Dag 86 van 2555; manna uit de lucht

Dag 86 van 2555; manna uit de lucht  Vandaag liep ik tegen een citaat aan van Mahatma Gandhi die mij even liet huiveren:

 

 

 

“There are people in the world so hungry, that God cannot appear to them except in the form of bread” ~ Mahatma Gandhi

“Er zijn mensen in de wereld die zo hongerig zijn, dat God niet aan hen kan verschijnen, behalve in de vorm van brood.”

 

Voor sommigen lijkt dit misschien een uitspraak vol compassie, maar ik zie een God die een schepping heeft geschapen waarin het mogelijk is dat de een met een volle buik naar bed gaat en de ander op sterven na dood is. Dat is een God die niet te omschrijven is als één van compassie en mededogen, maar één van sadisme en het veroorzaken van ongelijkheid binnen zijn schepping, een schepping in polariteit. Een God die alom wordt geprezen zou toch geen God kunnen zijn die de hongerigen der aarde niet onder ogen kan komen en dan zijn aanwezigheid te claimen door het zijn van brood? En tellen al die mensen die ook geen brood hebben als nog lager in rangorde, zodat God in het geheel niet kan verschijnen aan deze mensen? Is God de manna die uit de lucht komt vallen? Maar wat is manna dan? Bommen in een oorlog, pillen om onszelf te verdoven, geld om te kunnen consumeren? En hoe verschijnt God dan aan de mensen die niet hongerig zijn? In de vorm van geld?

 

Dus wellicht moeten we dit citaat geheel anders lezen en vertegenwoordigt de honger de drang/behoefte aan consumeren? Dat God alleen kan spreken tot de consument door het geld te zijn dat als manna uit de lucht komt vallen? Maar dat zou net zo goed een kwalijke zaak zijn, want ook hier gaat het om ongelijkheid. De enige manier om contact met de consument te krijgen is door geld. Een consument die door God geschapen is om geconsumeerd te zijn met dat wat hem afleidt van de echte zaken die er toe doen in het leven en een consument is die in het gareel meeloopt uit angst de boot te missen, maar in realiteit het leven mist en niet kan zien dat God niet liefde is, maar een uit de hand gelopen scheppingsdrang.

 

We zijn beter af wanneer wij onze eigen God zijn en een wereld scheppen waarin we aan iedereen kunnen verschijnen, omdat we weten dat we hebben gehandeld in het belang van een ieder en wij aansturen op een beter wereld waar ongelijkheid verleden tijd is en zelfverantwoordelijkheid onze werkelijke natuur is. Geven zoals wij zouden willen ontvangen, dan is er niemand zonder brood/geld. Het is allemaal niet zo moeilijk zodra we onze bubbelmentaliteit kunnen loslaten en snappen dat wij met z’n allen in hetzelfde schuitje zitten, we kunnen het schuitje laten zinken of we varen af op een betere toekomst voor ons allemaal.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties van huivering en ongeloof te hebben bij het lezen van dit citaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verschrikkelijk te vinden dat mensen een God aanbidden in totale onwetendheid en hem goedheid en puurheid toeschrijven terwijl de fysieke realiteit laat zien wat God’s scheppende handelen teweeg brengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ook ik in de goedheid van God wil geloven, maar het niet kan door de ellende die de wereld mij voorschotelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven in goedheid en een sprookjesachtige realiteit, maar mij te realiseren/begrijpen/zien dat zulke woorden horen bij een mindrealiteit en niet bij onze fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het lekker gemakkelijk is om te geloven dat sommige mensen het nu eenmaal minder hebben dan anderen, zodat er geen aanleiding meer is om op te staan en te werken naar gelijkheid en eenheid in het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord God als een positief geladen woord te beschouwen door opvoeding en socialisatie en tegelijkertijd frictie te voelen tussen geloof en werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar het idee van een goede God waardevoller is dan het recht op leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij het normaal vinden dat wij zo nu en dan worden geconfronteerd met de minder bedeelden maar hier geen conclusies uit trekken anders dan ons te vergelijken met hen en God op onze blote knieën te danken dat wij het niet zijn die in een benarde situatie leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij in een God geloven die het voor ons beter gaat maken en bij het uitblijven hierover teleurgesteld zijn dat ons gebed niet verhoort is als een kind dat zijn snoep wordt ontzegt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij beter af zijn dan anderen en daardoor ons niet willen afvragen waarom de anderen minder af moeten zijn uit angst voor het wisselen van de rollen wetende dat God een God is van wraak en onvoorspelbare wreedheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op voorhand in de goedheid van God te geloven maar vraagtekens te zetten bij de wereld die hij schiep om zo te kunnen zien waar ongelijkheid heerst en waar wij nog niet handelen in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen te informeren over de ware aard van dat wat wij God noemen voor diegenen die eraan toe zijn om te luisteren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een Gelijkheids Geld Systeem onder de aandacht te brengen en te laten zien dat dit onze manier is om een God te kunnen zijn van mededogen die een fatsoenlijk leven voor iedereen voor ogen heeft.

Advertenties

Dag 65 van 2555; ik begrijp het eindelijk

Dag 64 van 2555; ik begrijp het eindelijk I finally understand, een song geschreven door Fidelis Spies, zang Matti Freeman en Esteni de Wet

What keeps food on the table?
Money or God
What keeps me from starving?
Money or God
What keeps war from blowing over?
Money or God
What beats us all down into the ground?
Money or God, God, Money or God

What are we living for?
What keeps me alive?
What are we fighting for?
Why is life a strife?

I finally understand
That money is my god
Without money, I die
Without god, I am fine

Money, God
Haven’t got the money need the money to survive
It is the reason why I’m still alive
No need waiting for Jesus to arrive

Money holds the key to life
No need hoping to be saved
With money I can save myself

What are we living for?
What keeps me alive?
What are we fighting for?
Why is life a strife?

I finally understand
That money is my god
Without money, I die
Without god, I am fine

No need hoping for god to save me
Praying for god to take me
Away from here this world will still be the same

With money I can save me
With money I can make me
A life without pain where everything is obtained

The question needs to be asked
Forbidden question
What is more important in life, money or god?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld niet als het belangrijkste in mijn leven te willen zien, eenvoudigweg omdat ik geld had en ik er mij zodoende niet echt mee bezig hoefde te houden en ik mij met dat geld kon vermaken en afleiden van het feit dat geld bepaald wie je bent in deze wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld het laatste oordeel te laten vellen over leven en dood en mij daar niet over te bekommeren zolang ik het niet zelf ben en degenen die het niet halen omwille van geen geld mensen zijn die ik niet en en nooit gezien heb en mij zodoende niet emotioneel raken, terwijl ik wel een angst voel en God op mijn blote knieën dank dat ik het niet ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen te verwijten van nul empathie en medeleven toen het mij niet voor de wind ging en ik met mijn gezin moest leven van de giften van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld niet te zien als de olie die de machine die we maatschappij noemen te laten draaien totdat ik zelf geen olie/geld meer had en angstig moest toezien hoe alles wat ik voor normaal had aangenomen mij langzaam werd afgenomen omdat ik geen olie/geld had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zonder het te ervaren niet te willen inzien/geloven dat geldzorgen door armoede van een mens neemt en ik nu heb gezien/meegemaakt hoe een armoedig leven mijn lichaam deed aftakelen en het heel wat tijd neemt om weer gezond te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door opvoeding God als mijn redder te zien, maar in momenten van angst en geen geld was er geen God die afdaalde en alles in orde maakte. De God die ik voor echt hield gaf niet thuis en geeft niet thuis aan al die miljoenen mensen die op de rand van de dood staan na een leven met geen of bijna geen geld, niemand wordt gered door God, we moeten elkaar helpen en in elkaars schoenen kunnen staan om te zeggen WE PIKKEN HET ZO NIET LANGER, leven op aarde moet op de schop en dan zal echte zelf gewilde naastenliefde ons brengen naar een humane wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen inzien dat geld het is dat mijn fysieke leven leidt/stuurt en niet mijn geloof in God.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geloof in God te hebben gebruikt om mijzelf af te leiden en te verdoven om zo niet te hoeven zien dat de wereld al zo lang niet okay is, waar de sterkste overleeft op basis van geld, geld, geld, geld…

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd te vechten voor geld in tijden van overvloed en tijden van schaarste, om zodoende mij in een egoïstisch wezen te vormen/modeleren die altijd berekenend is uit overlevingsdrang om geld te hebben of te krijgen, wat mijn leven in een strijd maakt en totaal aan mij voorbij gaat wanneer ik in angst zit om geldtekorten of in een fantasiewereld leef wanneer er genoeg geld is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien maar op de harde manier heb moeten ervaren dat geld mijn God/master is en dat daar geen ontkomen aan is, er is geen vrije wil, er is alleen maar het slaaf zijn aan geld als mijn God.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst om het niet hebben van geld en niet te eten te zullen hebben, niet altijd warm water te hebben, te slapen in vrieskou in de winter, weg te stoppen om te kunnen overleven, terwijl de pijn van binnen bestaat in de vorm van emoties en gevoelens. Ik begrijp nu hoeveel impact het op mij heeft gehad en ben blij dat ik weer in het land van de levende ben met geld, maar ik zie dat ik ook aan deze kant geen vrije wil heb en ik nog altijd wordt geleidt door geld als mijn God.

De vraag is natuurlijk waarom mag ik nu wel geld hebben en zovelen anderen niet, waarom houden we een systeem op zijn plaats dat geld laat beslissen over leven en dood. Het ergste is nog wel dat wij allen het systeem zijn zolang we het accepteren en toestaan verder te bestaan. Wij hebben allemaal bloed aan onze handen, terwijl we weten diep van binnen dat het echt wel anders kan, maar onze angst voor verandering en eventuele vermindering van onze rijkdom maakt het mogelijk om de dood van miljoenen op onze naam te hebben. Kunnen we daar mee leven? Wat doet die schuld met ons? Hoe vreet het schuldgevoel aan ons als diegenen die aan de goede kant van de streep staan? Kijk eens naar onze ouderen en zie hoe leeg hun ogen zijn en hoe zij hun leven niet meer kunnen/willen herinneren, want stuk voor stuk weten we dat wij niet goed bezig zijn en dat schuld ons uitvreet en doet sterven, wat wij sterven van ouderdom noemen is sterven omdat er niets meer over is aan waardigheid. Zijn wij het leven wel waardig in de hoedanigheid waarin wij leven? Vul dat zelf maar in, we weten allemaal hoe onwaardig we ons van tijd tot tijd voelen en dat dan snel wegstoppen om die pijn niet te willen voelen. Sta op en laat van je horen en BEGRIJP EINDELIJK dat geld onze God is, maar dat we kunnen veranderen… Zie de voorstellen voor een Gelijkheids Geld Systeem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te snappen waarom geld mijn God is en waarom ik in de problemen kom al ser niet genoeg geld is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emoties die nog steeds van binnen zitten te verwerken middels zelfvergeving om zo te leren van mijn verleden en niet in cirkeltjes hoef rond te draaien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om iedereen die het wil horen bewust te maken van het principe Geld is God.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet normaal te vinden dat Geld oordeelt overleven en dood en zal er alles aan doen om een Gelijkheids Geld Systeem onder de aandacht te brengen en anderen doen beseffen dat we een optie hebben zodra we Geld als onze God los laten en leven in het belang van een ieder.

Dag 49 van 2555; wanneer is armoede en honger echt?

Dag 49 van 2555; wanneer is armoede en honger echt?  Als kind kende ik geen honger of echte armoede, ik had geen idee wat dat was. Ik werd geconfronteerd met de minder bedeelde kindertjes in Afrika als ik mijn bord niet leeg at en in de kerk werd er geld opgehaald om aan de arme kinderen in de wereld te geven. Op school moesten we elke week geld meenemen, omdat de school had besloten een armkindje uit een derde wereld land te adopteren. Ik onderging dit en luisterde naar wat erover werd gezegd, maar ik kende geen armoede nog honger en zo werd het een andere realiteit waar arme, zielige kindjes woonden en waar ik alleen mee geconfronteerd werd in de vorm van bestraffing of geld.

Later konden we op tv al dit soort dingen zien, maar ik had mij jaren daarvoor al afgescheiden van deze andere realiteit, dus ik kon ernaar kijken op tv en ’s avonds gewoon naar bed gaan en de andere realiteit daar laten waar ik hem altijd al had gestopt, in mijn mind als een film zonder impact.

Nu ik als volwassene armoede heb meegemaakt in een eerste wereldland is armoede ineens iets dat leeft en niet langer een film in mijn hoofd is zonder impact en fysieke consequenties. Ik ben nog nooit 1 dag met honger naar bed gegaan omdat ik niet te eten had, wel kende ik spannende tijden of er genoeg geld was om eten van te kopen. Nu heb ik het geleefd, de armoede en zegt het mij iets en wil ik mij inzetten om te voorkomen dat wie dan ook door armoede of honger moet, terwijl er genoeg is om van te delen. Nu maken plaatjes en films over honger en armoede wel een enorme impact op mij, maar het is natuurlijk gezond verstand om te snappen dat wanneer mensen niet te eten hebben en jij wel dat zoiets okay is en voldoende aanleiding om lekker te gaan slapen ’s nachts. Nee totaal een emotioneel wrak worden bij de gedachte aan een groot deel van de wereldbevolking die van minder dan €2 moet rondkomen per dag helpt natuurlijk ook niemand. Dat zou schuldgevoel zijn en dat is mosterd na de maaltijd. Wat zinnig is, is een stem uit te brengen op een Gelijkheids Geld Systeem om zo een einde aan honger en armoede te kunnen maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat armoede en honger iets is dat mensen fysiek ondergaan en niet een verhaaltje dat je kunt aanhoren en wat geen verschil maakt voor jou of voor hen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om armoede en honger als iets gescheiden van mijn wereld te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om armoede zelf te hebben moeten ervaren om instaat te zijn om in de schoenen van een ander te kunnen staan en mij niet te realiseren dat ik niet alles hoef te ervaren om te snappen dat een situatie onacceptabel is en niet in het belang van een ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen dan tot actie te willen overgaan als ik emoties en gevoelens heb bij bij bepaalde ervaringen in het leven zoals armoede en niet onvoorwaardelijk verandering wil brengen voor een ieder op onze planeet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zien van armoede en honger nu zoveel impact op mij te laten maken, wat inhoudt dat ik geroerd wordt door emoties en gevoelens en niet door het feit dat armoede en honger in de wereld onacceptabel is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat ik kan zeggen stop, tot hier en niet verder, als het gaat om ongelijkheid in de wereld en mij zodoende kan inzetten om verandering teweeg te brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blij te zijn dat ik aan de goede kant van de wereld ben geboren en mij een toekomst geboden werd waardoor ik mij niet wilde realiseren dat het feit dat ik een goede toekomst zou hebben tegelijkertijd betekende dat een ander een slechte toekomst zou hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van eten als vanzelfsprekend te ervaren en mij niet te realiseren hoe het zou zijn om structureel zonder of met weinig eten te moeten doen en te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn goede bestaan niet op te willen geven en mij terug te vechten naar een goed bestaan na een periode van armoede.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een goed bestaan voor de één,  een slecht bestaan voor de ander betekent.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij streven naar het behoren tot degenen die “hebben” en ons niet te realiseren dat wij allemaal kunnen “hebben” zonder te partici[peren in een polariteit van ‘hebben” en “niet hebben”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij zielige, arme mensen op plaatjes, plaatjes laten zijn en die plaatjes niet tot leven willen roepen uit angst voor het kwijtraken van onze luxe status, terwijl wij plaatjes van luxe levens wel tot leven willen roepen en alles eraan doen om deze te manifesteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij armoede en honger als acceptabel zien, omdat het al ons hele leven tot onze realiteit behoort en wij daardoor geen reden tot verandering zien, uit angst voor verandering en de angst om te trekken aan het kortste eindje van het touw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij het okay vinden als anderen armoede en honger lijden, maar waar Leiden in last is als wij zelf financieel benadeeld worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij streven naar meer en meer en ons niet realiseren dat wij het voor de ander helft van de bevolking steeds minder maken door ons gedrag van hebzucht en egoïsme.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij onze identiteit afmeten aan onze financiële status en daarmee de armste ter wereld identiteitsloos maken en zo hun stem afnemen om voor zichzelf op te komen door deze mensen in de armoede en honger te laten creperen omwille van onze identiteit die niets meer waard is dan een hersenschim.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet willen dat onze kinderen zouden groot worden in armoede en honger maar het okay vinden dat andermans kinderen wel opgroeien in armoede en honger.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij op vakantie gaan naar de meest onbekende plekken op aarde om armoede te aanschouwen en foto’s te maken om thuis te kunnen laten zien bij een borrel en een hapje, waar geen enkele seconde iets in ons opkomt van ongelijkheid en te zien dat toekijken en niets doen gelijk staat aan het misbruiken van een ander omwille van je eigen genot.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij onze kinderen leren dat zij hun bordje moeten leeg eten omdat zij bevoordeeld zijn ten opzichte van de kindjes in Afrika en daardoor afgestomptheid promoten in onze eigen kinderen en hen een “survival of the fittest” aanleren om te zorgen dat zij niet zo worden als de zielige kindjes in Afrika.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet echt willen zien hoe de wereld in elkaar steekt om te moeten concluderen dat wij aan het betere eind van de deal staan en dat dus niet willen opgeven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om armoede en honger niet meer als een afgescheiden fenomeen van mijn eigen realiteit te zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om armoede en honger als onacceptabel te labelen zonder daar emoties en gevoelens bij nodig te hebben om mij te motiveren, omdat zo één motivatie gebaseerd is op energie en dus niet de tand des tijds zal doorstaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om iedereen die kan horen te laten weten dat ongelijkheid in de wereld niet nodig is en geen bedreiging van ons bestaan betekent, maar een manier is om je vast te houden in je eigen mindbubbel en zo geen verandering te wensen omdat je alles hebt dat je hartje begeerd.