Dag 212 van 2555; je hoeft niet zo te schreeuwen

equal money capitalismAl fietsend vandaag naar de winkel reed ik langs een auto waar een kleuter half uit de auto op de achterbank hing en een moeder met het portier in haar hand. De kleuter gaf aan binnen nog iets te willen pakken, terwijl haar moeder steeds harder ging schreeuwen dat er geen tijd was en haar dochter in de auto moest gaan zitten. Dit is een plaatje dat de meeste ouders niet vreemd is en zij die geen ouders zijn vaak genoeg getuigen van geweest zijn. Een kwaaie moeder en een kind dat niet van plan is mee te werken.

 

Dit zijn van die momenten waar een eigen agenda niet in een gezamenlijke activiteit past. De moeder is kwaad omdat zij geen tijd denkt te hebben en snel snel weg wil, terwijl haar kind aan haar hoofd zeurt en haar plan om snel weg te sjezen in het water gooit. Het kind wil graag iets mee nemen van thuis en snapt niet waar haar moeder zich zo over opwind en is niet voornemens haar idee los te laten omdat zij simpelweg haar moeders hysterie niet begrijpt.

 

Het grappige aan dit voorval is dat de moeder zoveel tijd verdoet aan het schreeuwen tegen het kind en het zich opwinden en in de toekomst projecteren, dat zij gemakkelijk het kind even iets had kunnen laten pakken. Zo hadden ze misschien nog op tijd geweest en had ieder zijn ding kunnen doen. Echter deze 2 mensen verkozen het pad van de emoties, gevoelens en angsten om in plaats van hun relatie te verstevigen, afscheiding te creëren.

 

Zelf heb ik nooit geschreeuwd tegen mijn kinderen, wel ken ik het gevoel van denken te laat te komen, met kinderen die niet meewerken in jou optiek omdat er eigenlijk voor niets meer tijd is. Te laat komen kan alleen maar wanneer je al te laat in de auto stapt. Ook heb ik gezien bij mijn kinderen dat wanneer je te weinig en te onduidelijk communiceert er onbegrip en onzekerheid bij het kind ontstaat, waardoor het eerder geneigd is om zich vast te bijten in wat het wil als een soort van valse houvast/stabiliteit. Als 2 ego’s tegen elkaar op te gaan bieden is geen gezonde band voor ouder en kind, als ouders of opvoeders blijven we het voorbeeld of we dat nu door hebben of niet. Waarom schreeuwen kinderen tegen andere kinderen en zijn ze ongeduldig, omdat zij dat thuis zien als voorbeeld.

 

Probleem:

 

Als ouder niet in het hier en nu te zijn in elke adem waardoor de communicatie er 1 is die gebaseerd is op toekomst projecties en doordrenkt van angst door mee te bewegen op de energie van emoties en gevoelens.

 

Oplossing:

 

Als ouder hier te zijn in elke adem en effectief te communiceren zodat je beiden hetzelfde startpunt hebt waarin nog ruimte is voor wensen van beide partijen zonder dat de 1 de ander de wil oplegt uit angst iets te moeten missen.

 

Beloning:

 

Een relatie opbouwen met je kind in gelijkheid en eenheid waardoor ego’s niet te hoeven botsen en je echt kunt genieten van elkaar.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest mijn leven af te draaien en alles snel snel wil afhandelen waar ik mijn kind op sleeptouw meeneem, maar mij niet echt verbind met mijn kind en niet in zijn/haar schoenen kan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen verbinden met mijn kind wanneer ik in haast als mijn geest leef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vergeten dat mijn kind niet mijn gedachten kan lezen en dus instructie nodig heeft om te snappen waarom ik het van A naar B wil verplaatsen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om haast toe te laten in mijn leven en mij niet te realiseren dat ik zo niet in het hier en nu ben en zo ook niet alle gevolgen kan overzien van mijn handelen binnen mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wat redelijk voor mij lijkt ook redelijk voor mijn kind is en mij niet te realiseren dat ik in de schoenen van mijn kind moet kunnen staan om de gevolgen van mijn beslissingen te kunnen overzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zij te laat te komen en gezichtsverlies te lijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik alleen te laat kom door overmacht of een ineffectieve planning en dat frustratie over deze planning niet op en ander als excuus afgewend kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind niet te gebruiken als excuus waarom ik te laat ben, maar te zien dat ik niet effectief ben geweest in planning en communicatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beslissingen voor mijn kind te nemen in angst en niet te snappen waarom mijn kind steigert en de oneerlijkheid in mij wel kan zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten verleiden om mijn macht over mijn kind te laten gelden om zo mijn niet altijd effectief tijdsplannen onder het tapijt te kunnen schuiven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om soms te denken dat ik macht over mijn kind nodig heb om mijn zin door te kunnen drijven en niet mijn kind in overweging te nemen bij het maken van beslissingen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ouders door blogs duidelijk te maken dat schreeuwen en je zin door drijven bij je kind een slecht voorbeeld is dat doet navolgen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om terug te kijken naar de opvoeding die ik mijn kinderen gaf om door zelfvergeving en correctie te leren van mijn verleden om zo anderen te kunnen ondersteunen die daar behoefte aan hebben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet als haast te leven met mijn kinderen en in het algemeen in mijn leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu te blijven terwijl ik bouw aan mijn relatie met mijn kinderen.

 

Dag 207 van 2555; sleur of humeur

equal money capitalismHet is tijd om eens naar het woord sleur te kijken, het is een woord dat negatief geladen is voor mijzelf. Sleur is iets wat je moet voorkomen, want anders wordt het saai. Ik doe er aan de ene kant dan ook alles aan om sleur te voorkomen, maar aan de andere kant breng ik sleur in mijn leven vanuit het oogpunt van gemak. Ik breng een zekere mate van sleur in mijn leven, om zo het reilen en zeilen van mijn dagelijkse leven te vergemakkelijken. Dus wat is nu wel sleur en wat is niet sleur? Het heeft te maken met de mindset waar ik in ben en welke emoties/gevoelens een rol spelen in dat moment. Wat je haast humeur zo kunnen noemen, wanneer mijn muts ernaar staat dan is sleur okay en wanneer ik het zie als beperkend dan is het ineens niet meer okay. Vaak wanneer anderen erbij betrokken zijn dan slaat sleur sneller om naar negatief dan wanneer ik alleen met mijzelf te maken heb. Steeds hetzelfde doen met dezelfde mensen wordt een verplichting en een beperking maar elke week vaste gerechten in het menu is een geautomatiseerde gemakkelijkheid waar ik niet bij na hoef te denken wat ik dan als prettig ervaar. Het lijkt dat sleur veroorzaakt vanuit mijn eigen beweging, iets prettigs is en sleur veroorzaakt in samenhang met anderen is onprettig en een verplichting. Heet dat niet met 2 maten meten?

 

Betekent dit, dat wanneer een ander frequent in mijn leven is en herhalende zaken met mij beleeft mij in een sleur brengt? Nee zo eenvoudig ligt het niet, het is niet zo dat alle bemoeienis van buitenaf op frequente basis als sleur door mij wordt gelabeld. Ook kan ik plots zelf iets stoppen te doen omdat ik dat als beperkend en als sleur zie, dus wat maakt het tot sleur, wat is het triggerpoint dat mij de mindset van sleur doet laten binnengaan? Wanneer het niet voldoet aan mijn verwachtingen, ik schiet het dan liever af als sleur en maak het zo legitiem om te stoppen, dan te wachten tot het escaleert en ik mij als falend voel in de bezigheid die ik als te beperkend/herhalend beschouw. Dus sleur is een beschermingsmechanisme van mijn ego. Het is een vrijbrief om eruit te stappen alvorens ik/mijn ego gezichtsverlies gaat lijden. Ook de maatschappij ziet sleur als iets ongewenst/negatiefs, wat maakt dat niemand zal zeggen: hoe kun je die sleur nu opgeven, had nog even gewacht.

 

Sleur = S leur = S. is met zichzelf aan het leuren. Het dralen met mijzelf om te zien waar ik de sleur kan afkappen om zo uit een situatie/bezigheid te kunnen stappen op legitieme basis, zodat ik mijn gezicht niet verlies. Ik zou sleur ook kunnen zien als een sierlijke draai, een sleur geven aan mijn leven, zodat alles geautomatiseerd en vergemakkelijkt is en alles aan bod komt dat moet gedaan worden op een dag. Wanneer ik een sleur aan mijn dag geef en daar emoties/gevoelens aan koppel, ja dan wordt het een ander verhaal, dan wordt het onvoorspelbaar en eerder de polariteit van sleur zoals ik dat nu ervaar.

 

Probleem:

 

Ik heb het woord sleur als negatief gelabeld door ervaringen en programmering en koppel er vervolgens emoties/gevoelens aan wat een bezigheid/situatie op het ene moment positief maakt en op het andere moment negatief.

 

Oplossing:

 

Het woord sleur losmaken van emoties/gevoelens evenals de eraan gekoppelde bezigheden/situaties.

 

Beloning:

 

Het woord sleur zien/ervaren los van emoties/gevoelens, dus beleven in het hier en nu, waardoor ik in het moment kan zien of de sleur in het belang van alle participanten is of dat het beperkend is.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sleur als negatief te zien en daarmee de ervaring meteen zwaar te maken, waardoor het moeilijk wordt om van deze zwaarte los te komen en daadwerkelijk te zien waar ik mee bezig ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sleur door humeur/mindset te laten bepalen en zo door de bril van mijn eigen emoties/gevoelens van mijn verleden heen te kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sleur als excuus te gebruiken om gezichtsverlies te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat sleur iets is dat je moet voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen eerder de schuld te geven van een ontstane sleur dan wanneer ik sleur in mijzelf constateer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sleur aan de ene kant makkelijk te vinden en aan de andere kant vervelend en mij niet te realiseren dat de vervelende sleur altijd een sleur is die met interactie met anderen te maken heeft en zodoende een situatie is waar gezichtsverlies geleden kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten aansturen door mijn ego en daadwerkelijk te geloven in gezichtsverlies en mij niet te realiseren dat de emoties/gevoelens vanuit mijn verleden ervoor zorgen dat ik een gevoel van falen zou kunnen oplopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situaties/handelingen te stoppen omdat het niet voldoet aan mijn verwachtingen en mij niet te realiseren dat deze verwachtingen surreëel zijn wat in mijn geest ontwikkeld is en niet aan de fysieke werkelijkheid getoetst is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik faal wanneer ik niet voldoe aan mijn verwachtingen gebaseerd op fictie gemaakt in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn falen door niet te voldoen aan mijn fictieve verwachtingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit falen als de sleur te willen stoppen uit angst voor nog meer falen en gezichtsverlies.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook een sleur aan mijn leven kan geven als een sierlijke draai die het mij mogelijk maakt om gemakkelijk mijn dagelijkse leven te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik tot op heden het woord sleur alleen vanuit een negatief perspectief heb bekeken en mij moeilijk kan voorstellen dat het ook iets positiefs kan zijn door jarenlange uitvoering van voorgeprogrammeerd zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik aan het woord sleur emoties/gevoelens koppel ik dan te maken krijg met de polariteit van sleur, onvoorspelbaarheid wat alle stabiliteit om zeep helpt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van voorspelbaarheid en onvoorspelbaarheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze sleur oftewel systematisch zaken op herhalende wijze doen iets is dat naadloos aansluit met de manier van doen van mijn geest, waardoor er samengewerkt kan worden.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emoties/gevoelens van mijn verleden los te maken van het woord sleur.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emoties/gevoelens van mijn verleden los te maken van de ervaring sleur.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu te blijven terwijl ik mijn herhalende taken en situaties beleef om zo niet te vallen voor de verwachtingen die door de geest geschapen zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om sleur als een sleur aan het leven geven als een sierlijke draai te ervaren en zo in het moment te bepalen waar herhaling en voorspelbaarheid wenselijk zijn en waar niet om dat het niet in het belang van een ieder is.