Dag 287 van 2555: een onvoorwaardelijk basisinkomen dat bekt zo lekker

basisinkomengarantieWe zijn met de Equal Life Foundation alweer heel wat jaartjes bezig om meer bewustzijn te kweken voor een ander economisch en financieel stelsel. Waar we zijn begonnen met een model dat voor de huidige mens nog als toekomstmuziek of een onmogelijkheid klonk, hebben we door de jaren heen het nieuwe stelsel langzaam zo vereenvoudigd en toegeschreven naar een transitiemodel, dat het nu erg veel weg heeft van het basisinkomen model waar nu door heel Europa veel over gesproken wordt en veel initiatieven mee gestart zijn. Met dat verschil dat ons vereenvoudigde transitiemodel niet spreekt van een ‘onvoorwaardelijk’ basisinkomen, maar van een ‘voorwaardelijk’ basisinkomen.

Wanneer ik hier met mensen over spreek dan lijkt het wel uit de reactie van mijn gesprekspartners dat ik rare of zelfs lelijke dingen zeg wanneer ik het heb over voorwaardelijk. Het lijkt haast wel of het woord voorwaardelijk als negatief wordt ervaren en het woord onvoorwaardelijk als een positieve term die staat voor iedereen krijgt. Maar hebben we hier niet gewoon te maken met een armoedig vocabulaire?

Onvoorwaardelijk : zonder voorwaarden, zonder beperkingen (van Dale)

Voorwaardelijk : onder of met voorwaarden: voorwaardelijke veroordeling waarbij de straf niet wordt uitgevoerd als de veroordeelde aan bepaalde voorwaarden voldoet (van Dale)

Kijk en daar zie je het probleem al, het woord voorwaardelijk kennen we allemaal uit het strafrecht en heeft dus een nare bijsmaak. Dat dit woord in combinatie met andere woorden een zin kan vormen die niets met strafrecht te maken heeft maar met gelijkheid, dat station heeft men dan allang gepasseerd, want men is in de reactie geschoten en hoort de rest allang niet meer. De zin luidt dan als volgt: de Leefbaar Inkomen Gegarandeerd (LIG) stelt voor om een voorwaardelijk basisinkomen in te voeren.

Bij onvoorwaardelijk komen er al snel gevoelens van genegenheid en broederliefde omhoog, het onvoorwaardelijk houden van de ander eneigenlijk het onvoorwaardelijk houden van onszelf. Iets wat ons vaak niet lukt, maar waar wij wel naar hunkeren en wat we verlangen van de ander om daar aanvulling aan te geven. Zo ook bij het onvoorwaardelijk basisinkomen dat op dit gevoel bewust of onbewust inspeelt, de ander die jou deze liefde schenkt in de vorm van een onvoorwaardelijk basisinkomen. Bijna te mooi om waar te zijn.

Dus wat is er aan de hand? Wanneer wij bij invoering van een onvoorwaardelijk basisinkomen iedereen vanaf 18 jaar een basisinkomen geven dan betekent dat wanneer ik al een baan heb het basisinkomen met mijn salaris wordt verrekend. Heb ik nu geen baan om wat voor reden dan ook, dan wordt mijn uitkering  ingeruild voor het basisinkomen. Dan moeten we onszelf de vraag stellen of wij een basisinkomen voor alle Nederlanders vanaf 18 jaar wel kunnen garanderen/uitbetalen op korte termijn. Een voorwaardelijk basisinkomen wordt dan ook alleen aan hen gegeven die geen inkomsten uit werk hebben om welke reden dan ook, waarbij het wel mogelijk is om erbij te verdienen. Zo wordt de samenleving gelijk getrokken met een beperktere hoeveelheid geld die in eerste instantie tot onze beschikking is.

In beide scenario’s zal het werkaanbod drastisch veranderen en zullen de totaal nutteloze en dus overbodige banen verdwijnen, omdat ons werkethos zal veranderen. Wel of niet werken bepaald dan niet meer je status, het wordt meer de vraag wat wil jij terug geven aan de samenleving die jou van je natje en droogje voorziet. Daarnaast is er zoveel werk dat geautomatiseerd kan worden en zoveel werk dat nu niet gedaan wordt maar wel schreeuwt om gedaan te worden. Je kunt dan denken aan allerhande onderzoeken en oplossingen om onze planeet weer op de rails te krijgen en een duurzamere coëxistentie met moeder aarde tot stand te brengen.

Dus al met al is de keuze simpel, ga je voor een samenleving die gebaseerd is op haalbaarheid op dit moment of val je voor het woord ‘onvoorwaardelijk’ als een soort van naastenliefde, en hoop je dat alles wel goed komt? Onvoorwaardelijk of voorwaardelijk? Ik zou ook kunnen zeggen dat ik onvoorwaardelijk om jou geef als mens en dus gelijkheid op alle gebieden als de norm wil maken door voor jou en mij te kiezen voor een voorwaardelijk basisinkomen dat ons beiden kan laten genieten van een leven met waarde.

Het is tijd om het woord ‘voorwaardelijk’ los te koppelen van zijn negatieve bijsmaak en simpel en alleen te zien wat dit voor jou en mij betekent zonder in de reactie te schieten en hierop te handelen. Onvoorwaardelijke liefde is natuurlijk wat we allemaal uiteindelijk willen van de ander en in feite ook van onszelf, maar onvoorwaardelijke onhaalbaarheid lijkt mij niet de weg vooruit na eeuwen van ongelijkheid.

LIG

Basicincome

Advertenties

Dag 252 van 2555; vechten hoeft niet meer, laat los en wees jezelf gewaar

 

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de vorige blog, waarin ik aan mijzelf laat zien dat vechten tegen het systeem vechten tegen mijzelf is en onnodig veel energie/tijd kost met de nodige gevolgen. Ik zal mijn oude ervaringen los moeten laten en elk moment in het systeem ervaren als een nieuw moment vrij van emoties/gevoelens/angsten om te zien wie ik ben in elk moment en elke adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de geest zie gaan in angst voor wat kan gebeuren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op basis van angsten/ervaringen uit het verleden bang ben gestraft te worden wanneer ik de dingen op mijn manier doe en het systeem aan mijn laars lap. Ik stop het mij uit de werkelijkheid halen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet af te leiden door in de geest mijzelf terug te trekken met rampspoed scenario’s, maar dat onder ogen te zien en dat aan te gaan wat hier in mijn fysieke werkelijkheid plaats vindt en niet de angst te verdoezelen met rampspoed scenario’s die mij zullen ontmoedigen om er zelfs maar aan te beginnen om de werkelijkheid onder ogen te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vechten tegen de ander als de vertegenwoordiger van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van de ander en de ander als ‘tegen mij’ ervaar en niet zie dat de ander ‘tegen mij’ is omdat ik mogelijkerwijs niet de weg van het systeem bewandel. Ik stop de ander als het systeem als mijn vijand te zien en te vechten of mijn leven ervan afhangt en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vechten en te zen dat dit vechten een vechten tegen mijzelf is, door de weerstand die ik ervaar wanneer ik mij moeten conformeren aan het systeem wanneer het systeem niet in het belang van een ieder handelt/denkt/spreekt.

 

Wanneer en als ik zie dat ik angst heb voor de vertegenwoordiger van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eigenlijk angst heb voor mijzelf en mijn daadkracht tegen het systeem en zo mijzelf niet vertrouw voor wat ik mogelijkerwijs zou kunnen gaan doen. Ik stop de angst voor mijzelf en leer mijzelf te vertrouwen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vertrouwen in mijzelf terug te vinden en afspraken met mijzelf aan te gaan, zodat ik weet van mijzelf dat ik alleen handel in het belang van een ieder en geen rare bokkensprongen ga maken door mij mee te laten voeren op de angst voor het systeem en de straf die het mij zou kunnen geven als ik van het pad afwijk.

 

Wanneer en als ik bang ben dat het ziekteverzuim van mijn kind als ongeoorloofd wordt gezien dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een oude ervaring van ongeoorloofd verzuim als een blauwprint op deze ervaring leg die een totaal ander startpunt heeft en neerkomt op appels met peren vergelijken. Ik stop de vergelijking en beleef elke ervaring als een nieuwe en op zich staande ervaring.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te stoppen om de energie van angst van een oude nog niet verwerkte ervaring met het systeem op mijn huidige werkelijkheid te plakken en zo te vergelijken en mee te gaan in die angst die niet ter zake doende is en te geloven dat ik het slachtoffer zal zijn van het systeem.

 

Wanneer en als ik mijzelf in mijn eentje zie vechten tegen het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen Don Quichot kan zijn en het systeem niet in mijn eentje omver kan werpen om zo verandering teweeg te brengen. Ik stop het vechten in mijn eentje en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de tegenwerking die ik ervaar vanuit het systeem goed af te wegen en te zien voor wat het werkelijk is los van emoties/gevoelens/angsten om zo met anderen sterk te kunnen staan en betere alternatieven te bedenken.

 

Wanneer en als ik zie dat de toon van de stem van een ander mij in een bepaalde stemming brengt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij leid door emoties en gevoelens die de toon van de stem van de ander in mij oproepen. Ik stop deze emoties en gevoelens om hier 1 en gelijk aan het leven te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen vergelijking te maken in mijn geest als het gaat om de toon van iemand zijn/haar stem, maar de stem objectief waar te nemen en te horen wat het mij communiceert om zo adequaat te kunnen reageren/communiceren.

 

Wanneer en als ik weerstand voel tegen positieve beelden/voorstellen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben niet aan het positieve beeld van de ander te kunnen voldoen. Ik stop de angst/weerstand tegen het positieve en breng het terug naar de realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten opfokken door een te positieve verwachting van de werkelijkheid van een ander en zal eerst de werkelijkheid afwegen en zien of dit een haalbaar doel is en zo niet dan zal ik dit communiceren met de ander om zo geen verwachtingen te scheppen.

 

Wanneer en als ik bang ben dat er met mijn kind geëxperimenteerd wordt ten koste van haar schoolopleiding dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bij machte ben om de ander te laten zien wat de consequenties zijn van bepaald handelen en aan te geven dat dit niet in het belang van een ieder is. Ik stop de angst voor het handelen van de ander en neem mijn daadkracht weer terug.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk te zijn naar de vertegenwoordigers van het systeem dat ik niet zal laten experimenteren met de schoolopleiding van mijn kind en dat er naar oplossingen gezocht moeten worden die de tand des tijds doorstaan en in het belang van een ieder zijn.

 

Wanneer en als ik in angst zie schieten voor de rechtelijke macht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen angst hoef te hebben wanneer ik mega met het systeem. Ik stop de angst en beweeg mij 1 en gelijk aan het systeem als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst meer te hebben voor de rechtelijke macht door geen aanleidingen en consequenties te realiseren die de angst gegrond maken en mee te gaan met de beweging van het systeem om zo te zien of ik kan blijven staan in het belang vaneen ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid en verdeel in de goeierikken en de slechterikken en mij niet realiseer dat dit een polariteit is waar ik niet in mee hoef te gaan, ik ben het systeem ook al ben ik goed of fout. Ik stop de separatie en leef 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik het systeem ben, een radartje in het systeem, en ik mijzelf niet kan keren tegen het systeem als een auto-immuun ziekte en te verwachten dat dit geen schade zal berokken.

 

Wanneer en als ik het ergste verwacht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het ergste verwacht om zo niet verrast te worden met het ergste maar alvast voorbereid te zijn. Ik stop het ergste te verwachten en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het ergste te verwachten als een soort van indekken voor wat zou kunnen gebeuren en mij te realiseren dat ik door het ergste te verwachten ook het ergste creëer door de gedachten die ik erover heb die mij sturen in de richting waar de geest vol van is en bang voor is.

 

Wanneer en als ik de kooi van het systeem vrees dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de kooi van het systeem vrees en de kooi die ik zelf heb gecreëerd niet zie of ervaar als de limitaties die ik mijzelf opleg. Ik stop de vrees voor de kooi van het systeem en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kooi en die van het systeem niet als twee losstaande kooien te zien maar de interconnectie tussen beiden te ervaren en zo te snappen waar ik mijzelf limiteer en toesta gelimiteerd te worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf de worsteling met het systeem gelijk zie stellen aan de adem/levenskracht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het vechten als een actie van daadkracht zie en niet zie hoe ik mijn levenskracht compromitteer. Ik stop de worsteling als de levenskracht en ga in mijn echte kracht staan de kracht van de adem en wat werkelijk hier is in het fysieke.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om worstelen/vechten niet gelijk te stellen aan daadkracht/levenskracht, maar te zien dat worstelen/vechten vanuit een startpunt van angst komt en dat levenskracht de kracht is die mij staande houd door 1 en gelijk aan de adem als het leven te staan.

 

Wanneer en als ik mijn werkelijkheid uitspeel in mijn geest om mijzelf zo goed te voelen en in controle danstop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid in de geest uitspeel om zo als winnaar uit de bus te kunnen komen en goed over mijzelf te kunnen spreken en voelen. Ik stop het uitspelen in de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de werkelijkheid ook in de werkelijkheid te beleven en wat inhoud dat ik niet altijd de winnaar zal zijn, maar zal moeten streven naar de beste oplossing en niet mijn werkelijkheid binnen winnen en verliezen te plaatsen. Waardoor competitie mijzelf een goed gevoel geeft of een falend gevoel geeft en zo een wig tussen mij en mijn werkelijkheid plaatst.

 

Wanneer en als ik van de ander denk dat die mijn situatie niet begrijpt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk voor de ander en niet meer de situatie aan de werkelijkheid toets. Ik stop het denken voor de ander en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet voor de ander te denken, maar in plaats daarvan te vragen of de ander mijn situatie begrijpt en daar waar mogelijk de ander van meer informatie te voorzien.

 

Wanneer en als ik ervan uit uitga dat ik niets aan de ander heb dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander wil gebruiken om mijn doel te bereiken en niet meer 1 en gelijk aan de ander sta. Ik stop het manipuleren van de ander voor mijn eigen belang en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander niet meer als een instrument te gebruiken/manipuleren om zo tot hetgeen te komen waar ik wil uitkomen en alles wat de ander in tegenstelling tot mijn manipulatie doet te bestempelen als tegenwerking. Ik ga de verbintenis aan om een verbintenis met de ander aan te gaan waar wij beiden onszelf in kunnen vinden zonder dat de 1 de ander manipuleert.

 

Wanneer en als ik bang ben dat mijn vroegere acties in het leven voor problemen zouden zorgen in het hier en nu dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ervaringen vergelijk en bang ben voor een zelfde soort straf/vernedering. Ik stop de angst voor het verleden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verleden te verwerken en te laten voor wat het is na er lering uitgetrokken te hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst fysiek zie maken door een zere harde onderbuik te manifesteren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze angst te lang heb genegeerd en onderdrukt waardoor het zich nu manifesteert in mijn fysieke lichaam. Ik stop het fysiek maken van mijn angst en zie dat onder ogen dat onder ogen gezien moet worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet zo lang te wachten met het aangaan van mijn angst die ik gedurende de dag heb opgelopen, zodat het een fysieke pijn wordt.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysiek benauwd zie worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij ergens benauwd/zorgen over maak, maar ik pak het niet aan. Ik stop met het mij fysiek en geestelijk benauwd voelen en pak mijn probleembij de wortel aan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet in benauwde situaties te manoeuvreren door verwachtingen en angsten omtrent de situatie, maar de situatie te nemen zoals het zich aan mij voordoet in mijn fysieke realiteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn spieren zie aantrekken en de vuisten zie ballen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de spanning van de situatie als een spanning in mijn spieren fysiek geworden is door te accepteren en toe te staan om de situatie te begeleiden met emoties en gevoelens. Ik stop de spanning op mijn spieren als de spanning in mijn fysieke realiteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik mijzelf spanning op mijn spieren zie zetten door spanning die ik geestelijk ervaar te stoppen en te zien waar ik mij laat leiden door emoties en gevoelens en zo de situatie niet leef zoals hij zich aan mij voordoet.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de geest zie gaan tijdens een gesprek waar van mij verwacht wordt dat ik actief aan mee doe, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet kan aansturen in mijn fysieke werkelijkheid wanneer ik geconsumeerd word door mijn geest. Ik stop de participatie in de geest en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten consumeren door mijn geest, maar mijn levenskracht te gebruiken om mijzelf aan te sturen tijdens zo’n gesprek waar mijn input gewenst is.

 

Wanneer en als ik mijzelf eigenwijs tegen het systeem in zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet eigenwijs hoef te doen tegen iets dat gelijk en 1 aan mijzelf is. Ik stop met eigenwijs doen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet eigenwijs tegen het systeem in te gaan, maar wijs te zijn en eigehnads te signaleren waar het systeem faalt om zo een goed beeld te krijgen over het systeem en naar oplossingen te kunnen kijken die op een later tijdstip door meerdere mensen gedragen geventileerd kunnen worden.

Dag 215 van 2555; mij bewegen in het volgende moment door te stoppen in het hier en nu

equal money capitalismIk ben aan het dralen, ik heb geen onderwerp om over te schrijven, oftewel een blééh moment. Maar zelfs zulke momenten kunnen mij wat vertellen over mijzelf. Hoe komt het dat ik niet echt zin heb om te schrijven en alle mogelijke onderwerpen 1 voor 1 afschiet? Hoe komt het dat ik niet even de rust kan nemen, even een moment voor mijzelf om wat woorden in een blog te schrijven? Waar ben ik in dit moment, dat iets voor mijzelf doen niet als het juiste aanvoelt? Ik ben al bij morgen, in mijn geest ben ik de dingen aan het ordenen die ik morgen wil ondernemen. Het wordt een drukke dag, misschien zelfs wel een te drukke dag, in de zin van teveel zaken in 1 dag. Dus bij het idee aan een te drukke dag morgen begin ik er in mijn geest nu al aan en is alles in het hier en nu onbelangrijk en teveel. De vraag is natuurlijk of het mij helpt om niet meer in het hier en nu te zijn om morgen te laten slagen?

 

Probleem:

 

Niet in het hier en nu zijn, en in plaats daarvan de dag van morgen al aan het lopen om die dag langer te laten lijken waardoor alles wellicht wel haalbaar is. Het probleem echter is dat ik de dag langer maak met een geest extensie wat alleen maar meer gevoelens en emoties oplevert.

 

Oplossing:

 

De volgende dag of zelfs het volgende moment alleen dan beginnen wanneer het zich fysiek aandient en ik mij er fysiek doorheen  begeef.  Een geest extensie geeft mij niet meer tijd in een moment of dag.

 

 

Beloning:

 

Effectief zijn in mijn fysieke werkelijkheid en zoeken naar dat punt waar haalbaarheid en onhaalbaarheid elkaar net niet kruizen. Zo kan er ook geen teleurstelling ontstaan of gejaagdheid, om dat te bereiken wat niet mogelijk is.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de volgende dag al kan beginnen in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mij zonder gevolgen kan onttrekken aan de fysieke werkelijkheid alsof die even stil blijft staan terwijl ik in mijn geest verblijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijd stil te willen zetten door in mijn geest te gaan en zo tijd probeer te winnen voor morgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op geleende tijd van vandaag, morgen te verlengen en mij niet te realiseren dat tijd geld is en dus geleende tijd net zoiets is als geleend geld dat binnen ons systeem met rente moet worden terug betaald, waarbij de rente de gevolgen zijn van de gemiste fysieke tijd terwijl ik in de geest ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dagen onhaalbaar te maken zodat ik uit angst dat ikhet niet haal in de geest verdwijn om fictieve tijd te rekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf weg te cijferen voor de nieuwe te volle dag die zich aandient die ik boven mijzelf stel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minder belangrijk te vinden dan de nieuwe volle dag die zich aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nog niet te hebben uitgevogeld waar ik sta ten opzichte van de nieuwe dag, terwijl ik mijzelf al weggecijferd heb zonder dat ik er erg in had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om taken in een nieuwe dag boven mijzelf te stellen en mij niet te realiseren dat ik gelijk kan staan aan de taken van de nieuwe dag zodat ik nog voorkom in de vergelijking en niet mijzelf van iets separeer waar ik tegelijkertijd deel aan moet hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf onbelangrijker te vinden dan de taken in de nieuwe dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik de taken uitvoer ik wel deel aan deze vergelijking moet zijn en wanneer ik mijzelf dan onbelangrijker acht dan word ik dus geleefd door deze taken, ik heb hiermee dus mijn zelfverantwoordelijkheid weggeven aan deze taken van de nieuwe dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijzelf niet aan te sturen mijzelf als stuurloos te voelen, als dralen wat een blééh gevoel geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen in elk moment ,waardoor ik geleefd/aangestuurd word door de taken die ik in de geest klaarstoomde die om te beginnen al vrij kansloos en onhaalbaar ogen/zijn binnen mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om hier te zijn en zo aan de werkelijkheid kan toetsten wat haalbaar is en wat niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zwaar gevoel op voorhand te voelen voor de zaken die nog gedaan moeten worden en door de geest zijn bedacht als een gemakkelijkheid die door mij in mijn fysieke werkelijkheid uitgevoerd moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om haalbaarheid als hoogste prioriteit te stellen want onhaalbaarheid werkt zelf-sabotage in de hand en gevoelens van teleurstelling.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om uit de geest te stappen en mijzelf door fysieke, tastbare handelingen weer terug in het hier en nu te krijgen en met gezond verstand mijn dag van vandaag af te ronden en een blog te schrijven en vervolgens morgen met frisse moed de dag te aanvaarden en dat te doen wat mogelijk/haalbaar is.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in de geest zie verdwijnen om de dag van morgen te verlengen en onhaalbare zaken haalbaar te maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik het onmogelijke wil doen en mijzelf niet wil teleurstellen na het creëren van zelf opgestelde valkuilen. Ik stop dit verdwijnen in de geest ,haal adem en participeer 1 en gelijk aan mijn fysieke werkelijkheid.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu mijn fysieke taken te doen die ik in alle redelijkheid en haalbaarheid opstel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om morgen dat te doen wat in redelijkheid mogelijk is en niet te haasten en stressen om het onmogelijke te laten gebeuren wat niet kan in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet teleurgesteld te zijn door de beperkingen van de fysieke werkelijkheid en mijzelf niet als een supervrouw te wanen in mijn geest waar alles kan en alles lukt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met beide benen op de grond te blijven staan, in het hier en nu, in de fysieke werkelijkheid om 1 en gelijk aan die fysieke werkelijkheid te kunnen participeren in haalbaarheid en effectiviteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geest en fysieke werkelijkheid niet met elkaar te mixen.

Dag 213 van 2555; het kan altijd beter en meer

equal money capitalismVandaag had ik een heerlijk dagje, ik heb van alles gedaan en zelfs wat dingen afgerond. Ik had met mijzelf afgesproken om meer verschillende dingen op een dag aan te pakken om het wat luchtiger te houden. Vandaag was voorheen mijn vertaaldag en dat heb ik ook vandaag gedaan, maar daarnaast ook andere zaken en enigszins tot mijn verbazing was ik ook nog eens effectief. Toch bemerkte ik vanavond dat ik op de achtergrond in mijn geest een gevoel bespeurde van ‘het is niet genoeg’, met andere woorden het is leuk wat je gedaan hebt maar het is niet genoeg. Raar want aan de ene kant was ik dik tevreden en aan de andere kant leverde dat teleurstelling op. Welke kant is nu realistisch? Mijn fysieke werkelijkheid aan de ene kant waar ik niet gehaast heb maar netjes achter elkaar steeds weer wat anders aangepakt en nog even van het zonnetje genoten ook, en mijn geest aan de andere kant die een beeld schets waarin ik bijna alles wat nog afgerond moet worden geklaard zie. De geest schets een beeld dat ik zou kunnen verlangen, maar mijn fysieke werkelijkheid schets een beeld dat fysiek haalbaar is.

 

Probleem:

 

Door de consumentistische aard van de geest wat ik aanneem alsof ik het zelf ben denk ik dat ik het altijd beter had kunnen doen en meer had kunnen doen, waardoor ik mijzelf als een teleurstelling ervaar terwijl ik juist lekker en effectief bezig ben geweest. Wat het probleem tot zelfsabotage maakt.

 

Oplossing:

 

Mijzelf niet vereenzelvigen met de geest en in mijn fysieke werkelijkheid in zelfoprechtheid zien of ik op een juiste manier bezig ben geweest en of ik tevreden over mijzelf en mijn werk kan zijn. Door mijzelf te valideren heb ik geen validatie van mijn geest nodig die altijd zal aansturen op frictie.

 

Beloning:

 

Heerlijk bezig kunnen zijn en genieten van mijzelf in het moment, zodat ik aan het einde van de dag tevreden over mijzelf naar bed kan gaan en geen stemmetje in mijn hoofd hoor die mij probeert te saboteren.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn effectiviteit onderuit te halen door te luisteren naar de geest alsof ik het zelf ben en mijzelf van een afstandje beoordeel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stem in mijn hoofd als de geest te beschouwen als mijn stem waardoor ik denk mijzelf aan te sturen totdat ik besef dat het zelfsabotage is en het euvel al gebeurd is en de gevolgen moeten worden doorlopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf een rotgevoel aan te praten en mijzelf als de geest te laten geloven dat ik niet genoeg heb gedaan op een effectieve dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik al die dingen die mijn geest opsomt in 1 dag kan doen binnen het tijdsbestek op aarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mee te gaan in de consumentistische aard van de geest en te denken dat beter en meer de juiste maatstaf zijn en mij niet te realiseren dat de maatschappij hierop gebaseerd is en dit hetzelfde principe is dat ons hebzucht en crisis heeft gebracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze zelfsabotage voortkomt uit een vorm van hebzucht naar meer en beter waar ik niet aan heb voldaan en dus wordt gelabeld als falend en een teleurstelling voor mijn geest/maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als falend en een teleurstelling terwijl ik in het moment in mijn fysieke werkelijkheid zo tevreden over mijzelf was en de gedane arbeid in de gegeven tijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik heel veel moet doen op een dag om mijzelf als goed te ervaren en anders mijzelf als een lapswans en nietsnut te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik luier en te weinig doe en niet dat opbreng wat ik zou moeten opbrengen als deel van mijn gezin/maatschappij/wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van falen/teleurstelling serieus te nemen, terwijl met gezond verstand direct te zien is dat dit niet klopt, en mijzelf hierop af te rekenenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage als normaal te zien en mij niet te realiseren dat ik in het moment dat ik het mij zie doen moet stoppen en even naar mijzelf te kijken in zelfreflectie om de fysieke werkelijkheid niet uit het oog te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nooit te kunnen voldoen aan de eisen van de geest en dus altijd mijzelf als falend en als een teleurstelling te moeten zien wanneer de geest mij aanstuurt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te identificeren met de geest en mij niet te realiseren dat de geest een middel/gereedschap kan zijn om te zien waar ik aandachtspunten heb liggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mate van geluk en zelfwaarde van de geest te laten afhangen door mij te vereenzelvigen met gevoelens en emoties en die als mijn standaard van zijn te laten functioneren.

 

Wanneer en als ik mijzelf in zelfsabotage mijn effectiviteit om zeep zie helpen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf meet door de geest die frictie als doel heeft. Ik stop de zelfsabotage en haal adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te identificeren met de geest, maar dat wat hier is in mijn fysieke werkelijkheid te gebruiken om te zien of ik dat doe wat gedaan moet worden in zelfoprechtheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfsabotage de rug toe te keren en als onacceptabel te labelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om tevreden met mijzelf te zijn wanneer daar aanleiding toe is en zo te genieten van mijzelf in het moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat frictie komt door de geest door mijn participatie erin en door het toestaan van de geest als mijn aanstuurder.