Dag 388: er is au en wat doen we ermee?

Screen Shot 2016-06-09 at 10.42.56De laatste jaren ben ik mij steeds meer bewust geworden van het feit dat realistisch gezien de dag zich kan aandienen dat mijn ouders komen te overlijden. Jaren geleden zou zo’n bewustwording mij nerveus hebben gemaakt en een akelig gevoel hebben gegeven. Dus wat is er anders, wat is het verschil tussen nu en toen? Toen leunde ik op de mening van mijn ouders, als ze lang op vakantie waren dan gaf mij dit een gevoel van hen niet binnen handbereik te hebben. Naarmate ik zelf ouder werd, mijn Desteni proces ging lopen en steeds meer over mijzelf leerde, zag ik hoe ik mij afhankelijk had gemaakt van dingen die mijn ouders goed konden/kunnen en die ik als een soort van uniekheid op hen had geplakt. Het kwam nooit in mij op om te zien, of ik dat wat ik als uniekheid beschouwde, ook zelf bezat of kon ontwikkelen. Het was meer gemak dient de mens, mijn vader is goed in dit en dat en dus maak ik daar gebruik van. Als mijn vader zou komen te vervallen dan kan ik daar dus geen gebruik meer van maken, ik zou dan afgesloten worden van een ‘dienst’ als het ware. Dit geeft al een beetje aan hoe een rouwproces niet zozeer om liefde gaat en het verliezen van liefde, maar eigenlijk een zeer egoïstisch verhaal is en je jezelf voelt afgesneden van bepaalde behoeften in jezelf die de ander vervulde.

Als een natuurlijk proces begon ik te kijken wat ik het meest zou missen als mijn ouders er niet meer zouden zijn en heb ik in zelfoprechtheid gekeken of ik mijzelf dat kan geven, en zo niet waarom ik van mening was dat dit niet ging. Zodra ik dacht dat ik het niet in mij had, dan speelden er meestal opinies over mijzelf een grote rol en daardoor weerstanden die leken te bevestigen dat dit niet in mijn aard lag om te kunnen. Wat eigenlijk wel grappig is, want als de ander een half leven erover heeft gedaan om een bepaald talent te ontwikkelen, dan kan je ook niet van jezelf verwachten dat jij dit dan zo even doet. De vraag is natuurlijk of je bepaalde talenten of potentie binnen jezelf wil ontplooien, of je er klaar voor bent of dat je tijd in andere dingen wil investeren en iemand anders zoekt die deze dienst kan overnemen zodra de dood deze dienst afsnijd.

Een rouwproces, waarmee ik niet het eerste verdriet bedoel, is een proces waarin we bezeten raken met de herinneringen over de ander. We willen de ander als het ware levend houden door de herinneringen levend te houden in ons hoofd. Dit doen we dan op zo’n manier dat we onszelf vastzetten in deze herinneringen en zo onszelf als leven ook vastzetten. Waarbij herinneringen een soort van afweermechanisme wordt om de ander levend te houden, zodat we de angst om alleen te zijn met onszelf niet te hoeven ervaren. We geven vorm aan de ander in ons hoofd en wordt een fantasie partner/vader/moeder/broer/zus/kind etc. Op dat punt geloven we met zekerheid dat we niet verder kunnen leven zonder de ander en vragen af wat de ander van dit en dat vindt, waarbij wij zelf verzinnen wat de ander zou hebben kunnen gezegd. Zinnen als: “als je vader er nog was geweest dan had hij dit niet goed gekeurd of dan had hij trots op je geweest.” We weten allemaal dat we niet voor een ander kunnen praten, maar als het om de doden gaat dan is dat vaak wel geoorloofd. Eigenlijk zouden er alarmbellen af moeten gaan wanneer we gaan praten voor een dode, om dan te zien dat we bezeten zijn met de ander, en niet in staat zijn om los te laten en te leven. Wat min of meer gelijk staat aan er zelf ook niet meer zijn. Een rouwproces is een proces van eigenbelang en angst voor het nemen van zelfverantwoordelijkheid om je eigen leven weer op de rit te krijgen en te leren van wat de ander je ooit gaf en te onderzoeken of je dit aan jezelf kan geven.

Als we in het woord ‘rouw’ de ‘o’ voor een ‘a’ vervangen dan krijgen we ‘rauw’. We krijgen de rauwe, ongecensureerde versie van onszelf te zien en staan dan voor de keuze of we daar verandering in willen aanbrengen of niet. Het woord ‘rauw’ zegt het al ‘r’ ‘auw’, ‘er is au’, er is pijn en we kunnen dit wegdrukken/onderdrukken, maar we kunnen dit pijnpunt ook als een geschenk zien, wat voor ons een deur opent om onszelf te geven en niet af te nemen zoals we doen in een rouwproces.

Terwijl ik dit proces liep om te zien of ik dingen op eigen kracht kon gaan doen, door mij de talenten die ik bewonderende en afnam bij mijn ouders probeerde eigen te maken, stuitte ik op meer dan ik in eerste instantie in de gaten had. Ik was eigenlijk al vrij snel met de talenten van mijn vader aan de slag gegaan en kon mij daar in vinden en dat zag ik mijzelf langzaam maar zeker eigen maken. Wat mijn moeder betrof, daar was een groot niets. Eerst onderdrukte ik dit, totdat het zo overduidelijk was en ik met mijn partner hierover in gesprek ging. Alles wat ik opnoemde over mijn moeder zag ik als zwak en negatief en mijn partner zag in al die dingen mogelijkheden, potentie en kracht. Dit opende enorm mijn ogen en eigenlijk was het niet nieuw, maar ik vond het ook te gek voor woorden om mijn moeder te herinneren al s’niets’ en mijn vader als de getalenteerde, alleen maar omdat ik mij liever identificeerde met zijn talenten en potentie dan hoe ik die van mijn moeder had geïnterpreteerd. Mijn ouders zijn er nu nog, ik kan nu nog van hen leren en vragen hoe ze zover gekomen zijn om dat talent te ontwikkelen. Het zou dus weinig effectief zijn om mijn moeder als ‘niets’ af te schilderen, terwijl dat ‘niets’ in mij zit en van mij komt en helemaal niets met wie mijn moeder is te maken heeft. Het zegt meer over mij dan over mijn moeder.

Dus wat begon als een natuurlijk proces is nu door ontwikkeld in een meer bewust proces waar ik in oprechtheid naar mijzelf kijk en juist de reacties en weerstanden gebruik om mijzelf beter te begrijpen i.p.v. alleen positieve te willen zijn en niet willen inzien wat voor een beeld je over de ander hebt ontwikkeld.

Nu ben ik begonnen dit proces van ‘er is au’ te duiden en niet onder het tapijt te schuiven, kan ik ook zien dat dit proces eigenlijk veel verder gaat. Wat opgaat voor mijn ouders gaat ook op voor een ieder ander waar ik hoe dan ook mee in aanraking kom, echt of virtueel. Het kijken naar wat de ander je geeft en zien hoe je dit aan jezelf kan geven, is niet alleen van toepassing op oude mensen die statistisch gezien sneller komen te overlijden. Dit is van toepassing op iedereen. Het moment dat ik denk: “oh kon ik dat ook maar”, is het moment van naar binnen kijken in zelfoprechtheid waarom die jaloezie daar is en waarom ik denk dat ik dat niet in mij heb. Dit is een proces waarbij je jezelf niet alleen gunt je beste zelf te zijn, in de momenten van verassing zitten de grootste geschenken verpakt. Want je leert jezelf kennen, waarbij je de kans krijgt niet jezelf te veroordelen maar te zien dat dingen anders kunnen waardoor je opstijgt boven je eigen gemaakte beperkingen van jezelf. Dat geeft kracht, om te zien dat als je jezelf richting geeft er veel meer mogelijk is dan je voor mogelijk hield. Jammer dat we vaak gelukkig denken te zijn met een beperkte of afgezwakte versie van onszelf, het kan zoveel beter. En als wij beter kunnen als een onderdeel van het geheel, dan is het niet moeilijk te bedenken dat het geheel als onze samenleving en alle processen die komen kijken bij het leven op een planeet ook veel beter kunnen. We zouden nee moeten zeggen tegen middelmatigheid en ja zeggen tegen het leren kennen van onszelf en onszelf als onze samenleving.

Advertenties

Dag 185 van 2555; wonderen bestaan niet, wij zullen bergen moeten verzetten

equal money capitalismVandaag kwam ik op Facebook een citaat tegen waarbij ik even stilstond. Er werd gesteld dat angst voor liefde in de plaats komt, maar tegelijkertijd dat liefde als emotie niet te vervangen is. Angst en liefde werden allebei als emotie afgeschilderd, waarbij angst volgens “A Course in Miracles”, een emotie is die versplinterd is en dus in vormen zich voordoet die wij niet meer als zodanig herkennen. Wat inhoud dat wij deze angsten niet meer kunnen identificeren door de verwrongen vorm waarin angst zich presenteert. Maar wees niet getreurd want binnenin je is innerlijke gezondheid en liefde als remedie om hier doorheen te komen.

Wanneer je dit even en passant snel leest dan klinkt het misschien nog niet eens zo gek, maar mijn hersenen gingen er een beetje van in de knoop door de tegenstrijdige berichten. Want wanneer liefde onvervangbaar is hoe kan angst het dan toch vervangen? En wat maakt dat angst en liefde allebei emoties zijn? En hoe kan de innerlijke gezondheid en de liefde die vervangen is door angst je van de angst afhelpen? Nu snap ik dat dit citaat van “A Course in Miracles” gebaseerd is op het denkkader dat vereist is om deze materie aan te nemen als een ‘waarheid’ en dat het niet mijn ‘waarheid’ is als ik al kan zeggen dat ik de waarheid najaag.

Mijn uitgangspunt is het hier en nu binnen mijn fysieke werkelijk wat maakte dat ik frictie ervoer bij het lezen van dit citaat, omdat het niet werkt met wat hier is. Ik zal proberen mijn 3 vragen te beantwoorden die ik hierboven stelde, om zo te zien hoe ik de frictie die ik ervoer te kunnen identificeren en te corrigeren.

En wat maakt dat angst en liefde allebei emoties zijn?

In mijn definitie, als ik uitga van wat hier is, dan is angst een emotie en liefde een gevoel.

Emoties zijn, binnen mijn definitie, negatief geladen ervaringen/opwellingen/reacties binnenin en als mijzelf, die door het geest bewustzijn systeem worden geladen. Waarbij het geest bewustzijn systeem alle, gedachten/emoties/gevoelens/back-chats/interne conversaties/herinneringen/plaatjes/energie en ga zo maar door, omvat. Angst binnen deze context is een emotie, wanneer ik deze definitie toepas, waarbij ik angst ervaar en merk dat ik defensief en gespannen wordt waarbij mijn lichaam zich aanspant en ik mij in mijzelf terugtrek uit mijn fysieke werkelijkheid.

Gevoelens zijn, binnen mijn definitie, positief geladen ervaringen/opwellingen/reacties binnenin en als mijzelf, die door het geest bewustzijn systeem  worden geladen. Liefde binnen deze context is een gevoel die we als een positief iets ervaren binnenin onszelf. Wanneer we liefde ervaren dan staan we meer open en zijn liefhebbender daarnaast zijn we geneigd om ons harmonieuzer en vrediger te voelen.

Dus in mijn definitie zijn liefde en angst niet beide emoties, wel zijn het beide geladen ervaringen in de geest en als zodanig niet iets dat zich afspeelt in onze fysieke werkelijkheid. Wanneer ik angst heb dan kan ik mij daar naar gedragen, maar de eigenlijke angst is niet zichtbaar voor anderen. Precies hetzelfde geldt voor liefde.

Wanneer we naar de origine kijken van beide angst en liefde dan kunnen we zien dat liefde een voortvloeisel is van angst. Om maar een voorbeeld te noemen, je gaat pas van iets of iemand houden zodra je jezelf bewust bent van het feit dat je het ook weer kunt verliezen.

Dus echte liefde kan alleen dan ontstaan wanneer wij er zelf sturing aangeven en niet angst hetgeen is dat ons beweegt in onze fysieke werkelijkheid. Echte liefde moet vrij zijn van alles dat het het geest bewustzijn systeem omvat, om omgezet te kunnen worden tot handelen, dat inzichtelijk is voor iedereen buiten jouw geest. Dus het jezelf in de schoenen van een ander plaatsen en dat te doen wat je graag zou willen dat een ander voor jou deed, dit alles bekeken vanuit het principe dat elke handeling in het belang van een ieder is.

Want wanneer liefde onvervangbaar is hoe kan angst het dan toch vervangen?

Vanuit dit citaat bekeken is liefde als emotie hetgeen dat ons angsten doet overkomen, wat dan automatisch maakt dat liefde niet vervangbaar is, om de doodeenvoudige reden dat anders het middel om de angst te bestrijden er niet is wanneer het nodig is.

Dit geeft frictie met mijn definities, mijn middel om angst te bestrijden ligt in het praktische en fysieke, wat meteen ook mijn volgende vraag beantwoord.

En hoe kan de innerlijke gezondheid en de liefde die vervangen is door angst je van de angst afhelpen?

Angst, binnen mijn definities, kan alleen bestreden worden wanneer je jezelf bewust bent van de angst, je vervolgens realiseert wat die angst teweeg brengt in jouw leven door het uit te schrijven en jezelf te vergeven. En dan kan je jezelf corrigeren door een verbintenis met jezelf aan te gaan, die je elke keer toepast wanneer je jezelf weer in een gelijksoortige situatie bevind. Pas wanneer je dit patroon van angst niet meer gebruikt kun je zien en ervaren dat het deprogrammeren van jezelf geslaagd is. En ja dit doe je vanuit echte liefde voor jezelf, wat inhoud dat je op jezelf kunt vertrouwen vanuit het principe dat je doet wat het beste voor iedereen is.

Varen op innerlijke gezondheid wanneer onze innerlijke wereld is gebaseerd op gevoelens en emoties die niet te toetsen zijn aan de fysieke werkelijkheid, staat voor mij gelijk aan de wereld waarin wij leven die wordt gerund door emoties en gevoelens. Kijk eens in welke staat de wereld zich verkeert dat kunnen we toch niet als gezond bestempelen en kijk eens wat er gebeurd wanneer wij deze emoties en gevoelens manifesteren. Wanneer liefde geen echte tastbare liefde kan zijn dan is dat waardeloos en een fictief stuk drijfhout waar we ons aan vastgrijpen terwijl het schip zinkt.

Dus de voornaamste frictie die ik ervaar door dit citaat zit hem in een geest realiteit versus de fysieke realiteit, waarbij ik mij richt op mijn fysieke werkelijkheid waar geen plaats is voor fantasie en fantastische middelen om verbetering te bewerkstelligen die nooit gaan gebeuren. We hebbende luxe niet om ons in mooie woorden te verliezen, terwijl het water aan onze lippen staat, op persoonlijke basis en mondiale basis.

Heb jij behoefte om je werkelijkheid meer fysiek en echt te maken voel je dan vrij om onze gratis online cursus te doen en te leren hoe je jezelf kan ondersteunen op het pad naar het leren kennen van jezelf en daarmee het leren kennen van de ander als jezelf en de wereld om je heen.

Dag 64 van 2555; het “falende” personage

Dag 64 van 2555; het "falende" personage  Wanneer ik terug kijk naar mijzelf als falend persoon, het punt waarop ik mijzelf zag als iemand die faalde, dan was dat zo rond de leeftijd van 6-7 jaar oud. Voor die leeftijd was het niet zozeer falen of falend hoe ik mij ervoer, maar meer als een slecht kind waarop haar ouders boos moesten worden als ik dingen deed die niet werden gewaardeerd of verwacht door mijn ouders. Dat heet opvoeden, maar in de realiteit betekent dit dat jij jouw kind de puzzelstukjes aanreikt om zich te realiseren dat het gefaald heeft. De communicatie die ouders met hun kind hebben is er 1 van dat heb je goed gedaan en dit slecht. En dit gevoel neemt het kind mee op zijn reis door het leven. Waarbij het eerst alleen een gevoel was en het niet waarmaken van de verwachtingen van de volwassenen, wordt het later het teleurstellen van onszelf wanneer wij niet voldoen aan de verwachtingen en verlangens die wij in ons hoofd hebben. Wie we ook teleurstellen we nemen het als een algehele teleurstelling van onszelf, wij als persoon hebben gefaald. In plaats van te zien dat het gaat om een specifieke taak die we niet konden volbrengen. En hier blijft het niet bij, in ons hoofd worden al onze falende ervaringen verzameld en zodra we iets moeten doen dan plopt er een herinnering van falen op en hebben wij als het ware al gefaald voordat wij aan de nieuwe taak konden beginnen. we gaven onszelf geen faire kans om elke taak te ervaren als een nieuwe taak zonder herinneringen van falen, zonder ons als minder te ervaren en niet instaat om dingen te doen waar wij geen positieve ervaringen op hebben verzameld.

1 van mijn vroegste herinneringen op het gebied van falen is het niet kunnen meekomen op school met de rekenlessen, slechte cijfers te halen en vervolgens in een speciaal groepje te worden gestopt om beter te leren rekenen. Ik had gefaald als persoon en voelde mij er beroerd onder. Mijn vader besloot mij te helpen door thuis oefeningen met mij te doen. Mijn startpunt bij het ontvangen van zijn hulp was falen. Ik begreep niets van wat hij uitlegde, want ik stond stijf van angst om ook hierin te falen en niets aan gezond verstand kwam nog binnen. Dit frustreerde mijn vader mateloos dat hij het mij niet kon uitleggen en dat ik het niet begreep. Wat aan mij weer een boodschap afgaf dat ik hem had teleurgesteld en dus slecht moest zijn en falend in mijn leven als totaliteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf nu ik in een groepje ben gezet met kinderen die ook niet goed kunnen rekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn door in een groepje te zijn gezet met kinderen die nergens goed in zijn terwijl ik alleen slecht ben in rekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met de andere kinderen om zo beter over mijzelf te denken en het falen in het rekenen te kunnen verzachten voor mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te snappen waarom ik slecht ben in rekenen en daarin niet te snappen waarom ik slecht ben en tegeloven dat ik iets misdaan heb om dit te verdienen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij naar te voelen over het feit dat ik zo slecht ben in rekenen dat ik extra hulp nodig heb, terwijl ik mij niet realiseer dat mij extra hulp wordt geboden om mijzelf te kunnen verbeteren en niet als een straf voor het slecht/falend zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te zijn dat ik ook met de extra hulp het rekenen niet zal begrijpen en mij niet te realiseren dat ik mijn angst in de toekomst projecteer en zo mijn toekomst manifesteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om buikpijn te ontwikkelen bij het idee aan rekenen en het zullen gaan falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als een mislukkeling te voelen nu mijn vader extra bijlessen zal geven om mij het rekenen bij te brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als falend te zien alvorens mijn vader mij bijlessen gaat geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  niet open te staan voor de hulp die mijn vader mij biedt, maar het als een straf te zien en als tijdsverspilling omdat ik mijzelf zie als falend in rekenen en falend in het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de frustratie die mijn vader ervaart bij het lesgeven in rekenen aan mij als persoonlijk te nemen en mijzelf te labelen als een slecht kind dat haar vader doet irriteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om rekenen te labelen als iets negatiefs en iets dat ik nooit onder de knie zal krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om later in mijn leven rekenen uit de weg te gaan daar waar het kon om mij niet als falend te hoeven ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zeer angstig te zijn met de wetenschap dat ik een baan ga vervullen waarbij ik geld moet teruggeven aan klanten en ik niet vetrouw op mijn rekenkwaliteiten omdat ik mijzelf zie als falend op rekengebied.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beslissingen in het leven te maken op basis van ervaringen die mij mijzelf hebben doen ervaren als falend,

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet begrijpen van rekenen niet te hebben aangegrepen om mijzelf te ontwikkelen en te verbeteren in rekenen, in plaats daarvan ben ik het slachtoffer van mijn eigen opinie/geloof gebleven en bestond ik als falen in mijn totaliteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn vroegste ervaringen met falen niet als startpunt te gebruiken voor al de nieuwe dingen die ik onderneem/aanpak in mijn leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke nieuwe uitdaging te ervaren als neutraal en niet als een negatieve ervaring uit het verleden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn falen op een specifiek onderdeel niet als een aanval op mij persoonlijk te nemen, maar als iets wat ik nog niet onder de knie heb en waar ik nog wat oefening op nodig heb.

 

Dag 58 van 2555; het “ik word gek van buurgeluiden” personage

Dag 58 van 2555; het "ik word gek van buurgeluiden" personageDoor de jaren heen heb ik naast een x aantal lawaaierige buren gewoond. Het laatste huis in Italië was een vrijstaande villa, dus direct geluid van de buren binnen had ik niet. De jankende en gillende bovenbuur kinderen vond ik wel wat minder, maar bracht mij niet meer in die staat/bezetenheid als wanneer het geluid direct in mijn huis doordringt. Nu terug in Nederland wetende dat ik in  een een rijtjeshuis setting terecht kwam, had ik mijzelf voorgenomen om het storen aan buurgeluiden niet meer aan te gaan en gewoon geluid, geluid te laten zijn als het niet om echte overlast gaat.

 

Vanmorgen zat ik heerlijk rustig achter mijn computer te werken en plots begon het trommelgeroffel. Iemand in het gezin naast mij bespeelt van die Afrikaanse drums met de handen. Ik moet zeggen er wordt goed gespeeld, maar het is net of iemand naast je in jouw kamer begint te trommelen. Terwijl ik in gedachten verzonk over hoe trots ik op mijzelf ben dat ik hier geen punt meer van maak en mij niet stoor aan deze geluiden, moest ik toch toegeven dat het innerlijke gesprek dat ik hierover met mijzelf had toch een rode vlag was. Wanneer trommelgeluid slechts geluid is dat je hoort/waarneemt/ervaart en je vervolgens weer verder gaat met wat je aan het doen was, dat zou normaal gedrag zijn. Ik hoorde de eerste roffel en dacht: ” oh de trommeltjes weer” en gaf daarmee mijn “ik word gek van buurgeluiden” personage aandacht. Het “positieve” innerlijk gesprek wat daarop volgde met mijzelf was een back chat die moest verdoezelen dat het een back chat was, dus stopte ik het en besloot hierover te schrijven in mijn blog. Klaarblijkelijk zijn er nog punten die ik nog niet heb aangepakt dus neem ik dit personage nog eens onder de loep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geluid binnen mijn woonomgeving niet geluid te laten zijn maar in te moeten delen in irritant/vervelend of mooi/welkom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bekommeren over herhalend geluid dat ik bestempel als irritant/vervelend terwijl dat vaak op momenten is dat ik zaken zou gaan aanpakken die met het begrijpen/herontdekken/onder de loep nemen van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritant/vervelend gelabeld geluid als welkome afleider te gebruiken om zo niet aan mijzelf te hoeven werken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het irritante/vervelende ervaren geluid te gebruiken om te “loopen” in mijn mind en deze mind loop te gebruiken om geen vooruitgang en verandering in werking te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor verandering en vooruitgang diep van binnen, uit angst voor het onbekende en zo het irritante/vervelende geluid te gebruiken als afleiding en mij een reden te geven om als slachtoffer uit de situatie te komen die medelijden behoort te krijgen terwijl ik eigenlijk een schop onder mijn kont zou verdienen voor het niet onder ogen zien van mijn eigen zaken/issues.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om innerlijke gesprekken te hebben die overduidelijk een afleiding zijn van mijzelf en dat wat er werkelijk toe doet in de wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat dit “ik word gek van buurgeluiden” personage vanzelf weggaat en geen bezetenheid bestempel als het hebben aangepakt en opgelost hebben van een personage, terwijl het zich aan het wortelen is in mijn persoonlijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te snel te juichen over mogelijke vooruitgang terwijl ik via de achterdeur het personage binnenlaat zodat ik alles weer van voren af aan opnieuw beleef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind anderen zwart te maken over het geluid dat zij produceren door de muren heen, zodat ik het slachtoffer kan zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om harde geluiden te labelen als naar/vervelend/irritant.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind al kijkende naar de fanfare die langskwam mij misselijk te voelen als de man van de grote trommel op zijn trommel sloeg. Dit geluid vibreerde helemaal door mij heen wat mij achterliet met een gevoel van misselijkheid en angst bij volgende keren om dit nare gevoel weer te moeten ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het harde drum geluid als herinnering overal terug te zien/horen en mijzelf dan vervolgens ellendig te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind een fysieke ervaring van geluid/trilling dat door mijn lijf ging niet te kunnen duiden en de fysieke consequentie in de vorm van misselijkheid te koppelen aan angst en daarmee te labelen als een nare staat van zijn, die een blauwdruk werd voor de rest van mijn leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik voor 70% uit water besta en water de vaste vorm van geluid is, dus ik besta uit geluid en met het vrezen van harde geluiden, vrees ik dus de harde kant in/van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “hard” te laden met emoties en gevoelens, totdat het een negatief geladen woord werd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als negatief te bestempelen wanneer ik in mijn ogen “hard” gedrag vertoon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hard voor mijzelf te zijn, vanuit een polariteit en daardoor mijn zachte kant als favoriet te bestempelen en altijd te streven om bij mijn zachte kant uit te komen, terwijl mijn innerlijke woorden hard zijn ten tijde van mijn zachte personage.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijn volgende blog mijn zachte personage onder de loep te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geluid, geluid te laten zijn zonder het te laden in negatieve/positieve zin.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik geluid ben en daardoor mij niet kan separeren van geluid, maar mijzelf als geluid onder ogen zal moeten komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik een rode vlag moment heb omtrent harde buurgeluiden, deze ervaring terug te brengen naar Zelf door mij terug te brengen d.m.v. mijn adem in de realiteit.

 

Dag 35 van 2555; de brief

Dag 35 van 2555; de brief Vandaag kon ik de brief naar onze huurbaas brengen om de huur van ons huis in Italië op te zeggen. Terwijl ik door het oude dorp naar zijn huis liep om de brief in zijn brievenbus te doen realiseerde ik mij dat dit keer het afronden voor een verhuizing anders was dan voorgaande keren. Het had dit keer geen energetische lading, een lading van het heerlijk vinden om achter te laten wat is geweest en aan een nieuw avontuur te beginnen. Dit keer is er een besef van verantwoordelijkheid om het oude avontuur op een correcte wijze af te sluiten, waarin niemand aan het kortste eindje trekt. We hebben diepte punten gekend hier in Italië, maar dat is geen reden om de boel de boel te willen laten en niet meer achterom te kijken. Waren we in Nederland gebleven hadden dergelijke zaken ook op ons pad kunnen komen, we zijn uiteindelijk onze eigen scheppers en hoe vaak je ook verhuist je neemt altijd jezelf mee naar een nieuw adres.

 

Vandaag zijn ook de verhuisdatum en de vrachtwagen met chauffeur geregeld, ik ben tevreden met de periode van half juni en ook hier ervoer ik nu geen energetische high van blijdschap dat ik eindelijk weg mag. Het is zeer welkom dat we nu naar Nederland terug kunnen om de dingen daar weer op de rails te zetten, maar het is geen alles verslindende emotie die me in een roes brengt van verdoving, zodat ik alleen maar bezig hoef te zijn met wat ik wil. Nee, dit keer is het anders, ik ben de tel kwijt maar het is meer dan 30 keer dat ik inmiddels verhuist ben. Ondanks dat ik op de achtergrond wel een zekere mate van bezorgdheid voel of alles op tijd op z’n pootjes terecht komt, is het niet één groot energie festijn en dat geeft veel rust. Ik kan mij zelfs voorstellen dat ik op deze plek nog wel eens terug zal komen voor een bezoek, wat ik normaal gesproken uitsloot en zelfs als vervelend ervoer om met mijn verleden geconfronteerd te worden, of ik nu happy tijden daar had gekend of niet.

 

Mijn zelf vergeving van vandaag zal zijn over de manier van verhuizen die ik gewoon was op een energetisch gevoede manier.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de boel de boel te willen laten en niet meer om te kijken naar een leef situatie die eindigt en overgaat in een nieuwe, alsof het mij zou schaden of nare herinneringen zou brengen en daardoor beter met rust gelaten kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo snel mogelijk weg te willen wanneer ik bedacht te gaan verhuizen, niet zozeer om praktische redenen, maar om weer opnieuw te kunnen beginnen en niet meer herinnerd te worden aan mijn falen van ervoor.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven dat ik al geleefd heb te zien als niet geslaagd en zodoende er niet naar terug verlang of zelfs mee geconfronteerd wil worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik situatie A nodig had om tot situatie B te komen en zodoende mijn leven niet kan opdelen in segmenten los van elkaar en de voorgaande segmenten al weg te gooien alvorens ik bij B arriveerde. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van mijn verleden en het als negatief beschouw in plaats van te zien dat ik ervan kan leren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een nieuwe situatie altijd als positief te ervaren boven de oude situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verhuizingen tot emotie achtbanen te maken waarin ik rennend wegga van de oude situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de nieuwe situatie als beter te beschouwen omdat mij dat zo is aangeleerd als kind, verhuizen betekent een verbeterde financiële  situatie, en mij daardoor niet te realiseren dat ik mij bevind in een polarisatie van beter en slecht wanneer ik participeer in een betere nieuwe situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de nieuwe situatie als beter te labelen en daardoor de oude situatie met zijn hele hebben en houwen als slechter bestempel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet als een geheel te willen ervaren door oude woonsituaties als afgestoten lichaamsdeel te beschouwen die mij zou kunnen besmetten en naar beneden toe kunnen trekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van dat deel van mijn levenservaringen die ik bestempel als slechter of negatief om mij alleen als beter of positief te kunnen neerzetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met eventuele fouten van mijzelf geconfronteerd wil worden wanneer het oud nieuws is en ik mij ervan heb gesepareerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nieuw als beter te beschouwen ondanks dat dit niet 100% altijd mijn ervaring is geweest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar men niet graag het oude oprakelt als dat af doet aan het positieve imago dat we graag gebruiken om ons neer te zetten tegenover anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar oude schepen verbranden als iets normaals wordt gezien en wij niet willen leren van ons verleden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar beter de individuele norm is, maar niet gaat over beter in het voordeel van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de deur open te laten naar de oude situatie als daar een aanleiding voor is om naar terug te keren en niet uit angst de deur dicht gooien om niet geconfronteerd te willen worden met wat is geweest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verhuizen van A naar B te zien als iets praktisch/fysieks dat niets te maken heeft met emoties/gevoelens.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren van mijn verleden en mijzelf te omarmen door mijn verleden in het heden.