Dag 337 van 2555: de verkeerde afslag

Dip-Lite cursusTerwijl ik met de auto van de ene winkel naar de andere winkel wilde gaan, zonder teveel om te rijden, nam ik een afslag waarvan ik dacht dat het de juiste was, maar dat was het niet. De afslag bracht mij op een grote weg uit de bebouwde kom, op een punt dat ik niet herkende of kende. Ik bleef doorademen en bij elke mogelijke afslag overwoog ik zoveel mogelijk zonder emoties erbij te betrekken of dit de afslag was die ik het beste kon nemen om zo dichtbij mijn volgende winkel uit te komen. Ik kwam uiteindelijk op de Randweg uit die vele mogelijkheden heeft om de stad van steeds weer een andere kant te benaderen. Elke afslag die ik niet nam, gaf mij toch een benauwd gevoel of ik wel het juiste deed en een gevoel/stem dat ik op de achtergrond voelde/hoorde was dat van: “neem nou maar een afslag dan weet je in ieder geval dat het goed gaat, straks heb je geen mogelijkheden meer en zit je op de snelweg waar je niet zo snel meer vanaf komt”.

 

Dit deed mij terug denken aan al die keren dat ik wel paniekte in mijn auto en niet wist waar ik precies zat of precies heen moest, dat is inmiddels een punt wat niet meer in die mate voorkomt, maar het mechanisme intrigeerde me eigenlijk wel. Met het afslagen nemen trok ik een vergelijking naar het leven hier op aarde. Ons leven is als een lange weg met vele afslagen en ik zie mijzelf, teruggaand naar het auto voorbeeld, afslagen niet nemen maar daar een soort van naar gevoel bij hebben dat ik beter nu kan kiezen en beter nu kan nemen wat ik kan krijgen want anders vis ik straks misschien achter het net. Met andere woorden er bij de volgende afslag achter komen dat ik de eerdere afslag had moeten nemen. Dit is een soort van angst om dat te missen waarvan je nog niet weet wat het is, maar het is toch al een gemis. Raar dacht ik bij mijzelf dat ik dus liever genoegen neem met wellicht minder (een eerdere afslag) dan door te gaan voor iets beters en wellicht te ontdekken dat er niets beters is (bij de volgende afslag merken dat je er één te laat hebt genomen).

 

Dus ik neem liever maar dat wat voor het grijpen is, dan met lege handen te komen staan. Zo klinkt het zelfs een beetje hebberig. Voor minder gaan omdat ik geloof dat meer wellicht een droom/illusie is. Dus genoegen nemen met minder, omdat ik niet geloof dat er meer voor mij in het verschiet ligt. Dit begint als een limitatie te klinken. Laat ik hier eens wat zelfvergevingen op doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dat te nemen wat voorhanden is uit angst om achter het net te vissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang zijn om niets te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik uit een soort van aangeboren hebberigheid mij niet kan indenken dat ik met niets zou eindigen. Ik stop de hebberigheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat te nemen wat gegeven wordt vanuit een actieve aansturing vanuit mijzelf of vanuit de ander en te zien binnen dit nemen wat mij als persoon verrijkt en verbetert en dat te laten liggen wat mij verlaagt en afbreuk doet aan mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat te missen wat eventueel voor mij in het verschiet ligt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben om overgeslagen te worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op dit punt in mijn kinderjaren ben blijven hangen, waarbij je niet als laatste gekozen wil worden of niet kan meedelen met iets lekkers omdat er niet genoeg is. Ik stop deze angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn startpunt aan te passen, waarbij ik niet van gemis uitga, maar neutraal kan zijn en kan werken met welke uitkomst er ook verschijnt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit ‘gemis’ versus ‘gewin’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van polariteit tussen ‘gemis’ en ‘gewin’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op deze manier altijd een gemis zal ervaren doordat ik of in de pool van ‘gemis’ zit of ik in de pool van ‘gewin’ zit waarbij ‘gemis’ zich op een ander niveau in mijn realiteit uitspeelt. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om afstand te nemen van deze polariteit waardoor ik mijzelf ervaar als de verliezer, terwijl en er geen sprake is van verliezen of winnen als het gaat om leven, het gaat over gewaar te zijn in elke adem, wat de uitkomst ook mag zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het mindere wel goed genoeg voor mij is, zodat ik in ieder geval nog iets heb.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van genoegen nemen met minder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf minder maak en dus minder krijg. Ik stop het minder maken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd het beste uit mijzelf te halen, want genoegen nemen met minder is genoegen nemen met een gemiddeld leven zonder enige aanleiding, waarbij ik mijzelf beperk en limiteer zonder te snappen hoe ik het doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat meer niet voor mij is bestemd door mijn levenservaringen als voorbeeld te gebruiken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ik ben niet meer waard, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf naar beneden haal en zo mijn werkelijkheid vorm geef. Ik stop het neerhalen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te geloven dat ik niet meer waard ben en te stoppen mijzelf en mijn leven te beperken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van ‘meer waard’ versus ‘minder waard’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van polariteit over meer en minder waard, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als een soort van weegschaal mijzelf aan het wegen ben, maar zo nooit tot een stabiel punt kan komen waar ik kan zijn wie ik ben. Ik stop het wegen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uit de minderwaardigheid en meerwaardigheid te stappen, omdat ik zie/realiseer/begrijp dat dit niets doet om vooruit te komen en mijzelf te verbeteren tot een beter mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onzeker te zijn over de afslag di eik wil nemen in het leven en bang te zijn dat het  niet de juiste is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van twijfel over de juiste keuze, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf de ruimte van de twijfel laat door niet altijd te staan voor de keuze die ik maak. Ik stop de twijfel en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om twijfel om te zetten naar zeker weten door te begrijpen/realiseren waarom ik bepaalde keuzen maak en niet maak en waardoor ik de ruis kan wegnemen.

Dag 136 van 2555; laat mij in mijn plaatjeswereld, ik heb het goed

Dag 136 van 2555; laat mij in mijn plaatjeswereld, ik heb het goed  Deze foto zag ik langskomen op Facebook, waarbij de man zich zogenaamd warmt aan het vuur dat hij heeft geschilderd. We lachen om zo’n plaatje en vinden het naar alle waarschijnlijkheid grappig en zien de absurditeit ervan in. Wat we ons tegelijkertijd niet realiseren is dat wij ons bestaan in handen leggen van plaatjes en dat als de gewoonste zaak van de wereld beschouwen. Plaatjes die zich als een diashow zich de hele dag door vertonen aan onszelf binnen onze geest, die wij beschouwen als 1 en gelijk aan onze fysieke realiteit hebben grote invloed op onze beslissingsvaardigheden. Ik gebruikte vroeger deze plaatjes als een startpunt voor een verlangen om iets tot stand te laten komen. Zeg maar het plaatje als het recept voor het manifesteren van de taart. Ik deed eigenlijk niets zonder dat er een regisserend plaatje aan vooraf ging.

Als Reiki behandelaar zag ik eerst een plaatje dat mij vertelde waar ik mijn handen moest neerleggen op de client, dat ging dan de hele behandeling zo verder. Ik ‘voelde’ dat als het geleid worden door een hogere macht, maar ik werd in wezen geleid door mijn eigen geest die inmiddels vol zat met Reiki plaatjes nadat ik mij er in verdiept/gestudeerd had. Wanneer de plaatjes niet duidelijk waren dan ervoer ik dat als het af laten weten van de hogere macht en ervoer ik mijzelf als minder krachtig als Reiki behandelaar. Een totaal mijzelf voor de gek houden, maar niet bekeken vanuit het perspectief dat ik deze plaatjes in mijn geest gelijk zette aan mijn fysieke realiteit, deze plaatjes waren mijn wereld.

Dit gedrag zie ik bij velen terug en is een bestaansreden geworden los van de fysieke realiteit. We werken voor een baas om ons bestaan te kunnen bekostigen, maar los daarvan is de drijfveer om onze plaatjes bevredigt te krijgen vele malen groter. Die auto, vakantie, computer, tv, kleren en noem het maar op die allemaal als plaatjes in onze geest zijn opgeslagen en ons doel in ons leven zijn geworden. Dit noemen we geen egoïsme, hebberigheid of inhaligheid, nee dat is je dromen uit laten komen van je zuur verdiende centen.

Ik woon nu in een huurhuis, waar zeer duidelijk de plaatjes die men had vergaart in de geest over hoe trendy te wonen, bij elkaar zijn gebracht en tot leven zijn gekomen in de fysieke realiteit. Men noemt dat dan hun stijl of dat wat zij graag zien in hun huis als hun eigen identiteit, maar is dat wel zo? Is het niet zo dat wij ons laten programmeren door de plaatjes die wij zien in onze fysieke wereld? Is het niet zo dat de reclame jongens doormiddel van slimme NLP (neuro-linguistic-programming) ons doen geloven dat wij deze plaatjes in onze geest willen en tot hoger doel in ons leven stellen? Zijn wij niet gewoon een grote mierenhoop die vlijtig dat aan het manifesteren is wat er in ons geprogrammeerd is/wordt?

Ik heb mij inmiddels van heel wat plaatjes ontdaan en van de overige plaatjes zie/realiseer/begrijp ik dat het geprogrammeerd is en niet werkelijk is wie ik ben. Dat is een stuk rustiger leven, dat kan ik wel zeggen. Nu dient zich over een paar maanden de situatie aan dat ik ga verhuizen en dat huis mag ik naar wens inrichten. Waarbij ik vroeger niet had kunnen wachten, de verfstalen al klaar had liggen en een totaal interieur plan had geproduceerd, weet ik nu niet eens wat voor kleur ik op de muur zou willen hebben. Niet dat ik het gewoonweg niet weet, maar meer dat het niet uitmaakt. Er verandert significant niets aan het leven wanneer ik blauw/wit/beige/rood op de muur smeer. Het is meer een kwestie van een praktische leefomgeving maken, dan kan elke kleur een juiste kleur zijn, die past binnen dit beginsel.

Probeer maar eens zonder plaatjes beslissingen te maken, ga maar eens naar de supermarkt en stel een maaltijd samen die niet geregisseerd is door plaatjes. Koop maar eens een nieuwe jeans of ga eens naar de kapper zonder al die plaatjes in je geest en maak eens echt een keuze die in het belang van een ieder is. Als de plaatjes in onze geest echt zo krachtig en machtig waren als we onszelf doen geloven dan hadden we met plaatjes al lang alle problemen opgelost, maar de realiteit is een andere.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn voornamelijk vergeving op de periode dat ik voornamelijk leefde vanuit de plaatjes in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik een wereld heb gecreëerd naast mijn fysieke realiteit die bestaat uit plaatjes en die ik als mijn realiteit beschouw boven mijn tastbare fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de plaatjes in mijn geest niet van mij zijn, maar geleend van het systeem waar ik deel van uitmaak, die ik gebruik om mij als individu te plaatsen/in eenhokje te stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het mijzelf plaatsen in een hokje doormiddel van de plaatjes in de geest een uiting is van niet weten wie ik ben en een naarstig zoeken buiten mijzelf naar wie ik dan wel ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het volgen van de plaatjes het uit handen geven van de regie van mijn leven is, waardoor ik nooit zal ervaren dat de kracht in mij is om mijnleven te regisseren in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit zal weten wie ik ben zolang ik het buiten mijzelf zoek in algemene plaatjes die geen optelsom zijn van wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer plaatjes tot nu toe nog nooit een verschil in de wereld hebben gemaakt, plaatjes dus ook geen verschil in mijn leven kunnen maken, als zijnde een deel van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn hele leven ben geprogrammeerd door de plaatjes in mijn buitenwereld, zodat mijn geest genoeg materiaal had om mij te doen geloven dat mijn binnenwereld een veilige haven is voor mij, een plek die vertrouwd aanvoelt en te verkiezen valt boven mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat die vertrouwde wereld geschapen door mijn geest met toestemming van mijn kant, een uitvalsbasis werd voor al die momenten dat ik de fysieke werkelijkheid niet dacht aan te kunnen en mij terugtrok in een plaatjeswereld om mijzelf te sussen en het negatieve gevoel dat mij beheersde te vervangen met positieve gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke realiteit niet draait om positieve en negatieve gevoelens, maar om wat daadwerkelijk hier is als mijzelf in het moment en dat ik daarmee in overeenstemming moet komen in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het geloven in een plaatjeswereld niet de manier is om de wereld te redden, maar dat plaatjes als middel wel mensen kan wakker schudden en tijdelijk kan terug plaatsen in de fysieke werkelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om plaatjes als middel in mij fysieke wereld te zien en mij te onthouden van energetische relaties aan te gaan met plaatjes binnen mijn geest.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om plaatjes niet als waarheid en dus als meer dan mijzelf, gelijk aan de fysieke werkelijkheid, te beschouwen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de regie over mijn leven in handen te geven van plaatjes die als een programmering gedurende mijn leven zijn geïnstalleerd en mij te realiseren dat ik die plaatjes niet ben en dat die plaatjes niet mijn fysieke werkelijkheid zijn maar in het leven geroepen om te manipuleren voor het vergaren van winst in welke vorm dan ook.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om beslissingen te nemen in het belang van een ieder vrij van programmering en altijd eerst een moment van bezinning te nemen om te zien wie de beslissing neemt, ik of mijn programmering.