Dag 232 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – menstruatie – deel 2

equal money capitalismIn mijn blog van gisteren heb ik aangekondigd dat ik vandaag de zelfvergevingen zal uitschrijven omtrent het mij afscheiden van mijn vagina in relatie tot menstruatie.

 

Probleem:

Het mijzelf afscheiden van mijn vagina door mijn menstruatie als een kwaad te zien dat mij overkomt en beperkt.

Oplossing:

Gelijk gaan staan aan mijn menstruatie en mijn vagina als mijzelf als leven.

Beloning:

Eén en gelijk aan mijzelf en het leven staan en zo leven te mogen ervaren door mij heen als een geheel/eenheid die mij doet beseffen dat ik daadkracht heb en als geheel veel sterker ben dan in delen.

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn menstruatie nooit zou komen, omdat ik als 7-jarige dacht dat het meteen zou beginnen toen ik hoorde over menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn menstruatie als een punt van eigenbelang te benaderen, waardoor ik ineens groot zou worden en zou meetellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn verlangen naar mijn menstruatie als een polariteit op te pakken, waardoor het intens verlangen naar de menstruatie zich gaandeweg omboog naar het verlangen om nooit meer te menstrueren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik nooit meer van de helse pijnen van mijn menstruatie af zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bloeden van mijn vagina als entiteit de schuld te geven voor mijn maandelijkse pijnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat door het dragen van maandverband de nadruk juist wordt gelegd op dit lichaamsdeel, deze entiteit, die alleen maar mag bestaan in zijn eigen schaduw, in de geheime onderwereld van alles wat het daglicht niet kan verdragen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor het hebben van een entiteit dat niet getoond kan/mag worden dan alleen in het geniep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik met een grote rode vlek in mijn broek in het openbaar mij moet bewegen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina de schuld te geven van het feit dat het mij voor schut kan zetten en het mij in verlegenheid kan brengen door zijn ware aard, een bloedend gat, te tonen aan de buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de menstruaties zich steeds sneller zullen opvolgen en langer zullen duren, zodat langzaam maar zeker ik van mijn vrijheid wordt beroofd om dat te kunnen doen wat ik wil. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als vrijheid berover te zien tijdens mijn menstruatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben leeg te bloeden en te bezwijken onder mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina instaat is om zelfmoord te plegen ten koste van de rest van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina de controle over mij als geheel heeft en kan bepalen hoe ik mij voel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het kijken naar het fysieke voorkomen van mijn vagina en teleurgesteld te zijn bij de aanblik aan mijn vagina en te zien dat het meer van hetzelfde was als de rest van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als meer te zien en bijzonder door al het geheimzinnige eromheen, en frictie te bemerken nu mijn vagina er niet bijzonder of speciaal uitziet, maar eigenlijk een beetje zielig hoopje vel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat een ander zou kunnen ruiken dat ik ongesteld ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als vies te ervaren wanneer ik heftig bloed en het bloed overal en nergens zit, en ik het liefst mijzelf van mijn vagina wil afscheiden en er niet mee geassocieerd wil worden.

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf eindeloos te zien wachten op een menstruatie die uiteindelijk 7 jaar later zich aandiende. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moedeloos te worden en mijn lijf en mijn vagina niet meer te vertrouwen dat zij dat gingen doen wat volgens fysieke regels zou moeten gebeuren en ik niet dat zou behalen wat de uiteindelijke belang was, n.l. groot worden en een vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien in elkaar duiken van de pijn die ik zo graag wilde laten stoppen maar die niet kon stoppen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de pijn als iets van buitenaf te ervaren dat mij werd aangedaan door de vagina di ede aanstichter van alle kwaad was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een prop van een maandverband in mijn onderbroekje en zeker te weten dat iedereen het ziet en mij aanstaart. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het middelpunt van mijn bestaan ben en iedereen altijd op mij let en in detail naar mij kijkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een enorme vlek in mijn broek die absoluut niet meer te verbergen is en mij het schaamrood op de kaken doet krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf vies en laag te voelen door een vlek in mijn broek en mij niet te realiseren dat het de geheimzinnigheid en het weg willen stoppen van de vagina is dat maakt, dat ik schaamte ervaar dor de vlek in mijn broek veroorzaakt door een lekkende, bloedende vagina.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met maandverband de hele maand rond en nooit meer niet te bloeden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in beelden die niet fysiek reëel zijn, maar waar ik aan vastklamp om zo angst te ervaren en meer afscheiding van mijn vagina.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien op de grond liggend en totaal te zijn leeggebloed, waarbij ik geen controle meer over mijzelf heb/ervaar. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik kan doodbloeden aan een menstruatie en hier totaal geen gezond verstand meer kan toepassen door de waas van de angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien te zien kijken naar een vagina die speciaal en mooi is en mij zelfwaarde geeft, iets om trots op te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beelden in mijn geest te ontwikkelen over hoe een mooie vagina eruit ziet, gevoed door media, en frictie te beleven in de fysieke werkelijkheid als het er niet zo uitziet als verwacht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onderlijf in de geest totaal onder het bloed te zien en mij smerig en vies te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verwachten dat een menstruatie een schoon en net gebeuren is dat vrij ongemerkt en ongezien voorbij gaat.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik niet meer ongesteld ben en mijzelf bevrijd voel en niet meer in de ban van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ontwikkelen voor het andere eind van de polariteit, waar ik vroegtijdig in de overgang kom, en niet weet of ik de gevolgen van de menopauze al wil ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe ik en te verwaarlozen menstruatie heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet mijn fysieke lijf kan manipuleren vanuit een startpunt van eigenbelang waarin ik niet alle gevolgen van een vroegtijdige menopauze kan overzien en niet alle voordelen van een menstruatie begrijp.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij te verbeelden dat mijn vagina mij niet meer in zijn greep houdt en ik vrij kan zijn als een geheel met mijn vagina, net zoals de reclame spotjes van maandverband waar vrouwen rondhuppelen in het gras om hun vrijheid te verbeelden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te beseffen dat het verlangen naar dit denkbeeld, niet een verlangen uit vrije wil is maar een verlangen vanuit voorgeprogrammeerd zijn, als gevangene van de matrix.

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina houdt mij in zijn greep’ in mij te laten bestaan en zo te geloven dat ik niet vrij ben en mijzelf niet aanstuur. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina een andere entiteit is die leeft in mijn lijf en mij aanstuurt, wat het tot parasiet maakt, oftewel een lagere vorm van leven op de maatschappelijke ladder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘door mijn vagina heb ik menstruale ellende’ in mij te laten bestaan en zo mijn vagina de schuld te kunnen geven van al dat vervelend is in mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als zondebok te gebruiken en niet 1 en gelijk aanmijn vagina te kunnen bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘mijn vagina geeft meer ellende dan plezier’ in mij te laten bestaan en zo de vagina als de bron van het kwaad te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat afscheiding van een deel van mij in oneerlijkheid wel gevolgen moet opleveren en zich tegen mij keert als een zuurpruim.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf buitengesloten te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn daadkracht weg te geven aan gedachten over mijn vagina, door het te zien als een aparte entiteit die mij aanstuurt zonder dat ik daar aan te pas kom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aversie te voelen tegen de vagina die duidelijk voor mij de vijand is en in de gaten gehouden moet worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf tegen zichzelf uit te spelen en zo in gevecht met mijzelf te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minderwaardig te voelen ten opzichte van mijn vagina en tegelijkertijd mijn vagina als te min te beschouwen als reactie op het toestaan en accepteren van, de mindere te zijn dan een deel van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te staan als geheel als fysiek lichaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beperkt te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een fysiek deel van mij dat functioneert naar behoren, mijzelf kan beperken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor mijn vagina, het kwaad dat het daglicht niet kan verdagen, waar ik niet mee geassocieerd wil worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wie ik ben geworden in separatie van mijzelf.

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op de fysieke geur van een ongesteldheid en die wil verbergen net als mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen ten opzichte van mijn vagina die ik niet de baas ben volgens mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het schoonmaken en het aanraken van de vagina tijdens mijn menstruatie als het schoonmaken van een ding te beschouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik bewust de connectie met dit lichaamsdeel uitschakel vanwege teveel geestelijke ballast er omtrent.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf fysiek onzichtbaar te willen maken door in mijn lijf te willen wegduiken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet aan de buitenwereld als ‘kijk hier ben ik’ te willen tonen, maar mij als een slaaf voel van een systeem/patroon dat menstruatie heet.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slaaf van de menstruatie te beschouwen en mij navenant te gedragen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik slaaf moet zijn aan mijn menstruatie om het te doorlopen en weer over te laten gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer te genieten van mijn vagina als geheel van mij, maar mijn vagina als buiten gebruik te beschouwen tijdens mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet alleen af te scheiden van mijn vagina, maar tegelijkertijd ook van mijn menstruatie, als het ergste wat mij maandelijks overkomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel van vies dat ik jegens mijn vagina heb rond mijn menstruatie, vast te houden in mijn geest en mijzelf mee te terroriseren op momenten waar het niet past. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vies een aanleiding te laten zijn om mijzelf af te scheiden van mijn vagina en zo af te scheiden van mijzelf als geheel, wat mij beperkt in mijn expressie gelijk aan en in het leven.

 

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 224 van 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? – deel 3

equal money capitalismDit is momenteel de laatste blog in deze serie waar ik door middel van correctieve zinnen en verbintenissen mijzelf aanstuur om deze angst/vrees om het leven van mijn kinderen in perspectief te zetten en tastbaar te maken in mijn fysieke werkelijkheid zodat ik mijn verbintenissen kan leven door vrij te zijn van deze angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf ondergeschikt zie maken aan de situatie  dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij minder maak aan de situatie terwijl ik van mijzelf verwacht meer te zijn, de beschermer van mijn kinderen, wat ik niet kan waarmaken omdat ik hierin geen overzicht heb wat dat voor mij zou betekenen en wat er dan van mij verwacht wordt. Ik stop met mijzelf ondergeschikt te maken aan de situatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet ondergeschikt te maken aan een situatie waarvan ik de indruk heb dat ik het niet onder controle heb, oftewel een situatie die ik niet kan overzien, en die mij dus angst oplevert in plaats van zelfvertrouwen door de angst voor het onbekende.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn omgeving te leren snappen zodat er geen onnodige angst voor het onbekende hoeft te ontstaan die mij angstig doet zijn en niet laat staan in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik een opgekropte jarenlange angst omtrent de veiligheid van mijn kinderen gebruik om mijn realiteit mee te duiden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik in de ban van deze angst ben en niet reëel kan zijn/handelen in mijn fysieke realiteit. Ik stop het op deze manier duiden van mijn omgeving en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn wereld om mij heen te duiden aan de hand van gezond verstand en te handelen in het belang van een ieder en mij verre te houden van angsten als leidraad voor mijn leven en in plaats daarvan de angsten te doorgronden en te gebruiken als indicator voor waar ik sta in mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf in een overlevingsangst zie gaan terwijl ik de angsten die eraan vooraf gingen niet wilde begrijpen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik door gebrek aan zelfverantwoordelijkheid en ‘laat maar waaien’ gedrag een simpele angst waarin ik mijzelf had kunnen aansturen mij heb laten ontglippen en laten escaleren totdat het een overlevingsangst werd vanuit het perspectief van de geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om angsten zodra zij zich voordoen te ontmantelen en aan te sturen, zodat ze niet zullen escaleren en accumuleren en te groot lijken te worden om te kunnen behappen of aan te sturen.

 

Wanneer en als ik mijzelf tegen een beperking zie oplopen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik degene ben die deze beperking heeft opgeworpen als het niet meer kunnen genieten van mijn kinderen wanneer ik het gevaar moet inschatten, en zal ik de lading die ik aan genieten heb geplakt moeten verwijderen om te zien dat genieten op vele manieren kan worden ervaren. Ik stop het mijzelf beperken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord genieten niet alleen te zien als een staat van zijn die alleen dan echt is als ik nergens anders meer aan hoef te denken, maar als iets dat ik kan beleven in het moment terwijl ik mij gewaar ben van mijn omgeving om mij heen.

 

Wanneer en als ik mij zie participeren in de polariteit van redder en slachtoffer dan stop ik en haal adem. Ik realiseer mij dan dat wanneer ik niet de redder van mijn kinderen denk te zijn ik automatisch geloof het slachtoffer van de situatie te zijn door zelf aangevallen te worden. Ik stop mijn participatie in deze polariteit omdat ik kan zien dat het nergens toe leidt en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten verleiden door de polariteit van redder-slachtoffer en te begrijpen dat ik mijzelf als slachtoffer bestempel wanneer ik bang ben niet de redder te kunnen zijn en eieren voor mijn geld kies.

 

Wanneer en als ik mijzelf afleid met angsten in mijn geest van mijn ware aard, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik allerlei angsten oproep in mijn geest terwijl ik eigenlijk alleen maar nare gevoelens aan het wegstoppen ben over de kwaliteit van mijn moederschap. Ik stop met mijzelf af te leiden en pak die punten aan die ik vrees en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn eventueel falen als moeder en niet de redder aller tijden te kunnen zijn niet langer te camoufleren en mijzelf niet langer af te leiden met de geest door angsten op te werpen die voor afleiding zijn bedoeld en mij in de status quo van de geest vast te houden.

 

Wanneer en als ik zie ik mijzelf separeer van de wereld doordat ik de wereld als verdorven bestempel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij heb gesepareerd van de wereld door het verdorven te noemen en mij afzijdig te houden van het feit waarom/hoe de wereld verdorven is geworden en daardoor wil ik niet mijn participatie hierin aannemen. Ik stop mijn separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te separeren van de wereld door mijn aandeel in de wereld niet te willen erkennen/onderkennen en liever de wereld verdorven te noemen dan mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en mijn eigen verdorvenheid onder ogen te zien.

 

Wanneer en als ik angsten creëer vanwege de boze buitenwereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf en mijn kinderen beperk door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de angsten die ik laat bestaan binnenin mij en mijn boosheid hierover projecteer op de wereld om mij heen waardoor ik een boze buitenwereld creëer en zie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de wereld met al zijn misbruik te zien voor wat het is en er geen emoties en gevoelens aan te hangen die terug te leiden zijn naar mijzelf waar ik vervolgens geen verantwoordelijkheid voor wil nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf gruwelijke beelden verbeeld over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat ik mijzelf enorm aan het afleiden ben en mij niet bezig houd met dat wat daadwerkelijk aandacht nodig heeft. Ik stop de afleiding en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met gruwelijke verbeeldingen in de geest en mij te houden bij wat hier is en te handelen naar wat hier is in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik ik mijzelf zie verdwijnen in doembeelden over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet in het moment 1 met mijn adem ben en mijzelf probeer af te leiden van het moment om met gezond verstand met de situatie om te gaan en mijzelf aan te sturen als leven en niet als angst. Ik stop de doembeelden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf in het hier en nu te houden en geen dingen te vrezen die niet daadwerkelijk aanwezig zijn om zo los van angst mijzelf te kunnen aansturen in met gezond verstand te kunnen zien waar ik als moeder oplettend moet zijn en waar ik mijn kinderen los kan laten en hun weg kan laten vinden in de wereld waarin zij hun leven verder zullen gaan leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie één worden met falen, te falen als moeder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijn verwachtingen van mijzelf als moeder onder de loep moet nemen om te zien waar de frictie zit en waar ik niet reëel ben in mijn verwachtingen, waardoor ik gevoelens van falen toesta die zullen uitmonden in een gevoel van apathie en opgeven. Ik stop het één worden met falen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verwachtingen die ik van mijzelf heb als moeder verder onder de loep te nemen om zo onnodige frictie te voorkomen en gevoelens van falen zo niet meer nodig heb om te kunnen overleven/bestaan als de moeder in mijn verwachtingen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik het woord beschermen te groot maak, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij hierdoor zelf kleiner maak dan het woord beschermen en zo nooit kan opstaan als degene die haar kinderen kan beschermen tegen reëel gevaar dat menselijkerwijs beschermt kan worden door een moeder. Ik stop met het mijzelf kleiner maken aan het woord beschermen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord beschermen in relatie tot mijn moederschap te herdefiniëren zodat er geen enkele reden is om mijzelf kleiner dan wel groter te maken dan een woord door de emoties en gevoelens er van weg te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan over de maatschappij/wereld en wat het mij kan aandoen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat deze angst mij stuurloos maakt waardoor ik bevangen door en in de greep van deze angst blijf, waardoor ik mijn daadkracht weggeef en niet wil zien dat ik deel ben van die maatschappij en deel was van het ontstaan van die maatschappij, waardoor ik in feite een stukje van mijzelf vrees. Ik stap de angst voor mijzelf en stuur mijzelf aan het belang van een ieder  en participeer 1 en gelijk aan de maatschappij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst over wat ik mijzelf aan kan doen als de maatschappij bekijk terwijl ik mijzelf afrem, om te zien dat ik hier een punt van zelfsabotage beet heb war ik mijzelf wil beperken en limiteren en daarbij mijn omgeving en de mensen in mijn directe omgeving zoals mijn kinderen door mijzelf aan te sturen in angst door de geest en niet als leven door zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Wanneer en als ik mij laat overdonderen door de toename van geweld in de wereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de toename van geweld heb geaccepteerd en toegestaan als iets wat nu eenmaal zo is en niet durfde te staan in mijzelf om het geweld in mij in de vorm van zelfsabotage te stoppen of verminderen. Ik stop de zelfsabotage als het toenemende geweld in de maatschappij in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan als mijzelf als leven en niet meer mijzelf te saboteren als een afspiegeling van het toenemende geweld in de samenleving en te staan voor verandering ondanks dat dit in eerste instantie weerstanden en angst zal opleveren.

 

Wanner en als ik mijzelf zie participeren in de polariteit anarchie-totalitarisme dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik van het hebben van controle naar geen controle geslingerd wordt met geen enkel resultaat en ik dus uit deze polariteit moet stappen om mijzelf aan te sturen. Ik stop mijn participatie in deze polarisatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat controle op welke wijze dan ook nooit zal leiden tot eenheid en gelijkheid en dat ik alleen mijzelf kan aansturen als en in het leven en te kunnen handelen vanuit zelfoprechtheid in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijn angst voor de veiligheid van mijn kinderen fysiek maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het te ver heb laten komen en ik deze angst had kunnen zien en had kunnen wegnemen om zo fysieke manifestaties te voorkomen. Ik stop met het fysiek manifesteren van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventie aangaande het fysiek maken van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen, hoog in mijn vaandel te hebben om zo te voorkomen en niet mijn fysieke consequenties/gevolgen hoef te doorlopen ,maar in plaats daarvan mij kan focussen op wat hier is.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijn kinderen beperk door mijn angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst met mijzelf in het reine moet komen alvorens regels te stellen die voortkomen uit angst en niet doorgewerkte patronen van mijzelf. Ik stop met het beperken van anderen als mijzelf door geen verantwoordelijkheid te nemen voor de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens ik afspraken of regels maak met mijn kinderen ik zeker ben dat ik vrij van angst ben om zo mijn kinderen niet mee te nemen in mijn angst en hen op die manier te beperken in hun zelfexpressie in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijzelf niet veilig waan door overal angst te bespeuren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik geen stabiliteit op dit punt in mijzelf heb gecreëerd en ik mij los van elke houvast ervaar. Ik stop het mij onveilig voelen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om stabiliteit in mijzelf te scheppen door niet gedreven te zijn op angst maar daadwerkelijk op dat wat hier is en te snappen wat mijn startpunt is van mijn handelen, waardoor onveiligheid meteen op een andere manier ervaren kan worden en zelfs weggenomen kan worden. Wat niet wegneemt dat daadwerkelijk gevaar benaderd moet worden met gezond verstand en niet weggevaagd moet worden als niet ter zake doende of niet echt, om zo niet in een polariteit of andere personage dezelfde weg te vervolgen in een ander voertuig.

 

 

 

Herdefiniëring ‘beschermen’ in relatie tot mijn moederschap:

 

Betekenis ‘beschermen’ volgens het woordenboek: behoeden door zijn invloed en gezag.

 

Hoe ervaar ik het woord beschermen als moeder: tot in het uiterste mijn kinderen moeten behoeden voor het kwaad en teleurstelling zoals mij dat is geleerd door opvoeding/scholing/maatschappij.

 

Beschermen –> be een scherm–> wees een scherm

 

Wees een scherm voor je kinderen op de momenten dat je kinderen nog niet stabiel/oud genoeg zijn om hun eigen scherm te gebruiken van gezond verstand om zich te bewegen binnen de wereld als een mens dat staat voor gelijkheid en eenheid.

 

Day 132 of 2555; dromen zijn niet altijd bedrog

Day 132 of 2555; dromen zijn niet altijd bedrog  Wanneer ik 6 uur of minder slaap dan kan ik mij bijna nooit dromen herinneren, slaap ik net iets meer dan komt het vaker voor dat ik alles tot in de details nog weet. Zo ook deze keer.

Ik voelde de behoefte in mijzelf om naar Italië te gaan waar ik eigenaar van een appartement ben. Tussen de behoefte om te gaan  en het aankomen op de plek zit niets. Ineens stond ik beneden op een pleintje waar het gebouw van mijn appartement aan gesitueerd was. Ik kijk om mij heen en zie dat praktisch alles veranderd is wat een unheimisch gevoel geeft. Er is een grote en een kleine lift naar boven. Uit de kleine lift komt iemand van boven uit de appartementen en ik besluit in de lift te gaan voordat de deuren sluiten. Er besluipt mij een gevoel van geluk dat ik het gehaald heb en in de lift sta. Ik kijk om me heen en zie dat de lift als een nauwsluitende koker om mij heen zit. Zoals ik erin sta moet ik blijven staan. Opeens open ik de deur van mijn appartement en ga naar binnen. Mijn beeld/zicht wordt ineens heel wazig, wanneer ik de trap oploop in het appartement zie ik een schim van een mens de volgende trap opgaan. Ik roep: hè wie is daar, wat doe je hier? Ik ben verbolgen dat er iemand in mijn appartement is tegelijkertijd vertrouw ik het niet en ren snel het appartement uit uit angst dat mij iets zal overkomen. Ineens sta ik weer beneden meteen groepje mensen om mij heen. Er wordt gespeculeerd dat mijn appartement misschien gekraakt is. Dan voel ik mij gesteund en sterk en besluit nogmaals het appartement in te gaan. Geen enkele lift is open dus kijk ik hoe ik de lift open kan krijgen en zie geen knoppen. Dan zegt iemand uit het groepje waar ik mee stond te praten dat ik mijn bankpas bijna beneden aan de grond tegen een scanner moet houden om de deuren open te laten gaan. Ik open mijn handtas om mijn portemonnaie te pakken en mompel nog dat ik een Nederlandse pas heb die waarschijnlijk niet zal werken. Dan ontdek ik dat dat mijn portemonnaie niet in mijn handtas zit. Een schok gaat door mij heen, hoe moet ik nu thuis komen zonder geld? Ik kan nog geen eten of benzine kopen, ik wordt geabsorbeerd door zorgen, hoe kom ik uit deze situatie? Dan komt mijn dochter naar mij toe en vraagt of we de supermarkt ingaan die onder het appartementencomplex zit. Ik vertel haar dat ik mijn portemonnaie waarschijnlijk thuis heb laten liggen, waarop een ander zegt dat er ook een mogelijkheid is dat ik gezakkenrold ben. We kunnen niks kopen zeg ik tegen mijn dochter, waarom zouden we erin gaan. Samen met mijn dochter loop ik dan toch langs de winkeltjes aan de rand van de supermarkt, we dwalen rond zonder doel gaan her en der zitten en ik voel mij ontaard. Dan wordt ik wakker en ben direct terug in de fysieke werkelijkheid waarbij ik direct onderscheid maak tussen de droom en de fysieke werkelijkheid.

Gevoelens die de revue passeerden:

-de behoefte om mijn eigendom te controleren

-verandering van het oude geeft unheimisch gevoel

-geluk gevoel dat ik de lift gehaald heb

-verbolgen dat iemand mijn eigendom heeft ingepikt

-angst om agressief behandeld te worden door de indringer

-sterk en gesteund voelen door mensen die net als mij denken over de situatie

-de logica van de techniek van de lift niet snappen en radeloos zijn

-angst bevangt mij als ik ontdek dat mijn portemonnaie er niet is

-angst dat ik niets kan kopen

-angst om niet meer naar huis te komen

-ontaard voelen in de supermarkt zonder geld

Componenten:

-eigendom

-huis

-lift

-geld

-supermarkt

-techniek

Ik zal nu de componenten voor mijzelf verklaren en in relatie brengen met mijn huidige fysieke realiteit.

-Eigendom als bezit, bezetenheid om het bezit niet te verliezen.

Momenteel zijn mijn partner en ik bezig met de koop van een huis, wat via de gewone weg van een hypotheek niet mogelijk is en waarschijnlijk een huur/koop oplossing gaat worden. Ik ben van het kopen van een huis naar het niet kunnen kopen van een huis gegaan en vervolgens naar het wel kunnen bezitten van een huis. Wat de nodige emoties met zich meebracht, zoals bezitten en verliezen, terwijl er nog geen sprake van bezit nog verlies was. Toch waren deze gevoelens hieromtrent vrij prominent aanwezig. Het controleren van mijn eigendom in de droom is het controle houden over de situatie met de aankoop van een huis. Het verbolgen zijn dat iemand anders in mijn huis zit, zijn de gevoelens van het verlies van dit huis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nog niet fysiek bezitten van een huis als een fysiek bezit te beschouwen terwijl het alleen maar een geestelijke relatie leggen is geweest, waardoor ik het als echt en als bezit ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verlies van een huis dat ik niet fysiek in mijn bezit heb als een echt verlies te ervaren door de energetische relatie die ik ermee ben aangegaan, door relaties in de geest te leggen die niet correspondeerden met mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om controle over een geest realiteit te willen behouden en te denken dat ik hiermee controle heb over mijn fysieke realiteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om realties in de geest niet als fysieke realiteit te beschouwen, maar als afleiding van wat hier daadwerkelijk tastbaar is.

-Huis als een veilige thuishaven waar ik rust kan vinden. Een huis gebouwd op een stevige fundering als het huis dat ik ben en wil zijn, 1 met en aan het leven.

Angst om agressief behandeld te worden door iemand die in mijn huis zit, dus angst om die veilige haven niet te hebben of te kunnen creëren. Bang zijn voor mijn eigen agressieve kant in mij als zijnde het huis. En bang zijn om niet meer naar huis te kunnen, bang te zijn het pad naar leven naar mijzelf niet te halen/bereiken en niet in het fysieke thuis aan te komen. Iets dat wel door mijn hoofd spookt is het niet halen van mijn proces voordat ik het aardse leven verlaat, wat zich hier vertaald als het niet meer naar huis kunnen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet met mijn negatieve kant te willen confronteren en het liefst alleen mijn positieve kant te willen ervaren en uitdragen naar buiten toe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik het niet haal om mijzelf herboren te laten worden in het fysieke en zodoende niet thuis kan komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn niet bij mijzelf thuis te komen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in de toekomst te projecteren hoe mijn proces gaat verlopen en de angst weg te nemen dat ik niet thuis zal komen wanneer er niets in mijn fysieke realiteit erop wijst dat dit daadwerkelijk zo gaat uitspelen.

-Lift als het brengen van mijzelf van het ene niveau naar het andere, verandering en nieuwe kansen.

Het terugkeren naar Nederland heeft voor nieuwe kansen gezorgd. Ik voel mij dan ook gelukkig dat ik mij deze kans heb gegeven, maar het is niet makkelijk met deze lift te gaan. Er blijven geen kansen komen en het is gekoppeld aan mijn bankpas dus geld. Mijn nieuwe kansen staan compleet in het teken van geld dat er nu meer is dan voorheen, maar zodra ik de pas vergeet/kwijtraak zijn mijn kansen over. Ik heb gezien hoe wij van geld naar geen geld en nu weer naar geld zijn heen en weer gegaan, wat heel duidelijk aangeeft dat geld en het hebben van geld niet iets stabiels is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kansen in relatie tot geld te zien en mij niet te realiseren dat ik mijn eigen kansen schep en manifesteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn door geld gedirigeerd te worden en zo kansen te moeten missen die anderen met geld wel hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achtergesteld te voelen wanneer ik niet die kansen heb die anderen met geld wel hebben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kansen en geld niet meer met elkaar te koppelen en de relatie die in mijn geest is ontstaan tussen geld en kansen te doorbreken en te zien/begrijpen/reaiseren dat kansen gecreëerd worden door mijzelf en dat ik diegene ben die mijzelf een kans gunt of niet.

-Geld als overlevingsmiddel.

Door het niet hebben van geld komen mijn overlevingsangsten naar boven. Daarnaast wil geld hebben ook niet zeggen dat ik het red in deze maatschappij, het zijn moeilijke tijden met weinig zekerheden. Ook nu moet ik de eindjes aan elkaar knopen ondanks een goed inkomen, vanwege het herstellen van het verleden en afbetalen van leningen die wel moesten om te overleven in het Italiaanse systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik het ondanks het hebben van geld ook niet red in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn dat wij moesten lenen om de belastingen van ons bedrijf te kunnen betalen in Italië en nu de consequenties moeten doorlopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet hebben van zekerheden te zien als iets bedreigends en iets dat mij zomaar omver kan werpen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn financiële situatie als mijn zelfgecreëerde situatie te behandelen en niet anderen de schuld te geven van mijn situatie en zodoende te zoeken naar oplossingen voor mijn situatie en te zien/begrijpen/realiseren hoe ik tot dit punt ben gekomen om het op die manier ook weer terug te draaien en te voorkomen.

-Supermarkt als het systeem/maatschappij waar ik in leef.

Ik besef mij dat wanneer ik geen geld heb ik niets te zoeken heb in de maatschappij en ik hooguit aan de rand een beetje kan rondlopen. De angst om nogmaals terug te keren naar een punt waarop geen geld meer binnenkomt en ik niet weet of we nog te eten hebben binnen een aantal dagen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn nogmaals buiten de maatschappij te komen staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om nogmaals door de maatschappij in de kou te worden laten staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de armoede die ik ken en niet meer terug wil hebben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat mijn angst voor armoede en niet overleven niet van toepassing is in elk moment en elke adem en dus hoef ik mij er ook niet in die frequentie mijn geest  mee te entertainen, zodat er geen ruimte is om in gezond verstand en in het belang van een ieder mijn leven te leiden met de middelen die ik heb.

-Techniek als het snappen/niet snappen van mijn omgeving.

Wanneer ik mijn omgeving/maatschapij niet snap kan ik er ook niet in overleven. Een angst bestaat er om het niet te snappen en mij vervolgens verlamd te voelen waardoor ik niets meer kan snappen en alles wazig wordt en ik mij ontaard voel in de maatschappij. Angst kan mij bevangen wanneer ik belangrijke zaken niet snap en bang ben niet mee te komen en te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving niet te snappen en hierdoor kansen te moeten missen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst om mijn omgeving niet te snappen mij verlamd te voelen en absoluut geen zelfverantwoordelijkheid meer te nemen hierin.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het niet snappen tegen mij keert en ik niet zal overleven in deze maatschappij die ik niet snap.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst van het niet snappen weg te nemen door te stoppen in zo’n moment en te ademen om vervolgens ruimte in mijn geest te creëren om in gezond verstand de situatie de revue te laten passeren en te zien wat er van mij verwacht wordt of wat ik moet doen.

Dag 122 van 2555; het hulpeloze “wat wil je van mij” personage

Wanneer ik in aanraking kom op wat voor manier dan ook met mensen die vaag, interessant doend praten en een mantel van mysterie over zich heen werpen, dan activeert dat in mij een personage dat zich in eerste instantie hevig irriteert aan deze persoon. Ik label de ander dan als zelfingenomen en arrogant wat ik ervaar wanneer ik transformeer in dit personage. Ik transformeer in dit personage uit frustratie en mij totaal dom voelend dat ik niet vat wat de ander communiceert. Ik ben dan ook niet meer instaat om nuances aan te voelen en te onderscheiden of de ander zijn/haar vaag gepraat een openlijke aanval op mij is. Totale onzekerheid en een gevoel van oneerlijk behandeld worden maakt dan meester van mijzelf. Door in de slachtoffer rol te gaan zitten voel ik mij de speelbal van de ander, echter ik zal neutraal in de communicatie blijven, bang om betrapt te worden op onzekerheid en het de ander niet begrijpen. Ik heb reacties op de ander, ik begrijp de ander niet en blijf daar volkomen in hangen, terwijl er in mij een gevoel van gebrek aan zelfvertrouwen wordt aangezwengeld die anders ondergronds was gebleven maar nu in volle glorie naar de oppervlakte komt.

Angst-dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nadat de woorden met mij zijn gecommuniceerd, verbaal of geschreven, ik in een soort van vacuüm kom dat mij een angstig gevoel geeft en het idee dat ik niet los kan komen uit deze bevroren frame in de tijd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om getriggerd te worden bij het zien van de persoon of bij de eerste woorden die tot mij komen om te verdwijnen in dit vacuüm.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik voor altijd in deze tijdsframe zal moeten blijven en de tijd niet meer verder gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor een moment gevangene te zijn van mijn mind in de mind en dit als bevroren tijdsframe te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat dit daadwerkelijk bevestigt dat ik dom ben en nergens goed voor.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te moeten onderscheiden wat werkelijkheid is en wat mind realiteit is en zo niet weg te duiken in de mind/hoofd als veilige uitvalsbasis om mijzelf niet in de ogen te hoeven kijken.

Gedachten-dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om direct bij de eerste woorden of een aanblik van de ander te denken dat ik de ander niet zal begrijpen en mij daar al bij voorbaat aan te ergeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voordat de ontmoeting verbaal of in geschrift daadwerkelijk plaatsvindt mij al hulpeloos te voelen over het feit dat ik de ander niet zal begrijpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al een beeld te hebben van de ontmoeting in een paar flitsen en daarmee te bepalen dat ik de ander niet zal begrijpen en mij er vervolgens dom bij te voelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens deze gedachten van zelf sabotage opkomen mijzelf te stoppen, mijzelf in het hier en nu terug te ademen en te zien wat er werkelijk gaande is, alvorens dit hele patroon zich manifesteert.

Back-chat-dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander de schuld te willen geven voor het mij ongemakkelijk voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander de schuld te willen geven van het mij dom voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander de schuld te willen geven om meer te zijn dan mij en mij in een slachtoffer rol te duwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander uit te maken voor vaag en interessant doener, terwijl dat er niet zozeer toe doet, het is mijn reactie op het geheel die er toe doet en mij laat zien dat er onzekerheid huist in mij waar ik iets mee moet.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet eerst te kiezen om de ander de schuld te geven voor hoe ik mij voel in dit soort situaties, maar het lef heb om deze personage in de ogen te kijken en te zien dat ik het niet nodig heb en weet dat ik nog issues heb liggen aangaande zelfvertrouwen en daar zonder dit patroon van het personage te doorlopen mee aan de slag kan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst naar mijzelf te kijken aangaande de situatie en te zien wie ik ben in dat moment en vervolgens te zien waar ik mijzelf moet corrigeren.

Verbeeldings-dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in te beelden waarom de ander zo doet en of de ander het gemunt heeft op mij en hier vervolgens hele scenario’s bij te bedenken/fantaseren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij al bij het begin van de ontmoeting te verbeelden hoe dit zal eindigen in het mij ellendig voelen en niet snappen wat de ander van mij wil en mij niet te realiseren dat ik mijzelf zo van de kaart breng en mijzelf aanpraat dat ik minder ben en dus dom.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om doormiddel van verbeelding mijzelf als dom en minder als te zien en mij niet te realiseren dat ik een polariteit uitspeel in mijn hoofd/mind met de ander en vervolgens de gevoelens als echt binnen mijn fysieke realiteit ervaar.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te verliezen in verbeeldingen, maar te werken met wat hier is alvorens mijzelf te saboteren en als dom weg te zetten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te durven zien dat ik mijzelf als dom bestempel vanuit een polariteit en mijzelf frustreer vanuit een punt van verbeelding dat ik het niet zal begrijpen, terwijl ik los van deze polariteit kan zien dat ik niet dom ben en mijn omgeving best begrijp, maar door dit personage te accepteren en toe te staan verdwijn ik in angsten in de mind/hoofd die mij anders doen geloven.

Gevoels-dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij hulpeloos te voelen wanneer ik de ander niet snap en daar in te blijven hangen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boos te voelen dat de ander zo vaag en interessant doet terwijl ik de ander niet begrijp en mij zodoende aangevallen voel en expres voor dom neergezet te worden, als iemand die niets weet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijzelf te gaan twijfelen, heb ik het niet goed begrepen of is de ander onduidelijk en met opzet vaag om zo de touwtjes in handen te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van machtsstrijd te ervaren waarbij ik de ander als mijn rivaal zie en ik maar 1 oplossing zie en dat is het uitspelen van de polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander te mijden om dit ongemakkelijke gevoel te vermijden en de confrontatie met mijn gebrek aan zelfvertrouwen niet aan te hoeven gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens binnen dit personage niet voor zoete koek aan te nemen als echt maar als indicator te gebruiken om te zien wat er werkelijk aan de hand is.

Fysieke-dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek onrustig in mijn lijf te worden tijdens zo’n ontmoeting terwijl ik dit personage ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vergeten te ademen en het zodoende benauwder te hebben dan zou moeten wanneer ik in dit personage transformeer.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit personage niet zover de overhand te laten nemen dat het een fysieke aangelegenheid wordt, maar het leer te stoppen alvorens het van start kan gaan.

Consequentie-dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment mij niet te realiseren dat tijdens deze ontmoetingen er versneld in mij een gevoel van onzekerheid wordt losgemaakt dat laat zien dat er een punt van geen zelfvertrouwen nog altijd bestaat in wat ik doe en waar ik voor sta. En mij dus niet realiseer dat ik een moment van naar binnen kijken aan mijzelf geef, terwijl ik niet naar binnen wil kijken, mijn ogen ervoor sluit en de ander beschuldig van het mij ongemakkelijk maken/laten voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet toe te staan om in het moment te veranderen en in 1 klap door dit punt van onzekerheid heen te duwen en in plaats daarvan te verkiezen voor de schuld geven aan de ander en power games te spelen om weg te moffelen waar het hier in feite overgaat.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat ik accepteer en toesta om te leven als en in onzeker zijn en geen zelfvertrouwen te hebben in wat ik doe of wie ik ben en dat het ook mijn keuze is om dit niet te doen en ik heel realistisch kan kijken in het moment of er reden tot onzeker voelen is en hoe ik dat zo goed mogelijk in het belang van een ieder kan aanpakken en wegwerken. Want onzeker zijn over mijzelf is angst hebben voor mijzelf en angst voor mijzelf is een dekmantel om niet te willen veranderen en vast te willen houden aan dat wat het meeste mind energie oplevert.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen mind energie meer te halen uit het feit dat ik het slachtoffer ben en voor het gemak maar even weg laat dat ik het slachtoffer van mijzelf ben en dus niet wil veranderen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het gedrag dat voortkomt uit dit personage nergens aan te verbinden, omdat het een afleiding is voor he feit dat ik niet wil veranderen aangaande het punt van zelfvertrouwen hebben in mijzelf en allemaal mooie opsmuk bedenk om het zo aan te smeren aan mijzelf dat het als een goed excuus gepromoot kan worden.

Dag 121 van 2555; jezelf terug ademen in het hier en nu werkt altijd

Dag 121 van 2555;  jezelf terug ademen in het hier en nu werkt altijd  Vandaag op school de laatste stap gezet voor mijn dochter A. die van profiel gaat veranderen. Na veel getreuzel en veel opinies van het onderwijzend personeel, heeft A. vorige week aangegeven dat zij wil veranderen van profiel, omdat de aansluiting van haar huidige profiel en haar in Italië genoten onderwijs niet compatibel zijn. Vandaag mocht ik op gesprek komen om aan te geven dat wij als ouders achter de keuze van ons kind staan en werd het officieel gemaakt als blijkt na een testje dat zij voldoende aansluiting met het HAVO 4 Frans heeft. In ieder geval is er heel wat druk van de ketel voor mijn dochter A. en automatisch ook voor mij. Ik zag mijn kind eronder gebukt gaan en frustraties opbouwen, die we wel doorspraken, maar de impact is daar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op voorhand nog voor het gesprek het gevoel te hebben dat ik moest knokken/verdedigen/controle uitoefenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een naar gevoel over mij heen te hebben na de afspraak te hebben gemaakt, een gevoel dat niet echt tastbaar is maar onheilspellend als slecht nieuws.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet die uitkomst krijg die ik wil, los van het feit of het een keuze is in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de eventuele consequenties van het gesprek en niet te krijgen wat ik wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mind/hoofd te voelen draaien op volle toeren zoekend naar oplossingen om de ander te overtuigen en zo nog voor het gesprek een mindgesprek te hebben met mijzelf als een soort van rollenspel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de winnaar  te zijn in dit gesprek en de ander overtuigd te hebben van datgene wat ik wil en mij zodoende goed te voelen na aanleiding van dit mind/fantasie gesprek en mij hiermee oppep voor het gesprek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om totaal niet meer in mijn fysieke realiteit te zijn en mij totaal te verliezen in de angst om niet dat te krijgen wat ik wil en uit man en macht probeer te bedenken hoe ik de situatie onder controle kan krijgen die alleen maar bestaat in mijn mind/hoofd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om controle te gebruiken om mijn angst voor het niet krijgen wat ik wil te onderdrukken/bevredigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om controle als een echt middel te ervaren binnen mijn mind realiteit en mij niet te realiseren dat de angst die de zucht naar controle aanstuurt een dekmantel is voor mijn eigenbelang van dat gedaan te krijgen van de ander wat ik wil en mij niet te realiseren dat het om mind realiteit gaat en mijn fysieke realiteit met mijn snode plannetjes geen millimeter verandert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het de adem is waar ik op kan vertrouwen en het de adem is die mij de regie over de situatie geeft door een stapje terug te nemen en te zien/begrijpen/realiseren dat wat er is hetgeen is waar ik mee kan werken, al het andere is ruis en niet meer dan afleiding om angst voor het verlies van controle te verbergen.

 

Op een bepaald moment realiseerde ik mij waar ik mee bezig was en zag de waanzin van dit voorgesprek waar ik als winnaar uit tevoorschijn kwam. Ik ben mij gaan concentreren op mijn ademhaling terwijl ik fietste. Ik voelde de warme adem langs mijn kin wegwaaien, wat op zich een hele fysieke vorm van ademen was waarbij ik mijzelf in het hier en nu hielt. Op school aangekomen was ik leeg en voelde ik niets, er was geen emotionele beweging in mij. Ik ben het gesprek ingegaan en heb het gesprek gevoerd door aanwezig te zijn in het hier en nu en te horen wat er werd gezegd zonder binnen praatjes die meedoen en ruis veroorzaken. We gingen tevreden uit elkaar en we gaan spijkers met koppen slaan binnen dit schoolsysteem, wat ook eens leuk is voor de verandering.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet vooraf vast te stellen wat ik wil vanuit een punt van controle gevoed door angst voortkomend uit eigenbelang.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vooraf gedegen voorbereid naar een gesprek te gaan, maar tijdens het gesprek, het gesprek in het hier en nu te laten verlopen en open te staan voor andere wegen/opties en mij niet blind te staren op dat wat ik wil en daarmee al het andere aan keuzes geen kans te geven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg altijd echt met iemand in gesprek te gaan zonder agenda en samen te komen tot de best mogelijke oplossing voor dat wat we willen verbeteren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om meer te oefenen met innerlijke rust door ademhaling en het in het hier en nu blijven als het gaat om belangrijke gesprekken waar daadwerkelijk veel vanaf hangt.