Dag 148 van 2555; KAPITAAL – IS – MIJ

Dag 148 van 2555; KAPITAAL - IS - MIJ  Kapitalisme is een vies woord geworden voor mij als ik kijk naar wat er allemaal mogelijk is geworden aan misbruik van elkaar en van het systeem onder de noemer van kapitalisme. Wanneer ik in het woordenboek kijk naar de betekenis van kapitalisme, dan staat er:

1. maatschappelijk stelsel waarbij de productiemiddelen enz. eigendom zijn van particulieren of vennootschappen, die betaalde arbeiders of ambtenaren in dienst hebben en niet gesocialiseerd zijn; zie staatskapitalisme*.

2. (ongunstig) de (over)macht van het geld in het economische leven; de strijd tegen het kapitalisme of tegen het kapitaal

*Staatskapitalisme: (economisch)kapitalistisch streven van de staat die in de plaats van de ondernemer treed; men spreekt wel van staatssocialisme.

In de woordenboek betekenis zien we al dat er misbruik mogelijk is binnen de huidige betekenis, zoals macht over het geld en de staat die door nationaliseren het privatiseren onmogelijk maakt. Nu zijn de huidige vormen van privatisering ook geen schoolboek voorbeeld van een gunstige vorm van kapitalisme, privatisering nu is overleven en daarbij zoveel meegraaien wat weer mogelijk is vanuit de angst om te overleven. Maar je zou kunnen stellen dat binnen het kapitalisme het volk, de particulier eigendom is van de productiemiddelen enz. Daar kan ik in de huidige setting, het huidige stelsel niet zoveel van merken en met de huidige mentaliteit moet ik er zelfs niet aan denken dat de bevolking het kapitalisme werkbaar maakt. Hoe komt het dan dat ik zo weinig vertrouwen in de mensheid heb, in mijzelf heb? Dat is niet zo’n hele moeilijke vraag, want nu binnen het huidige kapitalisme is geld de levensstandaard, maar stel nu eens dat we het winst maken niet meer nodig hebben uit het oogpunt van hebzucht en het kapitaal dat we inleggen in het kapitalistische systeem LEVEN is. Dan hoeven we niet steeds geld te printen om het kapitalisme draaiende te houden, het LEVEN dat al aanwezig is op onze planeet en waar wij deel vanuit maken, zal dan de inleg zijn om het kapitalistische systeem draaiende te houden. Met andere woorden het KAPITAAL- IS – MIJ, ik ben leven en leg dat als kapitaal (lees: participatie) in om samen met alle anderen te werken en het economische stelsel draaiende te houden. Waarbij het de taak van de overheid is om banen te creëren voor allen, zodat iedereen een aantal uren werk per week voor zijn rekening neemt en de banen die misbruik maken van het leven uitgerangeerd zullen worden als niet meer passend werk binnen puur kapitalisme. In ons huidige stelsel draaien wij rondjes als ratten in een tredmolen, maar dat is niet nodig, zolang we nog kunnen zien wat wij met z’n allen kunnen teweeg brengen en zo een schuldenvrij leven tegemoet gaan, dan moet er toch nog een sprankje hoop in ons zijn die verandering van een verkrachtend kapitalisme naar een puur kapitalisme wil. Wie wil er geen aandeelhouder van het bedrijf zijn waar hij werkt? Dat kan wanneer de bevolking eigenaar is van onder meer alle productiemiddelen en dan ga je totaal anders naar je werk, dan wanneer je wordt geleefd/gekoeioneerd door je baas en collega’s.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kapitalisme als begrip te ervaren als een vies en besmet woord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ervaringen en beelden van misbruik binnen kapitalisme te projecteren op het kapitalisme als concept en mij niet te realiseren dat ik zo het kapitalisme nooit een tweede kans kan geven om een doorstart te maken naar puur kapitalisme en daarbij mijzelf en anderen beperk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om falen te koppelen aan kapitalisme en dat als een falen van de mensheid en dus van mijzelf te ervaren, waardoor ik het weg wil hebben uit mijn realiteit, omdat het mij negatieve gevoelens brengt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer kapitalisme negatief voor mij is ik altijd op zoek zal gaan naar iets dat positief voor mij is en wat betekent dat ik mij bevind binnen een polariteit en mij dus altijd binnen een jojo effect van negativiteit en positiviteit zal bevinden zonder echte oplossingen aan te kunnen dragen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn negatieve kijk op het kapitalisme mij blind maakte voor wat het eigenlijk kan zijn en dat ik het kapitaal ben en dat door mij en alle anderen als mij er weer een fatsoenlijk leven mogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles beter te vinden dan kapitalisme en mij niet te realiseren dat ik op deze manier in vergelijking treed met alle andere mogelijkheden ten opzichte van kapitalisme, wat automatisch zeer beperkend werkt, omdat ik al vergelijkend  niet meer in de gaten heb wat de beste oplossing is voor alle deelnemers.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen in andere landen die nog nooit kapitalisme hebben meegemaakt en een armoedig en ellendig bestaan leiden, door mijn afkeer van het kapitalisme hen uit te sluiten van welke vorm van kapitalisme dan ook.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op het woord kapitaal en dat te koppelen aan geld en misbruik van geld en mij niet te realiseren dat kapitaal geld kan hebben om als waarde, maar net zo goed ook leven als waarde kan hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn reactieve gedrag ten opzichte van geld wel of niet te hebben een rol te laten spelen in mijn interpretatie van het woord en het concept kapitalisme.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een herdefiniëring van het woord/concept kapitalisme een doorstart kan betekenen voor het kapitalisme waar wij allen zo verknocht op lijken te zijn en zo ons uit een donkere crisis kunnen trekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door emoties omtrent een woord als kapitalisme, waardoor ik mij de kans ontneem om te zien dat er best een uitweg uit onze collectieve financiële misere te vinden is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te beperken tot een definitie van het woord kapitalisme zoals mij dat mijn hele leven lang is aangeboden door opvoeding en sociale programmering en mijn horizon te verbreden en te kijken naar het woord en te zien dat het meer potentie heeft dan dat men ons heeft doen geloven en waardoor ik dat ook ben gaan geloven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kennis van economie te verbreden om te kunnen zien/realiseren/begrijpen hoe ons huidige stelsel te veranderen binnen wat al hier is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om aan KAPITAAL – IS – MIJ invulling te geven en anderen bewust te maken van het feit dat we iets kunnen maken van wat hier is dat geen misbruik maakt van het leven, van ons als bevolking, maar een levenswaardige versie is van kapitalisme, iets dat wij allemaal willen en op gehoopt hebben.

Advertenties

Dag 120 van 2555; bezuinigingen

Dag 120 van 2555; bezuinigingen  Bezuinigingen een mooi woord met gek genoeg ook een positieve klank in zich. Zuinig of zuinigheid wordt door ons Nederlanders toch nog altijd onder de deugden weggeschreven, wat bezuinigen tot iets maakt dat wel moet om betere tijden te kunnen krijgen. Een soort van goed gelovige zijn om zo de hemel binnen te mogen treden en het paradijs tegemoet te mogen gaan. Wat ik door ervaring heb geleerd is dat door bezuinigingen altijd de fysieke realiteit in kwaliteit afneemt. Bezuinigingen gaan nooit gepaard met feestjes gevierd door de burger bevolking. Nee, zodra het negatieve gevoel van de bezuiniging is ingedaald, heben we het over, door de zure appel heen bijten. Eerst op gruwelijke wijze sterven om dan in de hemel je naast God te wanen. Dus bezuinigen is eigenlijk een soort van religie te noemen, of een rite uitgevoerd vanuit religie.

 

Bezuinigen is wat het volk ondergaat, terwijl het geld creëerproces en het verspreiden van leugentjes om bestwil over de situatie in den lande, is weggelegd voor de elite top en de politiek. Politici die als decor en rekwisieten worden gebruikt om de juiste ambiance te creëren en dat gedaan te krijgen onder zo min mogelijk gemopper van het volk.

 

Zelf ben ik binnen mijn eigen budget ook aan het bezuinigen om te zien of ik toch nog meer dubbeltjes kan omdraaien om het verschil te maken. Hoe vervelend het ook is het significante verschil kan ik er niet door maken. Eens ben je uitbezuinigt en kun je niet aan je basisbehoeften beginnen te knagen om het verschil te maken. Dat verschil dat zich elk einde van de maand weer aandient, na een maand van karig en sober leven. Dus dacht ik vandaag, misschien moet ik mij niet zo concentreren op zaken die niet kunnen en zaken die zo negatief zijn. Zie het eens van de zonnige kant zei ik tegen mijzelf. En toen bedacht ik wat het was dat ik over het hoofd had gezien. Ik had misschien maar miniem kunnen bezuinigen op een al redelijk kaal budget, maar ik had wel geld bespaart. Bespaart, ja, dat klonk zo fijn in mijn oren.

 

Na mij te realiseren dat ik nooit een hele grote motor onder bedwang kan houden, omdat ik simpelweg met mijn beenlengte niet mijn voeten op de grond kan zetten. Dit simpele feit heeft mij duizenden euros doen besparen. Ik hoef niet te bedenken hoeveel ik moet sparen voor een motor rijbewijs en niet voor de aanschaf van een motor. Zo hoef ik ook geen geld uit te geven voor golflessen en golfclubs, ik hoef geen extra belasting te betalen over mijn tweede huis in het buitenland. De boot hoeft niet opnieuw geverfd te worden, want die heb ik niet. Zo, in een mum van 5 minuten denken had ik miljoenen euros bespaart, dat hoef ik allemaal mooi niet uit te geven. Dat is dus gewoon een goed gevoel. En dat is het zelfde goede gevoel dat de politiek ons keer op keer wil laten beleven als er snode plannen worden bedacht na eerst te hebben geregeerd op z’n Jan boeren klootjes. Ja de beste stuurlui staan aan wal, maar deze stuurvrouw voelt het allemaal wel in de portemonnaie en die vult zich niet met een goed gevoel.

 

De komende jaren zal het er niet florissanter op worden en dat slaat mij toch wel om het hart. Daar waar ik het nu nog enigszins onder controle heb, mijn persoonlijke budget, hoe zal dat er over een paar jaar uitzien. Hoe zal de Nederlander ervoor staan als nu al 40% van de bevolking aan het eind van de maand de eindjes niet aan elkaar kan knopen en dat is niet van te losbandig leven, dat is bittere ernst. Is het de zure appel die eerst gegeten moet worden om vervolgens aan de moorkop te beginnen of staat er een hele kist met goudrenetten op ons te wachten. De vraag is of ‘geloven’ in een betere toekomst nu nog helpt of moeten we door deze zeepbel heen prikken en zien hoe wij onszelf de afgrond in laten leiden door mooie beloften die wij maar al te graag willen slikken. Liever zoet dan zuur, liever positief dan negatief, maar gek genoeg liever dood dan levend om zoet en positief in de hemel te ervaren. De optie om de handen uit de mouwen te steken en een einde aan de hel op aarde te maken lijkt wel een multiple choice vraag die van het toets papier is weggevaagd en zo buiten onze realiteit geplaatst is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te voelen over mijn financiële situatie en de toekomst daarvan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het niet langer geloven in de economische groei tot gevolg heeft dat het dan automatisch slechter zal gaan met de economie ten opzichte van de gewenste financiële groei.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer economische groei niet langer een feit is, ik deel uitmaak van het geheel, en zodoende ook zal voelen wat voor financiële gevolgen dat heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om geen geld te hebben om mijn basisbehoeften van te betalen en geen uitzicht te hebben op werk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een hoek gedreven te worden door geen financiële armlengte en in dezelfde situatie terecht te komen als wij al zaten toen wij nog in Italië woonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen de controle over mijn leven kwijt te raken wanneer ik niet over voldoende financiële middelen beschik om een steeds duurder leven te bekostigen. Terwijl ik mij niet realiseer dat ik de regie over mijn leven in handen heb en dus beslis of ik niet meer dirigeer wat er gebeurd ook al zijn de omstandigheden erbarmelijk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor chaos in mijn land als het echt goed fout gaat en we elkaar niet meer kunnen vertrouwen, omdat het aard van het beestje elkaar liever om zeep helpt dan samen tot oplossingen te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld als levensadem te zien terwijl leven ontspruit aan de adem en niet geld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld te vrezen als boosdoener terwijl in de handen van de gewetenloze idioten en mij niet te realiseren dat geld slechts een betaalmiddel is dat alleen dan gevaarlijk is wanneer het in handen van mensen is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat geen geld betekent dat ik zal sterven door gebrek aan voedsel in een tijdsera waar voedselbanken en naastenliefde niet meer bestaan en zodoende te vrezen voor de dood wetende dat ik nog niet klaar ben om te sterven en mijzelf in de ogen te kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld en geldproblemen proberen te mijden en zo klaarblijkelijk de gevolgen en problemen gerelateerd aan geld ook te vermijden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn relatie tot geld verder uit te diepen en tot de details te komen om mij zo te kunnen corrigeren en de lading van het woord geld neutraal te laten zijn en te zien voor wat het is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst voor geld als dekmantel te zien voor onderliggende issues en die in tijd boven tafel te krijgen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat politiek ons alleen maar een rad voor de ogen slaat en het daar niet bij te laten, maar te zien waar ik wel invloed kan uitoefenen, om anderen te laten zien dat wij ons opzettelijk in de maling laten nemen door de politiek, uit angst voor represailles door het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mij niet te laten bewegen door angsten gevormd in het verleden door al geleefde informatie en die op deze manier weer te manifesteren door gebrek aan vertrouwen in mijzelf en de wereld als mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om aan een ieder die het wil horen en er klaar voor is het Gelijkheids Geld Systeem (Equal Money System) onder ogen te brengen, om zo mijn en ons bewustzijn te laten toenemen en angst voor de toekomst te kunnen relativeren.