Dag 273 van 2555: we zijn zooo blij – zelfvergevingen en zelfcorrectie zinnen

basisinkomengarantieVoor context zie blog dag 271.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vrouwen in de winkel die een sjamanen cursus ‘je van het’ vinden te beschouwen als personen die het niet op een rijtje hebben. Waarin ik mijzelf vergeef om mij te vergelijken met deze vrouwen en te oordelen dat zij het niet op een rijtje hebben en ik klaarblijkelijk wel.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met anderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander oordeel/veroordeel omwille van een goed gevoel bij mijzelf dat ik niet uit mijzelf kan halen. Ik stop het vergelijken en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te vergelijken met de ander als mijzelf maar te zien wat de ander mij aanreikt binnen mijn reactie op de ander. Met andere woorden wat mis ik in mijzelf of wat veroordeel ik in mijzelf waar de ander mij op wijst door zijn/haar gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nodig te hebben mij te vergelijken met een ander om zo als beter/goed uit de bus te komen en niet mijn zelfvertrouwen/zelfwaarde uit mijzelf te halen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik niet kan vertrouwen op mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ergens in mij nog niet instaat ben om op mijzelf te vertrouwen en een punt van stabiliteit te zijn voor mijzelf door meer vertrouwen op mijn ‘geest’ te projecteren dan op wie ik kan zijn in ieder moment. Ik stop het en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst in mijzelf te zien en vast te stellen wat het is dat het mij onmogelijk maakt om op mijzelf te vertrouwen alvorens ik naar buiten treed en handel en spreek vanuit een punt dat nog niet helder voor mijzelf is en meer gevolgen en ongelijkheid  teweeg brengt dan eenheid en gelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan de ander wanneer die niet inziet dat zijn/haar handelen en wandelen niet in het belang van een ieder zijn, terwijl ik dat zelf ook niet altijd op orde heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geïrriteerd met mijzelf te zijn wanneer ik niet handel in het belang van een ander door niet alles in ogenschouw te nemen en te handelen en wandelen vanuit energie als emoties en gevoelens.

 

Wanneer en als ik mijzelf als geïrriteerd ervaar door niet te handelen in het belang vaneen ieder dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een mening heb over hoe ik in staat zou moeten zijn om altijd in het beste belang vaneen ieder te handelen terwijl dat niet realistisch is op dit moment in mijn proces. Ik stop de irritatie en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze irritatie met mijzelf om te zetten naar het hier te zijn in elk moment en elke adem als een proces waar ik mijzelf naar toe begeef en elke keer als ik struikel of val dat niet te gebruiken om mijzelf af te schieten als mislukkeling maar te leren van die momenten en te zien/realiseren/begrijpen wat het veroorzaakte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blijheid vanuit emoties en gevoelens als een uiting van een polariteit bij de ander als teveel te ervaren, als een disrespect voor het leven waarbij het leven in een onbewuste staat geleefd wordt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te verplaatsen in de ander als mijzelf en te zien/realiseren/begrijpen dat een ander op een ander punt in zijn/haar proces is en dat ook ik niet altijd instaat ben om het leven te respecteren bij een gebrek aan overzicht en het weten van alle ins en outs als het gaat om het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie oordelen over de emoties van anderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog niet instaat ben om mij in de schoenen van de ander te verplaatsen in elk moment en elke ademhaling. Ik stop het oordelen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te concentreren op mijn eigen proces en wanneer ik op die manier het pad van een ander kruis en van enige assistentie kan zijn dan is dat mooi, maar het moet geen missie op zich worden waarbij ik niet instaat ben om gas terug te nemen en mijn woorden eerst te wegen alvorens ik ze spreek om zo de gevolgen voor het geheel te beperken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn irritatie te laten voeden door het feit dat de medewerkster teveel kortingskaarten ging uitdelen vanuit een nep gevoel van blijheid en ik in mijzelf het gevoel creëerde dat de emmer aan het overstromen was en dit de laatste druppel dus was. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets van buiten af mij emotioneel te laten leiden tot een punt van ‘ik heb het gehad met jou’, terwijl het hier daadwerkelijk ging om de frustratie dat ik niet met/aan haar kon communiceren dat zij verstrikt zat in een polariteit en hetgeen wat werkelijk aan de hand was onder de blijheid schoffelde.

 

Wanneer en als ik mijzelf door emoties van buitenaf laat leiden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in mijn kracht sta en mij laat beïnvloeden door zaken die ik zelf niet kan beïnvloeden omdat ze niet van mij zijn en dus mijzelf niet concentreer op mijn eigen proces. Ik stop de beïnvloeding door emoties van buitenaf  en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf op mijn eigen proces te focussen en niet ook nog eens de wereld op mijn schouders mee te nemen, omdat dit reddersgedrag alleen het ego bedient en niet in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander iets waardevols te willen meegeven omdat ik dat zelf ook had geapprecieerd zonder te zien dat de ander nog niet op dat punt was aanbeland om het waardevolle in te zien waardoor ‘geven zoals jezelf zou willen ontvangen’ niet gerealiseerd kon worden vanwege de ongelijkheid in mijn startpunt.

 

Wanneer en als ik mijzelf ‘het de ander geven wat ik zelf ook had gewild’ door de strot van de ander zie duwen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat assistentie niet op iemand geforceerd kan worden. Ik stop het forceren van de ander en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf wanneer ik een kans zie om de ander iets duidelijk te maken ik eerst kijk of de ander dat aankan in dat moment en zo niet dan laat ik het varen en beschouw ik het niet als een gemiste kans.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij ongelijk aan de ander als mijzelf op te stellen uit de behoefte om de ander te geven wat ik zelf graag zou hebben gehad en mij niet realiserend dat ik wellicht op datzelfde punt in mijn proces zelf ook niet de boodschap had kunnen zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf in ongelijkheid aan de ander zie staan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een situatie creëer die niet in het belang van een ieder is en dus gevolgen heeft voor ons beiden. Ik stop de gemaakte ongelijkheid en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf één en gelijk aan de ander op te stellen om zo in dat moment waarin wij elkaar ontmoeten en onze wegen elkaar kruisen ik met de ander kan zijn en op die manier er voor de ander kan zijn dan vooruit te hollen en de ander te wijzen op zaken die hij/zij nog niet ziet/beseft en dus niet dat moment van samenzijn van 2 wezens te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het moment te zien dat ook ik vanuit een startpunt van emoties handelde en sprak, wat mij onbewust een gevoel van mislukt zijn gaf, waarop ik achteraf mijn handelen ook als mislukt beoordeelde en alleen nog maar hoopte op het planten van een zaadje terwijl ik wist dat ik het toekomstige plantje al bij de grond had afgebroken.

 

Wanneer en als ik mijzelf een mislukkeling voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel vanuit meningen en verwachtingen over mijn directe toekomst en dus niet in het moment heb kunnen zijn, het moment waarin ik bepaal wie ik ben. Ik stop het labelen van mijzelf als mislukkeling en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf in het moment te bepalen wie ik ben en niet aan de hand van meningen en verwachtingen mijzelf afmeet aan een onrealistisch zelfbeeld, waardoor ik beter snap wie ik ben en kan handelen naar anderen vanuit wie ik ben in het belang van een ieder in elk moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij betrapt te voelen nadat mijn dochter mij erop wees en vroeg dit niet meer te doen, het attent maken van mensen die er niet op voorbereid zijn of aan toe zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij betrapt te voelen wanneer ik vanuit gevoelens en emoties handel of spreek terwijl ik in mijn ‘geest’ mijzelf al verder waarneem, dus als iemand die dat niet meer doet en vorm ik de confrontatie met de werkelijkheid om tot een gevoel van betrapt zijn als een excuus om te overleven binnen mijn eigen gestelde normen en waarden.

 

Wanneer en als ik mijzelf betrapt voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag gezien wil worden als iemand die niet handelt in het belang van een ieder, maar realiseer mijzelf niet dat ik in een proces zit naar het handelen in het belang van een ieder, een proces dat met vallen en opstaan gepaard gaat. Ik stop het betrapt voelen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer betrapt te voelen wanneer ik niet handel in het belang van een ieder maar deze impasse om te zetten en te gebruiken om te onderzoeken waarom ik niet in het belang van een ieder heb gehandeld.

Dag 223 van 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? deel 2

equal money capitalismDeze blog is een vervolg van mijn blog van gisteren en zal voortborduren op het probleem, oplossing, beloning principe zoals hieronder beschreven is en door middel van zelfvergevingen verder uitgediept worden.

 

Probleem:

 

Angst dat mijn kinderen iets verschrikkelijks zal overkomen en het met de dood moeten bekopen.

 

Oplossing:

 

Kunnen zien wat reëel is en wat niet, door niet in de geest te participeren in dit soort gedachten die angst promoten waardoor ik niet meer helder kan zien waar ik mijn kinderen extra bescherming zou moeten bieden door bepaalde situaties niet aan te gaan en waar ik media informatie op mijn leven projecteer alsof het echt en reëel gevaar is. En te werken aan mijzelf zodat alles wat ik accepteer en toesta van mijzelf, wordt gecorrigeerd en geen weerspiegeling meer heeft/is op de maatschappij/wereld.

 

Beloning:

 

In het moment met mijn kinderen kunnen zijn zonder dat angst tussen ons komt, maar wel het totaal plaatje te snappen om te zien/begrijpen/realiseren waar reëel gevaar is en dus naar gehandeld moet worden.

 

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn kinderen iets zal overkomen wat ik zelf niet kan voorkomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als mindere op te stellen van een in de toekomst geprojecteerde mogelijke gebeurtenis.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet voldoende bescherming kan geven aan mijn kinderen tegen de boze buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de boze buitenwereld, maar mij niet te realiseren dat ik deel uitmaak van deze boze buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de informatie die tot mij komt mijn realiteit word. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn toekomst bepaal door mijn leven in het verleden en het nu en dus mijn heden kan aanpassen om een andere toekomst te creëren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat al de angst die ik als moeder al die jaren al had, maar die ik weggedrukt heb om mijn leven leefbaar te houden, nu naar de oppervlakte komt en door mij als heftiger word ervaren door het sneeuwbal effect dat het inmiddels heeft gekregen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst die ik eerder voelde te onderdrukken en niet te zien voor wat het was, n.l. een overlevingsangst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer van het leven met mijn kinderen kan genieten zonder steeds te moeten inschatten of iets wel kan of te gevaarlijk is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het gezond verstand is om mijn situatie in te schatten zonder daar verdere angsten/emoties/gevoelens/ervaringen/herinneringen aan te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijn kind niet kan beschermen en net zo goed zelf slachtoffer van een misdrijf kan zijn waardoor ik nog mijzelf als mijn kind kan beschermen.

 

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien afdwalen en allerlei noodscenario’s zie afspelen zodra ik niet precies weet waar mijn kinderen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest zien ijsberen omdat ik niet weet waar mijn kind blijft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien in onrust over het feit dat mijn kind weer veilig thuis zal komen.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf mijn kind te zien redden van het verschrikkelijke dat hem/haar is overkomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever de redder te willen zijn dan te moeten erkennen dat ik en wij met z’n allen onze wereld naar dit punt van verdorvenheid en afbrokkeling hebben gebracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf de vrijheid van mijn kinderen te zien inperken vanwege mijn angst voor de boze buitenwereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn angst de vrijheid van mijn kinderen zal inperken en zij dus de dupe zullen zijn van een angst die ik niet beheersen kan en waarin ik mijzelf niet aanstuur of zelfverantwoordelijkheid in neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien bellen met de politie om aan te geven dat mijn kind niet thuis is gekomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de beelden die ik mij verbeeld die mij doen huiveren en geloven dat zoiets echt zal gebeuren, omdat de wereld op dat punt is aanbeland waar dat iedereen zal kunnen overkomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de ander als mijzelf en te denken dat het een survival of the fittest zal worden waarin alles kan en niets te gruwelijk zal zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf  te zien met een kind dat thuis komt en op een gewelddadige manier in elkaar geslagen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen ten opzichte van de wereld/samenleving waar ik deel vanuit maak en mij niet realiseer dat verandering mogelijk is en niet hoeft te eindigen in machteloosheid. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor verandering en verandering tot stand brengen van een wereld die in het belang van een ieder is zonder mijn hersens ingeslagen te krijgen.

 

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ wat als mijn kind niet thuiskomt’ in mij te laten bestaan en zo onrust in mijzelf te zaaien over een gebeurtenis die alleen op dat moment in mijn geest bestaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrust te voelen als een teken van de onrust die ik voel in mijzelf door niet altijd effectief te doen wat het vergt om te komen tot een betere wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘mensen zijn gevaarlijk en ik moet mijn kinderen daarvoor beschermen’ in mij te laten bestaan en zo mij niet te realiseren dat ik mij afscheid van de mensheid op deze manier in angst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vrezen voor het laten afweten van het nemen van zelfverantwoordelijkheid om mijzelf als de wereld/samenleving aan te sturen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ze mij ook pakken’ in mij te laten bestaan en mij niet te realiseren dat ik bang ben voor de ander als mijzelf en twijfel aan mijn moederschap waarbij ik misschien mijn kinderen niet kan beschermen net zo min als mijzelf, omdat ik de wereld als een soort van wild westen beschouw. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te bepalen bij wat ik niet kan en zo het leven te missen wat aan mij voorbij gaat terwijl ik sidder in angst van denkbeelden in de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik moet wegkomen van het gevaar’ in mij te laten bestaan en zo mij niet te realiseren dat ik wil vluchten van mijzelf als een deel van de mensheid/wereld om de negatieve kant van mijzelf/onszelf niet te hoeven aanschouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het negatieve in mij niet te willen zien.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om falen te voelen in mijzelf als beschermer van mijn kinderen terwijl ik zie dat dit een onbegonnen taak is die ik niet kan waar maken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het beschermen van mijn kinderen zo groots te maken dat ik er onmogelijk aan kan voldoen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord beschermen te groot te maken en daardoor mijzelf er klein aan te maken en hierdoor mij de macht/kracht ontneem om nog maar iets te kunnen doen of om op te kunnen staan als de moeder die haar kind beschermt door samen het leven te doorlopen en met gezond verstand reële gevaren in het hier en nu te ontwijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slachtoffer van de maatschappij te voelen die haar leven en dat van haar kinderen niet zeker is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn macht/daadkracht weg te geven aan de angst die mij tot slachtoffer maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen en mij niet opgewassen te voelen tegen de maatschappij van nu. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn macht en zelfaansturing weg te geven en niet te gaan staan in en als de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij overdonderd te voelen door de toename van geweld en de afname van de saamhorigheid in de samenleving en een samenleving die daadwerkelijk geeft om leven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit een excuus mij te laten overdonderen wat gelijk staat aan geen zelfverantwoordelijkheid nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verdoofd te voelen om de angst voor een eventuele bedreiging ten aanzien van mijn kinderen niet direct en hard te hoeven voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als verdoofd terug te trekken in mijn geest, hopende dat alles wel zal overwaaien zodra ik weer mijn fysieke werkelijkheid betreed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van een gevoel van angst voor het welzijn van mijn kinderen naar een gevoel van ik heb het allemaal onder controle geslingerd te worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in polariteit en daardoor mijzelf in een cirkeltje te zien ronddraaien en mij niet te realiseren dat ik uit de polariteit kan stappen en daadwerkelijk fysiek niet meer te participeren in dit gedrag.

 

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om buikpijn te voelen als een kind niet thuis is zoals verwacht of afgesproken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij fysiek rusteloos te voelen en te ijsberen wanneer ik nog niet weet waarom mijn kind niet veilig thuis is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onregelmatig te ademen en steeds even in de geest weg te duiken om zo te denken de situatie onder controle te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om enigszins in elkaar gedoken te zitten als een soort van beschermend gevoel om mijzelf gerust te stellen dat mijn kind zo thuis zal komen.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door angst te laten leiden in plaats van goede afspraken te maken over wanneer iedereen thuiskomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te genieten van het hier en nu en in plaats daarvan mijzelf zorgen te maken door projecties/verbeeldingen in de toekomst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de neiging te ontwikkelen mijn kinderen minder los te laten dan wat ik eigenlijk zou wensen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als niet leuke/slechte moeder te worden gezien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overal kwaad te bespeuren en zo mijzelf ook niet meer veilig te wanen en altijd iedereen en alles te argwanen/wantrouwen als een soort van overlevingsdrang.

 

 

 

In mijn volgende blog zal ik de correctieve zinnen en verbintenissen aangaan om zo mijn verandering tastbaar en fysiek te kunnen maken en mijzelf de sleutel aan te reiken om deze angst situatie te keren en weer te kunnen leven als een stabiel en reëel mens.