Dag 343 van 2555: de vraag is nog niet beantwoord

DIP lite cursusEen krappe 4 jaar zijn we als gezin al aan het onderzoeken wat er fysiek met onze dochter aan de hand is. We kregen verschillende diagnoses of vermoedens in onze schoot geworpen ook kregen we het advies om niet moeilijk te doen want er was toch niets aan de hand, maar niets beantwoordde die ene vraag die ik had toen ik deze zoektocht begon: wat is er mis met mijn dochter haar gezondheid?

Omwille van de complexiteit van deze op het oog simpele vraag hebben we vele mogelijkheden moeten onderzoeken in de fysieke werkelijkheid. Sommige diagnoses leken plausibel, maar wanneer ik het startpunt goed bekeek van degene die de diagnose gaf en hoe de tijdlijn was gelopen om tot deze conclusie/diagnose te komen dan moest ik keer op keer beamen dat dit niet het juiste spoor was. Met andere woorden de vraag die ik 4 jaar geleden stelde is nog steeds niet beantwoord.

Vorige week opende zich een nieuwe dimensie binnen de inmiddels lange lijst van symptomen. Ik kwam erachter dat ik iets over het hoofd had gezien, omdat ik de afweging die ik maakte om deze diagnose uit te sluiten gemaakt had op basis van disinformatie. De informatie die ik gevonden had een jaar of 5 tot 6 geleden was maar voor de helft accuraat. Het gaat hier om tekenbeten en de fabel dat men alleen dan ziek kan worden van zo’n beet wanneer er een rode ring in de huid ontstaat om de beet heen, die gepaard gaat met koorts en griepachtige verschijnselen. Nu blijkt dat maar 50% van de mensen met een tekenbeet deze huiduitslag krijgt. Wij hebben toen mijn dochter 4 was in Italië haar eerste tekenbeet verwijdert zonder huiduitslag. Later tussen haar 9e en 15e jaar hebben we nog 13 teken verwijdert, allemaal zonder huiduitslag en zover we weten zonder koorts. Het is een feit dat in de periode van deze 13 tekenbeten mijn dochter haar gezondheid heel hard achteruit is gegaan en zij geen medicatie hiervoor heeft gehad.

De ziekte van Lyme is dus hetgeen wat ik had uitgesloten, maar waar we nu toch naar kijken om eventueel uit te sluiten of te constateren dat dit het is. Momenteel zijn we bezig om te achterhalen wie levend bloed afname en onderzoek bij ons in de buurt doet om op o.a. de borrelia bacterie te onderzoeken. De symptomen van mijn dochter lijken als 2 druppels water op chronische artritis als gevolg van de ziekte van Lyme, waarbij zij in steeds sneller opvolgende cycli achteruit gaat. De homeopathische middelen die we gestart zijn hebben zeker geholpen maar heeft deze cycli niet kunnen stoppen, simpelweg omdat het daar niet op gericht was. We zijn dan ook een andere aanpak gestart met andere druppels in afwachting van het bloedonderzoek om nog andere middelen in te zetten.

Voor mij is dit proces van onderzoeken en weg strepen een natuurlijk proces dat gelopen moet worden om tot een conclusie te kunnen komen. Helaas loop ik dit nu inmiddels zonder de reguliere gezondheidszorg, want die wijst naar het voorhoofd wanneer je als ouder/patiënt op die manier zelf bezig bent. De vraag is dan natuurlijk, wat moet je dan als artsen niets voor je doen en laten doorschemeren dat het misschien allemaal wel een beetje tussen je oren zit. Recent vroeg ik mijn huisarts voor een doorverwijzing voor mijn dochter die hij weigerde, omdat mijn dochter niet steeds naar dokters moest gaan, ze had rust nodig zei hij. Dan kun je op zo’n moment de huisarts wel over zijn tafeltje halen, als je bedenkt dat we naar 3 artsen voor 3 verschillende zaken in een jaar tijd zijn geweest. Het reguliere bloedonderzoek is steeds perfect, dus dat mijn dochter in cycli  van weken op bed ligt met pijn en te lamlendig is om ook maar iets te doen, dat is dus niet reëel want het bloedonderzoek is goed. Het is echt schrijnend als we zien hoeveel mensen er onnodig wereldwijd moeten lijden omdat artsen het niet weten en niet willen toegeven dat ze het niet weten. Wat zou de kwaliteit van leven voor veel mensen er op vooruit gaan wanneer er echte artsen met ballen en onderzoeksdrift zouden opstaan en opgeleid worden.

Nu is deze zoektocht al een taak op zich, waar verdere ruis niet echt aan te bevelen is. Toch stuit ik op ruis in dit proces. Ik bemerkte dat ik haast niet durfde te delen met anderen dat we nu de mogelijkheid van Lyme aan het onderzoeken zijn. Wat voor mij als een vraag startte en alleen dan kan worden afgesloten wanneer er een antwoord op is, is tegelijkertijd een punt van schaamte voor mijzelf. Schaamte dat ik steeds weer met iets anders kom en hetgeen ik eerst als plausibel zag vervolgens moet afschieten. Dus wat hier aan de hand is, zou je kunnen omschrijven als het kijken door de ogen van de ander naar mijzelf. Ik zie de ander al denken: “daar heb je haar weer,” of “zij weet ook niet wat zij wil,” of “die is ook niet geloofwaardig” en “die vrouw is aan het rond shoppen.” Ik noemde het schaamte maar dit is haast meer een angst dat ik niet voor vol wordt aangezien en iemand ben die maar diagnoses fantaseert waar ze bij staat. Natuurlijk wil ik niet als gek versleten worden, ik wil mijn geloofwaardigheid en goedheid overeind houden, want dat is immers het plaatje van mijzelf in mijn ‘geest’. Het is niet zo dat dit mij ervan weerhoud om verder te gaan met mijn onderzoek, het is alleen wat meer ondergronds en minder gedeeld met anderen. En dat is eigenlijk zo jammer, omdat de kijk van de ander mij weer verder kan helpen in mijn zoektocht. Want ook die zoektocht is naast het zijn van een zoektocht ook een drang die ik als moeder voel om alles weer goed te willen maken voor mijn kind. Het is afschuwelijk om iemand waar je zo nauw mee samenleeft, die een deel van mij is, te zien wegkwijnen. Dat moedigt aan tot actie/handelen, omdat je ziet dat de ander vaak er niet de kracht voor heeft.

In mijn volgende blog post zal ik deze ruis verder uitzoeken door middel van zelfvergeving en correctieve zinnen.

Advertenties

Dag 332 van 2555: wat is het dat ik denk verloren te hebben wanneer ik spreek over ‘terugkrijgen’

Dip-Lite cursusSinds mijn dochter met een homeopathische kuur is gestart, voor al die klachten die door de reguliere gezondheid werden afgedaan als vaag en tussen de oren, zie ik langzaam het kind weer terugkomen dat ik ooit had. De homeopathische kuur slaat aan en beetje bij beetje komt de energie terug en vermindert de pijn in haar gewrichten. Doordat deze homeopathische kuur aanslaat kun je stellen dat de aard van de fysieke klachten liggen in onverwerkte emoties die over vele jaren zijn opgestapeld en tot uiting zijn gekomen in fysieke klachten. Dit betekent echter niet dat de fysieke klachten dus niet echt zijn en tussen de oren zitten, maar ze zijn een gevolg van jarenlange emotionele opstapelingen die zich een uitweg moesten verschaffen.

 

Al op een leeftijd van 3 – 4 jaar zag ik als moeder mijn kind veranderen van een open, leergierig kind dat de wereld tegemoet trad met veel enthousiasme, naar een kind dat met 5 zei dat ze niet groot wilde worden en zich langzaam terugtrok en een angstig meisje werd. Er waren wel momenten waarop ik even zag hoe mijn kind eigenlijk was, maar het leven werd steeds moeizamer en het vertrouwen in de wereld om haar heen was kapot gemaakt door vele kleine en grote zaken die haar leven tekenden. Met 13 jaar werden de onverwerkte emoties vastgezet in fysieke klachten en begon een tocht binnen de reguliere gezondheidszorg, die haar etiketten opleverden die meer kwaad deden dan goeds. Op het moment, een aantal weken geleden, dat mijn dochter haar hartklachten weer terugkwamen begon ik het somber in te zien. Ik had weinig vertrouwen in de reguliere medische zorg, dat het langzaam en tergend aftakelen van mijn kind waar ik al die jaren al hulpeloos naar had moeten kijken, nog goed ging komen. Een algemeen arts die haar verzekerde dat er echt niets met het hart aan de hand was en dat er dus niets ergs kon gebeuren, stelde mij dan ook alles behalve gerust. Ik zag dat er een destructief proces aan de gang was, maar werd niet serieus genomen.

 

Ik heb mijn kind door de jaren heen langzaam tussen mijn vingers door zien wegglippen en de vrees dat ik haar zou kwijtraken was groot. Ik spreek hier dan over het verliezen van iets dat ik had en niet langer meer zag in mijn kind, je zou het een levenssprankel kunnen noemen. Ik verlangde terug naar het kind dat ik ooit had gebaard, het kind dat zich veilig mocht en kon voelen. Ik keek in de ogen van mijn kind en zag niets, ze waren leeg en dof en dat verontrustte mij zeer, maar ik ging verder met het zoeken naar een oplossing. Ik kon niet geloven en wilde niet aannemen dat dit het was, er moest een oplossing zijn. En die is er dus ook.

 

Nu ik langzaam mijn kind weer zie opbloeien en met twee handen het leven zie vastgrijpen, dan weet ik dat ze er nog is en nog mee wil doen. Het feit dat mijn kind weer ja tegen het leven kan zeggen, maakt mij af en toe emotioneel. En daar zit het punt dat ik wil onderzoeken. Ik wordt emotioneel van, het feit dat hetgeen ik dacht verloren te zijn, ik nu lijk terug te krijgen. Een ontlading van angsten en emoties omtrent verliezen en terugkrijgen.

 

Ik krijg het kind terug dat ik had en wat ik wilde hebben, omdat dat alles aansloot bij mijn verwachtingen en verlangens. Het plaatje was positief, ik hield van mijn kind en anderen konden makkelijk van haar houden voor wie ze was. Het was de puurheid en het intens genieten van alles dat wij als volwassenen verleerd zijn wat haar zo toegankelijk maakte. Dat had ik en dat wilde ik behouden en daar heb ik voor gevochten keer op keer. Eerst binnen het schoolsysteem en nu binnen het medische systeem, met dezelfde houding en dezelfde drang, het terugkrijgen van wat ik had. Dit leek op een bepaald moment iets dat onmogelijk was, een soort van Don Quichot gevecht waarvan ik niet wist hoe lang mijn adem was en zou zijn. Eerst was ik iets verloren en later voelde het alsof mij iets was afgenomen. Dus werkte ik vanuit een slachtoffer positie waar mij iets was aangedaan. Ik zag dat het schoolsysteem mijn kind schaadde en ik zag hoe het medische systeem mijn kind schaadde. Dus was het mijn taak als moeder om dat terug te krijgen/eisen wat van mij was.

 

Vaak wordt gezegd dat wanneer je aan het kind van een moeder komt, dan kom je aan haarzelf en dus werd dit een zeer persoonlijke strijd waar ik met twee handen dat moest vasthouden/verdedigen wat de ander mij wilde afpakken. Het woord ‘terugkrijgen’ is dan ook een geladen woord voor mij binnen deze context, waar onrecht een zwaar stempel op het geheel drukt. Verliezen en ‘terugkrijgen’ een polariteit, waarin ik wanneer ik dit niet stop tot in den eeuwigheid kan doorstrijden.

 

Terug – krijgen impliceert dat ik naar een geweest punt terug wil keren en dat moet mij gegund worden door het te krijgen. ‘Terugkrijgen’ is niet een directe actie van mijn kant, alleen wanneer ik voor deze gunst moet vechten dan wordt het terugnemen. Ik heb dus gevochten om terug te nemen wat ik vond dat van mij was, namelijk de pure expressie van mijn kind. Nu dat lijkt terug te komen ervaar ik dit als het ‘terugkrijgen’ van mijn kind, maar wie heeft mij dat gegund? In zekere zin heb ik dat zelf geschapen dat punt van gunnen, door het pad van de meeste weerstand binnen het schoolsysteem en het medische systeem niet meer aan te gaan maar andere wegen te bewandelen en alleen nog dat te gebruiken wat in het belang van een ieder is. Dus door het bewandelen van de homeopathische weg, heb ik het mijzelf gegund om terug te krijgen wat ik als verloren beschouwde. Wellicht is ‘terugkeren’ een betere bewoording voor de tocht die ik liep met mijn dochter.

 

In mijn volgende blog zal ik doormiddel van zelfvergeving en zelfcorrigerende zinnen mijn intenties en emoties rond het woord ‘terugkrijgen’ verder verkennen om uiteindelijk tot een herdefiniëring van het woord te komen.