Dag 213 van 2555; het kan altijd beter en meer

equal money capitalismVandaag had ik een heerlijk dagje, ik heb van alles gedaan en zelfs wat dingen afgerond. Ik had met mijzelf afgesproken om meer verschillende dingen op een dag aan te pakken om het wat luchtiger te houden. Vandaag was voorheen mijn vertaaldag en dat heb ik ook vandaag gedaan, maar daarnaast ook andere zaken en enigszins tot mijn verbazing was ik ook nog eens effectief. Toch bemerkte ik vanavond dat ik op de achtergrond in mijn geest een gevoel bespeurde van ‘het is niet genoeg’, met andere woorden het is leuk wat je gedaan hebt maar het is niet genoeg. Raar want aan de ene kant was ik dik tevreden en aan de andere kant leverde dat teleurstelling op. Welke kant is nu realistisch? Mijn fysieke werkelijkheid aan de ene kant waar ik niet gehaast heb maar netjes achter elkaar steeds weer wat anders aangepakt en nog even van het zonnetje genoten ook, en mijn geest aan de andere kant die een beeld schets waarin ik bijna alles wat nog afgerond moet worden geklaard zie. De geest schets een beeld dat ik zou kunnen verlangen, maar mijn fysieke werkelijkheid schets een beeld dat fysiek haalbaar is.

 

Probleem:

 

Door de consumentistische aard van de geest wat ik aanneem alsof ik het zelf ben denk ik dat ik het altijd beter had kunnen doen en meer had kunnen doen, waardoor ik mijzelf als een teleurstelling ervaar terwijl ik juist lekker en effectief bezig ben geweest. Wat het probleem tot zelfsabotage maakt.

 

Oplossing:

 

Mijzelf niet vereenzelvigen met de geest en in mijn fysieke werkelijkheid in zelfoprechtheid zien of ik op een juiste manier bezig ben geweest en of ik tevreden over mijzelf en mijn werk kan zijn. Door mijzelf te valideren heb ik geen validatie van mijn geest nodig die altijd zal aansturen op frictie.

 

Beloning:

 

Heerlijk bezig kunnen zijn en genieten van mijzelf in het moment, zodat ik aan het einde van de dag tevreden over mijzelf naar bed kan gaan en geen stemmetje in mijn hoofd hoor die mij probeert te saboteren.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn effectiviteit onderuit te halen door te luisteren naar de geest alsof ik het zelf ben en mijzelf van een afstandje beoordeel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stem in mijn hoofd als de geest te beschouwen als mijn stem waardoor ik denk mijzelf aan te sturen totdat ik besef dat het zelfsabotage is en het euvel al gebeurd is en de gevolgen moeten worden doorlopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf een rotgevoel aan te praten en mijzelf als de geest te laten geloven dat ik niet genoeg heb gedaan op een effectieve dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik al die dingen die mijn geest opsomt in 1 dag kan doen binnen het tijdsbestek op aarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mee te gaan in de consumentistische aard van de geest en te denken dat beter en meer de juiste maatstaf zijn en mij niet te realiseren dat de maatschappij hierop gebaseerd is en dit hetzelfde principe is dat ons hebzucht en crisis heeft gebracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze zelfsabotage voortkomt uit een vorm van hebzucht naar meer en beter waar ik niet aan heb voldaan en dus wordt gelabeld als falend en een teleurstelling voor mijn geest/maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als falend en een teleurstelling terwijl ik in het moment in mijn fysieke werkelijkheid zo tevreden over mijzelf was en de gedane arbeid in de gegeven tijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik heel veel moet doen op een dag om mijzelf als goed te ervaren en anders mijzelf als een lapswans en nietsnut te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik luier en te weinig doe en niet dat opbreng wat ik zou moeten opbrengen als deel van mijn gezin/maatschappij/wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van falen/teleurstelling serieus te nemen, terwijl met gezond verstand direct te zien is dat dit niet klopt, en mijzelf hierop af te rekenenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage als normaal te zien en mij niet te realiseren dat ik in het moment dat ik het mij zie doen moet stoppen en even naar mijzelf te kijken in zelfreflectie om de fysieke werkelijkheid niet uit het oog te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nooit te kunnen voldoen aan de eisen van de geest en dus altijd mijzelf als falend en als een teleurstelling te moeten zien wanneer de geest mij aanstuurt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te identificeren met de geest en mij niet te realiseren dat de geest een middel/gereedschap kan zijn om te zien waar ik aandachtspunten heb liggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mate van geluk en zelfwaarde van de geest te laten afhangen door mij te vereenzelvigen met gevoelens en emoties en die als mijn standaard van zijn te laten functioneren.

 

Wanneer en als ik mijzelf in zelfsabotage mijn effectiviteit om zeep zie helpen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf meet door de geest die frictie als doel heeft. Ik stop de zelfsabotage en haal adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te identificeren met de geest, maar dat wat hier is in mijn fysieke werkelijkheid te gebruiken om te zien of ik dat doe wat gedaan moet worden in zelfoprechtheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfsabotage de rug toe te keren en als onacceptabel te labelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om tevreden met mijzelf te zijn wanneer daar aanleiding toe is en zo te genieten van mijzelf in het moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat frictie komt door de geest door mijn participatie erin en door het toestaan van de geest als mijn aanstuurder.

Advertenties

Dag 188 van 2555; willen hebben omzetten in de beste oplossing voor iedereen

equal money capitalismIk heb best wat geworsteld met de beslissing die ik met mijn partner nam om een huis te kopen. Was alles op rolletjes gelopen dan had ik mijzelf wellicht die vragen niet gesteld die ik mij uiteindelijk wel stelde. De tegenwerking die ik ervoer was massief en kwam uit verschillende hoeken, waardoor ik als een hond met de staart tussen de poten afdroop en vond dat ik mij neer moest leggen bij een leven in een huurhuis met een te hoge huur. Echter dit ervoer ik ook echt als mij neerleggen bij en er vrede in vinden en zaken zo te buigen dat ze pasten in het denkader dat ik wilde aannemen om het naast mij neer te leggen. Maar dat werkte niet het laaide op elke keer weer die drang om met het geld dat beschikbaar wordt gemaakt voor ons mijzelf vrijheid te kopen.

 

Dus onderzocht ik het en zag ik dat ik in eerste instantie hebzucht vastplakte aan het te besteden bedrag door bij te willen lenen en het plaatje van een goed en gelukkig leven te verzilveren. Dit maakte dat ik de hele actie van een huis kopen in relatie ging zien tot dat stukje hebzucht en het als fout zag om een huis te bezitten. Dit gaf frictie en zette mij op een dood spoor. Mijn eerste beweegredenen om te bedenken dat ik een huis wilde kopen kwam voort uit een overlevingsdrang en die drang bleef bestaan door de hebzucht te erkennen die er als een andere dimensie aan vast zat. Die overlevingsdrang was een voortzetting van een arme periode en het feit dat wij elke maand niets over houden na onze vaste kosten. Dit kan geen leven zijn bedacht ik mij, hier moet ik wat in kunnen veranderen.

 

De overlevingsdrang deed een ander jasje aan en werd de drang om mijn situatie te veranderen zodat ik naast mijn basisbehoeften ook toe kon gaan komen aan leven. Gezien de ingrediënten zou dat mogelijk moeten zijn. Het eigenaar van een huis zijn was voor mij niet alleen het bezitten, maar meer de verantwoordelijkheid hebben over het huis. Dus boog ik het bezitten van een huis om naar de verantwoordelijkheid nemen voor een huis en mijzelf in het leven. Het gevolg hiervan zou dan zijn, mitst goed uitgewerkt, dat ik mijn maandelijkse lasten aanzienlijk naar beneden zou brengen. En vervolgens zou het gevolg daarvan zou zijn dat ik weer adem vrijheid zou hebben en meer dan alleen overleven zou kunnen doen.

 

In dit proces om het ‘willen’ om te zetten naar de beste oplossing voor iedereen, ben ik best argwanend geweest bij elke stap die ik zette. Ik wilde geen nieuwe valkuilen en consequenties creëren. Na een zoektocht vond ik een huis wat in het budget paste en waar wij met z’n vieren ook nog eens inpassen. In eerste instantie zat er een optie op het huis , maar sinds vandaag is die optie eraf en zijn wij de eerste gegadigden. Ik kreeg dit telefoontje van de makelaar dat wij het huis kunnen gaan bekijken en dat bracht een golf van geluk over mij heen.

 

Die golf voelde fijn, maar ik wist ook dat dit geluksgevoel een uitvloeisel was van de overlevingsangst die mij al voor een aardige periode in de greep had. Grappig eigenlijk dat wij mensen zoiets als geluk bestempelen, zo’n golfvloed van energie die door je lijf raast. Ik zou dus kunnen zeggen dat ik blij was, maar in feite ben ik tijdelijk gerustgesteld en bevestigt in mijn kunnen om zelfverantwoordelijk te zijn en instaat om mijn fysieke realiteit te veranderen, wat mij uiteindelijk vertrouwen in mijzelf geeft dat ik instaat ben en wil opkomen voor mijzelf. Dit is een belangrijk keerpunt, want als ik dat voor mijzelf kan doen dan kan ik ook anderen ondersteunen om dat voor henzelf te doen en laten zien dat veranderen wel mogelijk is. Ooit was ik maatschappelijk werkster en ik vond het absoluut niet moeilijk om zaken voor mensen te regelen en dingen voor elkaar te krijgen, echter als het op mijzelf aankwam dan had ik de grootste moeite. Dat was dus een op z’n kop werkwijze, eerst zul je het binnen in jezelf op orde moeten hebben om vervolgens anderen te kunnen ondersteunen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ‘willen hebben’ een gevolg is van angst, de angst om achter het net te vissen en niet dat te hebben wat ik denk dat mij toekomt door het maken van vergelijkingen in mijn geest ten opzichte van een norm die ik zelf gesteld heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het achter het net vissen en niet uit het leven te halen wat er inzit, waardoor ik niet meer helder kan denken en de angst hetgeen is dat mij aanstuurt in plaats van wat het beste is voor een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met anderen en normen die ik heb gemaakt door de jaren heen tijdens mijn leven in een economisch welvarend ogend land en mij zo heb aangepraat wat het minste is dat ik zal moeten behalen om geslaagd en gelukkig te zijn in het leven, zonder te durven kijken wat dit geluk nu daadwerkelijk inhoudt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geluk te duiden als het geslaagd zijn van mijn missie en mij niet te realiseren dat dit geluk een gevolg is een uitlaatklep voor de overlevingsangst die mij in de greep hield.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om komend en gaand geluk te bestempelen als geluk dat mij bevestigd in wie ik ben in elk moment en elke ademhaling, terwijl ik mij niet realiseer dat schommelend geluk gebaseerd is op schommelende angsten/emoties/gevoelens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ‘willen hebben’ kan ombuigen/omzetten naar iets constructiefs los van emoties/gevoelens/angsten en mij daadwerkelijk de kracht in mijzelf doet hervinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vergelijken met anderen en door mij achtergesteld te voelen, ontstaat er jaloezie in dat moment wat mijn geest gebruikt om mij te doen geloven dat ik moet proberen om dat te krijgen zodat ik kan tippen aan dat wat ik denk dat de anderen ook hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kijken naar wat ik daadwerkelijk fysiek nodig heb maar te kijken naar wat ik verlang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn toekomst te baseren op verlangens die vervolgens niet bewaarheid kunnen worden en zo mijn fysieke stabiliteit die gelijk staat in dit geval aan mijn financiële stabiliteit uit het oog te verliezen en als ondergeschikt te beleven aan mijn verlangens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar iets dat niet past  bij mijn fysieke werkelijkheid en zie dat ik het ook niet echt concreet kan maken, omdat ik diep van binnen weet dat het fantasie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een hypotheek een blok aan mijn been zou zijn geweest met het oog op de economische neergang die zich zal voortslepen tot 2019-2020 volgens experts, zolang we niets doen en toekijken en blijven verlangen naar rijkdom dat er eigelijk nooit is geweest in de vorm van fysieke realiteit.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij voortaan bij mijn fysieke realiteit te houden en te werken met wat hier is en hier dus mogelijk is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verlangens te onderscheppen en de angst erachter te adresseren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niets meer te willen hebben, maar simpelweg te zien/realiseren/begrijpen wat er nodig is in mijn leven om het stabiel te houden zodat ik toe kan komen aan leven en het in beweging brengen van verandering.

Dag 115 van 2555; consequenties doorlopen door gemaakte keuzes en wie ben ik in die keuze

Dag 115 van 2555; consequenties doorlopen door gemaakte keuzes en wie ben ik in die keuze  Het is weer zover, opnieuw zijn de gevolgen van de schade die aangericht is in het verleden gemanifesteerd in het heden en moet ik (wij) er iets mee. Waar wij van de zomer geconfronteerd werden met een schade claim van de ABN-AMRO via een deurwaarder, had dit akkefietje een langer staartje dan wij dachten of hoopten. Wij sloten 5 jaar geleden een Nederlandse rekening af terwijl wij in het buitenland woonden, een rekening waar geen rood stand op was. Ons internet bankieren werd afgesloten en wij namen aan dat het afsluiten van de rekening was voltooid. Echter na het remigreren naar Nederland klopte er een deurwaarder aan die ons wist te vertellen dat wij rood stonden op onze ABN rekening sinds 5 jaar. Wij waren zeer verrast en stom verbaasd dat een rekening die wordt afgesloten en niet rood staat nog steeds de mogelijkheid heeft om transacties mee te doen. Naar alle waarschijnlijkheid maar dat is gissen, heeft er nog een automatische betaling plaatsgevonden die niet ge-bounced is maar van een rekening betaald is die op dat moment al niet meer had moeten bestaan. Een fout van de bank dus, maar wetende dat een zaak aanspannen duur is en het niet makkelijk is om van een  corporate bank rechtelijk te winnen, hebben wij netjes betaald om het geheel te kunnen afsluiten.

Ware het niet dat wij op dit moment een kleine hypotheek aan het aanvragen zijn om een huis te kunnen kopen. Wij dienden via onze adviseur een offerte aanvraag in bij de Rabobank, die ons kon vertellen dat zij niet met ons in zee wilden omdat wij bij de BKR een meldingscode achter onze naam hebben die zoveel betekent als spoorloos te zijn geweest/onderduiken. Dit schijnt 1 van de slechtste codes te zijn die je kunt krijgen en niet alleen bij de Rabobank gingen alle alarmbellen aan, geen enkele bank is bereidt ons een hypotheek te verstrekken. Op aanraden van onze adviseur zijn wij gaan praten op het kantoor van de ABN-AMRO, ten eerste om te snappen wat er nu gebeurd is, aangezien wij geen inzage in het dossier hebben gehad en ons niets is gemeld over deze zwaar criminele code. De man die ons hielp kon ons vertellen dat de bank brieven had gestuurd naar ons om ons te sommeren het openstaande bedrag te betalen en dat was genoeg bewijs en voldoende actie van hun kant uit om te kunnen stellen dat wij onze verantwoordelijkheid ontdoken door niet op het verzoek in te gaan. Dat deze brieven ons nooit hebben bereikt en dat de bank de rekening niet correct heeft afgesloten doet er niet toe. Dus 5 jaar geleden is er een eerste criminele melding bij het BKR gedaan en dat heeft men elk jaar herhaald, zodat wij nu tot en met 2014 de consequenties mogen lopen van het onzorgvuldig handelen van de bank, omdat wij toentertijd niet hebben geïnformeerd of de rekening daadwerkelijk was afgesloten.

Ook op verzoek van onze adviseur hebben wij de ABN AMRO gevraagd of zij, wetende van de situatie, ons een hypotheek wilden verstrekken. Een kleine hypotheek met inbreng van een ton eigen geld, het garant staan van familie en een huis als onderpand dat bijna het dubbele is van de aangevraagde hypotheek. Het antwoord van de bank is nee, er werd niet eens gevraagd hoe hoog ons inkomen is en wat de aankoopwaarde/taxatiewaarde van het huis is. De criminele spoorloos code bij het BKR kleurt het antwoord, terwijl de bank niet zijn verantwoordelijkheid neemt voor het maken van een misser en het onterecht aanmelden van burgers op de BKR lijst waar je wel op kan maar nooit meer af. Zo kwamen we er ook achter via de bank dat er bij het BKR ook nog een pending lening staat die ooit tijdens onze oude hypotheek was verstrekt en afgelost met de verkoop van het huis, maar nooit door de bank is aangemerkt als afbetaald. Dit is dus de manier waarop banken met mensen omgaan, lukraak mensen op een zwart lijst zetten en dan als men verhaal komt halen de handen in de luchtsteken en geen verantwoordelijkheid willen nemen.

Het huis wat we op het oog hadden wordt dus niet van ons, tenzij wij zeer creatief kunst en vliegwerk toepassen, maar dat is zonder garanties. Ik moest wel even denken aan een quote die ik plaatste op FB van Bernard Poolman over keuze vrijheid, dat die vrijheid alleen maar betekent wie jij bent/verkiest te zijn in het moment dat de keuze zich aandient. Wat betekent dat je eigenlijk nooit kiest uit de geboden/gecreëerde  keuzes, er is er altijd maar 1 die je pad is, de anderen zijn afleiding. Er is er maar 1 optie die gevolgd gaat worden en wie ben ik in die keuze. Dat bepaald de uitkomst van het pad dat ik loop. Wij hadden de keuze tussen huren en kopen, kopen was met een stuk eigen vermogen de goedkoopste optie, dus kozen wij voor koop. Wie was ik in het moment van die keuze?

Wie was ik in het moment dat ik besloot om te kopen? Ik was diegene die vond dat het haar toekwam om een eigen huis te hebben na al de ellende die we hadden doorgemaakt. Ik was het die een huis van zichzelf voor haarzelf wilde en geen genoegen wilde nemen met een huurhuis. Ik was diegene die de huursituatie snel wilde omzetten naar koop om zo minder geld kwijt te zijn en tegelijkertijd om dat te krijgen wat ik wilde, om dat te krijgen wat ik vond dat mij toekwam. In het moment dat ik besloot te kopen was ik hebzucht en nu kom ik mijzelf tegen met alle gevolgen van deze hebzucht. Kopen was dus niet de optie, niet het pad dat gewandeld moest worden, dat zou de conclusie kunnen zijn. In het moment van het overwegen van het huren van een huis was ik machteloos en voelde ik mij minderwaardig en als gefaald in het leven. Je zou haast kunnen zeggen dat het een polariteit is waarbij kopen staat voor krachtig en in staat zijn om te staan en een stem te hebben. En waarbij huren staat voor machteloosheid, minderwaardig, mislukkeling. Kan ik kopen dan voel ik mij meer, moet ik of besluit ik te huren dan voel ik mij minder.

Dus hebzucht bepaald de uitkomst van het pad dat ik moet lopen. De motivator van hebzucht is eigen belang, egoïsme. Waarbij wij nu tegen het eigen belang van de bank aanstoten, te maken hebben met het eigen belang van de verkopende partij en ons bevinden in een wespennest van hebzucht aangestuurd door eigen belang van alle partijen. Wanneer je hebzucht bent in je start punt dan zul je ook hebzucht oogsten en ja dat heb ik gedaan, ik bevind mij nu in een soort van hebzucht bubbel. Het is niet makkelijk om hier een uitkomst van te maken die in het belang van een ieder is, de consequenties zullen eerst gelopen moeten worden.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat een koophuis mij toe komt als een goedmakertje voor de ellende die ik heb gehad de afgelopen jaren, terwijl ik mij niet realiseer dat die ellende door mijzelf gecreëerd was in mijn verleden.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een huis als bezit te zien, iets totaal en alleen van mij waar ik mee kan doen wat ik wil, zonder iemand verantwoording af te hoeven leggen en mij niet te realiseren dat bezit, het bezitten van emoties en gevoelens omtrent het t e bezitten object betekent en daardoor iets is dat in het hoofd/mind zich afspeelt en niet duidelijk en inzichtelijk is voor een ieder in mijn fysieke realiteit. Het is een wereld die ik creëer los van mijn fysieke realiteit en zodoende iedereen buitensluit om te genieten van dat wat alleen van mij is en alleen als zodanig bestaat voor mij.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te goed te achten voor het huren van een huis als een projectie uit mijn recente verleden waar ik moest huren omdat ik geen geld had om betere woonruimte te bemachtigen en mij daardoor machteloos en minderwaardig te voelen.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te streven naar een huis dat ik wil, vanuit een punt van hebzucht en eigen belang.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit kinderlijke perceptie te willen en mij niet te realiseren dat willen hebzucht is en nooit zonder consequenties komt.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn woonsituatie uit te spelen in een polariteit en mij niet te realiseren dat wonen een basisbehoefte is los van emoties en gevoelens spelletjes.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huren als minderwaardig en als falen te bestempelen en mij niet te realiseren dat ik het persoonlijk neem en niet zie/begrijp/realiseer dat huren een dak boven mijn hoofd betekent los van een gevoelswereld die zich alleen maar afspeelt in mijn hoofd/mind.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kopen als het krachtig staan in het leven als een stem te bestempelen en mij niet te realiseren dat ik het persoonlijk neem en niet zie/begrijp/realiseer dat kopen een dak boven mijn hoofd betekent los van een gevoelswereld die zich alleen maar afspeelt in mijn hoofd/mind.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden huren en kopen te misbruiken en te gebruiken als een kapstok voor mijn innerlijke wereld en zo deze innerlijke wereld een bestaansrecht te geven door meer waarde te hechten aan de gevoelens en emoties uit mijn innerlijke wereld.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de consequenties die mijn hebzucht heeft opgeleverd en niet mijn buiten wereld wil facen uit angst om gezichtsverlies te lijden.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord gezichtsverlies te definiëren als de ander niet willen schaden of verdrietig te maken om zo niet te hoeven waarnemen/ervaren wat het betekent om hebzucht te zijn en te leven.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om paniek te voelen om de mensen in dit verhaal te woord te staan en te moeten toegeven dat mijn handelen vergaande consequenties voor hen en mij heeft die ik niet meer kan veranderen maar simpelweg moet lopen in het hier en nu op de cadans van mijn adem.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever in een mind roes te verkeren dan de werkelijkheid van een ketting reactie te hebben veroorzaakt in mijn leven, ons leven en het leven van alle betrokkenen, onder ogen te zien.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vlees geworden hebzucht te zijn en het moeilijk te vinden om dit los te laten en een nieuw evenwicht te vinden dat gebaseerd is op eenheid en gelijkheid in elke adem en elk moment in en als het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij elke beslissing die ik maak het grotere geheel in de gaten hou en werk vanuit het principe van “in het belang van een ieder”.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de woorden huur en koop niet meer op te laden met positieve en negatieve energie om zo als een energie vamp de woorden totaal te verkrachten en niet meer te zien dat beiden in essentie gaan over een dak boven je hoofd en slechts juridisch van elkaar verschillen zonder tussenkomst van emoties en gevoelens.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in geen geval te kiezen om hebzucht te zijn terwijl ik niet de consequenties kan overzien en niet snap in het moment hoe ik mijzelf als zodanig gemanifesteerd heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn eigenwaarde niet af te laten hangen van woorden die ik oplaad met positieve en negatieve ladingen, maar mijzelf durf te vertrouwen  en zo stabiel in het moment te zijn en niet te reageren op woorden zoals huur en koop.