, omdat dit reddersgedrag alleen het ego bedient en niet in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander iets waardevols te willen meegeven omdat ik dat zelf ook had geapprecieerd zonder te zien dat de ander nog niet op dat punt was aanbeland om het waardevolle in te zien waardoor ‘geven zoals jezelf zou willen ontvangen’ niet gerealiseerd kon worden vanwege de ongelijkheid in mijn startpunt.

 

Wanneer en als ik mijzelf ‘het de ander geven wat ik zelf ook had gewild’ door de strot van de ander zie duwen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat assistentie niet op iemand geforceerd kan worden. Ik stop het forceren van de ander en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf wanneer ik een kans zie om de ander iets duidelijk te maken ik eerst kijk of de ander dat aankan in dat moment en zo niet dan laat ik het varen en beschouw ik het niet als een gemiste kans.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij ongelijk aan de ander als mijzelf op te stellen uit de behoefte om de ander te geven wat ik zelf graag zou hebben gehad en mij niet realiserend dat ik wellicht op datzelfde punt in mijn proces zelf ook niet de boodschap had kunnen zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf in ongelijkheid aan de ander zie staan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een situatie creëer die niet in het belang van een ieder is en dus gevolgen heeft voor ons beiden. Ik stop de gemaakte ongelijkheid en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf één en gelijk aan de ander op te stellen om zo in dat moment waarin wij elkaar ontmoeten en onze wegen elkaar kruisen ik met de ander kan zijn en op die manier er voor de ander kan zijn dan vooruit te hollen en de ander te wijzen op zaken die hij/zij nog niet ziet/beseft en dus niet dat moment van samenzijn van 2 wezens te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het moment te zien dat ook ik vanuit een startpunt van emoties handelde en sprak, wat mij onbewust een gevoel van mislukt zijn gaf, waarop ik achteraf mijn handelen ook als mislukt beoordeelde en alleen nog maar hoopte op het planten van een zaadje terwijl ik wist dat ik het toekomstige plantje al bij de grond had afgebroken.

 

Wanneer en als ik mijzelf een mislukkeling voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel vanuit meningen en verwachtingen over mijn directe toekomst en dus niet in het moment heb kunnen zijn, het moment waarin ik bepaal wie ik ben. Ik stop het labelen van mijzelf als mislukkeling en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf in het moment te bepalen wie ik ben en niet aan de hand van meningen en verwachtingen mijzelf afmeet aan een onrealistisch zelfbeeld, waardoor ik beter snap wie ik ben en kan handelen naar anderen vanuit wie ik ben in het belang van een ieder in elk moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij betrapt te voelen nadat mijn dochter mij erop wees en vroeg dit niet meer te doen, het attent maken van mensen die er niet op voorbereid zijn of aan toe zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij betrapt te voelen wanneer ik vanuit gevoelens en emoties handel of spreek terwijl ik in mijn ‘geest’ mijzelf al verder waarneem, dus als iemand die dat niet meer doet en vorm ik de confrontatie met de werkelijkheid om tot een gevoel van betrapt zijn als een excuus om te overleven binnen mijn eigen gestelde normen en waarden.

 

Wanneer en als ik mijzelf betrapt voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag gezien wil worden als iemand die niet handelt in het belang van een ieder, maar realiseer mijzelf niet dat ik in een proces zit naar het handelen in het belang van een ieder, een proces dat met vallen en opstaan gepaard gaat. Ik stop het betrapt voelen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer betrapt te voelen wanneer ik niet handel in het belang van een ieder maar deze impasse om te zetten en te gebruiken om te onderzoeken waarom ik niet in het belang van een ieder heb gehandeld.

Dag 97 van 2555; maakt geven aan goede doelen mij tot een goed mens?

Dag 97 van 2555; maakt geven aan goede doelen mij een goed mens?  Goede doelen hier, goede doelen daar, collectebussen door de straat en goede doel programma’s op tv. Maar alle goedheid op een stokje, gaan wij het verschil maken met al die goede doelen? Word ik een beter mens als ik geef aan goede doelen? Waarschijnlijk wordt je door andere mensen in de maatschappij gelabeld als een goed mens, wanneer je geeft aan een goed doel. Maakt dat jou dan ook tot een goed mens?

 

Geven aan goede doelen is het afkopen van je zelfverantwoordelijkheid. De wereld van de goede doelen is 1 grote “goed gevoel” business. Dus wanneer we onze zelfverantwoordelijkheid afkopen met het geven aan goede doelen, dan voelt het alsof wij iets aan de problematieken waar de goede doelen voor staan, hebben gedaan. Dat is het goede gevoel, zo van “kijk ik denk aan de wereld om mij heen”.

 

Maar laten we mekaar nou geen mietje noemen en eens even in zelfoprechtheid kijken naar wat wij aan het doen zijn. Geven aan goede doelen is symptoombestrijding in het meest gunstige geval, want zeer weinig tot niets van onze euro gaat daadwerkelijk naar de doelgroep/onderzoek toe. Het ondersteunen van symptomen is gelijk aan het in stand houden van het probleem. Dus door te geven aan goede doelen houdt je het probleem instant waarvoor het goede doel “strijd”.

 

Bij kanker is b.v. een tumor, een symptoom van de aanwezigheid van kanker/kankercellen in het lichaam. Het verwijderen van de tumor kan als een bevrijding ervaren worden en een “goed gevoel” geven dat de kanker is aangepakt. De realiteit is echter anders, de kanker komt in welke vorm dan ook terug, omdat het in de eerste plaats nooit behandeld is.

 

Zo is het ook met goede doelen, het geven aan goede doelen is het verwijderen van de tumor en het instant houden van de oorzaak. Een mooi voorbeeld is Fair Trade als goed doel. Wat Fair Trade wil bewerkstelligen in derde wereld landen zou eigenlijk een vanzelfsprekendheid moeten zijn. Armoede, slechte hygiene, slechte gezondheidszorg en weinig educatie is niet een standaard waar wij allemaal aan zouden willen voldoen. Dus is dan de vraag waarom de derde wereld landen wel deze standaard mogen hebben en wij in de eerste wereld niet. Door een organisatie als Fair Trade worden alleen maar de symptomen bestreden en zullen de mensen daar nooit uitkomen op onze standaard van leven, dus houden we de armoede daar instant. De oorzaak is ongelijke verdeling van grondstoffen en geld wat je niet egaliseert door een beetje te geven.

 

Dus hoe gek het ook mag klinken, door te geven aan goede doelen sterven er meer mensen onnodig. Door niet meer te geven aan goede doelen en de goede doelen te laten stoppen en ons te focussen op gelijke verdeling van grondstoffen en geld in de wereld, zo spoedig als mogelijk, zal op het geheel gezien minder slachtoffers maken.

 

Dus komt de vraag weer terug op, maakt geven aan goede doelen mij tot een goed mens? Nee. Nu zou de vraag wat genuanceerder gesteld kunnen worden. Staan wij in dienst van het LEVEN als wij geven aan goede doelen? Nee. Goede doelen geven een goed gevoel om zo de ogen te kunnen/mogen sluiten voor wat er  echt gaande is in de wereld. Dat is misschien even niet leuk om te horen en ik zie mensen ook altijd meteen in pure reactie gaan als er wordt getornd aan hun goedheid. Maar het is duivels om op deze manier nog honderden, duizenden, miljarden jaren mensen aan de andere kant van de wereld te laten sterven en op zijn best een rot leven te laten leven, terwijl wij in overvloed leven. Dus sorry voor je als je erachter komt dat je toch niet zo jofel bezig bent, maar goede doelen is en blijft struisvogel politiek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen als ik niet gaf aan goede doelen en dan gezien te zullen worden als een slecht mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de boodschap helder over te kunnen brengen in het verleden waarom ik niet gaf aan goede doelen, omdat het gebaseerd was op gevoelens, waardoor het waarom niet helder was voor mij en ik het daardoor niet kon overbrengen op anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zonde van mijn geld te vinden om te geven aan goede doelen wetende uit onafhankelijk onderzoek dat er erg veel aan de strijkstok blijft hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefrustreerd te zijn als ik niet kon uitleggen waarom ik niet gaf aan goede doelen en daardoor toch weer bang te zijn om als slecht mens gezien te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij het normaal vinden dat sommige bevolkingsgroepen/naties het minder hebben dan ons, waarbij doneren/geven voor ons de oplossing is om ons geweten te sussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij geloven dat wanneer we zo nu en dan eenbeetje geld geven of wat goederen dat het wel goed zal gaan met de minder bedeelden onder ons en ons niet te realiseren dat alleen gestructureerde en constante ondersteuning aan alle minder bedeelden een verschil zal maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij bij het denken aan de minder bedeelden nooit bedenken dat het een vanzelfsprekendheid zou moeten zijn dat zij allen dezelfde levensstandaard zouden moeten hebben als wij, de beter bedeelden in de eerste wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij mensen onnodig laten creperen door liever te doneren en het geweten te sussen dan structurele ideeën op tafel te leggen om gelijkheid in de wereld te brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij liever struisvogel politiek bedrijven dan werkelijk te kijken naar het daadwerkelijke effect van doneren/symptoombestrijding op de langere termijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij kwaad worden en aangebrand zijn als er aan onze goedheid wordt getornd als het gaat om onze sociale betrokkenheid met goede doelen, terwijl we niet willen kijken naar de consequenties van ons doneer gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij het zijn van een goed mens verwarren met een goed gevoel waarbij het goede gevoel een dekmantel is van het sussen van het geweten dat best weet dat wij niet goed bezig zijn, maar het goede gevoel niet willen opgeven om vervolgens te moeten zien dat wij mensen zijn die niet in dienst staan van het leven, maar in dienst staan van egoïsme.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij okay zijn met het in stand houden van de problemen in de wereld zolang wij ons leven maar kunnen voortzetten en gezien worden als nobele mensen die geven om een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij zo naïef zijn dat wij willen geloven dat met het geven van een beetje geld wij wereldproblematieken kunnen aanpakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet willen weten hoe goed wij het hebben ten opzichte van de minder bedeelden in de wereld en zo ook niet willen kijken naar oplossingen die worden aangedragen om radicaal met ongelijkheid in de wereld korte metten te maken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bewustzijn te blijven verspreiden over de kwaadaardigheid die zit in goede doelen om zo een Gelijkheids Geld Systeem te introduceren als alternatief op de huidige situatie die klaarblijkelijk niet werkt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen frustratie te ervaren als mensen op hun tenen zijn getrapt als zij ontdekken dat ze misschien niet zo goed/geweldig zijn dan ze zelf willen geloven als het onderwerp goede doelen op tafel komt.