Dag 124 van 2555; ik ben mijn handtas en ik verafschuw hem

Dag 124 van 2555; ik ben mijn handtas en ik verafschuw hem Toen wij deze zomer naar Nederland verhuisden was het weer redelijk slecht. De handtas die ik had was een eigen creatie van stof en al gauw bleek dat in dit koude kikkerlandje het niet een handig item was om belangrijke spullen in te stoppen. Financieel waren we er nog absoluut niet bovenop en geld voor een mooie degelijke handtas van leer was er niet. Ik had al wel gekeken wat er zoal was, maar alles was meer dan het budget dat ervoor bedoeld was. Ik baalde hier best wel van, ik ben geen echt tassenmens en zie de handtas als een noodzakelijk kwaad, maar als ik er dan toch 1 moet gebruiken vanuit praktische overwegingen dan is het leuk als de tas ook praktisch is en er een beetje naar mijn smaak uitziet. Op een gegeven moment liepen mijn partner en ik over de zaterdag markt  en zagen een handtassen kraam. Echte plastic handtassen voor maar €15! Mijn partner moedigde mij aan te kijken of er wat bij zat voor mij. Na 1 blik wist ik al dat ik het niet veel vond, maar gaf het nog een tweede kans, wetende dat dit de prijs was die we ons wel konden permitteren. Uit vele lelijke onpraktische modellen met toeters en bellen koos ik mijn huidige tas. Ik was er niet happy mee, maar mijn spullen bleven wel droog op deze manier.

 

De weken erna ervoer ik schaamte voor deze tas wanneer ik buitenshuis ermee liep. Het voelde alsof iedereen naar mij keek en mij uitlachte voor het afgrijselijke gedrocht dat ik bij mij droeg. Steeds meer verstopte ik de tas terwijl ik hem kruislings om had achter op mijn rug. Wanneer ik ergens kwam zette ik mijn tas niet te pontificaal neer en zoveel mogelijk uit het zicht. Totdat ik eindelijk door had wat ik deed, ik identificeerde mij met mijn goedkope plastic handtas en vergeleek mij met een ieder die een mooiere tas had volgens mijn opinie. Ik was best geschokt, een soort van schaamte op een schaamte. Geschokt dat ik mij dus identificeerde met mijn tas, ik schaamde mij voor het zijn van een goedkoop en een wanna be geslaagd iemand en vervolgens schaamde ik mij voor dit schamen. Hoe ingewikkeld kun je het maken?

 

Ik wil dus niet worden gezien als goedkoop en waardeloos, maar als duurzaam/exclusief en speciaal. Waarbij beiden geen hout snijden en simpelweg elkaars polen zijn en dus meer van hetzelfde. Dus dit eindigt alleen maar in het mijzelf vergelijken met anderen uit een soort van competitie, om uit te maken in welke pool van de polariteit ik zit, om mij vervolgens meer of minder dan de ander te voelen. Dat is pas waardeloos. Het mij niet kunnen neerleggen bij mijn financiële situatie en daardoor niet in het hier en nu te kunnen zijn, maar in constante vergelijking met anderen mijzelf net iets op te hemelen en net iets minder waardeloos te voelen. Terwijl ik dan voor het gemak over het hoofd zie, dat wat ik wel heb hier in het moment en datgene op die manier moet missen, dus dat is zelf sabotage, dromen van wat je niet hebt en niet zien wat je wel hebt. Dit is dan ook het moment om daar een punt achter te zetten en niet langer mijn realiteit te ontvluchten, omdat het mij niet aanstaat en omdat ik het verafschuw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te identificeren met het gevoel dat mijn huidige handtas in mij oproept.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verafschuwen om het feit dat ik mij door identificatie met mijn handtas, waardeloos en goedkoop voel en zo een beeld van/over mijzelf neerzet gebaseerd op gevoelens over iets dat buiten mij bestaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfwaarde van een handtas te laten afhangen en mij niet te realiseren dat zelfwaarde gebaseerd is op Zelf en niet gebaseerd op de items dat Zelf als bezit zich toe eigent als zichzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik mij identificeer met mijn handtas ik automatisch in vergelijking ga met anderen om mij beter of slechter te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nodig te hebben om mij beter te voelen dan anderen en zo eigenwaarde op te bouwen terwijl ik mij niet realiseer dat eigenwaarde afkomstig is van het eigen Zelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat er voor eigenwaarde, zaken van buitenaf, mij moeten geruststellen en mijn eigenwaarde moeten bevestigen, waarbij sommige zaken van buitenaf meer eigenwaarde opleveren dan andere zaken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen naar diegenen die zichzelf wel een mooie handtas kunnen veroorloven en in mijn ogen dus waardevoller zijn dan ik ben en mij niet te realiseren dat ik in dat moment mijzelf saboteer en mijzelf niet de kand geef om te zijn wie ik ben gebaseerd op mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de maatschappij al jaren in mij aan het imprinten is dat mijn zelfwaarde niet door Zelf wordt bewerkstelligt maar door de mate van mijn bezit en ik nu dus met eigen ogen kan gadeslaan dat deze imprint geslaagd is en ik jaren heb gelooft dat zelfwaarde niet een stabiel gegeven is maar iets dat fluctueert naar mate de economie fluctueert en mijn positie in het monetairesysteem, zonder dit bewust te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om 1 en gelijk aan mijn handtas te zijn en mij goedkoop en waardeloos te voelen door de positie die ik inneem in het monetairesysteem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen opwerken van goedkoop en waardeloos naar exclusief, speciaal en waardevol, terwijl ik mij niet realiseer dat ik mij binnen een polariteit bevindt en alleen maar een heen en weer beweging van pool naar pool maak, terwijl de origine die van vergelijk en competitie gelijk blijft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik mij binnen competitie bevindt ik nooit mijn zelfwaarde kan zien of vinden omdat die altijd afgemeten wordt aan de ander en dus niet stabiel is en van binnen uit komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren door mijzelf te identificeren met mijn huidige positie binnen het monetairesysteem en op deze manier niet de moeite neem om te zien wie ik ben en wat ik voor mijzelf en anderen kan betekenen in elk nieuw moment opnieuw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte als angst voor wie ik nu denk te zijn als dekmantel te gebruiken om niet vooruit te komen waardoor ik niet verander in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen mij te identificeren met items/personen van buitenaf en mij volledig te focussen op mijzelf als diegene die ik ben in elke adem en elk moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te vergelijken met anderen wetende dat dit mij niet verder helpt dan het aanmoedigen van nog meer gevoelens en emoties zoals jaloezie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door de imprint van de maatschappij heen te kijken en te zien dat competitie mij niet verder brengt en mij niet instaat stelt om mijzelf te leren zijn voor wie ik ben en zodoende ook niet instaat ben om in de schoenen van eenander te gaan staan als mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien wat ik doe en wat mijn acties en vasthouden aan opinies voor consequenties met zich meebrengen, zodat ik niet onnodig hoef te manifesteren en consequenties te doorlopen en zodoende niet mijn tijd te kunnen steken in zaken die in het belang van een ieder zijn en daardoor te blijven steken in dezelfde fouten en niet te leren van mijn verleden.

Advertenties

Dag 111 van 2555; vakantie dat is genieten…

Dag 111 van 2555; vakantie dat is genieten...Mijn partner noemt ons zijn hier in Italië vakantie, waarbij ik mij iets kan voorstellen. Hij heeft er een week vrij van zijn werk voor moeten nemen, hij is even uit de routine/sleur van zijn normale werk en dat noemen we dan vakantie. Ik breek uiteindelijk ook uit mijn dagelijkse routine die ik niet als sleur ervaar, maar ik merk dat ik dat vervelend vind. Ik zit hier nu in een vakantiehuisje van vrienden van ons en ik heb daar helemaal geen vakantie gevoel bij. Ik maak eten in een piep keukentje voor ons vieren met minimale middelen, meubelstukken moeten steeds verplaatst worden als er een andere functie aan de ruimte gegeven wordt. Ik ervaar het als 1 grote limitatie en een noodzakelijk kwaad dat maar het beste zo lang moet duren als strikt noodzakelijk is.

 

Bij het woord vakantie zitten reacties en gevoelens die moeilijk te duiden zijn. Een kennis zei gisteren: waarom kom je HIER als je vakantie hebt? En ik dacht, het is ook geen vakantie, het is iets dat moet gebeuren, zodat het ons leven in Nederland vergemakkelijkt. Wanneer ik onze kleding maak dan bespaar ik daar zoveel op dat ik er een trip naar Italië voor kan maken en hier spot goedkoop stoffen uit de mode industrie op de kop kan tikken. Het voelt dus niet als vakantie mijn verblijf hier in Italië, maar meer als een werkvakantie.

 

Het plaatje dat bij mij opkomt bij het woord vakantie is strand, mooi weer, exotische oorden, dingen doen die je normaal niet doet en de dingen die je normaal doet niet hoeft te doen. Het verkeren midden in de bergen van centraal Italië ervaar ik niet meer aan als een exotisch oord, dat is gewoon inmiddels. Ondanks dat we mooi en warm herfstweer hebben is het geen zomers bikiniweer. Het geld dat wij spenderen is aan noodzakelijkheden en niet zoals op vakantie aan onnoodzakelijkheden die het vakantie vieren tot een summum/hoogtepunt brengen. Dus een plaatje dat in mijn hoofd/mind gekoppeld zit aan vakantie strookt compleet niet met de realiteit die ik nu ervaar en dat geeft frictie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een werkvakantie als noodzakelijk kwaad te bestempelen en zodoende ook zo te ervaren, terwijl tijdens een werkvakantie ik ook kan genieten van de momenten die ik doorleef, genieten hangt niet alleen op vakantie, genieten kan in elk moment en elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om genieten in het moment te doseren en alleen te reserveren voor zaken die in mijn opinie/overtuiging de moeite waard zijn om van te genieten, waarbij een werkvakantie niet valt onder de noemer van genieten maar onder die van werk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf limiteer wanneer ik genieten limiteer/doseer en genieten definieer als iets dat af en toe mag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door mijn Calvinistische imprint die door mijn leven heen door opvoeding/scholing/maatscahppij bij mij naar binnen zijn gekomen, wat niet wil zeggen dat ik mij daardoor hoef te laten leiden, het is simpel kennis en informatie die ik heb geaccepteerd en toegestaan, die ik ongebruikt kan laten omdat ik zie dat het niet in het voordeel van een ieder is om het te gebruiken/toepassen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat genieten niet elek dag en elk moment van de dag kan plaatsvinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat genieten niet effectief is en mij afleid van wat echt belangrijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om genieten te associëren met luieren en niets doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen wanneer ik geniet en eigenlijk vind dat ik mijn aandacht op “belangrijkere” zaken zou moeten richten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf onder druk te zetten en van te voren te bepalen dat ik ergens van zou moeten genieten en wanneer ik dat dan niet doe ben ik teleurgesteld in mijzelf voor het gebrek aan motivatie om te kunnen genieten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om genieten aan mijzelf op te leggen alsof het iets is als een warme trui aandoen of een goed ontbijt eten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat genieten pas dan ontstaat als ik comfortabel ben met mijzelf en kan staan in het moment voor wie ik ben, terwijl ik genieten nu aan mijzelf opdring zinder een basis daarvoor te hebben gelegd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf nooit de vraag heb durven te stellen of ik van mijzelf wel mag genieten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de beerput niet te openen wanneer ik mij de vraag stel of ik wel mag genieten van mijzelf in elk moment en elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet comfortabel met mijzelf ben en niet kan staan voor wie ik ben in elk moment en elke adem als leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als gefaald te bestempelen als het gaat om comfortabel met mijzelf zijn en staan voor wie ik ben in elk moment en elke adem als leven, terwijl ik een proces doorloop dat nog lang niet ten einde is en ik dus een veel te zware beoordeling op mijzelf leg, een beoordeling die achteraf zou moeten plaatsvinden die ik nu in het proces al laat plaatsvinden en mij hierdoor laat demotiveren en het vertrouwen in mijzelf laat afnemen wat uiteindelijk op niets is gestoeld dan gevoelens, emoties en de hoop voor een quick fix in het lopen van het proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat als het allemaal niet snel genoeg gaat, ik niet ver genoeg in mijn proces ben voordat ik sterf en niet genoeg een levend voorbeeld zal zijn geweest voor anderen om de boodschap voort te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angsten te hebben omtrent het niet onsterfelijk zijn en wellicht niet mijn zaken te kunnen afronden die ik als belangrijk acht om af te ronden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om genieten te doen en te laten gebeuren, in plaats van te plannen en allerlei voorschriften eraan te hangen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te straffen voor het niet halen van fictieve doelstellingen die niet gestoeld zijn op gecheckte feiten en zodoende nooit te kunnen/mogen genieten van het moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om minder hard voor mijzelf te zijn en simpelweg te zien en aanvaarden wat er nog ligt aan punten en zaken om onder handen te nemen, zonder daarvoor angsten te ontwikkelen dat ik niet genoeg tijd heb, de tijd is de tijd en daar zal ik het mee moeten doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op voorhand angst te hebben voor wat ik zal vinden wanneer ik dieper in mijzelf kijk en voor ogen moet houden dat alleen die dingen zich ontvouwen en openen om te onderzoeken binnenin mij waar ik klaar voor ben en wat ik aankan/begrijpen/vatten kan in dat moment en er dus ook nooit een moment kan ontstaan waar ik mijzelf teleurstel wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid neem in zelfoprechtheid.

 

Herdefinitie VAKANTIE : een moment van pauzeren en het mogelijk veranderen van omgeving en verantwoordelijkheden binnen een setting van zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid.