Dag 244 van 2555; we hebben de sleutel!

equal money capitalismEven een wat luchtiger blog tussendoor, na een hele serie diep graafwerk. Vandaag was het dan zover we hebben de sleutel van ons nieuwe huis gekregen en getekend bij de notaris. Het drong de eerste uren nog niet helemaal tot mij door dat we nu eindelijk een stekje voor onszelf hebben, en bezig zijn een weg te banen naar stabiliteit in ons leven. We hebben 2 maanden zwaar klussen voor de boeg, voordat we overgaan naar het nieuwe huis.

 

Ik wilde pas geloven dat het huis van ons is, nadat er betaald was, getekend en ik de sleutels in handen had. En in zekere zin is dat natuurlijk ook zo, je kunt dingen niet bezitten wanneer ze niet van jouw zijn, wanneer het meer een wens is dat het straks misschien van jou wordt. Dat is de fysieke werkelijkheid, alleen als het hier is en ik in mijn huis kan gaan wanneer ik dat wil, dan is het huis van mij. Ik heb heel wat huizen in mijn geest gehad en ik ging er in mijn geest naar binnen wanneer ik wilde wegdromen. En dat is het verschil met fysiek bezitten of geestelijk bezeten zijn van.

 

Dat is de sleutel die ik mijzelf heb gegeven, om te leren dan pas met iets bezig te gaan als echt, wanneer het fysiek hier is en mogelijk is. Alle fantasieën erom heen zijn franjes van het ego en leiden tot niets dan overblijven met lege handen. Dat moet je een paar keer mee maken voordat het kwartje valt.

 

Op dit moment is het een pak van mijn hart dat we een stap in de goede richting hebben gezet om een stevige fundering te bouwen die ons stabiliteit in roerige tijden kan bieden. Een dak boven je hoofd en eten op tafel lijken zo vanzelfsprekend, totdat je in een situatie komt dat deze zekerheden ineens niet zo vanzelfsprekend meer zijn. Dus zodra mijn zekerheden op orde zijn heb ik de kracht, om voor anderen hun recht op een dak en voedsel op te komen die dat zelf niet kunnen. Dit zou een vanzelfsprekendheid en een fundament voor iedereen op de wereld moeten zijn, maar dat is het helaas niet, en daarom zou het zo mooi zijn als wij ons in de schoenen van een ander konden plaatsen om te zien dat ons wereldwijde systeem een make-over nodig heeft. We zullen aan de klus moeten, de handen uit de mouwen moeten steken om een ieder een dak boven het hoofd, voedsel in huis, medische hulp, scholing en transport te garanderen. Een EMC heeft al een blauwprint van hoe een wereld in het belang van een ieder eruit zou moeten zien, help ons mee aan het bouwen van eenwereld in gelijkheid en eenheid en steun het EMC met jouw stem.

Advertenties

Dag 188 van 2555; willen hebben omzetten in de beste oplossing voor iedereen

equal money capitalismIk heb best wat geworsteld met de beslissing die ik met mijn partner nam om een huis te kopen. Was alles op rolletjes gelopen dan had ik mijzelf wellicht die vragen niet gesteld die ik mij uiteindelijk wel stelde. De tegenwerking die ik ervoer was massief en kwam uit verschillende hoeken, waardoor ik als een hond met de staart tussen de poten afdroop en vond dat ik mij neer moest leggen bij een leven in een huurhuis met een te hoge huur. Echter dit ervoer ik ook echt als mij neerleggen bij en er vrede in vinden en zaken zo te buigen dat ze pasten in het denkader dat ik wilde aannemen om het naast mij neer te leggen. Maar dat werkte niet het laaide op elke keer weer die drang om met het geld dat beschikbaar wordt gemaakt voor ons mijzelf vrijheid te kopen.

 

Dus onderzocht ik het en zag ik dat ik in eerste instantie hebzucht vastplakte aan het te besteden bedrag door bij te willen lenen en het plaatje van een goed en gelukkig leven te verzilveren. Dit maakte dat ik de hele actie van een huis kopen in relatie ging zien tot dat stukje hebzucht en het als fout zag om een huis te bezitten. Dit gaf frictie en zette mij op een dood spoor. Mijn eerste beweegredenen om te bedenken dat ik een huis wilde kopen kwam voort uit een overlevingsdrang en die drang bleef bestaan door de hebzucht te erkennen die er als een andere dimensie aan vast zat. Die overlevingsdrang was een voortzetting van een arme periode en het feit dat wij elke maand niets over houden na onze vaste kosten. Dit kan geen leven zijn bedacht ik mij, hier moet ik wat in kunnen veranderen.

 

De overlevingsdrang deed een ander jasje aan en werd de drang om mijn situatie te veranderen zodat ik naast mijn basisbehoeften ook toe kon gaan komen aan leven. Gezien de ingrediënten zou dat mogelijk moeten zijn. Het eigenaar van een huis zijn was voor mij niet alleen het bezitten, maar meer de verantwoordelijkheid hebben over het huis. Dus boog ik het bezitten van een huis om naar de verantwoordelijkheid nemen voor een huis en mijzelf in het leven. Het gevolg hiervan zou dan zijn, mitst goed uitgewerkt, dat ik mijn maandelijkse lasten aanzienlijk naar beneden zou brengen. En vervolgens zou het gevolg daarvan zou zijn dat ik weer adem vrijheid zou hebben en meer dan alleen overleven zou kunnen doen.

 

In dit proces om het ‘willen’ om te zetten naar de beste oplossing voor iedereen, ben ik best argwanend geweest bij elke stap die ik zette. Ik wilde geen nieuwe valkuilen en consequenties creëren. Na een zoektocht vond ik een huis wat in het budget paste en waar wij met z’n vieren ook nog eens inpassen. In eerste instantie zat er een optie op het huis , maar sinds vandaag is die optie eraf en zijn wij de eerste gegadigden. Ik kreeg dit telefoontje van de makelaar dat wij het huis kunnen gaan bekijken en dat bracht een golf van geluk over mij heen.

 

Die golf voelde fijn, maar ik wist ook dat dit geluksgevoel een uitvloeisel was van de overlevingsangst die mij al voor een aardige periode in de greep had. Grappig eigenlijk dat wij mensen zoiets als geluk bestempelen, zo’n golfvloed van energie die door je lijf raast. Ik zou dus kunnen zeggen dat ik blij was, maar in feite ben ik tijdelijk gerustgesteld en bevestigt in mijn kunnen om zelfverantwoordelijk te zijn en instaat om mijn fysieke realiteit te veranderen, wat mij uiteindelijk vertrouwen in mijzelf geeft dat ik instaat ben en wil opkomen voor mijzelf. Dit is een belangrijk keerpunt, want als ik dat voor mijzelf kan doen dan kan ik ook anderen ondersteunen om dat voor henzelf te doen en laten zien dat veranderen wel mogelijk is. Ooit was ik maatschappelijk werkster en ik vond het absoluut niet moeilijk om zaken voor mensen te regelen en dingen voor elkaar te krijgen, echter als het op mijzelf aankwam dan had ik de grootste moeite. Dat was dus een op z’n kop werkwijze, eerst zul je het binnen in jezelf op orde moeten hebben om vervolgens anderen te kunnen ondersteunen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ‘willen hebben’ een gevolg is van angst, de angst om achter het net te vissen en niet dat te hebben wat ik denk dat mij toekomt door het maken van vergelijkingen in mijn geest ten opzichte van een norm die ik zelf gesteld heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het achter het net vissen en niet uit het leven te halen wat er inzit, waardoor ik niet meer helder kan denken en de angst hetgeen is dat mij aanstuurt in plaats van wat het beste is voor een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met anderen en normen die ik heb gemaakt door de jaren heen tijdens mijn leven in een economisch welvarend ogend land en mij zo heb aangepraat wat het minste is dat ik zal moeten behalen om geslaagd en gelukkig te zijn in het leven, zonder te durven kijken wat dit geluk nu daadwerkelijk inhoudt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geluk te duiden als het geslaagd zijn van mijn missie en mij niet te realiseren dat dit geluk een gevolg is een uitlaatklep voor de overlevingsangst die mij in de greep hield.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om komend en gaand geluk te bestempelen als geluk dat mij bevestigd in wie ik ben in elk moment en elke ademhaling, terwijl ik mij niet realiseer dat schommelend geluk gebaseerd is op schommelende angsten/emoties/gevoelens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ‘willen hebben’ kan ombuigen/omzetten naar iets constructiefs los van emoties/gevoelens/angsten en mij daadwerkelijk de kracht in mijzelf doet hervinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vergelijken met anderen en door mij achtergesteld te voelen, ontstaat er jaloezie in dat moment wat mijn geest gebruikt om mij te doen geloven dat ik moet proberen om dat te krijgen zodat ik kan tippen aan dat wat ik denk dat de anderen ook hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kijken naar wat ik daadwerkelijk fysiek nodig heb maar te kijken naar wat ik verlang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn toekomst te baseren op verlangens die vervolgens niet bewaarheid kunnen worden en zo mijn fysieke stabiliteit die gelijk staat in dit geval aan mijn financiële stabiliteit uit het oog te verliezen en als ondergeschikt te beleven aan mijn verlangens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar iets dat niet past  bij mijn fysieke werkelijkheid en zie dat ik het ook niet echt concreet kan maken, omdat ik diep van binnen weet dat het fantasie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een hypotheek een blok aan mijn been zou zijn geweest met het oog op de economische neergang die zich zal voortslepen tot 2019-2020 volgens experts, zolang we niets doen en toekijken en blijven verlangen naar rijkdom dat er eigelijk nooit is geweest in de vorm van fysieke realiteit.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij voortaan bij mijn fysieke realiteit te houden en te werken met wat hier is en hier dus mogelijk is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verlangens te onderscheppen en de angst erachter te adresseren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niets meer te willen hebben, maar simpelweg te zien/realiseren/begrijpen wat er nodig is in mijn leven om het stabiel te houden zodat ik toe kan komen aan leven en het in beweging brengen van verandering.

Dag 183 van 2555; worstelen met het systeem

equal money capitalismMijn financiële situatie zet mij dagelijks aan tot het wikken en wegen hoe het ook anders kan. We hebben een leuk inkomen, een te hoge huur en we betalen af aan een verleden van armoede. En alsof dat nog niet genoeg is hebben wij 2 ernstige meldingen bij het BKR van de ABN-AMRO en de ING, wat maakt dat wij financieel niets kunnen als het gaat om geld lenen. Waarbij we de dubieuze melding van de ABN-AMRO hebben betaald om zo geen proces aan ons broek te krijgen aangezien wij geen papieren bewijs hebben. De ING is een ander verhaal, zij hebben geen geld geclaimed en wanneer wij contact opnemen met het call-center weten ook zij niet wat wij hebben misdaan om deze notitie bij het BKR te krijgen. Allemaal verre van gewenst en allemaal onmogelijk om beweging in te krijgen tenzij wij willen procederen tegen banken om ons gelijk te halen. Want iedereen weet dat je wel gelijk kan krijgen van een rechter maar dat houdt nog niet in dat de tegen partij medewerkzaam is.

 

Op een bepaald moment ontstond er een gevoel in mij dat zei, fuck it, ik wil niet eens een lening met de voorspellingen op de financiële markt voor 2013 en 2014 die zullen voortkabbelen tot 2019-2020. Dus bedacht ik mij dat wij wel wat anders konden huren , maar dat een maandbedrag hooguit €150 zou zakken en niet minder en dat we dan al behoorlijk in ruimt er op achteruit zouden gaan. Dus bedacht ik dat we net zo goed konden kijken of wij met het stukje eigen kapitaal door voorerven waar wij gebruik van kunnen maken een huis kunnen kopen om zo huur en hypotheek vrij te zijn. Dit klonk als muziek in mijn eigen oren. Dus ging ik het internet op om te zoeken en kijken of voor dat soort bedragen ook huizen te koop zijn. Het merendeel zijn klus huizen, maar dat is niet echt een probleem.

 

Gaat het ons lukken, ik heb geen idee, ik vind het wel prettig dat ik beweging in mijn situatie probeer te krijgen en niet als een slachtoffer afwacht tot ik geen cent meer over heb. Het meest dominante gevoel dat aan dit geheel ten grondslag ligt is wel het gevoel van het is niet eerlijk en ik zie dat het voornamelijk een proces is van mijzelf los proberen te worstelen uit een slachtoffer rol die aanvoelt als verstikkend en negatief.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als slachtoffer van deze hele situatie te zien en dat als heel onplezierig ervaar om mijzelf in te bevinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het terugnemen naar mijzelf van een x aantal zaken nog steeds het gevoel te hebben het slachtoffer te zijn van willekeur en onwetendheid van werknemers.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel energie te steken in het vinden van oplossingen voor mijn situatie, waarbij een gedeelte alleen zich afspeelt in de geest en daardoor weer emoties en gevoelens opwekt waardoor het gaat aanvoelen als een eindeloos parcours.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te worstelen met onzichtbare entiteiten die de maatschappij vertegenwoordigen en mij niet te realiseren dat dit mijn proces is om weer terug te keren in de maatschappij, die alleen maar medewerkzaam is wanneer ik medewerkzaam ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moe te zijn van het vele strijden dat ik tegen het systeem heb gedaan de afgelopen jaren en nu niet echt zin heb in het opruimen van de brokstukken omdat ik moe en uitgestreden ben en mij niet te realiseren dat de enige weg de weg van de minste weerstand is en ik dat moet doorlopen wat ik gecreëerd heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mogelijke oplossing als een lichtpuntje aan het einde van een donkere tunnel te zien en mij niet te realiseren dat ik nog steeds de consequenties moet doorlopen die ik gemanifesteerd heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vechten en worstelen als een positieve actie te zien en mij niet te realiseren dat dit acties van verzet zijn met de daarbij behorende consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slachtoffer als negatief te ervaren wat resulteert in worstelen, terwijl ik mij niet realiseer dat ik ben wie ik ben en dat ik alleen maar slachtoffer kan zijn wanneer ik mijzelf definieer als slachtoffer, dus de hele situatie persoonlijk neem, ook de punten die ik niet persoonlijk kan nemen waardoor het erg zwaar aanvoelt allemaal en ik het als negatief label.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mensen in het algemeen niet handelen in het belang van iedereen en dus worden er handelingen verricht door mensen die zich niet realiseren wat de uitwerking daarvan in een andermans leven zou kunnen zijn, want betekent dat niet alle acties die een negatieve uitpak op mijn leven hebben ook vanuit opzettelijk en persoonlijk vedette is gedaan, maar eenvoudigweg uit onwetendheid en egoïsme.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de mensen die mij in een zwaar financieel pakket hebben gebracht de afgelopen jaren en mij niet te realiseren dat ik boos op mijzelf ben voor het creëren van een voedingsbodem waar dit financiële misbruik van mijzelf en mijn partner mogelijk was.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met mij te verzetten tegen het systeem en eerder het systeem te snappen als mijzelf en zo de juiste handleiding te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen om mijzelf te definiëren als een slachtoffer om zo de negatieve emoties en gevoelens weg te nemen waardoor ik helder mijn situatie kan zien en dezelfde fouten kan voorkomen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn boosheid om te zetten in praktisch handelen dat mij verder helpt in plaats van vast te zitten op de plek waar ik zit in mijn proces op dit punt en zo niet verder naar beneden te kunnen afglijden.

Dag 141 van 255; ik ben er klaar mee – ik stop

Dag 141 van 255; ik ben er klaar mee - ik stop  We doen het niet, we kopen nog huur/kopen het huis dat we op het oog hadden niet. Ik/we hebben er een punt achter gezet. Het werd een slepend drama wat begon als een praktische overweging om van het huidige dure huurhuis over te gaan naar een koopwoning met lagere lasten door de inleg van familiegeld. Op het moment dat de BKR doos van Pandora openging zagen wij onze maandlasten niet naar beneden gaan. Ik wilde het huis loslaten en gewoon verder gaan met mijn leven. Ik had punten van hebzucht blootgelegd in mijzelf en zag dat het niet de weg was om te bewandelen. Toch elke keer wanneer ik wilde stoppen, bood de verkopende partij weer mogelijkheden aan om toch te zien of koop op een andere manier mogelijk was. Elke keer was er toch een sprankje hoop in mij dat mijn maandlasten omlaag zouden gaan en ik voelde mij ook als een monster om hen teleur te moeten stellen en het hele circus te stoppen, terwijl zij zo hun best deden om het te laten werken.

Uiteindelijk kwamen we uit op een huur/koop constructie en hebben we praktische afspraken met elkaar gemaakt over wat wiens verantwoordelijkheid was. Het leek allemaal zo’n win win situatie maar ik begon steeds meer vraagtekens te zetten bij het feit of dit allemaal nog wel in het belang van een ieder was. Ik zag mijzelf geld, veel geld, in een huis stoppen wat pas op langere termijn van huur naar koop over zou gaan en steeds meer zag ik dat we ernaartoe werkten om de verkopende partij hun droom van een ander huis te laten uitkomen. Ik begon fysiek ook onrustig en benauwd te worden en ik zag mij verstrikt in allerlei zaken waar ik vanaf wilde.

Het is een leuk huis, het is een leuke buurt, maar nu zouden door andere constructies dan koop mijn maandlasten ineens weer hoog worden. Ik zou er dus niets mee opschieten, anders dan uiteindelijk de eigenaar te worden. Toen bleek dat de hypotheek van de verkopende partij een huur/koop constructie niet toestond, en zag ik mijn kans schoon om het daar, op dat punt, af te breken. In een telefoongesprek zei de verkoper nog dat wanneer mijn schoonvader hart voor zijn zoon had hij wel met geld over de brug kon komen en toen zag ik zo duidelijk dat ik al die tijd de hebzucht van een ander aan het voeden was geweest met de hebzucht van mijzelf. Ik wil niet eens nadenken over hoeveel consequenties dat had gegeven als we hadden doorgezet. Al die tegenwerking die we ervoeren om de koop rond te krijgen wilde ik niet op spirituale wijze duiden als een teken dat het zo niet moest zijn. Toch was/waren het fysieke tekenen dat het beter niet zo gespeeld kon worden.

We zijn er los van en ik ben opgelucht, ik haal letterlijk weer lucht. Het koste een paar dagen om het tot mijn systeem te laten doordringen en daarnaast op een rijtje te zetten wat de praktische consequenties in mijn huidige leven zijn door deze koop niet te kunnen doen. De consequentie is dat wij in dit huis moeten blijven wonen tot het eerste jaar om is, dus nog 6 maanden end dan zullen we moeten bekijken of we wat anders kunnen huren dat minder prijzig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik door hebzucht een situatie in stand hield die mij duurder zou komen te staan dan ik kon overzien toen ik erin stapte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik op een bepaald moment niet meer terug kon uit de situatie die ikzelf gecreëerd had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de relatiebanden die ik bewust was aangegaan om de regie in handen te houden over de situatie, dat diezelfde relatiebanden mij nu gebonden hielden aan een koop of huur die niet meer in het belang van een ieder was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de regie in handen te willen houden door bewuste manipulatie, waardoor ik niet zeker was van wat ik deed en veroorzaakte en dus niet meer in het belang van een ieder kon handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in een hoek gedrukt te voelen door de situatie en mij niet te realiseren dat ik de schepper ben van die situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de oorzaak van het reilen en zeilen in mijn leven nog te vaak buiten mijzelf te leggen om zo geen verantwoording te hoeven afleggen volgens dit denkpatroon dat ik volg om mij te overtuigen van mijn gelijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego de regie over mijn leven te laten hebben en niet leven te verkiezen als mijn leidraad.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik het koop/huur proces niet eerder heb willen afbreken en mijn niet te realiseren dat dit schuldig voelen niets meer of minder is dan niet willen zien wie ik werkelijk was op cruciale punten in dit proces.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet alleen de ander te willen doen geloven dat ik een goed persoon ben maar ook mijzelf willen overtuigen dat ik een goed persoon ben, terwijl ik zie/realiseer/begrijp dat ik niet zo eenzijdig ben en het kwaadaardige in mij altijd de boventoon zal voeren in mij als mens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen onttrekken van mijn ware aard en mij beter wil voordoen doen dan ik werkelijk ben binnen mijn gedachten en innerlijke conversaties, die mij leiden tot manipulatie van mijn omgeving in de hoop dat het positieve zal zegevieren, zonder iets te daadwerkelijk te veranderen aan mijn ware aard.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg eerder mijn handelen vanuit ego bloot te leggen om zo minder consequenties onnodig te hoeven doorlopen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat wanneer ik relaties met anderen aanga ook zij relaties met mij aangaan en dat kan leiden tot en web van relatieverbindingen die ik niet meer kan overzien en waar ik dus ook geen zelfverantwoordelijkheid voor neem

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen voordat het te laat is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat nee zeggen of stoppen niet perse iets negatiefs hoeft te zijn en juist kan zorgen voor duidelijkheid waar een ieder mee gediend is om te handelen in het belang van een ieder.

Day 132 of 2555; dromen zijn niet altijd bedrog

Day 132 of 2555; dromen zijn niet altijd bedrog  Wanneer ik 6 uur of minder slaap dan kan ik mij bijna nooit dromen herinneren, slaap ik net iets meer dan komt het vaker voor dat ik alles tot in de details nog weet. Zo ook deze keer.

Ik voelde de behoefte in mijzelf om naar Italië te gaan waar ik eigenaar van een appartement ben. Tussen de behoefte om te gaan  en het aankomen op de plek zit niets. Ineens stond ik beneden op een pleintje waar het gebouw van mijn appartement aan gesitueerd was. Ik kijk om mij heen en zie dat praktisch alles veranderd is wat een unheimisch gevoel geeft. Er is een grote en een kleine lift naar boven. Uit de kleine lift komt iemand van boven uit de appartementen en ik besluit in de lift te gaan voordat de deuren sluiten. Er besluipt mij een gevoel van geluk dat ik het gehaald heb en in de lift sta. Ik kijk om me heen en zie dat de lift als een nauwsluitende koker om mij heen zit. Zoals ik erin sta moet ik blijven staan. Opeens open ik de deur van mijn appartement en ga naar binnen. Mijn beeld/zicht wordt ineens heel wazig, wanneer ik de trap oploop in het appartement zie ik een schim van een mens de volgende trap opgaan. Ik roep: hè wie is daar, wat doe je hier? Ik ben verbolgen dat er iemand in mijn appartement is tegelijkertijd vertrouw ik het niet en ren snel het appartement uit uit angst dat mij iets zal overkomen. Ineens sta ik weer beneden meteen groepje mensen om mij heen. Er wordt gespeculeerd dat mijn appartement misschien gekraakt is. Dan voel ik mij gesteund en sterk en besluit nogmaals het appartement in te gaan. Geen enkele lift is open dus kijk ik hoe ik de lift open kan krijgen en zie geen knoppen. Dan zegt iemand uit het groepje waar ik mee stond te praten dat ik mijn bankpas bijna beneden aan de grond tegen een scanner moet houden om de deuren open te laten gaan. Ik open mijn handtas om mijn portemonnaie te pakken en mompel nog dat ik een Nederlandse pas heb die waarschijnlijk niet zal werken. Dan ontdek ik dat dat mijn portemonnaie niet in mijn handtas zit. Een schok gaat door mij heen, hoe moet ik nu thuis komen zonder geld? Ik kan nog geen eten of benzine kopen, ik wordt geabsorbeerd door zorgen, hoe kom ik uit deze situatie? Dan komt mijn dochter naar mij toe en vraagt of we de supermarkt ingaan die onder het appartementencomplex zit. Ik vertel haar dat ik mijn portemonnaie waarschijnlijk thuis heb laten liggen, waarop een ander zegt dat er ook een mogelijkheid is dat ik gezakkenrold ben. We kunnen niks kopen zeg ik tegen mijn dochter, waarom zouden we erin gaan. Samen met mijn dochter loop ik dan toch langs de winkeltjes aan de rand van de supermarkt, we dwalen rond zonder doel gaan her en der zitten en ik voel mij ontaard. Dan wordt ik wakker en ben direct terug in de fysieke werkelijkheid waarbij ik direct onderscheid maak tussen de droom en de fysieke werkelijkheid.

Gevoelens die de revue passeerden:

-de behoefte om mijn eigendom te controleren

-verandering van het oude geeft unheimisch gevoel

-geluk gevoel dat ik de lift gehaald heb

-verbolgen dat iemand mijn eigendom heeft ingepikt

-angst om agressief behandeld te worden door de indringer

-sterk en gesteund voelen door mensen die net als mij denken over de situatie

-de logica van de techniek van de lift niet snappen en radeloos zijn

-angst bevangt mij als ik ontdek dat mijn portemonnaie er niet is

-angst dat ik niets kan kopen

-angst om niet meer naar huis te komen

-ontaard voelen in de supermarkt zonder geld

Componenten:

-eigendom

-huis

-lift

-geld

-supermarkt

-techniek

Ik zal nu de componenten voor mijzelf verklaren en in relatie brengen met mijn huidige fysieke realiteit.

-Eigendom als bezit, bezetenheid om het bezit niet te verliezen.

Momenteel zijn mijn partner en ik bezig met de koop van een huis, wat via de gewone weg van een hypotheek niet mogelijk is en waarschijnlijk een huur/koop oplossing gaat worden. Ik ben van het kopen van een huis naar het niet kunnen kopen van een huis gegaan en vervolgens naar het wel kunnen bezitten van een huis. Wat de nodige emoties met zich meebracht, zoals bezitten en verliezen, terwijl er nog geen sprake van bezit nog verlies was. Toch waren deze gevoelens hieromtrent vrij prominent aanwezig. Het controleren van mijn eigendom in de droom is het controle houden over de situatie met de aankoop van een huis. Het verbolgen zijn dat iemand anders in mijn huis zit, zijn de gevoelens van het verlies van dit huis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nog niet fysiek bezitten van een huis als een fysiek bezit te beschouwen terwijl het alleen maar een geestelijke relatie leggen is geweest, waardoor ik het als echt en als bezit ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verlies van een huis dat ik niet fysiek in mijn bezit heb als een echt verlies te ervaren door de energetische relatie die ik ermee ben aangegaan, door relaties in de geest te leggen die niet correspondeerden met mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om controle over een geest realiteit te willen behouden en te denken dat ik hiermee controle heb over mijn fysieke realiteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om realties in de geest niet als fysieke realiteit te beschouwen, maar als afleiding van wat hier daadwerkelijk tastbaar is.

-Huis als een veilige thuishaven waar ik rust kan vinden. Een huis gebouwd op een stevige fundering als het huis dat ik ben en wil zijn, 1 met en aan het leven.

Angst om agressief behandeld te worden door iemand die in mijn huis zit, dus angst om die veilige haven niet te hebben of te kunnen creëren. Bang zijn voor mijn eigen agressieve kant in mij als zijnde het huis. En bang zijn om niet meer naar huis te kunnen, bang te zijn het pad naar leven naar mijzelf niet te halen/bereiken en niet in het fysieke thuis aan te komen. Iets dat wel door mijn hoofd spookt is het niet halen van mijn proces voordat ik het aardse leven verlaat, wat zich hier vertaald als het niet meer naar huis kunnen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet met mijn negatieve kant te willen confronteren en het liefst alleen mijn positieve kant te willen ervaren en uitdragen naar buiten toe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik het niet haal om mijzelf herboren te laten worden in het fysieke en zodoende niet thuis kan komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn niet bij mijzelf thuis te komen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in de toekomst te projecteren hoe mijn proces gaat verlopen en de angst weg te nemen dat ik niet thuis zal komen wanneer er niets in mijn fysieke realiteit erop wijst dat dit daadwerkelijk zo gaat uitspelen.

-Lift als het brengen van mijzelf van het ene niveau naar het andere, verandering en nieuwe kansen.

Het terugkeren naar Nederland heeft voor nieuwe kansen gezorgd. Ik voel mij dan ook gelukkig dat ik mij deze kans heb gegeven, maar het is niet makkelijk met deze lift te gaan. Er blijven geen kansen komen en het is gekoppeld aan mijn bankpas dus geld. Mijn nieuwe kansen staan compleet in het teken van geld dat er nu meer is dan voorheen, maar zodra ik de pas vergeet/kwijtraak zijn mijn kansen over. Ik heb gezien hoe wij van geld naar geen geld en nu weer naar geld zijn heen en weer gegaan, wat heel duidelijk aangeeft dat geld en het hebben van geld niet iets stabiels is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kansen in relatie tot geld te zien en mij niet te realiseren dat ik mijn eigen kansen schep en manifesteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn door geld gedirigeerd te worden en zo kansen te moeten missen die anderen met geld wel hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achtergesteld te voelen wanneer ik niet die kansen heb die anderen met geld wel hebben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kansen en geld niet meer met elkaar te koppelen en de relatie die in mijn geest is ontstaan tussen geld en kansen te doorbreken en te zien/begrijpen/reaiseren dat kansen gecreëerd worden door mijzelf en dat ik diegene ben die mijzelf een kans gunt of niet.

-Geld als overlevingsmiddel.

Door het niet hebben van geld komen mijn overlevingsangsten naar boven. Daarnaast wil geld hebben ook niet zeggen dat ik het red in deze maatschappij, het zijn moeilijke tijden met weinig zekerheden. Ook nu moet ik de eindjes aan elkaar knopen ondanks een goed inkomen, vanwege het herstellen van het verleden en afbetalen van leningen die wel moesten om te overleven in het Italiaanse systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik het ondanks het hebben van geld ook niet red in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn dat wij moesten lenen om de belastingen van ons bedrijf te kunnen betalen in Italië en nu de consequenties moeten doorlopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet hebben van zekerheden te zien als iets bedreigends en iets dat mij zomaar omver kan werpen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn financiële situatie als mijn zelfgecreëerde situatie te behandelen en niet anderen de schuld te geven van mijn situatie en zodoende te zoeken naar oplossingen voor mijn situatie en te zien/begrijpen/realiseren hoe ik tot dit punt ben gekomen om het op die manier ook weer terug te draaien en te voorkomen.

-Supermarkt als het systeem/maatschappij waar ik in leef.

Ik besef mij dat wanneer ik geen geld heb ik niets te zoeken heb in de maatschappij en ik hooguit aan de rand een beetje kan rondlopen. De angst om nogmaals terug te keren naar een punt waarop geen geld meer binnenkomt en ik niet weet of we nog te eten hebben binnen een aantal dagen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn nogmaals buiten de maatschappij te komen staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om nogmaals door de maatschappij in de kou te worden laten staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de armoede die ik ken en niet meer terug wil hebben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat mijn angst voor armoede en niet overleven niet van toepassing is in elk moment en elke adem en dus hoef ik mij er ook niet in die frequentie mijn geest  mee te entertainen, zodat er geen ruimte is om in gezond verstand en in het belang van een ieder mijn leven te leiden met de middelen die ik heb.

-Techniek als het snappen/niet snappen van mijn omgeving.

Wanneer ik mijn omgeving/maatschapij niet snap kan ik er ook niet in overleven. Een angst bestaat er om het niet te snappen en mij vervolgens verlamd te voelen waardoor ik niets meer kan snappen en alles wazig wordt en ik mij ontaard voel in de maatschappij. Angst kan mij bevangen wanneer ik belangrijke zaken niet snap en bang ben niet mee te komen en te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving niet te snappen en hierdoor kansen te moeten missen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst om mijn omgeving niet te snappen mij verlamd te voelen en absoluut geen zelfverantwoordelijkheid meer te nemen hierin.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het niet snappen tegen mij keert en ik niet zal overleven in deze maatschappij die ik niet snap.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst van het niet snappen weg te nemen door te stoppen in zo’n moment en te ademen om vervolgens ruimte in mijn geest te creëren om in gezond verstand de situatie de revue te laten passeren en te zien wat er van mij verwacht wordt of wat ik moet doen.

Dag 107 van 2555; huisje, boompje, beestje

Dag 107 van 2555; huisje, boompje, beestje  Waar we in Italië in een armoedige huursituatie zaten met weinig tot geen inkomen, gingen we bij onze remigratie over tot een vast inkomen en een duur huurhuis. Het dure huurhuis was geen echte keuze maar een gevolg van aangewezen zijn op de private huurmarkt in een stad die je niet kent. Al direct voelden we de huur redelijk huishouden in onze portemonnaie. Dus zoekende naar een oplossing c.q. meer wenselijker situatie, stonden we voor de keuze om kleiner en goedkoper te gaan huren of te kopen. Daarbij komt dat bij koop mijn schoonfamilie bij zou springen, dus de optelsom was snel gemaakt, we gingen kopen.  Alleen al bij dat besluit ging er van alles in mij om. We waren naar Italië vertrokken om los van de matrix te kunnen leven, we hebben 6 jaar zonder hypotheek geleefd, moesten we ons dan nu weer vol in de matrix storten? Maar de matrix is overal wanneer je weer gewoon verdiend met een vaste baan en je allerlei verplichtingen financieel hebt waar je niet onderuit komt, dat is inherent aan een moderene samenleving zoals die in Nederland.

 

Ik ben de huizen markt in onze woonplaats gaan bestuderen, hoe lang staat er iets te koop, wat wordt er gevraagd, hoeveel zakt men met prijzen etc. We hebben in totaal 5 huizen bekeken. Van een uitgewoond huurhuis dat in de verkoop kwam tot aan een twee-onder-èèn-kap uit 1928 dat nog degelijk is gebouwd. Uiteindelijk zijn we gevallen voor het huis uit 1928. Op een landelijke open huizendag zijn we binnen wezen kijken en hebben gevraagd of wij de dag erop nogmaals mochten kijken en dat mocht. We hebben een technische keuring laten doen door een familielid die daartoe instaat is. Ja, en toen was het tijd om te zeggen of wij op het huis een bod wilden doen.

 

We kregen adviezen van uiteenlopende mensen, waarbij opviel hoe makkelijk zij vertelden hoe wij de vraagprijs omlaag konden krijgen tot woeker prijzen. Hier geldt waarschijnlijk, de beste stuurlui staan aan wal. Er werden hier prijzen genoemd die iemand nog niet zou accepteren voor een rijtjeshuis. We hadden besloten geen makelaar in de handen te nemen en het bieden zelf te gaan doen. We hebben heel wat gepraat, gewogen en gewikt. We stelden een bodemprijs die wij reëel achten gezien de markt en wat het huis te bieden heeft. Dat is niet eenvoudig, eerst moet je van je emoties/gevoelens/angsten af om in het belang van een ieder te komen tot het eerste bod en al voor ogen hebben tot hoever je uiteindelijk zal gaan. Het bieden heb ik op mij genomen en het uitzetten van het traject om die vervolgens met mijn partner door te spreken. In 3 keer heen en weer bieden kwamen we tot een koopafspraak. Bij mijn laatste tegenbod heb ik ook vermeld dat het een laatste bod was, het duurde 1,5 dag voordat er een reactie terug kwam en dat was het moment dat er toch een angst doorsijpelde van “wat als ze nee zeggen?”. Ik voelde van alles binnenin mij in beroering, maar ik herstelde mij door simpel te kijken naar wat er was in dat moment en dat een ja of een nee niets uitmaakte in grote lijnen. Ik zou blijven doorademen en mijn leven zou evenzogoed doorgaan. Toen we hoorden dat wij de eigenaren van het huis zouden worden was ik tevreden, tevreden met mijzelf en tevreden met mij en mijn partner in de zin van samenwerking. Het was niet een moment van euforie die volgde op een gestresst wachten en als het ware een dip in energie. Die energie had ik weggewerkt en dat wat overbleef was ik en ik ervoer tevredenheid met de situatie in dat moment en dat was het, het leven gaat door…

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kopen van een huis te zien als het binnengaan in het web van de zwarte weduwe en mij niet te realiseren dat ik alleen kan deelnemen aan de matrix als ik deel benvan de matrix en mij niet separeer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om financiële verplichtingen aan te gaan door eerdere ervaringen van geldgebrek te projecteren en zo op voorhand angst te hebben voor iets dat nog niet heeft plaatsgevonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kopen van een huis als iets groots te zien, terwijl het niet anders is als het kopen van andere zaken, er zijn alleen wat meer nullen mee gemoeid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terug te vallen in oude angsten omtrent geld en daardoor zelfs te overwegen om niet te kopen ook als het de meest optimale optie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik de verkopende partij tekort doe en daardoor moeite heb om te komen tot een openingsbod waar ik achter kan staan in zelf oprechtheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van gelijkheid de koop af te willen sluiten terwijl het makelaarsspel van huizen verkopen niet is gebaseerd op gelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet matrix conform het huis te willen kopen buiten de makelaar om en mij niet te realiseren in dat moment dat zoiets zou betekenen dat ik het systeem een loer zou draaien wat uiteraard niet zonder consequenties zal gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boven de matrix te stellen bij de aankoop van een huis en mij niet te realiseren dat de matrix dat niet laat gebeuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een moment van energetische onstabiliteit te ervaren terwijl ik wacht op het uiteindelijke antwoord van de verkopende partij en voor een moment mijzelf naar binnen toe gezogen voel terwijl ik wordt  opgeslokt door emoties en gevoelens die voor mij nog onbekend zijn in dat moment maar wel voelbaar aanwezig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten opslokken door deze emoties en gevoelens van onzekerheid tijdens het wachten en mij niet direct los weet te maken van de mind dimensie die ik binnen treed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het binnen treden van deze mind dimensie niet te willen en mij te verzetten en mij niet te realiseren dat ik mij niet hoef te laten opslokken als ik vrij van angsten/emoties/gevoelens ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor deze mind dimensie en het te ervaren als een falen dat ik niet had kunnen voorkomen om opgeslokt te worden door mijn mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik niet stabiel genoeg ben om niet door angsten opgeslokt te worden door mijn mind.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het stabiel zijn te oefenen bij elke gelegenheid die ik heb om aan de werkelijkheid te toetsen waar ik nog zaken heb liggen om door te werken en mij niet te frustreren als het allemaal niet meteen lukt, het is en blijft een proces ik in real-time doorheen moet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken aangaande geld en grote geldzaken niet groter te maken dan mijzelf om zo niet geïntimideerd te raken door mijn eigen creaties.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om iet langer mij te verzetten tegen de matrix, maar mee te gaan met de matrix en te leren van de matrix om zo de matrix met zijn eigen middelen bij te sturen naar een situatie die in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gelijk aan de matrix te zijn en zo van binnenuit verandering aan te kunnen brengen en de weg voor te bereiden voor een Gelijkheids Geld Systeem.