Dag 162 van 2555; je hoofd boven het maaiveld uitsteken

equal money capitalism “Wie het hoofd boven het maaiveld uitsteekt, wordt zijn kop eraf gehakt”

 

Wie kent dit spreekwoord niet, wat onze typische Calvinistische roots als Nederlanders, zo goed typeert. Kom niet boven de grijze massa uit, de middelmaat, want dat wordt niet getolereerd. De vraag die ik mij stelde was, door wie wordt dit niet getolereerd? Is er ooit iets afgesproken over de hoogte van het maaiveld, zijn er wetten die ons vertellen wat de hoogte van het maaiveld moet zijn? Eigenlijk niet, wel kun je door het zien van de tradities binnen onze cultuur/samenleving een beetje snappen wat boven en wat net onder het maaiveld zijn betekent. Ik zag dat de hoogte van het maaiveld voornamelijk bepaald wordt door onszelf. Het zijn de beperkingen die wij onszelf opleggen, onze eigen meetlat. Natuurlijk wordt de hoogte van het maaiveld bepaald door onze genetische en sociale programmering en alle opinies en overtuigingen die wij daar weer uit gefiltreerd hebben, plus de ervaringen die wij hebben gehad met het maaiveld, als een bijna fysiek gemanifesteerd fenomeen dat ons afhield van dat te doen dat het beste was voor iedereen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het maaiveld als iets buiten mijzelf te ervaren wat mij dicteert wat ik wel en niet kan doen als het gaat om het voortouw nemen of anders te handelen dan mijn directe medemens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het door mij gecreëerde maaiveld een versnelde hartslag te ontwikkelen, zodra ik ‘denk’ dat ik boven het maaiveld uitsteek met een actie die niet getolereerd gaat worden volgens mijn opinie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn opinies, die gebaseerd zijn op grotendeels angsten om grip op mijn buiten wereld te houden, als leidraad te gebruiken over hoe mij te verhouden als het gaat om het maaiveld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ontwikkelen zodra ik denk aan het boven het maaiveld uit steken wat niet getolereerd gaat worden, volgens mijn eigen inzichten en peilingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het wel of niet boven het maaiveld uitsteken te koppelen aan gevoelens/emoties. Wanneer ik positief ben over de zelf bedachte uitkomst dan steek ik graag een paar meter boven het maaiveld uit, ben ik negatief hierover, wat alleen na de handeling/uitspraak zich ontwikkeld dan wil ik zo snel mogelijk terug in mijn hol kruipen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief gestimuleerd te worden om mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken, waneer ik positieve ervaringen heb die hierop lijken  en zo een graadmeter wordt om de sprong te wagen of wanneer ik direct positieve feedback terug krijg na mijn hoofd boven het maaiveld te hebben gestoken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om negatief te eindigen na mijn hoofd boven het maaiveld te hebben uitgestoken, doordat er geen feedback komt of ik feedback krijg die mij beangstigt en doet inzien dat ik beter niet meer dit gedrag kan tentoon spreiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat feedback de enige manier is waarop ik mij laad leiden om mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken en vervolgens nieuwe opinies en overtuigingen mee te maken als leefregels waaraan ik mij beter kan houden wil ik mijn hoofd niet nogmaals stoten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om negatieve feedback of door mij als negatief ervaren ervaringen met het uitsteken boven het maaiveld als heel vervelend te ervaren en mogelijke kans op uitstoting van de groep/samenleving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen om uitgestoten/verstoten te worden wanneer ik mij niet confirmeer aan de hoogte van het maaiveld dat ik zie als een set regels buiten mijzelf in afscheiding van mijzelf waar ik mij aan moet houden als een overlevingsdrang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het besef dat ik mijn hoofd te ver boven het maaiveld heb uitgestoken ik onmiddellijk wil weg kruipen in mijn hol en mij niet te realiseren dat dit een verlangen is om in mijn geest mijzelf terug te trekken uit angst om bekritiseerd te worden en uitgestoten te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest als plek te zien waar ik gesust en gekoesterd kan worden wanneer de boze buitenwereld zo gemeen is en kritiek vertoont en mij niet te realiseren dat de angst voor deze boze buitenwereld mij in de eerste plaats was aangepraat door de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat kritiek vanuit mijnbuitenwereld alleen maar zo hard aankomt omdat ik er vervolgens nog eens kritiek overeen gooi naar mijzelf toe en mijzelf bevestig dat ik mijn hoofd niet boven het maaiveld had moeten uitsteken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de grootste kritiek bij mijzelf vandaan komt en ik door angst bepaal hoe ik in het leven sta van moment tot moment en of ik dus deze kritiek aan mij laat knagen of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn eigen ‘dag des oordeels’ ben ieder dag weer opnieuw en dat ervaar als ‘wat de dag mij brenge moge’, denkende dat daar weinig aan te doen is aan deze random ervaringen waar ik mee te maken heb in mijn bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn eigen kop eraf hak, elke keer als ik niet conform mijn eigen verwachting mijzelf in de markt zet en vervolgens vrees ik te worden verstoten uit deze markt, waar ik eerst zelf alle regels voor heb bedacht, om zo te kunnen wijzen naar de ander die het mij onmogelijk maakt om boven het maaiveld uit te steken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik zelf allerlei obstakels opwerp en realiteiten creëer waardoor ik kan zeggen dat het voor mijn eigenbelang is dat ik niet mijn hoofd boven het maaiveld uitsteek en dus kan berusten in wat is zonder enige verandering te laten plaatsvinden in een situatie die schreeuwt om verandering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kop van Jut te voelen en alle ogen op mij gericht voel terwijl ik mijn hoofd boven het maaiveld uitsteek, maar het zijn mijn ogen des oordeels die ik op mijzelf richt en waardoor ik mijzelf afschiet.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik boven de middelmaat uitsteek vrij te zijn van emoties/gevoelens/angsten, waardoor ik door mijn opinies en overtuigingen heen kan kijken en ze kan zien voor wat ze zijn en wat ze veroorzaken, wat mogelijk maakt dat ik kan staan voor verandering en het voortouw kan nemen en als levend voorbeeld voor anderen kan zijn in het proces van verandering.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik mijzelf beperk door mijzelf te bekritiseren als zijnde de ogen van de buitenwereld gebaseerd op angsten van mijzelf en dus dit niet meer te laten gebeuren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om feedback van anderen niet mijn levens leidraad te laten zijn door dit te labelen als positief en negatief, waardoor het in de polariteiten sfeer terecht komt en gewogen wordt door de geest die het in angsten omzet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kop niet te laten afhakken door angsten die ik accepteer en toesta als excuus om niet te hoeven veranderen en comfortabel in de situatie te verblijven die ik onder invloed van de geest als veilig acht zonder dit te toetsen aan mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor het uitsteken boven het maaiveld niet meer fysiek te maken en de versnelde hartslag als het zich voordoet met de 4 tellen ademhaling te kalmeren en mijzelf terug te brengen naar ‘hier’.

Advertenties

Dag 160 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 3

Dag 160 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest - deel 3  Dit is een vervolg op mijn blog van eergisteren, waar ik een alinea uit heb genomen om vervolgens zelfvergevingen op te doen en verbintenissen aan te gaan.

 

 “In mijn proces heb ik al heel veel korte metten gemaakt met vele van die overweldigende denkprocessen in mijn geest. Na 2 jaar proces zag ik de rust in mijn hoofd komen en kon ik in bed stappen ’s avonds zonder dat er complete speelfilms begonnen te draaien of dia shows. Ik gaf het geen attentie meer, ik zocht niet meer naar betekenissen voor de beelden die langskwamen. Ik wist het terug te brengen tot lukrake beelden, waar ik niets mee hoefde te doen. Terugkijkend naar toen, dan heb ik nu een leeg en rustig hoofd als ik het heb over de beelden, wat niet zegt dat ik er al ben. Het vrij associëren is er nog steeds en nu meer gekoppeld aan vergelijken en oordelen, dus deed ik vandaag een test met mijzelf terwijl ik naar het winkelcentrum liep voor een boodschapje. Dit vrij associëren gebeurd vaker met nieuwe en andere dingen die ik zie dan binnen mijn eigen vertrouwde omgeving. Het is nieuwe input waarop de geest mij probeert te verleiden tot over-associëren en denken. Dus zodra ik voelde dat het ‘oog’ van mijn geest zich vastbeet in een voorwerp/onderwerp, dan zei ik STOP in mijn geest. Ik wist op dat moment nog niet of ik dat overwicht had op mijn geest en dus verbaasde het mij best dat het werkte. Wel moet ik zeggen dat mijn geestes oog direct opzoek ging naar iets anders. Als de dreumes die iets niet mag en direct wat anders doet waarvan het weet dat het ook niet mag.

 

Zo kwam mijn geestes oog terecht op een paar paarse hoge pumps van een dame die voor mij liep, ik zei STOP en bleef ernaar kijken alsof ik mijn geest uitdaagde. De geest wilde niet meer kijken en wilde het hoofd afdraaien. Ik bleef kijken en associaties niet tolereren, het was een gevecht zoals mijn geest het aanpakte. Ik wilde geen gevecht, ik wilde gewoon kijken en waarnemen en hier zijn in elke adem. Ik bleef de regie in handen houden en onze wegen scheiden, waarbij de paarse pumps fysiek uit mijn gezichtsveld verdwenen. Dit was echt een cool experiment en het liet mij ook zien wat ik kon en hoe sterk de geest is om op kinderlijke wijze zijn zin te willen halen. Wat mij dus weer handvaten geeft over hoe met het kind als de geest in mij om te gaan. Het wordt dus een time-out en anders zonder eten naar bed, wetende dat energie zijn lievelingseten is.”

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afleiding nodig te hebben om te kunnen leven in mijn fysieke realiteit door te participeren in veelvoudige denkprocessen en vrije associaties die in het moment geen waarde hebben en niets toevoegen aan het moment en daardoor alleen maar geestesvoer is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest te voeren met het generen van energie om zo de fysieke realiteit te ontvluchten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als ‘niet erg’ te bestempelen dat ik steeds een momentje mij terug trek in mijn geest door associatieve denkpatronen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het veelvuldig associatief denken erbij hoort en geen kwaad kan en mij niet te realiseren dat ik mijzelf hiermee steeds uit de fysieke realiteit trek en zo niet hier aanwezig te zijn en te leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat dit associatief denken niet te stoppen of te doorbreken is, omdat ik het zie als mijzelf of een deel van mijzelf, waarbij ik dan mijzelf zou moeten stoppen als geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest voor mij te laten denken en te doen geloven dat ik mijn participatie in de geest niet kan stoppen zonder het leven te stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het leven niets meer aan is zonder associatief denken en de lol in mijn leven dan verdwijnt, zonder mij te realiseren dat ik slaaf ben van dit denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associatief denken te associëren met vrijheid en keuzes maken, terwijl ik het doe als slaaf van de geest die de keuze van energie generen voor mij maakt met mijn acceptatie en goedkeuring.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrijheid van denken en keuzes maken te koppelen aan vrijheid en mij niet te realiseren dat dit beperkingen zijn die ik door 1 met de geest te zijn zie als vrijheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om denken als ‘mijzelf’ te zien en veel denken als ‘meer van mijzelf’ te zien wat als een bevestiging werkt van mijn geest en het moeilijker maakt om deze symbiotische band los te zien door niet te participeren in de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afhankelijk te maken van de geest door te genieten van mijn associatieve denkprocessen en mij niet te realiseren dat de enigen die genoten mijn geest/ego zijn geweest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze denkprocessen kan stoppen wanneer ik de regie in handen neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn dat het werkte toen ik de geest stopte in het moment van denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik bewust deze denkprocessen moet stoppen, totdat ik kan staan en besef dat ik de energie niet meer nodig heb die deze denkprocessen met zich meebrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest als het zeurende kind in mij te stoppen en mijzelf alternatieven aan te bieden over hoe in het leven te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als saai te bestempelen om niet meer zo veelvuldig zonder een echte reden associatief te denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen gevecht met de geest aan te willen gaan en mij niet te realiseren dat ik in constant gevecht met mijzelf als het leven ben en mijzelf eerder zal compromitteren dan de geest door te participeren in deze denkprocessen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest op nummer 1 te zetten, door te participeren in de geest en mij niet te realiseren dat ik mijzelf als leven te kort doe en de geest zal moeten erkennen maar niet de regie over mijn leven moet laten nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest niet uit zijn directeurs rol te ontslaan, uit angst dat ik het niet zelf aankan het leven en mij niet realiseer dat ik bang ben om te stoppen te bestaan zonder geest, maar zonder geest betekent zonder participatie in de geesten en niet de fysieke verwijdering van de geest, wat onmogelijk en dodelijk is.

 

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om associatief denken daar in te zetten waar het zijn nut bewijst en in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn symbiotische relatie met de geest te breken omdat het niets anders dan consequenties oplevert.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angsten die ik nog onbewust heb omtrent het associatief denken en het los maken van de geest, dat voor mij nog sterk gekoppeld is aan wie ik denk te zijn, in kaart breng en aanpak op het moment dat het overduidelijk speelt in mijn leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrijheid niet meer te zoeken in participatie in de geest , maar te zien/realiseren/begrijpen dat het denken om inzicht te brengen zonder lading, vrijheid is. en dat denken dan zien/realiseren/begrijpen wordt en geen processen aangestuurd door de geest.

Dag 152 van 2555, metamorfose massage

Dag 152 van 2555, metamorfose massage  Door Sylvie werd ik attent gemaakt op de metamorfose massage, waarop ik op onderzoek uitging om te zien wat dat nu precies inhield. Het is de aanraking van de reflexzone van de wervelkolom, te weten op de binnenkant voeten, zijkant duim en het hoofd tezamen met de nek. Deze techniek door Robert St. John vorm gegeven en hij ontdekte dat aan deze reflexzones onze herinneringen van voor onze geboorte gekoppeld zijn. Deze herinneringen zijn omtrent onze talenten, onze kwaliteiten en ook de belemmeringen die ons ervan weerhouden te zijn wie we zijn. Hij zag dat het mogelijk was om deze blokkades bewust te maken door deze massage techniek toe te passen en de blokkades zo losgelaten konden worden om plaats te maken voor levenskracht.

Op zich sluit dat heel mooi aan bij wat wij bij Desteni doen met het zelfvergeven van emoties/gevoelens/angsten waarna we deze patronen benoemen en corrigeren in ons fysieke bestaan. Deze simpele fysieke aandacht die het proces van loslaten en de regie weer terugnemen over ons leven, laat ons het contact met de fysieke realiteit zien zo belangrijk is om niet in onze geest te verdwijnen en ons juist vast te bijten in onze patronen.

Ik heb een aantal filmpjes bekeken om te zien hoe het echt in z’n werk ging, waarbij een Engelstalig filmpje en een Nederlandse site mij lieten begrijpen hoe deze massage techniek in de praktijk gaat. Al snel zag ik bij het zoeken naar filmpjes dat er ook mensen mee werken die van de zweverige spirituele vorm van masseren zijn, terwijl het zo niet bedoeld is. Dit zweverige/spirituele maakte een connectie met herinneringen van mij als Reiki behandelaar. Ik heb in mijn proces goed kunnen zien wat ik met het hele Reiki verhaal bereikte en dat was geen opperste beste kant van mij als persoon zal ik maar zeggen. Speciaalheid en reddersgedrag lagen hieraan ten grondslag. En in een moment argwaande ik deze massage techniek, oftewel ik argwaande mijzelf om niet weer in deze valkuil van speciaalheid en reddersgedrag te vervallen. Dus voegde ik het woord bij de daad en vroeg aan mijn familieleden wie er proefpersoon wilde zijn. Mijn partner bood mij zijn voet aan en nadat mijn dochter had gezien dat het niets ernstigs was kreeg ik haar beide duimen om te oefenen. Het werd als prettig ervaren, mijn partner kreeg het zelfs heet, maar zoals de techniek zegt er worden geen interpretaties gedaan want dat is simpelweg de geest voeren en het voegt niets toe aan de waarde van de massage.

Vanmorgen heb ik een complete behandeling aan mijzelf gegeven en het voelt prettig, het fysieke contact, maar het bracht mij niet in spirituele sferen. Wat mijn angst voor terugval dus niet bevestigde. Simpelweg blijven ademen en zien wat ik doe, houdt mij in het hier en nu, wat een aangename ervaring is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een connectie tussen een ‘real time’ kennismaking met metamorfose massage te koppelen aan herinneringen aan Reiki en dit niet direct te stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de herinnering aan Reiki bij het zien van metamorfose massage te accepteren en de angst die het met zich meebrengt toe te staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor het spirituele aspect niet direct te duiden, maar te volgen en te laten uitmonden in gevoelens van wantrouwen buiten mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wantrouwen naar metamorfose massage te voelen in de vorm van angst en mij niet te realiseren dat dit een reflectie is en ik naar buiten wijs als de veroorzaker van mijn angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het naar buiten wijzen om een veroorzaker voor mijn angst aan te wijzen eigenlijk een handreiking van mijzelf is die mij laat zien dat de oorzaak in mijzelf ligt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen en niet te durven staan als iemand die klaar is en korte metten met haar spirituele verleden heeft gemaakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen als het gaat om positieve energie trekken uit het speciaal zijn als iemand die een spirituele gave heeft en anderen kan redden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat dit punt van energie trekken nog steeds een punt is dat ik niet kan weerstaan en mij niet te realiseren dat ik mij in deze angst niet eens de tijd gun om in mijn fysieke realiteit te laten zien dat ik het aankan en dat de verleiding niet meer te groot is, de angst bestaat alleen nog in mijn geest die probeert of er nog reacties zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben als metamorfose massage enigszins spiritueel gedaan wordt en vervolgens in een reactie van wantrouwen schiet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet eerst mijzelf te willen aanraken, maar eerst te willen testen op anderen, uit angst voor mijn angst/gevoelens van wantrouwen die uiteindelijk een motie van wantrouwen naar mijzelf is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfs even bang te zijn om echt te voelen en te genieten van deze fysieke aanraking van mijzelf, uit angst dat alsnog ik niet te vertrouwen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo weinig vertrouwen in mijzelf te hebben en daardoor mijzelf niet eens de voordeel van de twijfel te gunnen om te zien waar het schip strand.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet eerst mijn buiten wereld te wantrouwen, maar eerst adem te halen en te zien/realiseren/begrijpen waar ik mee te maken heb alvorens conclusies te trekken en in de reactie te schieten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke realiteit te vertrouwen en niet blind te varen op mijn geest.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om spiritualiteit niet als zwarte piet te veroordelen, maar te zien dat het niet spiritualiteit is wat ik wantrouw maar spiritualiteit in mijn handen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer door mijn geest moedwillig te laten beperken en de regie over mijn leven in eigen handen te nemen, in plaats van te geloven in de angsten die mijn geest produceert.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om te werken aan meer vertrouwen in mijzelf door ervaringen van zelfvertrouwen toe te laten in mijn fysieke realiteit.