Dag 188 van 2555; willen hebben omzetten in de beste oplossing voor iedereen

equal money capitalismIk heb best wat geworsteld met de beslissing die ik met mijn partner nam om een huis te kopen. Was alles op rolletjes gelopen dan had ik mijzelf wellicht die vragen niet gesteld die ik mij uiteindelijk wel stelde. De tegenwerking die ik ervoer was massief en kwam uit verschillende hoeken, waardoor ik als een hond met de staart tussen de poten afdroop en vond dat ik mij neer moest leggen bij een leven in een huurhuis met een te hoge huur. Echter dit ervoer ik ook echt als mij neerleggen bij en er vrede in vinden en zaken zo te buigen dat ze pasten in het denkader dat ik wilde aannemen om het naast mij neer te leggen. Maar dat werkte niet het laaide op elke keer weer die drang om met het geld dat beschikbaar wordt gemaakt voor ons mijzelf vrijheid te kopen.

 

Dus onderzocht ik het en zag ik dat ik in eerste instantie hebzucht vastplakte aan het te besteden bedrag door bij te willen lenen en het plaatje van een goed en gelukkig leven te verzilveren. Dit maakte dat ik de hele actie van een huis kopen in relatie ging zien tot dat stukje hebzucht en het als fout zag om een huis te bezitten. Dit gaf frictie en zette mij op een dood spoor. Mijn eerste beweegredenen om te bedenken dat ik een huis wilde kopen kwam voort uit een overlevingsdrang en die drang bleef bestaan door de hebzucht te erkennen die er als een andere dimensie aan vast zat. Die overlevingsdrang was een voortzetting van een arme periode en het feit dat wij elke maand niets over houden na onze vaste kosten. Dit kan geen leven zijn bedacht ik mij, hier moet ik wat in kunnen veranderen.

 

De overlevingsdrang deed een ander jasje aan en werd de drang om mijn situatie te veranderen zodat ik naast mijn basisbehoeften ook toe kon gaan komen aan leven. Gezien de ingrediënten zou dat mogelijk moeten zijn. Het eigenaar van een huis zijn was voor mij niet alleen het bezitten, maar meer de verantwoordelijkheid hebben over het huis. Dus boog ik het bezitten van een huis om naar de verantwoordelijkheid nemen voor een huis en mijzelf in het leven. Het gevolg hiervan zou dan zijn, mitst goed uitgewerkt, dat ik mijn maandelijkse lasten aanzienlijk naar beneden zou brengen. En vervolgens zou het gevolg daarvan zou zijn dat ik weer adem vrijheid zou hebben en meer dan alleen overleven zou kunnen doen.

 

In dit proces om het ‘willen’ om te zetten naar de beste oplossing voor iedereen, ben ik best argwanend geweest bij elke stap die ik zette. Ik wilde geen nieuwe valkuilen en consequenties creëren. Na een zoektocht vond ik een huis wat in het budget paste en waar wij met z’n vieren ook nog eens inpassen. In eerste instantie zat er een optie op het huis , maar sinds vandaag is die optie eraf en zijn wij de eerste gegadigden. Ik kreeg dit telefoontje van de makelaar dat wij het huis kunnen gaan bekijken en dat bracht een golf van geluk over mij heen.

 

Die golf voelde fijn, maar ik wist ook dat dit geluksgevoel een uitvloeisel was van de overlevingsangst die mij al voor een aardige periode in de greep had. Grappig eigenlijk dat wij mensen zoiets als geluk bestempelen, zo’n golfvloed van energie die door je lijf raast. Ik zou dus kunnen zeggen dat ik blij was, maar in feite ben ik tijdelijk gerustgesteld en bevestigt in mijn kunnen om zelfverantwoordelijk te zijn en instaat om mijn fysieke realiteit te veranderen, wat mij uiteindelijk vertrouwen in mijzelf geeft dat ik instaat ben en wil opkomen voor mijzelf. Dit is een belangrijk keerpunt, want als ik dat voor mijzelf kan doen dan kan ik ook anderen ondersteunen om dat voor henzelf te doen en laten zien dat veranderen wel mogelijk is. Ooit was ik maatschappelijk werkster en ik vond het absoluut niet moeilijk om zaken voor mensen te regelen en dingen voor elkaar te krijgen, echter als het op mijzelf aankwam dan had ik de grootste moeite. Dat was dus een op z’n kop werkwijze, eerst zul je het binnen in jezelf op orde moeten hebben om vervolgens anderen te kunnen ondersteunen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ‘willen hebben’ een gevolg is van angst, de angst om achter het net te vissen en niet dat te hebben wat ik denk dat mij toekomt door het maken van vergelijkingen in mijn geest ten opzichte van een norm die ik zelf gesteld heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het achter het net vissen en niet uit het leven te halen wat er inzit, waardoor ik niet meer helder kan denken en de angst hetgeen is dat mij aanstuurt in plaats van wat het beste is voor een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met anderen en normen die ik heb gemaakt door de jaren heen tijdens mijn leven in een economisch welvarend ogend land en mij zo heb aangepraat wat het minste is dat ik zal moeten behalen om geslaagd en gelukkig te zijn in het leven, zonder te durven kijken wat dit geluk nu daadwerkelijk inhoudt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geluk te duiden als het geslaagd zijn van mijn missie en mij niet te realiseren dat dit geluk een gevolg is een uitlaatklep voor de overlevingsangst die mij in de greep hield.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om komend en gaand geluk te bestempelen als geluk dat mij bevestigd in wie ik ben in elk moment en elke ademhaling, terwijl ik mij niet realiseer dat schommelend geluk gebaseerd is op schommelende angsten/emoties/gevoelens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ‘willen hebben’ kan ombuigen/omzetten naar iets constructiefs los van emoties/gevoelens/angsten en mij daadwerkelijk de kracht in mijzelf doet hervinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vergelijken met anderen en door mij achtergesteld te voelen, ontstaat er jaloezie in dat moment wat mijn geest gebruikt om mij te doen geloven dat ik moet proberen om dat te krijgen zodat ik kan tippen aan dat wat ik denk dat de anderen ook hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kijken naar wat ik daadwerkelijk fysiek nodig heb maar te kijken naar wat ik verlang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn toekomst te baseren op verlangens die vervolgens niet bewaarheid kunnen worden en zo mijn fysieke stabiliteit die gelijk staat in dit geval aan mijn financiële stabiliteit uit het oog te verliezen en als ondergeschikt te beleven aan mijn verlangens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar iets dat niet past  bij mijn fysieke werkelijkheid en zie dat ik het ook niet echt concreet kan maken, omdat ik diep van binnen weet dat het fantasie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een hypotheek een blok aan mijn been zou zijn geweest met het oog op de economische neergang die zich zal voortslepen tot 2019-2020 volgens experts, zolang we niets doen en toekijken en blijven verlangen naar rijkdom dat er eigelijk nooit is geweest in de vorm van fysieke realiteit.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij voortaan bij mijn fysieke realiteit te houden en te werken met wat hier is en hier dus mogelijk is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verlangens te onderscheppen en de angst erachter te adresseren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niets meer te willen hebben, maar simpelweg te zien/realiseren/begrijpen wat er nodig is in mijn leven om het stabiel te houden zodat ik toe kan komen aan leven en het in beweging brengen van verandering.

Dag 115 van 2555; consequenties doorlopen door gemaakte keuzes en wie ben ik in die keuze

Dag 115 van 2555; consequenties doorlopen door gemaakte keuzes en wie ben ik in die keuze  Het is weer zover, opnieuw zijn de gevolgen van de schade die aangericht is in het verleden gemanifesteerd in het heden en moet ik (wij) er iets mee. Waar wij van de zomer geconfronteerd werden met een schade claim van de ABN-AMRO via een deurwaarder, had dit akkefietje een langer staartje dan wij dachten of hoopten. Wij sloten 5 jaar geleden een Nederlandse rekening af terwijl wij in het buitenland woonden, een rekening waar geen rood stand op was. Ons internet bankieren werd afgesloten en wij namen aan dat het afsluiten van de rekening was voltooid. Echter na het remigreren naar Nederland klopte er een deurwaarder aan die ons wist te vertellen dat wij rood stonden op onze ABN rekening sinds 5 jaar. Wij waren zeer verrast en stom verbaasd dat een rekening die wordt afgesloten en niet rood staat nog steeds de mogelijkheid heeft om transacties mee te doen. Naar alle waarschijnlijkheid maar dat is gissen, heeft er nog een automatische betaling plaatsgevonden die niet ge-bounced is maar van een rekening betaald is die op dat moment al niet meer had moeten bestaan. Een fout van de bank dus, maar wetende dat een zaak aanspannen duur is en het niet makkelijk is om van een  corporate bank rechtelijk te winnen, hebben wij netjes betaald om het geheel te kunnen afsluiten.

Ware het niet dat wij op dit moment een kleine hypotheek aan het aanvragen zijn om een huis te kunnen kopen. Wij dienden via onze adviseur een offerte aanvraag in bij de Rabobank, die ons kon vertellen dat zij niet met ons in zee wilden omdat wij bij de BKR een meldingscode achter onze naam hebben die zoveel betekent als spoorloos te zijn geweest/onderduiken. Dit schijnt 1 van de slechtste codes te zijn die je kunt krijgen en niet alleen bij de Rabobank gingen alle alarmbellen aan, geen enkele bank is bereidt ons een hypotheek te verstrekken. Op aanraden van onze adviseur zijn wij gaan praten op het kantoor van de ABN-AMRO, ten eerste om te snappen wat er nu gebeurd is, aangezien wij geen inzage in het dossier hebben gehad en ons niets is gemeld over deze zwaar criminele code. De man die ons hielp kon ons vertellen dat de bank brieven had gestuurd naar ons om ons te sommeren het openstaande bedrag te betalen en dat was genoeg bewijs en voldoende actie van hun kant uit om te kunnen stellen dat wij onze verantwoordelijkheid ontdoken door niet op het verzoek in te gaan. Dat deze brieven ons nooit hebben bereikt en dat de bank de rekening niet correct heeft afgesloten doet er niet toe. Dus 5 jaar geleden is er een eerste criminele melding bij het BKR gedaan en dat heeft men elk jaar herhaald, zodat wij nu tot en met 2014 de consequenties mogen lopen van het onzorgvuldig handelen van de bank, omdat wij toentertijd niet hebben geïnformeerd of de rekening daadwerkelijk was afgesloten.

Ook op verzoek van onze adviseur hebben wij de ABN AMRO gevraagd of zij, wetende van de situatie, ons een hypotheek wilden verstrekken. Een kleine hypotheek met inbreng van een ton eigen geld, het garant staan van familie en een huis als onderpand dat bijna het dubbele is van de aangevraagde hypotheek. Het antwoord van de bank is nee, er werd niet eens gevraagd hoe hoog ons inkomen is en wat de aankoopwaarde/taxatiewaarde van het huis is. De criminele spoorloos code bij het BKR kleurt het antwoord, terwijl de bank niet zijn verantwoordelijkheid neemt voor het maken van een misser en het onterecht aanmelden van burgers op de BKR lijst waar je wel op kan maar nooit meer af. Zo kwamen we er ook achter via de bank dat er bij het BKR ook nog een pending lening staat die ooit tijdens onze oude hypotheek was verstrekt en afgelost met de verkoop van het huis, maar nooit door de bank is aangemerkt als afbetaald. Dit is dus de manier waarop banken met mensen omgaan, lukraak mensen op een zwart lijst zetten en dan als men verhaal komt halen de handen in de luchtsteken en geen verantwoordelijkheid willen nemen.

Het huis wat we op het oog hadden wordt dus niet van ons, tenzij wij zeer creatief kunst en vliegwerk toepassen, maar dat is zonder garanties. Ik moest wel even denken aan een quote die ik plaatste op FB van Bernard Poolman over keuze vrijheid, dat die vrijheid alleen maar betekent wie jij bent/verkiest te zijn in het moment dat de keuze zich aandient. Wat betekent dat je eigenlijk nooit kiest uit de geboden/gecreëerde  keuzes, er is er altijd maar 1 die je pad is, de anderen zijn afleiding. Er is er maar 1 optie die gevolgd gaat worden en wie ben ik in die keuze. Dat bepaald de uitkomst van het pad dat ik loop. Wij hadden de keuze tussen huren en kopen, kopen was met een stuk eigen vermogen de goedkoopste optie, dus kozen wij voor koop. Wie was ik in het moment van die keuze?

Wie was ik in het moment dat ik besloot om te kopen? Ik was diegene die vond dat het haar toekwam om een eigen huis te hebben na al de ellende die we hadden doorgemaakt. Ik was het die een huis van zichzelf voor haarzelf wilde en geen genoegen wilde nemen met een huurhuis. Ik was diegene die de huursituatie snel wilde omzetten naar koop om zo minder geld kwijt te zijn en tegelijkertijd om dat te krijgen wat ik wilde, om dat te krijgen wat ik vond dat mij toekwam. In het moment dat ik besloot te kopen was ik hebzucht en nu kom ik mijzelf tegen met alle gevolgen van deze hebzucht. Kopen was dus niet de optie, niet het pad dat gewandeld moest worden, dat zou de conclusie kunnen zijn. In het moment van het overwegen van het huren van een huis was ik machteloos en voelde ik mij minderwaardig en als gefaald in het leven. Je zou haast kunnen zeggen dat het een polariteit is waarbij kopen staat voor krachtig en in staat zijn om te staan en een stem te hebben. En waarbij huren staat voor machteloosheid, minderwaardig, mislukkeling. Kan ik kopen dan voel ik mij meer, moet ik of besluit ik te huren dan voel ik mij minder.

Dus hebzucht bepaald de uitkomst van het pad dat ik moet lopen. De motivator van hebzucht is eigen belang, egoïsme. Waarbij wij nu tegen het eigen belang van de bank aanstoten, te maken hebben met het eigen belang van de verkopende partij en ons bevinden in een wespennest van hebzucht aangestuurd door eigen belang van alle partijen. Wanneer je hebzucht bent in je start punt dan zul je ook hebzucht oogsten en ja dat heb ik gedaan, ik bevind mij nu in een soort van hebzucht bubbel. Het is niet makkelijk om hier een uitkomst van te maken die in het belang van een ieder is, de consequenties zullen eerst gelopen moeten worden.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat een koophuis mij toe komt als een goedmakertje voor de ellende die ik heb gehad de afgelopen jaren, terwijl ik mij niet realiseer dat die ellende door mijzelf gecreëerd was in mijn verleden.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een huis als bezit te zien, iets totaal en alleen van mij waar ik mee kan doen wat ik wil, zonder iemand verantwoording af te hoeven leggen en mij niet te realiseren dat bezit, het bezitten van emoties en gevoelens omtrent het t e bezitten object betekent en daardoor iets is dat in het hoofd/mind zich afspeelt en niet duidelijk en inzichtelijk is voor een ieder in mijn fysieke realiteit. Het is een wereld die ik creëer los van mijn fysieke realiteit en zodoende iedereen buitensluit om te genieten van dat wat alleen van mij is en alleen als zodanig bestaat voor mij.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te goed te achten voor het huren van een huis als een projectie uit mijn recente verleden waar ik moest huren omdat ik geen geld had om betere woonruimte te bemachtigen en mij daardoor machteloos en minderwaardig te voelen.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te streven naar een huis dat ik wil, vanuit een punt van hebzucht en eigen belang.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit kinderlijke perceptie te willen en mij niet te realiseren dat willen hebzucht is en nooit zonder consequenties komt.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn woonsituatie uit te spelen in een polariteit en mij niet te realiseren dat wonen een basisbehoefte is los van emoties en gevoelens spelletjes.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huren als minderwaardig en als falen te bestempelen en mij niet te realiseren dat ik het persoonlijk neem en niet zie/begrijp/realiseer dat huren een dak boven mijn hoofd betekent los van een gevoelswereld die zich alleen maar afspeelt in mijn hoofd/mind.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kopen als het krachtig staan in het leven als een stem te bestempelen en mij niet te realiseren dat ik het persoonlijk neem en niet zie/begrijp/realiseer dat kopen een dak boven mijn hoofd betekent los van een gevoelswereld die zich alleen maar afspeelt in mijn hoofd/mind.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden huren en kopen te misbruiken en te gebruiken als een kapstok voor mijn innerlijke wereld en zo deze innerlijke wereld een bestaansrecht te geven door meer waarde te hechten aan de gevoelens en emoties uit mijn innerlijke wereld.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de consequenties die mijn hebzucht heeft opgeleverd en niet mijn buiten wereld wil facen uit angst om gezichtsverlies te lijden.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord gezichtsverlies te definiëren als de ander niet willen schaden of verdrietig te maken om zo niet te hoeven waarnemen/ervaren wat het betekent om hebzucht te zijn en te leven.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om paniek te voelen om de mensen in dit verhaal te woord te staan en te moeten toegeven dat mijn handelen vergaande consequenties voor hen en mij heeft die ik niet meer kan veranderen maar simpelweg moet lopen in het hier en nu op de cadans van mijn adem.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever in een mind roes te verkeren dan de werkelijkheid van een ketting reactie te hebben veroorzaakt in mijn leven, ons leven en het leven van alle betrokkenen, onder ogen te zien.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vlees geworden hebzucht te zijn en het moeilijk te vinden om dit los te laten en een nieuw evenwicht te vinden dat gebaseerd is op eenheid en gelijkheid in elke adem en elk moment in en als het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij elke beslissing die ik maak het grotere geheel in de gaten hou en werk vanuit het principe van “in het belang van een ieder”.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de woorden huur en koop niet meer op te laden met positieve en negatieve energie om zo als een energie vamp de woorden totaal te verkrachten en niet meer te zien dat beiden in essentie gaan over een dak boven je hoofd en slechts juridisch van elkaar verschillen zonder tussenkomst van emoties en gevoelens.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in geen geval te kiezen om hebzucht te zijn terwijl ik niet de consequenties kan overzien en niet snap in het moment hoe ik mijzelf als zodanig gemanifesteerd heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn eigenwaarde niet af te laten hangen van woorden die ik oplaad met positieve en negatieve ladingen, maar mijzelf durf te vertrouwen  en zo stabiel in het moment te zijn en niet te reageren op woorden zoals huur en koop.

Dag 107 van 2555; huisje, boompje, beestje

Dag 107 van 2555; huisje, boompje, beestje  Waar we in Italië in een armoedige huursituatie zaten met weinig tot geen inkomen, gingen we bij onze remigratie over tot een vast inkomen en een duur huurhuis. Het dure huurhuis was geen echte keuze maar een gevolg van aangewezen zijn op de private huurmarkt in een stad die je niet kent. Al direct voelden we de huur redelijk huishouden in onze portemonnaie. Dus zoekende naar een oplossing c.q. meer wenselijker situatie, stonden we voor de keuze om kleiner en goedkoper te gaan huren of te kopen. Daarbij komt dat bij koop mijn schoonfamilie bij zou springen, dus de optelsom was snel gemaakt, we gingen kopen.  Alleen al bij dat besluit ging er van alles in mij om. We waren naar Italië vertrokken om los van de matrix te kunnen leven, we hebben 6 jaar zonder hypotheek geleefd, moesten we ons dan nu weer vol in de matrix storten? Maar de matrix is overal wanneer je weer gewoon verdiend met een vaste baan en je allerlei verplichtingen financieel hebt waar je niet onderuit komt, dat is inherent aan een moderene samenleving zoals die in Nederland.

 

Ik ben de huizen markt in onze woonplaats gaan bestuderen, hoe lang staat er iets te koop, wat wordt er gevraagd, hoeveel zakt men met prijzen etc. We hebben in totaal 5 huizen bekeken. Van een uitgewoond huurhuis dat in de verkoop kwam tot aan een twee-onder-èèn-kap uit 1928 dat nog degelijk is gebouwd. Uiteindelijk zijn we gevallen voor het huis uit 1928. Op een landelijke open huizendag zijn we binnen wezen kijken en hebben gevraagd of wij de dag erop nogmaals mochten kijken en dat mocht. We hebben een technische keuring laten doen door een familielid die daartoe instaat is. Ja, en toen was het tijd om te zeggen of wij op het huis een bod wilden doen.

 

We kregen adviezen van uiteenlopende mensen, waarbij opviel hoe makkelijk zij vertelden hoe wij de vraagprijs omlaag konden krijgen tot woeker prijzen. Hier geldt waarschijnlijk, de beste stuurlui staan aan wal. Er werden hier prijzen genoemd die iemand nog niet zou accepteren voor een rijtjeshuis. We hadden besloten geen makelaar in de handen te nemen en het bieden zelf te gaan doen. We hebben heel wat gepraat, gewogen en gewikt. We stelden een bodemprijs die wij reëel achten gezien de markt en wat het huis te bieden heeft. Dat is niet eenvoudig, eerst moet je van je emoties/gevoelens/angsten af om in het belang van een ieder te komen tot het eerste bod en al voor ogen hebben tot hoever je uiteindelijk zal gaan. Het bieden heb ik op mij genomen en het uitzetten van het traject om die vervolgens met mijn partner door te spreken. In 3 keer heen en weer bieden kwamen we tot een koopafspraak. Bij mijn laatste tegenbod heb ik ook vermeld dat het een laatste bod was, het duurde 1,5 dag voordat er een reactie terug kwam en dat was het moment dat er toch een angst doorsijpelde van “wat als ze nee zeggen?”. Ik voelde van alles binnenin mij in beroering, maar ik herstelde mij door simpel te kijken naar wat er was in dat moment en dat een ja of een nee niets uitmaakte in grote lijnen. Ik zou blijven doorademen en mijn leven zou evenzogoed doorgaan. Toen we hoorden dat wij de eigenaren van het huis zouden worden was ik tevreden, tevreden met mijzelf en tevreden met mij en mijn partner in de zin van samenwerking. Het was niet een moment van euforie die volgde op een gestresst wachten en als het ware een dip in energie. Die energie had ik weggewerkt en dat wat overbleef was ik en ik ervoer tevredenheid met de situatie in dat moment en dat was het, het leven gaat door…

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kopen van een huis te zien als het binnengaan in het web van de zwarte weduwe en mij niet te realiseren dat ik alleen kan deelnemen aan de matrix als ik deel benvan de matrix en mij niet separeer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om financiële verplichtingen aan te gaan door eerdere ervaringen van geldgebrek te projecteren en zo op voorhand angst te hebben voor iets dat nog niet heeft plaatsgevonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kopen van een huis als iets groots te zien, terwijl het niet anders is als het kopen van andere zaken, er zijn alleen wat meer nullen mee gemoeid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terug te vallen in oude angsten omtrent geld en daardoor zelfs te overwegen om niet te kopen ook als het de meest optimale optie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik de verkopende partij tekort doe en daardoor moeite heb om te komen tot een openingsbod waar ik achter kan staan in zelf oprechtheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van gelijkheid de koop af te willen sluiten terwijl het makelaarsspel van huizen verkopen niet is gebaseerd op gelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet matrix conform het huis te willen kopen buiten de makelaar om en mij niet te realiseren in dat moment dat zoiets zou betekenen dat ik het systeem een loer zou draaien wat uiteraard niet zonder consequenties zal gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boven de matrix te stellen bij de aankoop van een huis en mij niet te realiseren dat de matrix dat niet laat gebeuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een moment van energetische onstabiliteit te ervaren terwijl ik wacht op het uiteindelijke antwoord van de verkopende partij en voor een moment mijzelf naar binnen toe gezogen voel terwijl ik wordt  opgeslokt door emoties en gevoelens die voor mij nog onbekend zijn in dat moment maar wel voelbaar aanwezig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten opslokken door deze emoties en gevoelens van onzekerheid tijdens het wachten en mij niet direct los weet te maken van de mind dimensie die ik binnen treed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het binnen treden van deze mind dimensie niet te willen en mij te verzetten en mij niet te realiseren dat ik mij niet hoef te laten opslokken als ik vrij van angsten/emoties/gevoelens ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor deze mind dimensie en het te ervaren als een falen dat ik niet had kunnen voorkomen om opgeslokt te worden door mijn mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik niet stabiel genoeg ben om niet door angsten opgeslokt te worden door mijn mind.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het stabiel zijn te oefenen bij elke gelegenheid die ik heb om aan de werkelijkheid te toetsen waar ik nog zaken heb liggen om door te werken en mij niet te frustreren als het allemaal niet meteen lukt, het is en blijft een proces ik in real-time doorheen moet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken aangaande geld en grote geldzaken niet groter te maken dan mijzelf om zo niet geïntimideerd te raken door mijn eigen creaties.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om iet langer mij te verzetten tegen de matrix, maar mee te gaan met de matrix en te leren van de matrix om zo de matrix met zijn eigen middelen bij te sturen naar een situatie die in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gelijk aan de matrix te zijn en zo van binnenuit verandering aan te kunnen brengen en de weg voor te bereiden voor een Gelijkheids Geld Systeem.