Dag 221 van 2555; een moeder doet dat – deel 3

equal money capitalismIn deze blog zal ik de correctieve zinnen en verbintenissen aangaan om zo mijn verandering tastbaar en fysiek te kunnen maken en de reis tot verandering, op dit punt van geloven in mijzelf dat ik kan opstaan in mijzelf, te aanvaarden en toe te passen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik in een patroon verval van niet te durven opstaan in mijzelf als leven dan stop ik haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er angsten in mij zijn die ik voor waar/fysiek/reëel aanzie die mij tegenhouden te staan als en in het leven. Ik stop de angst in mijzelf, onderzoek deze en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra de angst mij bevangt en mij stopt om interactie met mijn fysieke werkelijkheid te hebben direct te stoppen in dat moment en te onderzoeken waar die angst aan ten grondslag ligt, zodat ik de angst kan opruimen en bezien voor wat het is om zo in werkelijke interactie met mijn fysieke werkelijkheid verder te kunnen.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet zie opstaan in mijzelf als leven omdat de gevolgen mij tegenhouden dit te doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet in het moment ben/leef maar mij bezig houdt met de gevolgen in de toekomst die ik al had kunnen voorkomen door in gezond verstand te beginnen aan het staan en wanneer het staan in het belang van een ieder is gedaan dan zullen er geen gevolgen ontstaan waar ik angst voor hoef te hebben of mijzelf door hoef te laten beperken. Ik stop het projecteren in de toekomst vanuit een punt van angst en niet handelen in het belang van een ieder en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren zien wanneer ik mij laat beperken om op te staan in mijzelf als de ander als en in het leven door niet in het moment te zijn en zo niet het geheel te kunnen overzien door het principe van ‘in het belang van een ieder’ niet toe te passen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik angst voor de ander heb als mijzelf wanneer ik wil staan in mijzelf als de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat  niet de ander maar ikzelf degene ben waar ik angst voor heb, de angst om te falen en niet op te staan is een grotere vijand dan de ander in werkelijkheid voor mij is. Ik stop de angst voor mijzelf en mijn falen en haal diep adem en participeer in mijn fysieke werkelijkheid 1 en gelijk aan alles.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om falen en de angst voor falen niet om te vormen tot een imaginaire vijand die ik projecteer op de ander waar ik tegen wil zeggen, stop tot hier en niet verder, en zo op te staan in mijzelf.

 

Wanneer en als ik zie dat ik niet sta en wacht tot een ander opstaat als mij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn eigen leven moet leiden, mijn eigen hobbels in het leven moet nemen en de ander dat niet voor mij kan doen. Ik stop het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid voor mijn eigen leven en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het opstaan in mijzelf als en in het leven niet van anderen te laten afhangen maar te zien/begrijpen/realiseren dat door zelfoprechtheid ik kan zien wat in het belang vaneen ieder is waardoor het staan in mijzelf als de anders als en in het leven als een vanzelfsprekendheid wordt en niet iets dat een drempel heeft waar ik mijzelf eerst overheen moet duwen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie fantaseren over het opstaan in mijzelf als de ander in en als het leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat fantaseren in de geest niets van doen heeft met mijn fysieke werkelijkheid en ik in de geest altijd als de winnaar en de beste een overwinning behaal zonder in het belang van een ieder te handelen. Ik stop de fantasiewereld waarin ik de held ben en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als held op te werpen in mijn geest en dan aan te nemen dat ik dat ook kan zijn in mijn fysieke werkelijkheid zonder eerst alle ruis in de vorm van angst, emoties, gevoelens aan te pakken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie opstaan in en als mijzelf maar dit niet kan geloven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet kan geloven dat dit echt is, omdat dergelijke scenario’s meerdere malen in mijn geest zich hebben afgespeeld en ik zodoende mijzelf niet vertrouw. Ik stop het wantrouwen van mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik mijn fysieke werkelijkheid niet kan geloven en met name mijn daden daarin ik onderzoek hoe het komt dat ik geen vertrouwen in mijn kunnen heb en hoe het komt dat ik mijzelf op deze manier wil saboteren en terug duwen in de spelonken van mijn geest.

 

Wanneer en als ik mij laat verleiden tot de polariteit van ‘ik kan het’ versus /ik kan het niet’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik alleen mij zal bewegen van de ene pool naar de andere en nooit bevrijd zal zijn van de polariteit zolang ik participeer. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vertrouwen in mijzelf te hebben en te zien/begrijpen/realiseren dat een polariteit hierin mij niet gaat ondersteunen, maar dat het moment mij laat zien of opstaan in mijzelf als en in het leven nu moet plaatsvinden of beter met tact genomen kan worden omdat de situatie er niet klaar voor is en ik zal moeten zien wat hier daadwerkelijk is en wat er aan de hand is en dus nog even moet wachten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit tactisch wachten niet vaak te gebruiken want doorsnee genomen kan alles en zou alles in het moment gecorrigeerd moeten worden om geen kansen te laten voorbij gaan die zich vervolgens als een loop weer aandienen.

 

Wanneer en als ik mij opgelucht en blij voel nadat ik ben opgestaan in mijzelf als en in het leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit zegt dat ik vele malen niet ben opgestaan en ik niet de blijheid voel dat ik het wel heb gedaan. Ik stop de blijheid en het gevoel van opluchting maar zie het als een signaal dat ik meer zal moeten opletten op de momenten dat ik kan staan en zou moeten staan als en in het leven als de ander en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het opstaan in mijzelf in en als het leven niet op te potten als een soort van Dagobert Duck die op zijn geld zit, maar te staan daar waar het nodig is en een natuurlijke uitvloeisel is van mijn zelfoprechtheid en correctie in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik angst in mijn fysieke vleselijke lichaam voel op het moment dat ik weet dat ik zou moeten staan in mijzelf gelijk aan het leven en niet weet of ik het kan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er nog teveel angsten zijn die ik laat meespelen als echte spelers op het toneel van het leven en ik dus nog niet klaar ben in dat moment om volledig te staan als wie ik ben of wie ik wil worden. Ik stop de fysiek gemaakte angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten omtrent het staan in mijzelf als en in het leven niet vleselijk/fysiek te laten worden maar preventief deze angst al op te ruimen alvorens het zich daadwerkelijk manifesteert.

 

Wanneer en als ik zie dat ik negatieve bedachte gevolgen over het gaan staan in en als mijzelf in en als het leven als de ander projecteer als reëel gevolg in mijn fysieke werkelijkheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik projecteer in de toekomst gebaseerd op angst en ervaring en niet mijzelf bezig houd met wat hier is. Ik stop de projectie en haal diep adem.

 

Dag 206 van 2555; teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede

equal money capitalismRecentelijk heb ik mijn manier van boosheid/woede in een aantal blogs onder de loep genomen, waardoor ik erachter kwam dat mijn boosheid/woede vaak teleurstelling in mijzelf is. Die boosheid ervaar ik op zo’n moment dan ook niet als boosheid/woede maar als teleurstelling waardoor ik denk geen boosheid/woede te hebben in mijzelf. Wat mij leidde tot het ‘ik word nooit boos’ personage. Het mag duidelijk zijn dat het hier gaat om onderdrukte boosheid/woede die evenzogoed gevolgen heeft als wanneer het geuite boosheid/woede zou zijn. Sunette Spies legde dit principe van, de omgekeerde boosheid/woede in teleurstelling, mooi uit en het volgende citaat is een vertaling hiervan.

“Nu, wanneer je teleurstelling ervaart in plaats van boosheid/woede – waarom en hoe manifesteert zich dit? De teleurstelling die je ervaart op momenten waarop anderen zouden reageren in boosheid/woede, waar je teleurgesteld raakt in plaats van boos/woedend te worden, omdat: dit je relatie tot jezelf bepaald met betrekking tot het zijn van een extrovert of een introvert en deze tendens/persoonlijkheid heeft dus invloed op de relatie die je tot/met energie hebt, namelijk: wanneer je introvert bent, een stille, die niet extreem reageert – zelfs niet in de geest, maar eigenlijk de energie sneller onderdrukt, en zoveel zelfs dat er zich niet voldoende energie verzameld in de geest en of in het persoonlijkheid systeem – boosheid/woede zal dan omslaan in teleurstelling, het is meer als een omgekeerde boosheid, de teleurstelling, waar extroverten die echt hun reactie uiten in hun geest en in de wereld – waar veel meer energie beschikbaar is in het persoonlijkheid systeem, en zo kan het gemakkelijker een verzameling van boosheid/woede reacties worden in jezelf en ten opzichte van anderen.

Dus – deze specifieke uitleg is alleen in de dimensie waar je teleurgesteld raakt, waar anderen doorsnee genomen in boosheid/woede reageren. Het gevolg hiervan is: dat je de neiging hebt om apathisch te worden ten opzichte van het leven/leven en zelfmotivatie, alsof er altijd een zwaarheid in je geest/jezelf heerst wat het echt bemoeilijkt om zelfmotivatie/de wil om te leven weer op te pakken, omdat al de energie in het lijf onderdrukt wordt en als een kracht wordt die je mentaal en fysiek naar beneden haalt. Dus een ander verschil tussen geuite boosheid/woede en boosheid/woede die omslaat in teleurstelling is: dat je met de boosheid/woede, in een adrenaline stoot in de geest en in het lijf gaat, dit veroorzaakt doorgaans veel spanning op het hart en het fysieke lijf en dat creëert dan boosheid/woede die omslaat in teleurstelling een apathie/zwaarheid, dus klaarblijkelijk is geen van beide de oplossing.

Dus, hoe ga je om met boosheid/woede en teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede: nee, de oplossing voor teleurstelling als boosheid/woede betekent niet dat je moet ontploffen…de oplossing: voor diegenen die boos/woedend worden: wanneer de boosheid/woede een geautomatiseerde reactie is die op onvoorspelbare wijze het van je overneemt, dan heb je een groot probleem, want dan ben je al bezeten – dus zul je echt je boosheid/woede problematiek moeten doorlopen door te schrijven en zelfvergeving hierop te doen, reflecteren op je verleden, je fysieke/geestelijke tekenen observeren wanneer/als boosheid/woede als een bezetenheid opkomt, of in je hoofd of in je werkelijkheid en oefenen om die duivel te stoppen voordat het jou overmeestert.

Voor teleurstelling als boosheid/woede: hier, zijn de introverten de gelukkigen, lol, omdat je niet te maken hebt met een enorme bezetenheid in relatie tot het directe punt waarop je in je teleurstelling verdwijnt, dus hier – vergeef je en doorloop je de reacties en oefen je om stabiel te blijven en niet teleurgesteld te reageren, maar je hebt wel een aanvullend proces te doorlopen ten aanzien van het zien/opmerken wanneer de apathie/zwaarheid/ongemotiveerdheid andere gebieden in je leven binnendringt en zul je jezelf door, deze onderdrukking in het lijf dat deze reacties creëerde, heen moeten helpen om jezelf weer te motiveren.” ~ Sunette Spies

Probleem:

Mijn boosheid/woede niet als zodanig te ervaren en daarmee te onderdrukken.

Oplossing:

Te leren zien wanneer ik in de teleurstelling schiet en mij zwaar/apathisch/ongemotiveerd voel om dit proces te kunnen doorlopen en mijzelf zo weer te kunnen motiveren om verder te gaan.

Beloning:

Preventief te kunnen waarnemen wanneer mijn boosheid/woede zich meester van mij wil maken om zo nog voordat het zal gebeuren het tij te laten keren en niet de gevolgen hiervan te hoeven doorlopen maar mij bewust te zijn, waar en in welke situaties, ik boosheid naar mijzelf en anderen als mijzelf toe heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede mijzelf lam te laten leggenen niet meer te geloven in het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de zwaarheid van de omgekeerde boosheid/woede in teleurstelling even geen uitweg te zien en in een vacuüm terecht te komen van niets doen en statisch vegeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te kunnen motiveren om op het punt van de teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede uit deze teleurstelling te stappen en te zien wat ik aan het creëren ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren waarom ik deze zwaarheid voel wanneer ik in de teleurstelling in de rol van, een slachtoffer te zijn van mijzelf, schiet en geen uitweg zie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik eigenlijk boos/woedend ben wanneer ik mij teleurgesteld voel wanneer de dingen niet zo lopen als ik had gehoopt/voorgesteld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zover te laten komen dat ik de teleurstelling ervaar en niet in het hier en nu te kunnen blijven om te zien wat er eigenlijk gaande is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om even geen zin in het leven te hebben en in dit punt van teleurstelling te blijven ronddraaien en opnieuw te beleven wanneer het juiste triggerpunt wordt gebruikt om zo als zwaarheid op dit punt te bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik de teleurstelling als de omgekeerde boosheid/woede niet zover hoef te laten komen dat ik er zwaar en ongemotiveerd door word, maar mij te realiseren dat ik het zelf kan omkeren en mijzelf kan aansturen in het belang van een ieder in elk moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energie van boosheid/woede in mijn fysieke lijf te onderdrukken wat vervolgens een kracht wordt die mij mentaal en fysiek omlaag haalt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie mijn leven te laten aansturen en mij niet te realiseren dat dit een daad in zelfoneerlijkheid is en niet getolereerd kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij van mijn stuk te laten brengen en onstabiel te reageren op deze teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn boosheid niet te onderkennen maar in plaats daarvan te onderdrukken en daar zwaarheid/apathie/gebrek aan zelfmotivatie voor in de plaats te tolereren en bereid te zijn om in teleurgesteldheid in een statische vorm van leven te geraken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat deze teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede mij in deze staat van zwaarheid brengt en het simpelweg te ondergaan en te wachten tot het weer over gaat.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik teleurgesteld ben te zien hoe dit komt en of er boosheid/woede aan ten grondslag ligt die zomaar kan omslaan in, zwaarheid/apathie/geen zelfmotivatie, als ik mijzelf niet aanstuur in zelfoprechtheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventief met deze teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede om te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven te leven en te genieten van elk moment en elke ademhaling waar ik door stabiel te zijn de hobbels in de weg van het leven aankan en kan voorkomen omdat ik er van geleerd heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de zwaarheid niet mijn leven te laten bepalen maar te zien als signaal om mijn leven uit het slop van teleurstelling te halen en te herkennen dat ik boosheid/woede aan het onderdrukken ben.