Dag 363 van 2555: een systeem test

DIP Lite cursusHet systeem en ik zijn voor het overgrote deel van mijn leven geen vrienden geweest. De laatste jaren probeer ik tot verzoening over te gaan en de strijdbijl neer te leggen, aangezien vechten geen duurzame oplossing is. Zo nu en dan wordt mijn geduld dan ook danig op de proef gesteld en zo ook recentelijk. Het waren 3 testen van het systeem op één dag, waarbij ik bij de eerste dacht dat ik mijzelf er totaal in zou verliezen ging het bij de tweede en derde keer al beter.

Test 1:

Mijn dochter had bij het invullen van een eigen verklaring, voor de aanvraag van haar praktijk examen autorijden, per ongeluk het verkeerde hokje digitaal aangekruist. Toen ze dit zag, kon er niets meer worden veranderd. We hebben het CBR gebeld en gevraagd wat de procedure is. Eigenlijk is er geen procedure, je moet nu bewijzen dat wat je hebt aangekruist niet waar is. Dus onze huisarts moest op schrift zetten dat mijn dochter geen psychiatrische behandeling heeft of had, geen beroerte heeft gehad of een aandoening aan het zenuwstelsel.

Niet zo’n moeilijke vraag voor een huisarts die in het dossier kan zien dat dit niet het geval is, dacht ik nog. Ik belde de assistente en zij zou het de huisarts vragen en mij terug bellen. Even later meldde zij mij dat de huisarts geen fysieke onderzoeken doet voor het rijexamen. Ik dacht heel even dat ik wellicht een andere taal tegen de assistente had gesproken, want ik had zeer duidelijk niet gevraagd om een fysiek onderzoek maar om een paar regels tekst. Ze stelde voor om het hele dossier van mijn dochter te kopiëren en naar het CBR te sturen. Hoezo recht op privacy? Ik liet haar weten dat we geen volledig dossier naar een organisatie gingen sturen en dat het CBR daar niet op zit te wachten, ze willen alleen horen of er inderdaad geen sprake van deze aandoeningen is. Oh zei de assistente dan weet ik het ook niet, dan moet u maar een afspraak met de huisarts maken. Ik was inmiddels niet meer kalm, lette op mijnademhaling. Twee dagen later konden ik langs komen en samen met mijn partner besloten we dat hij dit bezoekje ging doen. De huisarts is van Afghaanse afkomst en ik heb het idee dat hij niet zo van mondige vrouwen gediend is, dus namen we plan B en zetten we mijn partner in.

Mijn partner heeft geen huisarts gezien en werd door de assistente geholpen. Deze schreef een paar regels, na wat heen en weer gediscussieer waarin zij stelde dat er wel een reden zou zijn waarom mijn dochter dat ene hokje had aangekruist. Het moest volgens haar dus heel eerlijk ingevuld worden. Mijn partner was uiteindelijk blij dat er wat op papier werd gezet en kwam opgelucht thuis. Ik las de verklaring waar stond dat mijn dochter kortstondige psychiatrische hulp had genoten, maar dat alles nu weer okay was. Ik was absoluut niet meer kalm. Mijn dochter had kortstondige psychologische hulp gehad binnen een revalidatie traject, maar daar vraagt het CBR niet naar. Ik was boos dat de assistente het verschil niet maakte tussen psychiatrische hulp en psychologische hulp en niet besefte wat voor gevolgen dit soort dingen kunnen hebben als zulke foute informatie bij organisaties terecht komt. Ik vroeg mijn partner om terug te gaan en het haar te laten veranderen. Het enige dat er geschreven moest worden was: X heeft nooit psychiatrische hulp gehad, nog een beroerte of een aandoening aan het zenuwstelsel. Mijn partner ging duidelijk met tegenzin terug, maar zag ook in dat dit onacceptabel was.

Ondertussen had ik echt spijt dat ik mijn partner had laten gaan. Het gaf een ervaring dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet had genomen aangezien ik altijd alles regel omtrent onze kinderen en nu bang was dat er moeilijkheden gingen komen aangezien mijn huisarts weinig tot geen vragen van mij honoreert. Bij terugkomst liet mijn partner zien dat de assistente psychiatrisch had veranderd in psychologisch en verder alles had laten staan, wat nutteloos was, omdat het CBR dat niet wilde weten. Mijn man zuchtte en vertelde dat het verhaal van alles moet eerlijk gedaan worden niet uit het hoofd van deze vrouw te krijgen was en dit het beste was wat we konden krijgen. Ik was voor de zoveelste keer teleurgesteld in mijn huisarts en zijn personeel en snap niet waarom alles altijd zo moeilijk gemaakt moet worden. De vraag was zo simpel en inmiddels waren we twee telefoongesprekken en twee consulten verder met een resultaat dat niet voldeed aan de hulpvraag. Ik moest echt mijn best doen om de teleurstelling niet de overhand te laten nemen. Ik kalmeerde mijzelf met mijn ademhaling alvorens de post door de brievenbus kwam.

Test 2:

Een brief van de belastingdienst waarin zij mededeelden dat zij mijn zakelijke bankrekeningnummer niet hebben en dus de teruggave omzetbelasting niet kunnen terugbetalen. Dit is niet de eerste brief die ik hierover heb gekregen en telkens heb ik, hetzij schriftelijk of telefonisch, mijn bankrekeningnummer doorgegeven en telkens bleek dat zij het nummer toch al hadden.

Ondertussen gaan er maanden voorbij van steeds weer bellen of brieven sturen en komt er geen teruggave. Ik besloot meteen de belastingdienst te bellen en na hele verhalen te hebben verteld, waarbij de man niet begreep dat dit de vierde keer was dat ik het rekeningnummer meldde en de vierde keer dat ze het wel hebben maar niets overmaken. Uiteindelijk moest ik maar een bepaald formulier invullen waar ik allerhande officiële documenten en formulieren voor zou moeten aanschaffen om een bankrekeningnummer te melden wat al bekend is. Ik weigerde om te betalen voor mijn teruggave, inmiddels was ik ook nu niet heel kalm meer. Waarom moet ik een bankrekeningnummer blijven toesturen terwijl ze deze al hebben? Hoe kom ik hier doorheen was mijn vraag en die stelde ik ook. De meneer wist het ook niet meer en ik werd doorverbonden naar een andere afdeling.

Uiteindelijk bleek dat de belastingdienst soms denkt met mijn opgeheven eerste bedrijf van doen te hebben en dan weer met mijn nieuwe bedrijf. En toen kwam het euvel naar boven, ik zou op een formulier mijn fiscaalnummer niet hebben ingevuld. Had ik systematisch op alle drie eerdere formulieren mijn fiscaalnummer ook niet geschreven? Het leek er meer op dat er maar wat gezocht werd om mij uiteindelijk opnieuw een formulier te laten opsturen. Gelukkig was dit een formulier waar de kosten alleen opliepen tot een postzegel. De mevrouw zei nog dat zij wel zag dat alles in orde was, maar zij mocht geen vakje voor mij gaan invullen, dat mag niet van het systeem. Ik haalde diep adem en besloot het formulier te downloaden en het hele proces maar weer opnieuw te lopen, het heeft geen zin om mij te verzetten, ik zal het moeten lopen volgens de spelregels van het systeem.

Test 3:

Naast de brief van de belastingdienst kwam er ook een brief van een plaatselijke krant. Die brief kende ik wel daar hadden we er al 3 van gehad. En al twee keer over gebeld. Het ging om het plaatsen van een zakelijke advertentie, niet die van ons. Het adres op de factuur klopte maar de bedrijfsnaam niet. Waarschijnlijk was deze opdracht tot het plaatsen van een grote advertentie, van het bedrijf wiens naam bij ons zakelijke adres stond op de brief. Mijn partner had tot nu toe gebeld, maar het leek niet te helpen, dus ik besloot te bellen, nu ik toch al twee ontmoetingen met het systeem had gehad.

Ik belde de krant en meldde hen dat deze facturen op deze manier niet betaald gingen worden en dat ze beter het andere bedrijf even konden bellen om het juiste adres te vragen. De dame aan de andere kant had er duidelijk geen zin in en zei dat ze wel een creditnota zou sturen. Waarop ik haar vroeg geen brieven meer te sturen naar mijn adres. De dame zei, dat is het enige wat mogelijk is binnen het SYSTEEM. Ik zuchtte, het systeem, het systeem… Inmiddels heb ik twee creditnota’s ontvangen en het adres is nog steeds niet veranderd. De brieven gaan nu linea recta in het oud papier. Deze keer ging de ontmoeting met het systeem mij beter af, wat waarschijnlijk ook kwam omdat hier niets voor mij vanaf hing. Ik probeerde het bedrijf op iets te wijzen, zodat ze hun geld konden krijgen voor die advertentie, maar het leek er haast op of dat ondergeschikt was geraakt aan wat het SYSTEEM daar doet en wil.

Inmijn volgende blog volgen de zelfvergevingen en correcties om te komen tot oplossingen binnen mijn werkelijkheid.

Advertenties

Dag 192 van 2555; de geest is als een wortel die wordt voorgehouden, maar zal nooit werkelijkheid worden

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting van de blogs van de voorgaande dagen  en daarmee ook de afsluitende blog waarin ik zelfvergevingen schrijf en verbintenissen met mijzelf aanga.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de herinnering van het slecht openen van mijn slot te volgen en mijn geestes gesteldheid hierop af te stemmen waardoor ik tegen het openen van het slot opzie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in emoties die gekoppeld zijn aan de herinnering van het slecht opengaan van het slot.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een probleem te creëren dat geboren werd in mijn geest waar geen aanleiding voor was in mijn fysieke werkelijkheid die vervolgens wel als echt door mij ervaren word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de oplossingen in het fysieke liggen en het zinloos is om mijzelf blind te staren op deze emoties van ertegenop zien en dingen verwachten  die mis kunnen gaan, maar door simpelweg mijn slot te smeren het euvel weg te nemen en daarmee ook het bestaansrecht van de emoties en de participatie in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stiekem tegen de regels van het systeem in te gaan en dan angst te ervaren om gepakt te worden en mij niet te realiseren dat het de agent als mijn geest is die mij in die angst in fictieve werkelijkheid doet geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de grenzen van het systeem op te zoeken in angst voor het systeem en tegelijkertijd als het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn grenzen te verleggen en zogeheten vrijheid hierdoor te ervaren, terwijl het een vrijheid is binnen beperkingen en deze beperkingen dan te ervaren als vrijheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schoppen tegen de kooi waarin ik mij bevind, terwijl de kooi mijn geest is en  ik vrijheid ka ervaren door mij los te maken van participatie in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te bezien/beoordelen door de opinies in mijn geest en zo geen ruimte overlaat om elkaar echt te ontmoeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen die een positief gevoel bij mij opleveren door positieve ervaringen die ik met hen had in het verleden als positief te zien/labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huizen te beoordelen door de mensen die erin wonen en de mate van positieve en negatieve ervaringen die ik met die mensen gehad heb, terwijl ik mij niet realiseer dat ik dingen beoordeel aan de hand van een kettingreactie van gevoelens en emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over de woonsituatie/beleving van een ander door ernaar te kijken met een waas van opinies n achterliggende angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn op een ander zijn lip te wonen in een klein huis en niet mijn ding te kunnen doen en zo geknot wordt in mijn vrijheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het wonen in een klein huis als overleven te zien en mij niet te realiseren dat wanneer ik een dak boven mijn hoofd heb ik al een stapje dichterbij een fatsoenlijk leven ben en dat klein of groot wonen met de behoeftes van de bewoners te maken hebben en niet altijd alles zeggen over het zijn van arm of rijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te leiden van mijn fysieke werkelijkheid en mijzelf bezig houd in de geest met opinies en angsten om zo niet echt te hoeven leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om echt te moeten leven, door de opinie dat ik dat niet aankan en beter af ben met mijn emoties/gevoelens/angsten in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om horror verhalen als entertainment te zien en acceptabel om zo niet in mijn fysieke werkelijkheid mijzelf te ervaren in elk moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloers te zijn op alternatieve stadse mensen en mij niet te realiseren dat ik afgunstig ben op het misschien meer geld en dus voldoende geld van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van aannames te denken dat de ander het financieel beter heeft dan mij, iets waar ik naar verlang wat de ander zou hebben en ik niet zal hebben en daarmee mijzelf als slachtoffer wegzet op basis van emoties en gevoelens in plaats van fysieke feiten aan mijn kant en de andere kant.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik een ander beoordeel op het wonen in een naar mijn smaak te groot huis ik mijzelf bezig houd met jaloezie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een rookgordijn op te werpen door het niet fair te vinden dat 2 mensen in een groot huis zouden wonen, terwijl het mijn afgunst op de ander is wat ik wil verbloemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf of mijn woonsituatie te vergelijken met anderen en mij niet te realiseren dat het mij nergens brengt en alleen maar afhoud van dat wat echt belangrijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens van enthousiasme op te wekken om te verbergen dat ik deze dure stoffen niet zomaar kan aanschaffen en dus ga fantaseren over het hebben van deze stoffen als ultiem doel om zo vooral mijzelf niet tegen hoeven te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen naar mensen die ik niet ken en die stoffen kopen in dit soort dure winkels en zo mijzelf als minder te betitelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van minder geld te zien als een minder geslaagd iemand in het systeem en te proberen om mijzelf niet in dat hokje geplaatst te zien worden, terwijl ik de hele dag bezig ben met vergelijken en zien of ik minder of meer ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritaties vanuit andere momenten op te wekken in dit moment om zodoende niet met het hier en nu bezig te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de geest en zo mijn fysieke werkelijkheid te veranderen in een geest werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het dakloos zijn persoonlijk te nemen en mij onnodig in de schoenen van een dakloze te plaatsen en te huiveren voor het feit dat ik zou afglijden tot dakloze en dus minder te zijn in de hiërarchie van het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat al het vergelijken van mijzelf met anderen op financiële basis de onderliggende angst heeft van niet te zullen overleven en het dakloos zijn wakkert dit vuurtje aan en daarmee de angsten, terwijl dit geheel en alleen gebaseerd is op participatie in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke werkelijkheid waar te nemen door ideeën over de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ABN-AMRO als star te zien en een bedrijf dat mensen dupeert door mijn ervaring met deze bank en zijn medewerkers, terwijl ik mij niet realiseer dat deze starheid en mensen duperen een voortvloeisel is van het winstbejag en niet iets persoonlijks tegen mij, maar iets dat zich tegen alles keert door de oneerlijkheid waar het op gestoeld is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn negatieve ervaring met de ABN-AMRO nog niet te willen loslaten,omdat ik het prettig vind in de rol van slachtoffer en mij dat nog steeds meer oplevert dan het absoluut terug te nemen naar mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in de rol van slachtoffer niet instaat ben mijn eigen kracht terug te nemen en zo mijn eigen leven aan te sturen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik geen klant van iemand ben of direct/indirect geld oplever men geen moeite in mij steekt en ik het in de steek gelaten voelen dus waarneem doordat ik persoonlijk neem wat niet persoonlijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem niet te willen snappen en zo als slachtoffer van het systeem mij voort te bewegen terwijl ik mijn daadkracht opzettelijk weggeef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fantasie en verlangens omtrent de fysieke werkelijkheid in mijn fysieke werkelijkheid gemanifesteerd te willen zien en mij niet te realiseren dat dat thuis hoort in mijn geestes werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geestes werkelijkheid en fysieke werkelijkheid constant 1 op 1 te willen inwisselen, wat frictie oplevert en angst oplevert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iemand leugenaar te noemen wanneer hij dingen zegt vanuit zijn subjectieve geestes werkelijkheid die niet strookt met mijn geestes werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de emotie vervelend gebruik om mijn fysieke werkelijkheid niet onder ogen te hoeven zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke werkelijkheid te laten kleuren door irritaties die ik heb opgelopen tijdens eerdere ervaringen, die ik niet heb aangestuurd en opgeruimd in dat moment.

Ik realiseer mij dat ik door te kijken naar fysieke dingen in mijn fysieke werkelijkheid tijdens een fietsrit ik mij angstvallig probeer te houden in het hier en nu, maar uiteindelijk mijzelf angstvallig binnen mijn geestes werkelijkheid

houd en zo geen moment in het hier en nu kan zijn. Het hobbelen op de straatklinkers was eigenlijk het enige moment dat ik mij fysiek aanwezig voelde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet af te dwalen in de geest, en in mijn fysieke werkelijkheid te blijven. Om zo stabiel te zijn en te genieten van het hier en nu en niet meer heen en weer geslingerd te worden tussen de ene emotie en de andere.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te vergelijken met anderen en te zijn wie ik ben los van vergelijkingen zodat ik aan ik aan mijn toekomst kan bouwen en vooruit kan komen, zonder mijzelf tegen en vast te houden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrij te zijn van oordelen en het kijken door de ogen van de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen en zo in het belang van een ieder te kunnen handelen.