Dag 253 van 2555; wel of geen uitstrijkje?

equal money capitalismVandaag viel de uitnodiging voor het laten doen van een uitstrijkje, in het kader van het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker, op de deurmat. Dat riep herinneringen op aan die ene keer toen ik 30 was en meedeed aan dit bevolkingsonderzoek. Ik had niet echt een mening over dit onderzoek, ik wist als kind dat mijn moeder meedeed aan dit bevolkingsonderzoek. Een aantal keren had zij een uitslag die afwijkend of niet goed genoeg was en ik herinner mij dat dit veel stress bij mijn moeder opleverde. Dus ik ging een uitstrijkje laten maken en trof een dokters assistente van middelbare leeftijd die zeer ruw de eendenbek inbracht en op pijnlijke wijze een uitstrijkje nam. Terwijl zij nog even naar binnen gluurde kon zij melden dat het helemaal rood van binnen was. Nou zo voelde het ook na dit ruw genomen uitstrijkje. Thuisgekomen ontdekte ik dat ik bloedde en dit hield een dag aan. De PAP-test was okay, dus niets aan de hand, maar ik was genezen van en niet langer onbevangen als het gaat om uitstrijkjes. De volgende oproep met 35 jaar heb ik genegeerd en 5 jaar later woonde ik in Italië waar uitstrijkjes voor baarmoederhalskanker niet in een bevolkingsonderzoek waren opgenomen. Nu terug in Nederland ligt dus deze oproep op mijn deurmat en wat te doen?

 

Laat ik mij leiden door emoties/gevoelens/angsten/herinneringen? Waarom ben ik zo wars van bevolkingsonderzoeken? Wat als ik weer fysiek ruw behandeld word? Waarom is er een bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker terwijl de kans groter is dat ik baarmoederkanker krijg of onder een auto kom? Wat word mij hier niet verteld? Waarom is de bijgesloten folder alleen maar positief over dit onderzoek? Ik heb hier gewoon geen zin in, ik ga gewoon niet, wie denken ze wel dat ze zijn. Of is het echt voor mijn eigen bestwil en moet ik maar even doorbijten en alle emoties over boord zetten? Ik ben pissig dat het lijkt dat ik heel goed geïnformeerd ben door de bijgesloten folder, maar ik moet alsnog zelf op onderzoek uit om te snappen waarom ik argwaan heb, hoezo verzorgingsstaat het lijkt meer op een doe-wat-je-wordt-opgedragen-staat.

 

Mij word verteld dat baarmoederhalskanker het meest bij vrouwen tussen de 30 en 60 jaar voorkomt door het bevolkingsonderzoek. Na wat googlen vind ik een medische site die uit onderzoek heeft gevonden dat baarmoederhalskanker het meest voorkomt in de leeftijdsgroep 30-39 en 70-84 jarigen. Een ander onderzoek spreekt ook van het steeds op vroegere leeftijd voorkomen van de baarmoederhalskanker en te denken valt aan de groep tussen de 20 en 24. Dit alles moet wel in het licht gezien worden dat baarmoederhalskanker een niet veel voorkomende vorm van kanker is.

 

Dan vind ik een onderzoek dat stelt dat de meeste baarmoederhalskanker voorkomt bij vrouwen die zich niet hebben laten screenen. Getverderrie denk ik, waarom schrijven ze nou zoiets? Want ander onderzoek wijst uit dat er best vaak foute screening is, waar je denkt vrij te zijn van kanker maar het hebt of behandeld wordt terwijl je geen kanker hebt. Wat moet je nu met zulke tegenstrijdige berichten en een afnemend vertrouwen in de medische wetenschap?

 

Nog wat googlen en ik vind stukken uit het boek ‘Wat artsen je niet vertellen’ van Lynne Mc Taggert. Hierin wordt gesteld dat het bevolkingsonderzoek ansich niets tot op heden heeft bijgedragen aan de vermindering van sterfte door baarmoederhalskanker. Dus dit laat mij zien dat er niet geleerd wordt van de data die verzameld wordt en niet gekeken wordt naar het voorkomen, maar alleen maar spreekt over vroeg stadia baarmoederhalskanker behandelen. Geen preventie maar achter de feiten aanhollen wat dan als vroegtijdige behandeling wordt weggezet.

 

Ook in dit boek wordt over de foute screening gesproken en de onnauwkeurigheid van de test. Er wordt gesproken van 7-60% vals negatieve uitslagen en dat de beoordeling van de PAP-test wordt gedaan door mensen en de resultaten van dezelfde screening andere resultaten oplevert naar gelang wie de screening doet. Ik begin nu echt te twijfelen wat de meerwaarde van deze test is, want mocht ik geen baarmoederhalskanker hebben dan kan ik nog aan weet ik wat niet het loodje leggen waar ik geen bevolkingsonderzoek voor krijg.

 

Baarmoederhalskanker komt bij 1 op de 10.000 vrouwen waarbij 0,7% van de vrouwen daadwerkelijk kanker krijgt maar niet allemaal om het leven komen. Dit cijfer is in de afgelopen 20 jaar niet veranderd volgens ‘Wat artsen je niet vertellen’, dus het onderzoek en de progressie op het gebied van preventie en voorkomen zit al 20 jaar opslot. En als klap op de vuurpijl blijkt dat artsen nog maar zeer weinig weten over deze vorm van kanker en dat er gesteld wordt dat onrustige baarmoedercellen tot baarmoederhalskanker leiden, wat door het bevolkingsonderzoek nu juist duidelijk laat zien hoe grillig het beeld eigenlijk is en deze vorm van kanker niet een eenduidig patroon kiest.

 

Als ik het allemaal goed begrijp dan is oestrogeen de boosdoener in dit verhaal, oftewel een teveel aan oestrogeen. Oestrogeen zorgt voor de aanmaak van de slijmlaag in de baarmoeder en door de aanmaak van dit slijm blijft er veelvoudige celdeling plaatsvinden. Doordat er oestrogeen in verscheidene medicatie wordt gebruikt voor b.v. vrouwen in de overgang, wordt dan de kans op kanker ineens groter.

 

Met andere woorden ik ben op dit moment met mijn 45 jaar niet een risico groep en de kans dat ik sterf aan baarmoederhalskanker is zeer gering dus zou ik dat uitstrijkje niet nodig hebben. Of bedenk ik nu redenen om de echte redenen niet onder ogen te willen zien? Ik weet het niet echt op dit punt. Dit behoeft nog wat meer reflectie/introspectie van mijn kant. De weegschaal zoals hij nu staat slaat door naar geen uitstrijkje, maar dat kan nog alle kanten op dit moment op.

Dag 174 van 2555; opereren met de blote hand, dat wil ik ook!

equal money capitalismOp internet zag ik een afbeelding langskomen van een man die spiritueel aan het opereren was. Ik moest denken aan de periode waarin ik mij bezig hield met spiritualiteit en mijn Reiki patiënten had. Ooit had ik een foto gezien van een man die spiritueel opereerde en ooit had ik een verhaal van een kennis gehoord hoe een vriendin van haar spiritueel werd geopereerd. Het fascineerde mij enorm,ik fantaseerde hierover en ik wilde dat punt bereiken waarop ik ook met mijn blote handen iemand kon opereren en helpen.

 

Nu, met nieuwe inzichten, vind ik het echt een giller dat ik deze wens als doel in mijn leven had gemaakt. Ik begrijp het wel hoe alle puzzelstukjes op zijn plek vielen. De drang om mensen te helpen en zelfs redden zat er al vroeg in, niet vanuit een dienend perspectief, maar als de redder zelve. Ook had ik graag arts willen worden, maar dat was met HAVO en weinig exacte vakken niet mogelijk. Reiki kwam als geroepen om mijn droom van het redden van mensen op een fysieke wijze te kunnen manifesteren, maar spiritueel opereren zou natuurlijk het ultieme orgasme zijn geweest.

 

Aangezien niets is wat het lijkt, ben ik even gaan googlen om wat beeldmateriaal over dit onderwerp te vinden en om dat wat ik vermoedde bevestigt te zien. Spiritueel opereren bestaat helemaal niet, het is een hoax waar in de Filippijnen en Brazilië flink aan wordt verdiend. Hier is een video die laat zien dat spiritueel opereren thuis hoort bij de illusionist en een andere video vindt je hier waar het op een ludieke wijze wordt uitgelegd en gekoppeld wordt aan het placebo-effect.

 

Kun je nagaan ik wilde dus eigenlijk een illusionist zijn die grof geld maakt, want dat is het en het maakt dat mensen echt geloven genezen te zijn en geen verdere hulp zoeken. Er wordt op deze manier dus verdiend aan desperate zieke mensen, waar de behandelaar zich niet om bekommert. Het is geld maken en daarna wegwezen. Dat is waar het omgaat, kijken hoe wij zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld kunnen maken. We gaan niet in de schoenen van een ander staan, daar hebben wij geen tijd voor, want tijd is geld. Nee, zo iemand zou ik niet willen zijn en niet kunnen zijn.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het overbrengen van energie als iets echt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het krijgen van energie van andere behandelaars niet te kunnen waarnemen, maar dit niet als maatstaf nam om uit te werken dat energie overdracht wellicht niet mogelijk was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven dat energie overdracht mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie overdracht, als een spirituele handeling, als mijn kans te zien om een beetje arts te kunnen zijn wat ik al zoveel jaren van droomde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik niet het niveau had om voor arts te studeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een redder te willen zijn en het fysieke lichaam van de mens te willen redden, terwijl ik het lichaam op zich niet begrijp en geen volledige relatie met mijn eigen lichaam heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen redden om het redden en zodoende de aandacht te krijgen als redder, waardoor het met blote hand spiritueel opereren mij zo spectaculair lijkt dat ik dat ook wil bereiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spiritueel opereren als een doel te zien om energetisch beloond te worden en mij niet  te verdiepen in wat het nu eigenlijk is en of ik daar anderen mee zou kunnen schaden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn eigen geluk en het behalen van mijn eigen doelen ui te gaan en daarbij het belang vaneen ieder totaal in de hype van energie uit het oog te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen doen dat in de ogen van anderen bewondering oplevert en in een roes van energie mij te bevinden en bewegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een doel vanuit mijn kinderjaren, het zijn van arts, als teleurstelling weg te stoppen wanneer ik weet dat ik dat niet kan worden, maar het geen plekje geef en niet begrijp om zo op latere leeftijd als verlangen weer omhoog te komen in een andere vorm, waarbij het thema nog steeds ‘de redder’ is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de redder van een ander te willen zijn, zodat niet ikzelf maar een ander mij kan redden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het redden van anderen voorop te stellen aan het redden van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelf de illusionist te zijn die haar eigen levensvraagstukken weg goochelt om zo mij op anderen te kunnen storten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als een energie feest waar te nemen en te geloven in de meest rare fantasieën wanneer ik denk dat het mij iets oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terugkijkend op mijzelf, mij als een dom gansje te zien en niet zie dat dit een reactie van mij is op mijzelf om te vergoedelijken dat ik het allemaal niet zo wist en het belang van mijzelf voorop stelde aan dat van het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen wat niet kan en dat wat kan niet te willen en mij niet te realiseren dat mijzelf onder ogen komen en veranderen pas een uitdaging is en lef vereist en een fantasie als levensdoel is ‘couch patato’ gedrag, bewegende gedachten maar geen actie in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mij in de rol van redder zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik de nadruk op de ander leg om een quick fix te krijgen en zo mijzelf niet onder ogen hoef te komen. Dus ik stop deze afleidingsmethode, haal adem en laat het los terwijl ik uitadem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dingen die ik niet begrijp, zoals het spiritueel opereren, niet te verheven als een doel in mijn leven, omdat het beantwoord aan een verlangen dat ik al heb sinds mijn kinderjaren om de redder te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet te benadelen voor de doelen die ik eerst in mijn geest najaag die gebaseerd zijn op energie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat ‘short cuts’ om verlangens te behalen niet altijd het geheel dienen en niet in het belang van een ieder is.