Dag 345 van 2555: opvoeden hoef je niet te leren dat doe je gewoon, toch?

DIP lite cursusIk was bij de kapper, zo’n kapper waar je zonder afspraak je haar kunt laten doen, waar ook een moeder met twee kleine kinderen aan het wachten was voor een knipbeurt van het jongste kind. Ze zaten al langer te wachten dan het moment dat ik de kapperszaak binnenkwam en wellicht hadden de kinderen al ‘braaf’ op de bank zitten wachten. Wat ik aantrof waren een 2 jarig jongetje en een 4 jarig meisje die rondjes door de kapperszaak renden.

Nu is het een ruim opgezette zaak en men had er nier direct last van, maar het bleef niet bij rennen alleen. Het leek alsof deze kinderen de kapperszaak als een soort van attractiepark ervoeren. Het meisje pakte een spiegel en rende daarmee achter haar broertje aan, viel op de grond met de spiegel. Het meisje draaide zeer wild rondjes met de kappersstoelen die niet bezet waren en greep een föhn waarvan ze tijdens het draaien het snoer rond de poot van de stoel draaide. Waarop een kapster zei: “alleen de kapsters mogen aan de stoelen draaien.” Waarop het meisje tot twee keer toe de kapster antwoordde dat ook kinderen mochten draaien in de stoelen omdat het leuk was en het meisje ging verder met draaien in de stoel. Ook pompte ze verschillende stoelen omhoog en omlaag, kwam haar voet klem te zitten in de beugel van de stoel. Vervolgens spotte het meisje de zadel krukken van de kapsters en ging daar vervolgens rodeo op rijden en was nijdig toen haar moeder haar daar vervolgens vanaf haalde.

Ik kan me voorstellen dat je denkt, die kinderen waren daar toch met hun moeder, waar was de moeder in dit verhaal? De moeder hobbelde achter de feiten aan en greep in wanneer het al escaleerde. Pikte vervolgens steeds het jongetje eruit die zijn zus imiteerde. Na een rondje of zes rennen, pakte ze het jongetje tijdens het rennen uit het spel om te zeggen dat dit niet mocht. Na een rondje of drie werd de spiegel afgepakt, toen deze met de kinderen op de grond viel. De draaistoel werd door moeder gestopt nadat de kapster commentaar had gegeven en de dochter het snoer van de föhn volledig om de stoelpoot had gedraaid. De moeder haalde nijdig haar dochter van de zadelkruk, toen die wild aan het rodeo rijden was. De moeder stond erbij en keek er naar en haar handelen om de situatie te keren leek uit haat tenen te moeten komen.

Ik zag de boosheid en dus de onmacht in de moeder groeien. Iets in mij wilde haar helpen, maar ik wist dat ik dat beter niet kon doen. Iemand helpen die in een reactieve staat van doen is heeft niet zoveel zin. Wat deze vrouw doorliep waren haar zelf gecreëerde gevolgen van het niet consequent met haar kinderen omgaan en het pas ingrijpen als de situatie al is geëscaleerd. De mensen in de kapperszaak mochten meegenieten van een moeder die gezakt was voor haar moederdiploma, als er al zoiets bestond. Ik zeg dit niet om deze moeder zwart te maken, maar om aan te geven dat wij het vrij normaal vinden dat we voor de meest onbenullige zaken een diploma of certificaat moeten behalen, maar opvoeden schijnt daar niet onder te vallen. Denk je eens in wat een verantwoordelijkheid wij als ouders dragen en denk je dan eens in dat wij als ouders worden geacht het allemaal te weten en goed te doen. Dat is natuurlijk wachten totdat de bom barst. Elke generatie die volwassen wordt en deel gaat uitmaken van de samenleving laat zien hoe er is opgevoed en elke generatie krijgt de schuld van het niet perfect zijn in de ogen van de vorige generaties. Het mag duidelijk zijn dat we hier met een ‘kip of het ei’ verhaal te maken hebben en dat de opvoedende generatie net zoveel debet is aan de nieuwe generatie als de nieuwe generatie zelf. Wij zijn nu eenmaal een product van onze voorouders.

Wat er door mijn hoofd ging was, hoe had dit anders gekund, waar had deze moeder het tij kunnen keren? Waar kunnen wij als samenleving ouders ondersteunen? Het moment dat deze moeder de kapperszaak binnenkwam was zij al de gevolgen van haar handelen aan het doorlopen. Ze had zich de vraag kunnen stellen waarom ze de zeer ondernemende niet corrigeerbare dochter meenam naar de kapperszaak. Er was een vader in beeld want daar dreigde de moeder mee, dus de vader had die taak op zich kunnen nemen om tijd met zijn dochter te spenderen. De dochter had ook bij buren, familie of een vriendinnetje kunnen gaan spelen. Dit had de moeder gedeeltelijk ontlast en was het voor haar mogelijk geweest om zich op het jongste kind te concentreren. Moeder wist dat het lang wachten is bij een kapper die zonder afspraak werkt, er zijn andere kappers die voor dezelfde prijs knippen en wel op afspraak werken, dit had onnodig wachten kunnen voorkomen. Ook wist moeder dat de omgeving waarin zij met haar twee jarige zoon moest wachten niet kindvriendelijk zou zijn en niet uitdagend genoeg voor het kind, zodat het zichzelf kon vermaken en zo op zijn beurt kon wachten. Moeder had van te voren kunnen bedenken welk speelgoed er meegenomen kon worden zodat het wachten niet zo moeilijk zou zijn voor haar jonge zoon. Ook had moeder kunnen overwegen om een voorleesboek mee te nemen en gezellig met het kind op de grote bank bij de kapper samen te lezen. Met andere woorden de moeder had dit ‘uitje’ naar de kapper kunnen voorbereiden, zodat er al een van te voren bepaalde setting ontstond die het niet zo gauw zou laten escaleren bij de kapper.

Wat mij wel opvalt in winkels of bij huisartsen, is dat er echt niets wordt gedaan om kinderen van deze tijd te boeien en bezig te houden terwijl ze moeten wachten. De speeltjes die er zijn, als ze er al zijn, zijn speeltjes waar ik mij ruim 40 jaar geleden ook mee ‘zoet’ hield. Het kind van nu prikkelen we de hele dag tot aan overstimulatie toe en wanneer het moet wachten in een winkel of bij de huisarts dan denken we dat we dat kunnen met speelgoed uit een tijd die niet aansluit bij de kinderen van nu. Dat een kind wil rennen en het fijn vindt om hard rond te draaien in een draaistoel, dat zijn geen gekke dingen, dat is de zelfexpressie van het kind. Het is anders wanneer het kind deze zelfexpressie gaat gebruiken als manipulatie of om uiting te geven aan zijn verveeldheid. Hier kun je als ouders afspraken over maken, ook met jonge kinderen, maar niet vanuit manipulatie vanuit de ouder of het kind.

Wat duidelijk te zien was aan deze moeder, was het feit dat zij moedeloos was en pas zichzelf aanstuurde wanneer emoties en gevoelens en wellicht de angst van wat zal mijn omgeving wel niet denken, de overhand namen. Een kind voelt feilloos aan wanneer jij je machteloos voelt en zal zijn onacceptabele gedrag opvoeren. Want hoe moedeloos de moeder was, ook de dochter straalde een soort van moedeloosheid uit naar de moeder die haar niet toonde waar de grens lag. Het meisje schreeuwde om grenzen maar de moeder gaf die niet. Toen de kapster voorzichtig het meisje een grens aangaf, door te zeggen dat alleen kapsters aan de stoelen mochten draaien, probeerde het meisje ook deze vrouw uit en gaf een antwoord waar de kapster niets meer op terug zei. Hierdoor voelt een kind een overwinning en tegelijkertijd voelt het zich ongemakkelijk, omdat het nog steeds niet weet waar het aan toe is. Het kind groeit op en niemand stopt het onacceptabele gedrag van het kind, wat naarmate het ouder wordt omvormt naar gedrag dat beter geaccepteerd wordt door de omgeving maar nog steeds hetzelfde doel beoogd en vanuit dezelfde emotie zijn oorsprong vindt. We zouden kunnen stellen dat wij als samenleving niets doen voor mensen/kinderen, dan ze links te laten liggen door onze eigen onmacht.

Dit soort ondernemende kinderen of kinderen die door verveling ondernemend worden, zijn de kinderen die al snel worden weggezet als zijnde ADHD-ers. De vraag rijst dan al snel of deze kinderen wel een afwijking/stoornis hebben of dat de omgeving hen in dit gedrag heeft gemanipuleerd? Wanneer de ouder het laat afweten dan voed het kind zichzelf op met emoties, gevoelens en angsten als leermeester. Dat vinden wij helemaal niet raar als samenleving, want dit is wat in veel gezinnen gebeurd. Wanneer er in het nieuws een verhaal zou komen van kinderen die zichzelf hebben moeten opvoeden dan zouden we moord en brand roepen en verbolgen zijn over het feit dat zoiets mogelijk is. We hebben allemaal de mond vol van ‘kinderen zijn de toekomst’, maar snappen we eigenlijk wel wat we zeggen? Wanneer we kinderen niet als kritische burgers opvoeden die snappen hoe zij zich in verschillende situaties het beste kunnen gedragen, dan boycotten wij als ouders en samenleving de toekomst van deze kinderen oftewel deze nieuwe generatie. Waarom zouden we genoegen nemen om maar de helft van de mogelijkheden die een kind in zich heeft te ontwikkelen? Zouden we zelf ook niet tot ons volledige potentieel willen uitbloeien? Wat is het dat wij als mens zo snel genoegen nemen met minder, maar het tegenovergestelde schreeuwen op de social media, in demonstraties of petities? Wij willen alles hebben en ervaren, maar ons handelen in onze fysieke werkelijkheid geeft het tegenovergestelde aan. We kunnen niet het beste uit onszelf halen of uit ons kind als we niet in onszelf geloven als mens of ouder. Zou een cursus opvoeden dan toch niet zo’n slecht idee zijn?

Voor wie zijn opvoedkundige vaardigheden wil uitbreiden adviseer ik om eens te luisteren naar deze interviews.

Advertenties

Dag 192 van 2555; de geest is als een wortel die wordt voorgehouden, maar zal nooit werkelijkheid worden

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting van de blogs van de voorgaande dagen  en daarmee ook de afsluitende blog waarin ik zelfvergevingen schrijf en verbintenissen met mijzelf aanga.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de herinnering van het slecht openen van mijn slot te volgen en mijn geestes gesteldheid hierop af te stemmen waardoor ik tegen het openen van het slot opzie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in emoties die gekoppeld zijn aan de herinnering van het slecht opengaan van het slot.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een probleem te creëren dat geboren werd in mijn geest waar geen aanleiding voor was in mijn fysieke werkelijkheid die vervolgens wel als echt door mij ervaren word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de oplossingen in het fysieke liggen en het zinloos is om mijzelf blind te staren op deze emoties van ertegenop zien en dingen verwachten  die mis kunnen gaan, maar door simpelweg mijn slot te smeren het euvel weg te nemen en daarmee ook het bestaansrecht van de emoties en de participatie in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stiekem tegen de regels van het systeem in te gaan en dan angst te ervaren om gepakt te worden en mij niet te realiseren dat het de agent als mijn geest is die mij in die angst in fictieve werkelijkheid doet geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de grenzen van het systeem op te zoeken in angst voor het systeem en tegelijkertijd als het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn grenzen te verleggen en zogeheten vrijheid hierdoor te ervaren, terwijl het een vrijheid is binnen beperkingen en deze beperkingen dan te ervaren als vrijheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schoppen tegen de kooi waarin ik mij bevind, terwijl de kooi mijn geest is en  ik vrijheid ka ervaren door mij los te maken van participatie in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te bezien/beoordelen door de opinies in mijn geest en zo geen ruimte overlaat om elkaar echt te ontmoeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen die een positief gevoel bij mij opleveren door positieve ervaringen die ik met hen had in het verleden als positief te zien/labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huizen te beoordelen door de mensen die erin wonen en de mate van positieve en negatieve ervaringen die ik met die mensen gehad heb, terwijl ik mij niet realiseer dat ik dingen beoordeel aan de hand van een kettingreactie van gevoelens en emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over de woonsituatie/beleving van een ander door ernaar te kijken met een waas van opinies n achterliggende angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn op een ander zijn lip te wonen in een klein huis en niet mijn ding te kunnen doen en zo geknot wordt in mijn vrijheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het wonen in een klein huis als overleven te zien en mij niet te realiseren dat wanneer ik een dak boven mijn hoofd heb ik al een stapje dichterbij een fatsoenlijk leven ben en dat klein of groot wonen met de behoeftes van de bewoners te maken hebben en niet altijd alles zeggen over het zijn van arm of rijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te leiden van mijn fysieke werkelijkheid en mijzelf bezig houd in de geest met opinies en angsten om zo niet echt te hoeven leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om echt te moeten leven, door de opinie dat ik dat niet aankan en beter af ben met mijn emoties/gevoelens/angsten in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om horror verhalen als entertainment te zien en acceptabel om zo niet in mijn fysieke werkelijkheid mijzelf te ervaren in elk moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloers te zijn op alternatieve stadse mensen en mij niet te realiseren dat ik afgunstig ben op het misschien meer geld en dus voldoende geld van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van aannames te denken dat de ander het financieel beter heeft dan mij, iets waar ik naar verlang wat de ander zou hebben en ik niet zal hebben en daarmee mijzelf als slachtoffer wegzet op basis van emoties en gevoelens in plaats van fysieke feiten aan mijn kant en de andere kant.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik een ander beoordeel op het wonen in een naar mijn smaak te groot huis ik mijzelf bezig houd met jaloezie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een rookgordijn op te werpen door het niet fair te vinden dat 2 mensen in een groot huis zouden wonen, terwijl het mijn afgunst op de ander is wat ik wil verbloemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf of mijn woonsituatie te vergelijken met anderen en mij niet te realiseren dat het mij nergens brengt en alleen maar afhoud van dat wat echt belangrijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens van enthousiasme op te wekken om te verbergen dat ik deze dure stoffen niet zomaar kan aanschaffen en dus ga fantaseren over het hebben van deze stoffen als ultiem doel om zo vooral mijzelf niet tegen hoeven te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen naar mensen die ik niet ken en die stoffen kopen in dit soort dure winkels en zo mijzelf als minder te betitelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van minder geld te zien als een minder geslaagd iemand in het systeem en te proberen om mijzelf niet in dat hokje geplaatst te zien worden, terwijl ik de hele dag bezig ben met vergelijken en zien of ik minder of meer ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritaties vanuit andere momenten op te wekken in dit moment om zodoende niet met het hier en nu bezig te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de geest en zo mijn fysieke werkelijkheid te veranderen in een geest werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het dakloos zijn persoonlijk te nemen en mij onnodig in de schoenen van een dakloze te plaatsen en te huiveren voor het feit dat ik zou afglijden tot dakloze en dus minder te zijn in de hiërarchie van het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat al het vergelijken van mijzelf met anderen op financiële basis de onderliggende angst heeft van niet te zullen overleven en het dakloos zijn wakkert dit vuurtje aan en daarmee de angsten, terwijl dit geheel en alleen gebaseerd is op participatie in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke werkelijkheid waar te nemen door ideeën over de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ABN-AMRO als star te zien en een bedrijf dat mensen dupeert door mijn ervaring met deze bank en zijn medewerkers, terwijl ik mij niet realiseer dat deze starheid en mensen duperen een voortvloeisel is van het winstbejag en niet iets persoonlijks tegen mij, maar iets dat zich tegen alles keert door de oneerlijkheid waar het op gestoeld is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn negatieve ervaring met de ABN-AMRO nog niet te willen loslaten,omdat ik het prettig vind in de rol van slachtoffer en mij dat nog steeds meer oplevert dan het absoluut terug te nemen naar mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in de rol van slachtoffer niet instaat ben mijn eigen kracht terug te nemen en zo mijn eigen leven aan te sturen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik geen klant van iemand ben of direct/indirect geld oplever men geen moeite in mij steekt en ik het in de steek gelaten voelen dus waarneem doordat ik persoonlijk neem wat niet persoonlijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem niet te willen snappen en zo als slachtoffer van het systeem mij voort te bewegen terwijl ik mijn daadkracht opzettelijk weggeef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fantasie en verlangens omtrent de fysieke werkelijkheid in mijn fysieke werkelijkheid gemanifesteerd te willen zien en mij niet te realiseren dat dat thuis hoort in mijn geestes werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geestes werkelijkheid en fysieke werkelijkheid constant 1 op 1 te willen inwisselen, wat frictie oplevert en angst oplevert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iemand leugenaar te noemen wanneer hij dingen zegt vanuit zijn subjectieve geestes werkelijkheid die niet strookt met mijn geestes werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de emotie vervelend gebruik om mijn fysieke werkelijkheid niet onder ogen te hoeven zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke werkelijkheid te laten kleuren door irritaties die ik heb opgelopen tijdens eerdere ervaringen, die ik niet heb aangestuurd en opgeruimd in dat moment.

Ik realiseer mij dat ik door te kijken naar fysieke dingen in mijn fysieke werkelijkheid tijdens een fietsrit ik mij angstvallig probeer te houden in het hier en nu, maar uiteindelijk mijzelf angstvallig binnen mijn geestes werkelijkheid

houd en zo geen moment in het hier en nu kan zijn. Het hobbelen op de straatklinkers was eigenlijk het enige moment dat ik mij fysiek aanwezig voelde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet af te dwalen in de geest, en in mijn fysieke werkelijkheid te blijven. Om zo stabiel te zijn en te genieten van het hier en nu en niet meer heen en weer geslingerd te worden tussen de ene emotie en de andere.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te vergelijken met anderen en te zijn wie ik ben los van vergelijkingen zodat ik aan ik aan mijn toekomst kan bouwen en vooruit kan komen, zonder mijzelf tegen en vast te houden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrij te zijn van oordelen en het kijken door de ogen van de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen en zo in het belang van een ieder te kunnen handelen.