Dag 247 van 2555; candida – de illusie van misbruik – de gewilde vriendin willen zijn – deel 3

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting op mijn vorige blog waar ik de verschillende dimensies doorloop over een onderwerp uit mijn verleden, te weten ‘niet nummer 1 te zijn voor de ander binnen een relatie’. In deze blog zal ik doormiddel van correctieve zinnen en verbintenissen dit onder werp verder uitwerken.

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan om afgedankt te worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door deze angst mij laat leiden tot uitkomsten en gevolgen die niet vast hoeven te staan, maar nu in de ban van deze angst zal het mijn toekomst bepalen. Ik stop deze angst en stuur mijzelf aan in gelijkheid aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een nieuwe relatie aan te gaan zonder herinneringen/emoties/gevoelens/angsten uit mijn verleden, maar deze nieuwe ervaring met een ander als mijzelf te doorleven/doorlopen in mijn fysieke werkelijkheid en niet in door de ogen van mijn geesteswerkelijkheid de negativiteit de overhand te laten nemen.

Wanneer en als ik mijzelf verraden voel door de ander dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben teleurgesteld te raken in mijzelf door een relatie aan te gaan met een startpunt dat niet is genomen door zelfoprechtheid. Ik stop het verraad aan mijzelf om mijzelf zo niet teleur te stelen en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer te verraden binnen een relatie en eerst te bepalen of de relatie een relatie van gelijkheid is, waardoor ik in zelfoprechtheid kan stoppen met deze relatie wanneer ik zie dat deze niet in het belang van een ieder is. Om zo niet te verzuren in de relatie en mijzelf niet te verraden door in zelfoneerlijkheid door te gaan met een relatie in ongelijkheid.

Wanneer en als ik misbruik toesta in mijn leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alles over heb om leuk gevonden te worden en een relatie te behouden enzo niet meer helder voor ogen heb waar de lijn ligt tussen acceptabel en onacceptabel. Ik stop het toestaan van misbruik en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties niet als ultieme doel in mijn leven te zien en daardoor niet over de schreef te gaan en het onacceptabele van mijzelf en de ander te accepteren.

Wanneer en als ik mijzelf bang zie zijn om alleen op de wereld te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een angst is om alles en iedereen te moeten verliezen, incluis mijzelf. Ik stop de angst voor eenzaamheid en leef 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben alleen op de wereld over te blijven zonder dat iemand zich over mij bekommert en mij te realiseren dat ik nooit mijzelf eenzaam kan voelen wanneer ik mijzelf heb en een relatie met mijzelf kan opbouwen in gelijkheid en eenheid aan het leven.

Wanneer en als ik mijzelf zie zoeken naar zelfbevestiging, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik graag speciaal gevonden wil worden door de ander, maar mijzelf niet zie staan, waardoor de ander dit gat moet opvullen. Ik stop het zoeken naar zelfbevestiging en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfbevestiging eerst en alleen bij mijzelf te zoeken om vervolgens stabiel een relatie met de ander aan te gaan zonder afhankelijk te zijn van de ander, waarbij ik ook niet verbittert/verzuurt kan raken wanneer de ander niet die bevestiging geeft die ik wens.

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben om in de massa op te gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat ik speciaal moet zijn om een relatie te hebben en te behouden. Ik stop de angst om te verdwijnen in de massa en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bitterheid en zuurheid niet in een relatie te tolereren van mijzelf en mij niet te definiëren door deze negativiteit om alles te slikken uit angst om niet gezien te worden en alleen achter te blijven terwijl een ieder ander het leuk heeft met elkaar.

Wanneer en als ik mijzelf zie saboteren door in ongelijkheid een relatie te leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijzelf compromitteren om door de ander gezien te worden een omslachtige manier is om mijzelf te zien staan en te waarderen. Ik stop de sabotage en leef 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te saboteren maar in plaats daarvan mijzelf te waarderen, niet als polariteit, maar vanuit het feit dat ik geen relatie met iemand of iets aankan gaan wanneer ik geen relatie met mijzelf heb bestendigt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vastklampen aan een relatie in ongelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de deur open voor negativiteit en nooit 1 en gelijk aan de ander als mijzelf zal zijn in deze relatie en dus verbittert zal eindigen met een disillusie. Ik stop het vastklampen en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de deur niet te openen voor negativiteit door te participeren in ongelijkheid en oneerlijkheid binnen een relatie, maar een relatie als een agreement/overeenkomst te zien waarin alle partijen gelijk en 1 zijn aan elkaar, waardoor de agreement nooit in ongelijkheid/geheim kan plaatsvinden.

Wanneer en als ik mijzelf vernederd voel door verraad aan mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik trouw aan mijzelf kan zijn en zelfwaarde uit mijzelf kan putten door 1 en gelijk aan het leven te staan. Ik stop de vernedering en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te vernederen, maar mijzelf op te tillen om te gaan staan als wie ik werkelijk ben, waarbij ik de ander niet nodig heb om het leven in mijzelf te voelen stromen en te weten dat ik er  toe doe, maar de ander mij te laten assisteren en helpen door te reflecteren om zo mijzelf aan mijzelf te laten zien.

Wanneer en als ik mijzelf als de ander mijzelf zie saboteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het zover laat komen, omdat ik geen zelfrespect/zelfwaarde heb. Ik stop de sabotage en sta 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit meer op een punt van niet hebben van zelfwaarde te komen en over mij heen te laten lopen en alles te accepteren wat niet in het belang van een ieder is.

Wanneer en als ik mijzelf gemotiveerd door de ander zie om te leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn wil om te leven niet bij een ander vandaan kan komen en ook niet zal komen. Ik stop de afhankelijkheid van de ander en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn reden tot leven te zijn en de leegte in mij te vullen met leven en zo het leven niet te bevechten maar te leven/doorlopen en te genieten van het zijn in het moment.

Wanneer en als ik mijzelf als een niemand zie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat  ik hier ben in mijn fysieke realiteit en dus wel iemand moet zijn wanneer ik mijzelf kan vastpakken. Ik stop het niemand zijn en zal als iemand 1 en gelijk aan het leven gaan staan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kiezen voor het leven en als iemand op te staan in zelfoprechtheid en niet anderen te beschuldigen van de verzuring en verbittering in mijn leven die ik heb geaccepteerd en toegestaan door in ongelijkheid met de ander in relatie te staan.

Wanneer en als ik mijzelf zie verbeelden dat ik gewild en geliefd ben bij anderen, dan stop ik en haal adem. Ik realiseer en zie dat ik dit doe als tegenpool om niet te worden afgedankt. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in fantasieën te verzanden, om zo mijn angst om afgedankt te worden en dus maar alles te moeten accepteren, te overbluffen met positiviteit en zo in polariteit te verzanden.

Wanneer en als ik mijzelf niet goed genoeg vind dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit voortkomt uit de angst  om afgedankt te worden. Ik stop de angst om afgedankt te worden en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet persoonlijk te nemen wanneer ik niet nummer 1 ben voor de ander, en zo de andere persoon niet te misbruiken door een relatie in ongelijkheid voort te laten bestaan uit angst om als een niets/niemand te eindigen.

Wanneer en als ik mijzelf zie wegkwijnen uit zelfmedelijden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat door het aannemen van een slachtofferrol ik niet bij machte ben om te gaan staan 1 en gelijk als en in het leven. Ik stop het wegkwijnen en het zijn van het slachtoffer en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet tot slachtoffer te maken en zo mijzelf de mogelijkheid te ontnemen om te gaan staan.

Wanneer en als ik mijzelf de ander zie beschuldigen voor het niet geven van erkenning, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat erkenning vanbinnen moet komen om vervolgens niet afhankelijk te zijn van de erkenning die de ander mij toebedeeld. Ik stop het beschuldigen en neem het terug naar mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te erkennen als leven.

Wanneer en als ik mijzelf ongelukkig zie zijn in een relatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik verstrengeld ben in een polariteit en hoop/wens om gelukkig te zijn en niet verzuurt en verbittert. Ik stop deze polariteit en sta 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een relatie/agreement niet te definiëren door geluk/ongeluk en verzeild te raken in polariteit, maar simpelweg te zijn en te beleven door mijzelf aan te sturen in het belang van een ieder.

Wanneer en als ik mijzelf fysiek angst laat beleven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik preventief zal moeten zorgen dat mijn gevoelens/emoties niet fysiek worden, maar worden aangepakt alvorens zij fysiek worden. Ik stop het fysiek maken van mijn angst.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet misselijk/afwezig/paraat te voelen door de angst die ik in mij laat bestaan door te blijven in een relatie die is gebaseerd op ongelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf het woord teleurstelling aan het woord relatie zie koppelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze koppeling ervoor zorgt dat ik geen relatie zonder teleurstelling/verbitterdheid aan kan gaan. Ik stop de koppeling tussen relatie en teleurstelling en laat het los.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de koppeling tussen het woord relatie en het woord teleurstelling los te laten en weer terug te brengen naar woorden in gelijkheid.

Dag 230 van 2555; teleurgesteld in mijn lijf of teleurgesteld in mijzelf? – angst voor een vaginale ontsteking – deel 3

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik mijn angst voor een vaginale infectie verder onderzocht/bloot gelegd door het doen van zelfvergevingen en in deze blog neem ik het nog een stapje verder in mijn correctieve zinnen en verbintenissen.

 

 

Waneer en als ik in angst schiet om een vaginale infectie te ontwikkelen door candida, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst angst gebruik, alvorens enige vorm van gezond verstand, om mij mee te laten zuigen in mijn geest en de infectie al op voorhand te beleven. Ik stop de angst die mij uit het hier en nu haalt en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet angst maar gezond verstand als leidraad en aansturing te gebruiken wanneer ik symptomen van een vaginale infectie, veroorzaakt door candida, zich zie aandienen.

 

Waneer en als ik mijzelf pijn zie vrezen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze vrees voortkomt uit opinie over pijn en de emoties/gevoelens die ik rond pijn heb verzamelt. Ik stop het vrezen van pijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om de opinies over hoe erg pijn is verder te onderzoeken en los te koppelen van het woord pijn, om zo alleen nog maar pijn in het fysieke te ervaren los van de geest ervaring eromheen en mij te realiseren dat pijn een signaal van mijn lijf is dat ik aandacht moet besteden aan mijn fysieke lichaam omdat het uit balans is door een aaneenschakeling van gedachten in de geest over een lange periode heen.

 

Waneer en als ik mijzelf kleiner zie maken dan de candida albican, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de candida niet meer dan mij is en geen controle over mij heeft als ik 1 en gelijk aan deze aandoening kan gaan staan. Ik stop het mij klein maken en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen om 1 en gelijk te leren staan aan candida albican en het zo niet te vrezen als iets dat mij iets zal aandoen buiten mijn daadkracht om.

 

Waneer en als ik mijzelf angst voor de dood zie hebben door te denken dat de candida uiteindelijk mijn leven kost, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze angst voor de dood alleen dan geoorloofd lijkt te zijn wanneer ik mij laat aansturen door de geest vanuit angst en angst gedachten. Ik stop de angst voor de dood en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de dood niet te vrezen als het einde maar te zien als het einde van mijn fysieke bestaan op aarde en lichamelijke onbalans niet meteen te labelen als mijn mogelijke doodsoorzaak.

 

Waneer en als ik mijn partner beschuldig van het mij infecteren met candida dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit voortkomt uit mijn eigen angst om hem te infecteren met candida en mij daarmee slecht voel. Ik stop met het beschuldigen van mijn partner om van mijn eigen schuldgevoel af te komen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik het erg vind om als slecht/de schuldige te worden aangewezen als het gaat om het doorgeven van de candida en liever een ander zwart maak dan op mijzelf de spot lights te zetten. Ik verbind mij dan ook aan het mijzelf houden aan de fysieke feiten en te handelen op deze fysieke feiten om zo gevolgen te voorkomen en zo geen rekenschap te hoeven afleggen voor dingen die ik doe vanuit het afschuiven van schuld/schuldgevoel.

 

Waneer en als ik mijzelf jeuk zie labelen als verschrikkelijk dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit woord jeuk geladen is met alle nare ervaringen omtrent jeuk en ik eerst het woord jeuk moet bevrijden van zijn balast om verder te kunnen. Ik stop met het laden van het woord jeuk en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord jeuk los te koppelen van zijn energetische lading en her te definiëren.

 

Waneer en als ik apathisch ben door de angst voor de candida en ik het genezen van de candida als teveel ervaar, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik liever in de angst voor de candida als minder dan de candida wil doorgaan dan op te staan en gelijk en 1 aan de candida korte metten ermee te maken. Ik stop de apathie en het niet willen loslaten van de angst energie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/begrijpen/zien dat ik nog steeds vasthoud aan de energie van de angst voor candida en zolang ik die niet loslaat zal ik als in een roes in de geest mijn fysieke werkelijkheid en mijn fysieke genezing als teveel zien en als gehannes/gedoe.

 

Waneer en als ik strakke broeken de schuld van mijn candida geef dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik liever een voorwerp als een broek de schuld geef van mijn candida dan dat ik binnenin mijzelf kijk om te zien dat ik zelf deze ziekte heb gecreëerd door niet te staan als en in het leven gelijk aan de candida.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen om alles en iedereen de schuld te geven van mijn candida en mij te realiseren dat ik mijn eigen schepper ben en dus kan stoppen met het scheppen van deze aandoening/ziekte door 1 en gelijk te gaan staan aan en in het leven.

 

Waneer en als ik mijzelf de candida in al haar stadia te zien doorlopen in mijn geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik aan het scheppen/manifesteren ben en de gevolgen van mijn daden niet kan overzien zonder de origine van de candida te begrijpen. Ik stop het verbeelden van de candida en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te achterhalen waar de candida precies voor staat als ziekte /aandoening om verdere lagen te kunnen openen.

 

Waneer en als ik zie dat ik mij vastbijt in mijn dieet dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat dit een andere vorm van angst voor de candida is en het mijzelf kleiner maken dan de candida. Ik stop de angst voor de candida en participeer 1 en gelijk in en aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om welke vorm van angst dan ook omtrent de candida te stoppen door mijzelf aan te sturen 1 en gelijk in en aan het leven en zelfverantwoordelijkheid te nemen in zelfoprechtheid over deze angsten.

 

Waneer en als ik zie dat ik mijn lijf beschuldig van ziek worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ziek worden een samenspel tussen geest en fysiek lichaam is door waarde aan gedachten te geven. Ik stop om mijn lijf te beschuldigen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn lijf niet als een entiteit buiten mijzelf waar te nemen, maar als mijn voertuig dat nodig is om hier op aarde in de fysieke werkelijkheid te zijn/leven.

 

Waneer en als ik mijzelf in paniek zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik de angst fysiek maak als een reactie en ik mijzelf stabiliteit ontneem door te participeren in de geest. Ik stop de paniek en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om paniek niet langer als interventie/preventie te gebruiken, maar om te zien/realiseren/begrijpen dat het voelen van paniek afleiding is van het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid en het aansturen van mijzelf in een fysiek lichaam.

 

Waneer en als ik mijzelf in teleurstelling zie verdwijnen over mijn fysieke lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de teleurstelling een veel diepere teleurstelling overschaduwd, namelijk de teleurstelling in mijzelf als geheel voor het niet 100% staan in en als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de teleurstelling in mijzelf om te zetten in het appreciëren van mijzelf als leven en niet vanuit reactie en polariteit op de teleurstelling maar vanuit een echte waardering voor het leven als mijzelf door dankbaar te zijn voor wat ik heb en doorloop als aanwijzingen en hulpmiddelen om mijzelf te verbeteren en te kunnen handelen in het belang van een ieder.

 

Waneer en als ik zie dat ik mijn ademhaling inzet om mijn angst te bevestigen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik bezig ben mijn angst fysiek te maken en dat te manifesteren wat ik het meest vrees.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ademhaling te gebruiken om mijzelf te stabiliseren en niet om mijzelf te bevestigen in angst.

 

Waneer en als ik mijzelf bezeten zie zijn ten opzichte van de candida dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat het mij makkelijker afgaat om in angst te verkeren dan om te zien/proberen om vrij van angst de candida onder ogen te zien. Ik stop de bezetenheid omtrent de candida en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te behoeden voor bezetenheid rond candida en zal preventief mijzelf niet engageren met gedachten over candida, maar mij sec houden aan de fysieke realiteit en de feiten die daaruit voortvloeien.

 

 

Het wegnemen van de energetische lading in pijn en jeuk:

 

Pijn–> mijn–> mijn pijn–>mijn energetische lading omtrent pijn waar ik geen afstand van wil doen, wordt pijn–> prikkel mijn zijn–> een fysieke manier om mij wakker te schudden dat er onbalans en discrepantie heerst in mij en dat ik niet meer 1 en gelijk in en als het leven kan staan.

 

Jeuk–> uiting van irritatie die niet weg gaat wanneer ik de bron van de jeuk niet weghaal.

Dag 227 van 2555; spiegeltje spiegeltje aan de wand van wie is die reflectie aan de andere kant? – deel 3

equal money capitalismNa mijn blog van gisteren met zelfvergevingen zal ik vandaag het probleem tastbaar gaan maken door correctieve zinnen en  verbintenissen te schrijven.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer gezien te worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit een angst is die zolang ik hem omarm en verwelkom  er een reden is om deze angst niet los te laten, alleen wanneer ik zie dat deze angst bestaat in mijn geest en ik beslis of ik meetel door mijn participatie in de maatschappij, dan kan ik de angst loslaten. Ik stop de participatie in de angst om niet mee te tellen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst om niet meer mee te tellen om te zetten in fysiek aanwezig te zijn in mijn werkelijkheid en 1 en gelijk te participeren in mijn fysieke werkelijkheid, zodat de angst om niet mee te tellen alleen nog in mijn geest bestaat en niet aan de werkelijkheid getoetst kan worden.

 

Wanneer en a s ik mijzelf vergelijk met een wegwerpartikel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik naar binnen moet kijken om te zien wat ik wil wegwerpen om op deze manier over mijzelf in angst te denken. Ik stop de vergelijking en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik als 1en gelijk aan leven geen wegwerpartikel kan zijn. Ik werd gecreëerd uit stof van de aarde en zal weer wederkeren als stof op de aarde, wat mij maakt tot een gerecycled product, een ecologisch verantwoord product dat daarom 1 en gelijk aan haar leefomgeving en al het leven daarin kan staan en altijd van waarde zal zijn als een schakel in de ketting.

 

Wanneer en als ik mijzelf in vertwijfeling zie gaan en denk dat ik het leven misloop dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het leven niet kan mislopen als en gelijk aan het leven. Ik stop dit gevoel van mislopen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden door gevoelens van mislopen als een gemiste kans dat het leven doorgaat zonder mij. Ik zie dat dit een angst van mijn ego is om niet alles te hebben wat zijn hartje begeert, terwijl ik als leven het leven niet al te serieus neem en elke adem die ik niet neem niet als een gemiste kans beschouw. Ik ga dus met mijzelf de verbintenis aan om het leven als een serieuze zaak te zien en elke adem te nemen om zo mijn leven in volledigheid en het belang van een ieder te leven en geen angst hoef te hebben om kansen te missen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met jongere mensen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het niet uitmaakt wat voor leeftijd ik heb of de ander, iedereen doorloopt zijn/haar proces en kiest zijn/haar kansen in het leven door acceptatie en aanvaarding. Ik stop de vergelijking en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat vergelijken voortkomt uit gebrek aan eigenwaarde/zelfvertrouwen en bang te zijn om kansen te missen zoals een goed consument betaamt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat het leven zal verdergaan zonder mij wanneer ik ouder word dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik bepaal of het leven verder gaat zonder mij en of ouderdom/ouder worden het startpunt is om uit de trein van het leven te stappen. Ik stop de angst dat het leven verder gaat zonder mij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst voor het niet eeuwig te blijven doorleven in mijn fysieke hoedanigheid te stoppen en te zien dat mijn bestaan/ wie ik ben niet afhankelijk is van mijn fysieke vorm, zodra een wedergeboorte in het fysieke mij is gelukt zal ik voortbestaan als wie ik werkelijk ben in welke vorm dan ook.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie kijken door de ogen van mijn voorprogrammering en mijzelf als oud beschouw dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dat oud voelen naar aanleiding van mijn reflectie een gewaarwording van de geest is en niet mijn werkelijke fysieke status quo is. Ik stop het kijken door mijn voorprogrammering en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering elke keer wanneer ik hem zie te ontmantelen en af te breken om zo achter de sluier va de geest de fysieke werkelijkheid te aanschouwen  en in te participeren.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet herken als de reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik niet wil zien wie ik geworden ben als de reflectie van mijn binnenkant. Ik stop de ontkenning van de reflectie van wie ik ben geworden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik niet wil zien wie ik geworden ben door alles wat ik heb geaccepteerd en toegestaan, wat maakt dat ik mij niet kan herkennen in mijn reflectie in de spiegel en pas als binnen en buiten 1 en gelijk is aan het leven dan zal ik de reflectie in welke vorm dan ook kunnen velen en herkennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie dat ik mijzelf saboteer door niet te zien wat /wie hier is als mijn reflectie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik nu leef als een fantasie van mijzelf en niet met dat wat hier is. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer als de fantasie van mijzelf te leven, maar te participeren in het leven in elke fase van mijn leven, omdat ik leven ben door elke ademhaling.

 

Wanneer en als ik mij mijzelf zie bevechten om geen verandering te hoeven doormaken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat door mijzelf als leeftijdsloos te willen zien ik alles zo probeer te behouden als het was en doet de angst voor verandering mij mijzelf bevechten als en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te bevechten als het systeem en mij te realiseren dat ik angst voor verandering heb en daardoor niet oud wil worden of hier door mijn reflectie aan herinnerd te worden.

 

Wanneer en als ik mijn reflectie zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem, Ik realiseer mij dat ik een deel van mijzelf niet wil erkennen en onder ogen wil komen. Ik stop de ontkenning en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfoprecht te zijn en dat wat ik in mijzelf als goed  en in het belang van een ieder acht te behouden en alles dat ik als slecht acht onder ogen te komen.

 

Wanneer en als ik paniek voel bij het zien van mijn reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er oneerlijkheid in mij is en dat ik nog delen in mij heb die ik onder ogen moet komen. Ik stop de paniek als de oneerlijk en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de paniek te zien voor wat het is, oneerlijkheid in mijzelf, en het navenant te behandelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf teleurgesteld zie zijn in mijn fysieke verouderde lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het leven altijd van jong naar oud gaat als  een natuurlijk verloop en dat een teleurstelling een teleurstelling in het leven is oftewel een teleurstelling in wie ik ben of ben geworden. Ik stop de teleurstelling in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer teleurgesteld te zijn in het leven 1 en gelijk aan mijzelf, maar de daadkracht van het leven te ervaren en 1 en gelijk te willen participeren aan het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn fysieke lichaam even stop zie zetten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat starheid en stokken van mijn adem en manier van mijn geest zijn om niets te laten veranderen en even de tijd stil te willen zetten. Ik stop dit fysiek stop zetten en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke lichaam niet te misbruiken voor verlangens van de geest  en dus niet de tijd stil te zetten door fysiek in starheid te gaan en mijn adem te laten stokken.

 

Wanneer en als ik mijzelf opgelaten voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij opgelaten voel over de positie die ik inneem in mijn leven in oneerlijkheid. Ik stop de opgelatenheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn positie in het leven niet in oneerlijkheid aan te nemen en mij zodoende ook niet opgelaten te hoeven voelen voor wie ik ben geworden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven op basis van een idee uit mijn geest dat ouderdom betekent niet meer meetellen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik zelfverantwoordelijkheid zal moeten nemen voor mijn leven en dat er zo geen enkele reden is om niet meer mee te doen in welke vorm dan ook, maar dat het de angst voor verandering is die mij aanstuurt. Ik stop het leven als een idee uit de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven adem na adem te nemen en geen angst te hebben als mijn leidraad, zodat ik niet mijzelf zal opgeven en mijn leven zal laten doorlopen in volle bewustzijn, in zelfoprechtheid, wat mij de levenskracht zal geven om door te gaan.

Dag 224 van 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? – deel 3

equal money capitalismDit is momenteel de laatste blog in deze serie waar ik door middel van correctieve zinnen en verbintenissen mijzelf aanstuur om deze angst/vrees om het leven van mijn kinderen in perspectief te zetten en tastbaar te maken in mijn fysieke werkelijkheid zodat ik mijn verbintenissen kan leven door vrij te zijn van deze angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf ondergeschikt zie maken aan de situatie  dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij minder maak aan de situatie terwijl ik van mijzelf verwacht meer te zijn, de beschermer van mijn kinderen, wat ik niet kan waarmaken omdat ik hierin geen overzicht heb wat dat voor mij zou betekenen en wat er dan van mij verwacht wordt. Ik stop met mijzelf ondergeschikt te maken aan de situatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet ondergeschikt te maken aan een situatie waarvan ik de indruk heb dat ik het niet onder controle heb, oftewel een situatie die ik niet kan overzien, en die mij dus angst oplevert in plaats van zelfvertrouwen door de angst voor het onbekende.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn omgeving te leren snappen zodat er geen onnodige angst voor het onbekende hoeft te ontstaan die mij angstig doet zijn en niet laat staan in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik een opgekropte jarenlange angst omtrent de veiligheid van mijn kinderen gebruik om mijn realiteit mee te duiden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik in de ban van deze angst ben en niet reëel kan zijn/handelen in mijn fysieke realiteit. Ik stop het op deze manier duiden van mijn omgeving en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn wereld om mij heen te duiden aan de hand van gezond verstand en te handelen in het belang van een ieder en mij verre te houden van angsten als leidraad voor mijn leven en in plaats daarvan de angsten te doorgronden en te gebruiken als indicator voor waar ik sta in mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf in een overlevingsangst zie gaan terwijl ik de angsten die eraan vooraf gingen niet wilde begrijpen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik door gebrek aan zelfverantwoordelijkheid en ‘laat maar waaien’ gedrag een simpele angst waarin ik mijzelf had kunnen aansturen mij heb laten ontglippen en laten escaleren totdat het een overlevingsangst werd vanuit het perspectief van de geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om angsten zodra zij zich voordoen te ontmantelen en aan te sturen, zodat ze niet zullen escaleren en accumuleren en te groot lijken te worden om te kunnen behappen of aan te sturen.

 

Wanneer en als ik mijzelf tegen een beperking zie oplopen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik degene ben die deze beperking heeft opgeworpen als het niet meer kunnen genieten van mijn kinderen wanneer ik het gevaar moet inschatten, en zal ik de lading die ik aan genieten heb geplakt moeten verwijderen om te zien dat genieten op vele manieren kan worden ervaren. Ik stop het mijzelf beperken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord genieten niet alleen te zien als een staat van zijn die alleen dan echt is als ik nergens anders meer aan hoef te denken, maar als iets dat ik kan beleven in het moment terwijl ik mij gewaar ben van mijn omgeving om mij heen.

 

Wanneer en als ik mij zie participeren in de polariteit van redder en slachtoffer dan stop ik en haal adem. Ik realiseer mij dan dat wanneer ik niet de redder van mijn kinderen denk te zijn ik automatisch geloof het slachtoffer van de situatie te zijn door zelf aangevallen te worden. Ik stop mijn participatie in deze polariteit omdat ik kan zien dat het nergens toe leidt en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten verleiden door de polariteit van redder-slachtoffer en te begrijpen dat ik mijzelf als slachtoffer bestempel wanneer ik bang ben niet de redder te kunnen zijn en eieren voor mijn geld kies.

 

Wanneer en als ik mijzelf afleid met angsten in mijn geest van mijn ware aard, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik allerlei angsten oproep in mijn geest terwijl ik eigenlijk alleen maar nare gevoelens aan het wegstoppen ben over de kwaliteit van mijn moederschap. Ik stop met mijzelf af te leiden en pak die punten aan die ik vrees en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn eventueel falen als moeder en niet de redder aller tijden te kunnen zijn niet langer te camoufleren en mijzelf niet langer af te leiden met de geest door angsten op te werpen die voor afleiding zijn bedoeld en mij in de status quo van de geest vast te houden.

 

Wanneer en als ik zie ik mijzelf separeer van de wereld doordat ik de wereld als verdorven bestempel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij heb gesepareerd van de wereld door het verdorven te noemen en mij afzijdig te houden van het feit waarom/hoe de wereld verdorven is geworden en daardoor wil ik niet mijn participatie hierin aannemen. Ik stop mijn separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te separeren van de wereld door mijn aandeel in de wereld niet te willen erkennen/onderkennen en liever de wereld verdorven te noemen dan mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en mijn eigen verdorvenheid onder ogen te zien.

 

Wanneer en als ik angsten creëer vanwege de boze buitenwereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf en mijn kinderen beperk door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de angsten die ik laat bestaan binnenin mij en mijn boosheid hierover projecteer op de wereld om mij heen waardoor ik een boze buitenwereld creëer en zie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de wereld met al zijn misbruik te zien voor wat het is en er geen emoties en gevoelens aan te hangen die terug te leiden zijn naar mijzelf waar ik vervolgens geen verantwoordelijkheid voor wil nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf gruwelijke beelden verbeeld over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat ik mijzelf enorm aan het afleiden ben en mij niet bezig houd met dat wat daadwerkelijk aandacht nodig heeft. Ik stop de afleiding en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met gruwelijke verbeeldingen in de geest en mij te houden bij wat hier is en te handelen naar wat hier is in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik ik mijzelf zie verdwijnen in doembeelden over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet in het moment 1 met mijn adem ben en mijzelf probeer af te leiden van het moment om met gezond verstand met de situatie om te gaan en mijzelf aan te sturen als leven en niet als angst. Ik stop de doembeelden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf in het hier en nu te houden en geen dingen te vrezen die niet daadwerkelijk aanwezig zijn om zo los van angst mijzelf te kunnen aansturen in met gezond verstand te kunnen zien waar ik als moeder oplettend moet zijn en waar ik mijn kinderen los kan laten en hun weg kan laten vinden in de wereld waarin zij hun leven verder zullen gaan leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie één worden met falen, te falen als moeder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijn verwachtingen van mijzelf als moeder onder de loep moet nemen om te zien waar de frictie zit en waar ik niet reëel ben in mijn verwachtingen, waardoor ik gevoelens van falen toesta die zullen uitmonden in een gevoel van apathie en opgeven. Ik stop het één worden met falen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verwachtingen die ik van mijzelf heb als moeder verder onder de loep te nemen om zo onnodige frictie te voorkomen en gevoelens van falen zo niet meer nodig heb om te kunnen overleven/bestaan als de moeder in mijn verwachtingen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik het woord beschermen te groot maak, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij hierdoor zelf kleiner maak dan het woord beschermen en zo nooit kan opstaan als degene die haar kinderen kan beschermen tegen reëel gevaar dat menselijkerwijs beschermt kan worden door een moeder. Ik stop met het mijzelf kleiner maken aan het woord beschermen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord beschermen in relatie tot mijn moederschap te herdefiniëren zodat er geen enkele reden is om mijzelf kleiner dan wel groter te maken dan een woord door de emoties en gevoelens er van weg te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan over de maatschappij/wereld en wat het mij kan aandoen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat deze angst mij stuurloos maakt waardoor ik bevangen door en in de greep van deze angst blijf, waardoor ik mijn daadkracht weggeef en niet wil zien dat ik deel ben van die maatschappij en deel was van het ontstaan van die maatschappij, waardoor ik in feite een stukje van mijzelf vrees. Ik stap de angst voor mijzelf en stuur mijzelf aan het belang van een ieder  en participeer 1 en gelijk aan de maatschappij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst over wat ik mijzelf aan kan doen als de maatschappij bekijk terwijl ik mijzelf afrem, om te zien dat ik hier een punt van zelfsabotage beet heb war ik mijzelf wil beperken en limiteren en daarbij mijn omgeving en de mensen in mijn directe omgeving zoals mijn kinderen door mijzelf aan te sturen in angst door de geest en niet als leven door zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Wanneer en als ik mij laat overdonderen door de toename van geweld in de wereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de toename van geweld heb geaccepteerd en toegestaan als iets wat nu eenmaal zo is en niet durfde te staan in mijzelf om het geweld in mij in de vorm van zelfsabotage te stoppen of verminderen. Ik stop de zelfsabotage als het toenemende geweld in de maatschappij in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan als mijzelf als leven en niet meer mijzelf te saboteren als een afspiegeling van het toenemende geweld in de samenleving en te staan voor verandering ondanks dat dit in eerste instantie weerstanden en angst zal opleveren.

 

Wanner en als ik mijzelf zie participeren in de polariteit anarchie-totalitarisme dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik van het hebben van controle naar geen controle geslingerd wordt met geen enkel resultaat en ik dus uit deze polariteit moet stappen om mijzelf aan te sturen. Ik stop mijn participatie in deze polarisatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat controle op welke wijze dan ook nooit zal leiden tot eenheid en gelijkheid en dat ik alleen mijzelf kan aansturen als en in het leven en te kunnen handelen vanuit zelfoprechtheid in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijn angst voor de veiligheid van mijn kinderen fysiek maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het te ver heb laten komen en ik deze angst had kunnen zien en had kunnen wegnemen om zo fysieke manifestaties te voorkomen. Ik stop met het fysiek manifesteren van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventie aangaande het fysiek maken van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen, hoog in mijn vaandel te hebben om zo te voorkomen en niet mijn fysieke consequenties/gevolgen hoef te doorlopen ,maar in plaats daarvan mij kan focussen op wat hier is.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijn kinderen beperk door mijn angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst met mijzelf in het reine moet komen alvorens regels te stellen die voortkomen uit angst en niet doorgewerkte patronen van mijzelf. Ik stop met het beperken van anderen als mijzelf door geen verantwoordelijkheid te nemen voor de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens ik afspraken of regels maak met mijn kinderen ik zeker ben dat ik vrij van angst ben om zo mijn kinderen niet mee te nemen in mijn angst en hen op die manier te beperken in hun zelfexpressie in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijzelf niet veilig waan door overal angst te bespeuren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik geen stabiliteit op dit punt in mijzelf heb gecreëerd en ik mij los van elke houvast ervaar. Ik stop het mij onveilig voelen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om stabiliteit in mijzelf te scheppen door niet gedreven te zijn op angst maar daadwerkelijk op dat wat hier is en te snappen wat mijn startpunt is van mijn handelen, waardoor onveiligheid meteen op een andere manier ervaren kan worden en zelfs weggenomen kan worden. Wat niet wegneemt dat daadwerkelijk gevaar benaderd moet worden met gezond verstand en niet weggevaagd moet worden als niet ter zake doende of niet echt, om zo niet in een polariteit of andere personage dezelfde weg te vervolgen in een ander voertuig.

 

 

 

Herdefiniëring ‘beschermen’ in relatie tot mijn moederschap:

 

Betekenis ‘beschermen’ volgens het woordenboek: behoeden door zijn invloed en gezag.

 

Hoe ervaar ik het woord beschermen als moeder: tot in het uiterste mijn kinderen moeten behoeden voor het kwaad en teleurstelling zoals mij dat is geleerd door opvoeding/scholing/maatschappij.

 

Beschermen –> be een scherm–> wees een scherm

 

Wees een scherm voor je kinderen op de momenten dat je kinderen nog niet stabiel/oud genoeg zijn om hun eigen scherm te gebruiken van gezond verstand om zich te bewegen binnen de wereld als een mens dat staat voor gelijkheid en eenheid.

 

Dag 221 van 2555; een moeder doet dat – deel 3

equal money capitalismIn deze blog zal ik de correctieve zinnen en verbintenissen aangaan om zo mijn verandering tastbaar en fysiek te kunnen maken en de reis tot verandering, op dit punt van geloven in mijzelf dat ik kan opstaan in mijzelf, te aanvaarden en toe te passen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik in een patroon verval van niet te durven opstaan in mijzelf als leven dan stop ik haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er angsten in mij zijn die ik voor waar/fysiek/reëel aanzie die mij tegenhouden te staan als en in het leven. Ik stop de angst in mijzelf, onderzoek deze en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra de angst mij bevangt en mij stopt om interactie met mijn fysieke werkelijkheid te hebben direct te stoppen in dat moment en te onderzoeken waar die angst aan ten grondslag ligt, zodat ik de angst kan opruimen en bezien voor wat het is om zo in werkelijke interactie met mijn fysieke werkelijkheid verder te kunnen.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet zie opstaan in mijzelf als leven omdat de gevolgen mij tegenhouden dit te doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet in het moment ben/leef maar mij bezig houdt met de gevolgen in de toekomst die ik al had kunnen voorkomen door in gezond verstand te beginnen aan het staan en wanneer het staan in het belang van een ieder is gedaan dan zullen er geen gevolgen ontstaan waar ik angst voor hoef te hebben of mijzelf door hoef te laten beperken. Ik stop het projecteren in de toekomst vanuit een punt van angst en niet handelen in het belang van een ieder en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren zien wanneer ik mij laat beperken om op te staan in mijzelf als de ander als en in het leven door niet in het moment te zijn en zo niet het geheel te kunnen overzien door het principe van ‘in het belang van een ieder’ niet toe te passen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik angst voor de ander heb als mijzelf wanneer ik wil staan in mijzelf als de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat  niet de ander maar ikzelf degene ben waar ik angst voor heb, de angst om te falen en niet op te staan is een grotere vijand dan de ander in werkelijkheid voor mij is. Ik stop de angst voor mijzelf en mijn falen en haal diep adem en participeer in mijn fysieke werkelijkheid 1 en gelijk aan alles.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om falen en de angst voor falen niet om te vormen tot een imaginaire vijand die ik projecteer op de ander waar ik tegen wil zeggen, stop tot hier en niet verder, en zo op te staan in mijzelf.

 

Wanneer en als ik zie dat ik niet sta en wacht tot een ander opstaat als mij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn eigen leven moet leiden, mijn eigen hobbels in het leven moet nemen en de ander dat niet voor mij kan doen. Ik stop het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid voor mijn eigen leven en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het opstaan in mijzelf als en in het leven niet van anderen te laten afhangen maar te zien/begrijpen/realiseren dat door zelfoprechtheid ik kan zien wat in het belang vaneen ieder is waardoor het staan in mijzelf als de anders als en in het leven als een vanzelfsprekendheid wordt en niet iets dat een drempel heeft waar ik mijzelf eerst overheen moet duwen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie fantaseren over het opstaan in mijzelf als de ander in en als het leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat fantaseren in de geest niets van doen heeft met mijn fysieke werkelijkheid en ik in de geest altijd als de winnaar en de beste een overwinning behaal zonder in het belang van een ieder te handelen. Ik stop de fantasiewereld waarin ik de held ben en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als held op te werpen in mijn geest en dan aan te nemen dat ik dat ook kan zijn in mijn fysieke werkelijkheid zonder eerst alle ruis in de vorm van angst, emoties, gevoelens aan te pakken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie opstaan in en als mijzelf maar dit niet kan geloven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet kan geloven dat dit echt is, omdat dergelijke scenario’s meerdere malen in mijn geest zich hebben afgespeeld en ik zodoende mijzelf niet vertrouw. Ik stop het wantrouwen van mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik mijn fysieke werkelijkheid niet kan geloven en met name mijn daden daarin ik onderzoek hoe het komt dat ik geen vertrouwen in mijn kunnen heb en hoe het komt dat ik mijzelf op deze manier wil saboteren en terug duwen in de spelonken van mijn geest.

 

Wanneer en als ik mij laat verleiden tot de polariteit van ‘ik kan het’ versus /ik kan het niet’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik alleen mij zal bewegen van de ene pool naar de andere en nooit bevrijd zal zijn van de polariteit zolang ik participeer. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vertrouwen in mijzelf te hebben en te zien/begrijpen/realiseren dat een polariteit hierin mij niet gaat ondersteunen, maar dat het moment mij laat zien of opstaan in mijzelf als en in het leven nu moet plaatsvinden of beter met tact genomen kan worden omdat de situatie er niet klaar voor is en ik zal moeten zien wat hier daadwerkelijk is en wat er aan de hand is en dus nog even moet wachten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit tactisch wachten niet vaak te gebruiken want doorsnee genomen kan alles en zou alles in het moment gecorrigeerd moeten worden om geen kansen te laten voorbij gaan die zich vervolgens als een loop weer aandienen.

 

Wanneer en als ik mij opgelucht en blij voel nadat ik ben opgestaan in mijzelf als en in het leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit zegt dat ik vele malen niet ben opgestaan en ik niet de blijheid voel dat ik het wel heb gedaan. Ik stop de blijheid en het gevoel van opluchting maar zie het als een signaal dat ik meer zal moeten opletten op de momenten dat ik kan staan en zou moeten staan als en in het leven als de ander en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het opstaan in mijzelf in en als het leven niet op te potten als een soort van Dagobert Duck die op zijn geld zit, maar te staan daar waar het nodig is en een natuurlijke uitvloeisel is van mijn zelfoprechtheid en correctie in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik angst in mijn fysieke vleselijke lichaam voel op het moment dat ik weet dat ik zou moeten staan in mijzelf gelijk aan het leven en niet weet of ik het kan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er nog teveel angsten zijn die ik laat meespelen als echte spelers op het toneel van het leven en ik dus nog niet klaar ben in dat moment om volledig te staan als wie ik ben of wie ik wil worden. Ik stop de fysiek gemaakte angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten omtrent het staan in mijzelf als en in het leven niet vleselijk/fysiek te laten worden maar preventief deze angst al op te ruimen alvorens het zich daadwerkelijk manifesteert.

 

Wanneer en als ik zie dat ik negatieve bedachte gevolgen over het gaan staan in en als mijzelf in en als het leven als de ander projecteer als reëel gevolg in mijn fysieke werkelijkheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik projecteer in de toekomst gebaseerd op angst en ervaring en niet mijzelf bezig houd met wat hier is. Ik stop de projectie en haal diep adem.

 

Dag 218 van 2555; maar grootmoeder wat heb je grote oren – deel 3

equal money capitalismIn deze blog zal ik doormiddel van correctieve zinnen en verbintenissen die ik met mijzelf aanga, mijzelf een leidraad geven om te staan 1 en gelijk aan het leven als wie ik werkelijk ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan over mijn uiterlijk en dan specifiek mijn flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat angst mij in mijn geest trekt waar angst opeenstapelt en ik alleen verandering in dit patroon kan aanbrengen door in mijn fysieke werkelijkheid te blijven en mijzelf te accepteren zoals ik fysiek ben met alles erop en eraan. Ik stop het patroon van angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst voortkomende uit het hebben van flaporen niet als een excuus te gebruiken om mijzelf af te scheiden van mijn realiteit en te zien dat ik op dit punt nog niet 1 en gelijk sta aan het leven en dus is het een aandachtspunt waar ik mee zal blijven werken totdat ik er 1 en gelijk aan kan staan.

 

wanneer en als ik mijzelf zie verdwijnen in een negatief zelfbeeld met als aanleiding mijn flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik een negatief zelfbeeld heb door het ideaalbeeld van mijzelf in mijn geest dat frictie geeft met mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop met mijzelf als negatief te zien en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan dat ik mijn zelfbeeld niet laat bepalen door geest werkelijkheden en mij beperkt tot het hier en nu en mijzelf niet af te meten aan ideaal plaatjes en te denken dat het leve anders en beter was geweest met perfecte oren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie fantaseren over hoe ik eruit zou kunnen zien zonder flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik door participatie in dit fantaseren mijzelf afscheid van de werkelijkheid en mijzelf met de nodige gevolgen die ik niet kan overzien. Ik stop de fantasie over wat had kunnen zijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te fantaseren over hoe ik eruit zou kunnen zien en mij zo van mijn werkelijkheid af te scheiden en af te leiden en niet te kunnen waarnemen en onderscheiden wat er werkelijk toe doet.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in backchat om mijzelf onderuit te halen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het met mijzelf moet doen en alleen op mijzelf kan vertrouwen wat bemoeilijkt wordt wanneer ik mijzelf tegen mijzelf keer en gevolgen creëer die ik niet kan overzien. Ik stop de backchat over mijn flaporen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een maatje/buddy voor mijzelf te zijn waar ik op kan vertrouwen en niet 1 die zichzelf onderuit haalt door backchat, om zo sterk te worden en te kunnen staan als en voor het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf ontevreden zie zijn over mijn uiterlijk met flaporen dan stop ik en haal adem. Ik realiseer mij dat teleurstelling betekent dat ik aan iets had moeten voldoen waar ik niet aan voldoe, omdat het beeld waar ik aan moet voldoen gemaakt/geschapen is in de geest om frictie/strijd te veroorzaken in mij. Ik stop de ontevredenheid en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf teleurgesteld zie zijn in mijn flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik teleurgesteld ben omdat ik niet gekregen heb wat ik dacht te krijgen als een verwent kind. Ik stop de teleurstelling en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie schamen voor mijn uiterlijk met flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat schamen een dekmantel voor ontevredenheid en achtergesteldheid is die ik als rechtgeaarde consument 1 op 1 doorzet als het gaat om mijn uiterlijk. Ik stop de schaamte, haal diep adem en zie dat het hebzucht is naar alles te willen hebben wat mij wordt voorgehouden dat ik zou moeten hebben om succesvol te kunnen zijn.

 

Wanner en als ik mijzelf boos zie worden over het slachtoffer zijn van flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik boos ben om niet dat te zijn wat mij is ingeprent dat ik kan zijn en daardoor mijn kansen op succes verspeel en het slachtoffer van isolatie en uitstoting kan zijn. Ik stop de angst om uitgestoten te worden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer teleurgesteld te zijn in mijn flaporen en mijn beeld van de fysieke werkelijkheid bij te stellen om zo in rust en eenheid met mijzelf door het leven te kunnen gaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer ontevreden met mijn fysieke uiterlijk te zijn en eens echt te kijken naar wat ik heb en ben zonder vooroordelen en opinies gekoppeld aan plaatjes in mijn geest van de perfecte oren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer te schamen voor mijn flaporen en te zien dat dit een soort van consumentistische honger is naar meer en perfecter die niet reëel is in mijn fysieke werkelijkheid waardoor ik de dingen die niet voldoen aan dit consumentistische beeld niet kan en mag waarderen.

 

Wanneer en als ik schaamte over mijn uiterlijk fysiek maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijzelf wil separeren om de emotionele pijn die mij door de geest wordt aangepraat niet te voelen. Ik stop de schaamte en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij geen emotionele pijn aan te praten door te geloven in mijn geest en te varen op de geest die mij altijd in de problemen brengt.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn flaporen als de vijand zie bestempelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij gesepareerd heb van mijzelf en daardoor mijzelf als vijand beschouw wat uiteindelijk het einde van mijzelf zou betekenen. Ik stop om mijzelf als vijand van mijzelf te beschouwen en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf omlaag haal door mijn uiterlijk met flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijn eigen vriend ben en echte vrienden halen elkaar niet naar beneden voor energetische zucht. Ik stop het neerhalen van mijzelf en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn oneffenheden zie uitvergroten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijzelf op deze manier saboteer en zo niet 1 en gelijk aan en als het leven kan staan. Ik stop het uitvergroten en hou mij bij de fysieke werkelijkheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer als de vijand te zien en vrede te sluiten om zo mij te richten op dat wat er wel toe doet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer onderuit te halen en te zien dat ik het met mijzelf moet rooien wat betekent dat ik een band van vertrouwen met mijzelf zal moeten opbouwen om zo stabiel te zijn en het leven aan te kunnen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen dingen uit te vergroten die geen extra aandacht nodig hebben maar gewoon zijn en in gelijkheid kunnen bestaan aan alles wat is, ook dat wat ik beschouw als onwaardig door de ogen van de geest en ik zal alles weer terug brengen in proportie en zo mijn oren niet als een punt van succes of overleven te zien maar als instrumenten om het levende woord mee te horen.