Dag 118 van 2555; prikt acupunctuur door de facade van symptomen heen?

Dag 118 van 2555; prikt acupunctuur door de facade van symptomen?  Mijn dochter A. en ik gingen van de week op afspraak bij de fysiotherapeut voor haar hypermobiliteit. Het was een doorverwijzing van mijn huisarts die ik al even had, maar had bewaard als er acute dingen gingen spelen. Mijn huisarts had deze gegeven nadat hij had geconstateerd dat er niet zoveel viel te doen aan de hypermobiliteit van A.

 

Bij de fysiotherapeut deden A. en ik ons verhaal over hoe het de afgelopen jaren was gelopen dat er steeds meer pijn in de gewrichten/banden/pezen werd ervaren door A. Waarop de fysiotherapeut ons aanhoorde en zei: maar waarom heeft de huisarts je niet doorgestuurd naar een internist of een kinderarts? Ja, precies de spijker op z’n kop, dat was ook in mijn verwachtingspatroon als een normale stap in het ontdekken van, waarom en hoe, geweest. Ik was zelfs teleurgesteld toen we niet werden doorverwezen om hopelijk een stapje verder te komen. Deze fysiotherapeut was duidelijk en zei dat hij niets kon betekenen voor A., eerst zul je moeten uitvinden wat de oorzaak is van de symptomen die je nu hebt met je gewrichten. Ja zo had ik het eigenlijk nooit bekeken, maar als je al A. haar klachten op een rijtje zet dan lijkt het inderdaad of haar pijnlijke gewrichten niet de oorzaak maar een uitvloeisel of consequentie is van een dieper/achter liggende fysieke oorzaak. De fysiotherapeut dacht meer aan een internist gespecialiseerd in lever/nieren/maag. Hij stelde voor om een brief aan mijn huisarts te schrijven om bloedtesten te doen en A. door te verwijzen naar een internist om zo de oorzaak te achterhalen.

 

Al pratende vroeg deze fysiotherapeut, of hij zijn collega die acupuncturist is erbij mocht halen, om zijn kijk op de zaak te geven. A. en ik zagen geen reden om dat niet te doen dus zo kwam de acupuncturist erbij zitten en hoorde het verhaal van A. en mij aan. A. moest haar tong uitsteken en hij voelde beide haar polsen. Ik weet al wat het is zei hij. Ik keek hem verbaasd aan. Het is een tekort in de leverenergie, de levermeridiaan is verstoort, zei de acupuncturist. Ook zei hij dat het in zo’n 10 sessies verholpen kon worden. Ik wist niet goed wat ik ervan moest denken. Ik ken acupunctuur in zoverre dat ik weet dat het een Chinese geneeswijze is en werkt met naalden en meridianen. Van sommige mensen heb ik succes stories gehoord van andere mislukte pogingen.

 

Thuis gekomen zocht ik op internet de levermeridiaan op en vond klachten en karakteromschrijvingen die precies mijn kind omschreven zoals ze is en ooit was. Dingen zoals niet kunnen plannen, een overdreven rechtvaardigheidsgevoel en zomaar heel kwaad kunnen worden, pijnklachten die komen en gaan als de wind, eenzijdige voeding, zelfs de meest luttele dingen die ik vond waren zo passend op mijn dochter.

 

We hebben al wat dingen geprobeerd in het reguliere en alternatieve circuit en alles kost bakken met geld die niet vergoed worden binnen onze huidige verzekering. Toch zal ik iets dat redelijk klinkt en een mogelijkheid lijkt moeten uitproberen om te bepalen of het werkt of niet voor mijn dochter. Ik heb te kampen met teveel keuzen en teveel aan opinies van teveel mensen. Welke weg moet ik inslaan? Hoeveel geld gaat dit alles kosten? Het gaat mij een beetje duizelen en tegelijkertijd ben ik opgelucht dat er toch weer schot in dit medische raadsel lijkt te zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als motivator te zien van het ingang houden van dit onderzoeksproces naar de hypermobiliteit van A.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat wanneer ik mijzelf zie/plaats als de spil van dit onderzoeksproces er ook daadwerkelijk niets gebeurd als ik niet in beweging kom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als spil in dit verhaal de verantwoordelijkheid op mijn schouders te voelen als iets persoonlijks dat valt of staat met mijn inzet en dus iets is dat kan falen en slagen door mijn input.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als spil duizelig te worden van alle keuzes die op mijn pad komen en angst te hebben voor de verantwoordelijkheid die ik naar mijzelf heb toegetrokken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de spil en dus de reddende engel te zijn, maar niet de eindverantwoording wil dragen en alleen maar te willen helpen/assisteren in dit onderzoeksproces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bangte zijn dat ik de eindverantwoording niet kan dragen die ik wel zal moeten dragen als ik de spil/reddende engel claim te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties en een ontlading van emoties te ervaren nu het lijkt dat we weer een stapje verder zijn gekomen in het onderzoeksproces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik emoties voel in dit proces ik het mij persoonlijk aantrek waar ik het geheel niet mee van dienst ben en eerder tegenwerk dan meewerk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn rol als ouder/moeder te verwarren met de rol van de spil/de reddende engel en mij niet te realiseren dat ik als moeder alles voor mijn kind zal doen wat nodig is wat geen startpunt van spil/reddende engel heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met een startpunt van eigen belang om gezien te worden als spil/motivator/reddende engel meer consequenties maak dan opruim.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet langer te helpen en te ondersteunen als moeder, maar het in een zaak heb omgebouwd waardoor ik in waarde kan stijgen in mijn eigen optiek en naar buiten toe.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn rol als spil/reddende engel neer te leggen en die van moeder op te pakken en mijn dochter te begeleiden in haar zoektocht naar antwoorden die niet mijn zoektocht naar antwoorden is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de juiste verzekeraar voor januari te zoeken die alternatieve geneeswijzen vergoed zodat wanneer mijndochter besluit dat pad te gaan ik niet in de stress hoef te zitten hoe ik zoiets ooit kan betalen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de problemen van mijn dochter niet mijn problemen te laten zijn, maar simpelweg haar te begeleiden en te ondersteunen in de keuzes die zij maakt/moet maken in haar leven.

Advertenties

Dag 116 van 2555; mijn mening herzien

Dag 116 van 2555; mijn mening herzien  Vanmorgen was ik bij de huisarts met A., die huisarts die ik niet zo hoog achtte vanwege zijn snoeppot op zijn tafel in de spreekkamer voor zoete kindjes, het sturen van een uitnodiging voor een griepprik terwijl ik niet in de doelgroep pas, het aansmeren van duurdere medicijnen dan nodig en mijn dochter die gluten-suiker-gist vrij eet suggereren wat meer bruine boterhammen met vlees te eten. Dit zorgde voor een verknipt beeld van mijn nieuwe huisarts en dit was een open deur om gevoelens van geen vertrouwen binnen te laten. Toch besefte ik dat ik een team met mijn huisarts moet vormen, omdat ik zelfs voor de meest simpele doorverwijzing hem nodig heb. Vanmorgen raakten wij na het consult nog even aan de praat waarbij het angstzaaien voor de vogelgriep afgelopen winters en het groots inkopen van vaccins door de overheid op basis van adviezen van zogenoemde artsen. Dit was een aangename wending in het beeld dat ik had gevormd van mijn huisarts op basis van gevoelens en opinies. Ik beproefde mijn geluk nog even verder en begon over de HPV vaccinaties en die campagne vond hij zowaar slecht en misleidend. Het is dus tijd om mijn mening over mijn huisarts te herzien en van een mening om te vormen in een in het moment ontmoeting elke keer weer alsof het nieuw is, zodat we elkaar kunnen verassen en van verschillende kanten kunnen leren kennen om dan wanneer er vertrouwen nodig is we weten wat we aan elkaar hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mening over mijn huisarts te hebben, waardoor ik mijzelf in mijn relatie naar mijn huisarts toe limiteer/beperk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mening over mijn huisarts mijn handelen te laten beïnvloeden en zodoende te handelen op energie en niet in het belang van eenieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn mening over mijn huisarts angst in mij te laten bestaan over het kunnen/handelen van mijn huisarts.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het beeld van mijn huisarts in mijn hoofd/mind al direct een gevoel van geen vertrouwen te laten opkomen en mij niet te realiseren dat dit niet vertrouwen een fabrikaat van mijn binnenwereld is die ik in mijn buitenwereld toesta om consequenties te laten ontwikkelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het beeld van mijn huisarts in mijn hoofd/mind fysiek een gevoel van onbehagen waar te nemen dat mijn mening als ego versterkt en zodoende zet ik meer mijn hakken in het zand en beperk ik mij meer dan het beoogde vrij denken en een eigen mening hebben dat ik beoogde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achter mijn ego te verschuilen en het mijn mening te noemen terwijl ik weet/begrijp/realiseer dat het angst is dat mij motiveert tot dit soort meningen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn door eerdere ervaringen om de dupe te zijn van onwetend en onprofessioneel gedrag van de medische wetenschap en zodoende mij groot en sterk voor te doen en dat te verwarren met staan voor wie ik ben in elke adem en elk moment in en als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al op voorhand te bedenken dat de huisarts slecht is om zo latere teleurstellingen te voorkomen en mij niet te realiseren dat wanneer ik een huisarts slecht of als goed beoordeel is gebaseerd op polariteit en dus energie en dus besta ik in onoprechtheid waarbij consequenties horen die doorlopen moeten worden totdat ik snap en handel in zelfoprechtheid en de regie van mijn leven weer in handen neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beoordelen en in hokjes te stoppen en dat een mening over iemand te noemen, terwijl het de angst is voor het leven als het leven dat ikzelf ben die dicteert dat het etiketteren en in hokjes stoppen van anderen makkelijk is en niet voor verassingen zorgt en onnodige stress en mij de machten controle over mijn leven geeft, terwijl ik mij niet realiseer dat ik alleen de regie over mijn leven kan hebben of terug krijgen als ik vrij van angst ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als angst te bestaan en mensen in hokjes te duwen met mijn meningen en dat leven te noemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen meningen meer over mensen te vormen en mij te realiseren dat ik dat tot op heden heb gedaan uit angst voor mijzelf als het leven en ik zie/realiseer/begrijp nu dat dit een onnodig coping mechanisme is en een patroon dat ik moet stoppen om opnieuw te kunnen ademen en te herstarten met leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om meningen over anderen niet meer fysiek te laten worden want elke reactie die ik heb ten aanzien van anderen laat mij zien dat ik in onoprechtheid leef en nog niet kan staan als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met mensen te kunnen zijn in het moment adem na adem zonder meningen om elkaar te leren kennen als een grote ontdekkingstocht wat de relatie fris houdt en ruimte geeft om het herzien van meningen om te zetten in het verrijken van de relatie met wie ik echt ben in oprechtheid als een spiegel voor de ander als mijzelf.

Dag 114 van 2555; de eerste hulp is er niet meer

Dag 114 van 2555; de eerste hulp is er niet meer  Mijn dochter A. heeft momenteel met gym op school rugby lessen. Iedereen kan zich op verschillende sporten voor een aantal weken inschrijven. A. kwam bij haar derde en laatste keuze terecht, rugby. Al vond ze het leuk om eens te doen, het is eigenlijk te ruig voor haar lichamelijke gesteldheid. Niet meedoen betekent een onvoldoende, dus de angst voor een onvoldoende en haar enthousiasme voor sportieve activiteiten lieten haar toch meedoen. Er werd geleerd hoe je de ander moest tackelen, waarbij A. een aantal keren op de grond viel en ongelukkig op haar rechter schouderpartij neer kwam, wat geen prettig gevoel was. Pas later op de fiets op weg naar huis hoorde ze iets krakken in haar sleutelbeen en de pijn werd heviger. Ik veronderstelde dat het toch met haar hypermobiliteit te maken had en dan is het een kwestie van wachten en uitzitten totdat het over gaat. Maar de pijn ging niet weg en werd zelfs heftiger, slapen werd steeds moeilijker en A. haar eetlust verdween door de pijn waar ze misselijk van werd.

 

Afgelopen vrijdag zijn we toch maar naar de huisarts gegaan om te laten kijken, alhoewel zij van mening is dat hypermobiliteit iets is waar je niets aan kan doen. Zij voelde en kwam tot de conclusie dat er niets of niets ernstigs aan de hand was. Terwijl ik zelf op vraag van A. had gevoeld en duidelijk verschil in beide sleutelbeen botten kon voelen. Op onze vraag waar die heftige pijn dan vandaan kwam werd niet echt geantwoord. Er werd alleen aangegeven dat heftige pijnstillers genomen konden worden. A. gaf aan dat zij daar maagklachten van kreeg en niet meer wilde gebruiken. De dokter opperde nog maag beschermende middelen maar de blik op onze gezichten deed haar niet verder gaan op dit onderwerp en werd afgedaan als niet geschikt. Zo gingen wij dus met niets weer de deur uit bij de huisarts, wat een beetje een trend aan het worden is.

 

Vervolgens heb ik een op natuurlijke basis gemaakte creme gehaald om de pijn wat te laten afnemen, maar het zat mij niet lekker dat er zogenaamd niets zou zijn terwijl er wel heftige pijn is. A. zit net voor haar toetsweek en vanavond besloten we dan toch maar om naar de Eerste Hulp te gaan en aldaar er nog eens naar te laten kijken. Aangekomen bij het ziekenhuis en de bordjes spoedeisende hulp volgend, moesten we tot onze verbazing constateren dat wij niet terecht konden bij de Spoedeisende hulp en alleen de huisartsen post open was. Voor de huisartsen post heb je een afspraak nodig, daar kan je niet zomaar heen. (Ik moet dan aan het volgende scenario denken, je vrouw steekt een mes in je rug na het avondeten en dan bel je eerst even met de huisartsen post wanneer ze je in kunnen plannen.)Toch gevraagd wat ze konden beteken en uitgelegd dat wij dachten terecht te kunnen bij de spoedeisende hulp. We werden ingeschreven en we mochten wachten.

 

Na weinig wachten werden we bij een huisarts binnen geroepen, die nu eens wel kaas had gegeten van hypermobiliteit. Hij heeft beide sleutelbenen bekeken en was niet zeker of het gebroken was. Wel vond hij het typisch dat de pijn op het midden van het bot zit. Maar omdat het zondagavond was kon er geen röntgenfoto gemaakt worden (wat zegt u?), dus werd er een briefje voor onze huisarts geschreven met de vraag of er een verwijzing voor een röntgenfoto gedaan kon worden. Medicijnen werden niet voorgeschreven toen A. vertelde hoe zij met maagklachten daarop reageerde en de huisarts constateerde dat zij tegen die vorm van pijnstilling niet bestand is. Dus weer terug naar huis en eigenlijk nog geen steek verder gekomen dan een briefje naar onze huisarts. Wat had ik verwacht, tja, ik verwachte een eerste hulp en alles wat ervan over was, waren regels en bezuinigingen. Kijk zo goed gaat het dus met Nederland dat we moeten bezuinigen op Spoedeisende hulp…

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische wereld niet te vertrouwen, aangezien zij mij door mijn leven heen weinig verder hebben geholpen of juist foutieve zaken hebben veroorzaakt, terwijl ik mij niet realiseer dat ik zo bij voorbaat alle deuren sluit alvorens ik er naar binnen wil gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet zonder emoties en gevoelens van herinneringen vanuit het verleden een bezoek aan een huisarts of andere arts kan brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij voorbaat te denken dat de medische wereld wel weer niets voor mij of mij gezin kan betekenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te ergeren aan slap geouwehoer van medische professionals dat nergens op gestoeld is en niemand verder helpt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen snappen waarom de medische wereld zo kortzichtig is, omdat ik van mening ben dat zij mensen medisch verder moeten helpen en niet met een busje pillen het riet in moeten sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een naar gevoel/idee te vinden dat ik van tijd tot tijd ben overgeleverd aan de medische wereld die ik niet hoog acht en mij niet te realiseren dat er zaken zijn die ik wel aan de westerse medische wereld kan overlaten en voor andere zaken mijn heil in de homeopathie b.v. te zoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben bij het zien van een doktor op basis van eerdere ervaringen en dus niet stabiel te kunnen zijn in mijn toewijding om 1 en gelijk te zijn met het leven en stabiel te kunnen staan als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor mijn kind te willen opkomen en ales goed te willen maken, terwijl dat niet altijd in mijn macht ligt en ik zo meer als redder mij opstel dan als ondersteuning voor mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden als een arts zegt dat het nu eenmaal zo is en er niets aan gedaan kan worden, terwijl wij nu met een natuurlijke kuur bezig zijn om er wel wat aan te doen en mij niet te realiseren dat binnen het perspectief van de arts er niets aan gedaan kan worden, maar binnen het grotere geheel van genezen er wel mogelijkheden zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sceptisch te zijn over medische adviezen en altijd eerst mijn eigen plan te willen trekken om te zien of  het advies mij niet achter de wagen brengt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ook al heb ik slechte ervaringen met de medische wereld ik altijd in het moment door te blijven ademen en niets uit te sluiten blijf kijken naar elke mogelijkheid tot verbetering of genezing.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verleden het verleden te laten zijn en geen reacties op basis van mijn verleden met de medische wereld mijn huidige perspectief te laten aantasten/beïnvloeden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te verzetten tegen de regels van de medische wereld, maar te zien/realiseren/begrijpen dat ik het beste ervan kan gebruiken en daar in mee te gaan waar het in het belang van een ieder is.

Dag 14 van 2555 dagen; was het de mafia of was het een dokter

Dag 14 van 2555 dagen; was het de mafia of was het een dokter Met onze huisarts hadden we een traject uitgestippeld hoe nu verder te gaan met onderzoeken naar de aandoening van mijn dochter. Eerder werd al door een orthopeed hypermobiliteit geconstateerd, maar niemand heeft het nog op papier durven zetten. Wat voor ons betekent dat we niets hebben om een behandelplan mee op te starten. Teruggaan naar deze orthopeed en verdere ambulante onderzoeken te laten doen zou betekenen dat we veel geld moeten neer tellen voor al die losse onderzoeken. Wordt zij echter opgenomen en de onderzoeken worden in een paar dagen gedaan dan hebben we alleen de opname kosten en de kosten voor een specialist. Dus kozen we voor het laatste en regelde de huisarts een afspraak bij een kinderarts.

Een uurtje rijden van ons vandaan brachten we een bezoek aan deze kinderarts die nu praktijk hield in zijn eigen praktijk en op andere dagen ook praktijk houdt in het ziekenhuis. Terwijl wij aan het wachten waren en hij even op de gang kwam, werden we vriendelijk gegroet door deze arts en nog voor onze afspraak konden we bij hem binnen komen. Hij startte met het bijwerken van zijn rooster voor die dag en wij hebben geduldig gewacht. Na even leunde hij naar achteren in zijn leren stoel en vroeg wat wij van hem wilden. Ik vond dat een wat vreemde vraag, daar mijn huisarts hem al had uitgelegd wat er aan de hand was. Maar goed ik liet mijn dochter het verhaal over haar conditie aan hem vertellen. Tussendoor kreeg ik vragen als met hoeveel maanden begon uw dochter te bewegen in uw buik. Jezus, dat is 15 jaar geleden! Ik zei vrij vroeg, maar wat is vrij vroeg, zij was mijn eerste kind ik had geen referentiekader en ik kon niets ophoesten want alles wat in mij op kwam was gebaseerd op gevoel. Ik voelde mij kut, simpel omdat ik een schijnbaar kleine bijdrage aan het geheel niet kon leveren.

Na vragen en blikken op de dokters gezicht van, wat een raar verhaal verteld ze, wilde hij haar fysiek onderzoeken. Alleen je onderbroekje aanhouden zij de dokter maar mijn dochter hield haar topje ook aan. Het topje moest toch uit om op haar rug te luisteren en toen mocht hij weer aan. Het ging er allemaal ruw aan toe en er werden algemene dingen onderzocht zoals hartslag, reflexen, ogen en oren. Toen pakte hij een apparaatje/vergrootglas en trok mijn dochter haar slipje wat omlaag en begon zwaar zuchtend vanaf daar al haar moedervlekken te bestuderen. WTF dacht ik, ik kom hier niet voor moedervlekken, ik kom hier met een kind dat steeds minder mobiel is. Mijn vertrouwen in de arts zakte dan ook verschrikkelijk snel door het putje. De orthopeed die we eerder hadden gezien ging gericht op zijn doel af en draaide met kennis aan mijn dochter haar gewrichten, bij deze dokter had ik het gevoel dat hij maar wat deed.

Enfin mijn dochter mocht zich weer aankleden en de dokter vroeg zich af waarom mijn dochter met krukken liep, terwijl zij had verteld dat het niet mogelijk was haar knie volledig te belasten vanwege pijn, waardoor zij nu mobieler is met krukken. Zelf initiatief nemen wordt hier binnen de medische wereld niet gewaardeerd, eigenlijk moet je bij elke scheet die je laat een dokter zien en de bijbehorende medicatie innemen. Toen wij vertelden tijdens de anamnese dat mijn dochter gluten/suiker/koemelk vrij eet, viel de dokter van zijn stoel toen hij begreep dat we dat zelf gestart waren en hoorde hij niet meer dat we zeer goede resultaten hebben geboekt met mijn dochters eczeem en voortdurende slijmerigheid. De dokter ronde het consult af en vertelde dat hij het hoofd van de afdeling ons zou laten bellen om een opname in het ziekenhuis te regelen alwaar bloedonderzoek, genetisch, reumatisch en fysiek onderzoek gedaan zal gaan worden. Onze huisarts zou op de hoogte worden gesteld en 14 dagen na de onderzoeken zouden wij weer terug moeten komen bij deze dokter. En daar stopte het consult.

Aangezien ik hier in Italië nog nooit doktersassistentes heb gezien, is het de dokter die alles zelf moet regelen. Zodoende was ik er verlegen mee hoe de betaling zou gaan verlopen. Voor een minuut zaten wij daar tegenover een dokter die niets meer zei en ik die niet durfde te beginnen over de betaling. Uiteindelijk vroeg ik op een gegeven moment om de stilte te verbreken en aan het onvermijdelijke toe te komen, hoe de betaling verliep. Waarop de dokter zei, dat kunt u bij mij doen en vervolgens hield hij zijn mond weer. Ik vroeg hem hoeveel ik hem schuldig was en hij zei heel snel 100. Waarop ik mijn dochter aankeek en in het Nederlands zei, hij zei toch honderd? Waarop de dokter onmiddellijk zich mengde in ons gesprek en vroeg of honderd 100 betekende in het Nederlands. Dat vond ik zeer merkwaardig gedrag. Ik gaf hem €100 met pijn in mijn hart, want ik vond niet dat het consult dat waard was geweest. Ik verwachtte een kwitantie maar de dokter bleef mij aankijken zonder iets te ondernemen of te zeggen. Dus ik stond op en gaf hem een hand en verliet de praktijk. Het was duidelijk, deze Al Capone deed dit klusje zwart en ik voelde me enorm genomen en belazerd. We gingen naar huis en het laatste beetje vertrouwen dat ik nog had in de medische wereld was in één klap weggevaagd. Ik voelde mij in de kou gezet en moet nu gaan wachten op een telefoontje voor opname van mijn dochter. Geen idee hoe lang ik moet wachten, geen idee of dat telefoontje er komt, geen idee of dit iets gaat opleveren. Opleveren als een som waarin mijn geld moet worden omgezet in kwalitatief goede medische resultaten om mijn vertrouwen te blijven behouden in de medische wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet vrij te voelen in mijn eigen keuzes omtrent het te bewandelen traject met mijn dochter omwille van geld en regels.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld de doorslaggevende factor te laten zijn voor het kiezen van een medisch traject met mijn dochter.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben dat wij niet verder kunnen met de eerste orthopeed die zo goed begreep wat er aan de hand is, omdat ik geld gebruikte als reden om te komen tot mijn huidige keuze.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als gemakkelijk te zien om in een paar dagen tijd alle onderzoeken te doen op een uurtje rijden van ons vandaan, zodat ik niet van Rome naar Milaan, Bologna en Ancona hoef te reizen, en daardoor uit het oog te verliezen wat in het voordeel van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door geld en gevoelens van gemak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kinderarts als aardig te ervaren nadat hij ons uitbundig had gegroet en ons op tijd te woord stond en mij niet te realiseren dat ik in een polariteit stapte die zich 20 minuten later aan mij ontvouwde waarbij ik geen vertrouwen meer in de kinderarts had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van de vraag wat ik wilde van deze kinderarts terwijl ik verwachtte dat hij wist waarvoor we kwamen zodat ik mij niet in allerlei Italiaanse bochten hoefde te wurmen om mijzelf duidelijk te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het mijzelf niet  te kunnen uitdrukken, binnen deze medische setting, in het Italiaans.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik het onderzoek zou frustreren omdat ik mij medisch gezien niet voldoende kan uitdrukken in het Italiaans.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter het woord te laten doen bij de kinderarts, onder de noemer het is jouw lijf, terwijl dit voor mij de beste oplossing was om de juiste informatie over te kunnen brengen aan de kinderarts.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kinderarts als raar te ervaren om niet met ons in gesprek te gaan nadat hij ons had binnen gevraagd, maar eerst zijn dagrooster ging zitten bijwerken. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onbeleefd te vinden van de kinderarts om ons binnen in zijn behandelkamer te laten wachten en andere dingen te doen dan naar ons te luisteren. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf belangrijker te voelen dan het dagrooster en beledigd te zijn voor het wachten. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gekwetst te zijn door niet het middelpunt van belangstelling te zijn voor deze kinderarts en mij daardoor meer te voelen dan deze arts en mij te laten meesleuren in de polariteit van inferieur -superieur.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verrast te zijn over zwangerschapsvragen die ik mij niet meer exact kan herinneren en mij daarom slecht te voelen als moeder dat ik niet kan ophoesten wanneer precies mijn dochter begon te bewegen in mijn buik.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn overrompeling met de zwangerschapsvraag te beantwoorden met backchat en mijn niet weten af te wenden op de kinderarts en zijn vraag als raar en niet ter zake doende af te doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de blikken op het gezicht van de kinderarts en de tonatie van zijn stem te interpreteren als het raar vinden van mijn dochters conditie. Terwijl ik mij niet realiseerde dat ik bang was om afgedaan te worden als een stelletje aanstellers en leugenaars die de tijd van deze kinderarts aan het verkwanselen waren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik weet wat anderen denken en mij niet te realiseren dat deze denkpatronen zijn gemaakt door mijn eigen mind en gefiltert en gekleurd door mijn eigen mind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kinderarts niet te vertrouwen en daardoor er niet comfortabel mee te zijn om mijn dochter zich uit te laten kleden voor deze man.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fysiek onderzoeken van mijn dochter als pervers te bestempelen omdat de man zo diep zuchtte en dat bij mij een relatie trigger de met sex.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van het omlaag doen van mijn dochters slipje en mij niet te realiseren dat ik de kinderarts had bestempeld als pervers en seksuele connecties had getrokken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter seksueel wordt misbruikt door eerdere ervaringen en mij zodoende over protectief op te stellen om mijn schuldgevoel van de voorgaande ervaring te compenseren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als minder te ervaren omdat de kinderarts vragen stelde over de medische verantwoordelijkheid van mijn dochters dieet, terwijl ik mijzelf ervoer als verantwoordelijk en goed bezig te zijn in het helpen oplossen van de eczeem van mijn dochter. Waarin ik mij vergeef  dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een polariteit van inferieur-superieur met deze kinderarts.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de effectiviteit van de medische zorg in Italië als minderwaardig te zien aan die van Nederland.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische zorg in Nederland als beter te zien omdat ik daar meer vertrouwt mee ben en ik heb toegestaan om door mijn angst voor het onbekende mij in back chat te laten afglijden over de Italiaanse medische zorg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van het woord honderd euro omdat ik dat label als veel geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om 100 euro niet de beloning te vinden voor de diensten die deze kinderarts tot op heden heeft geleverd, terwijl ik niet in touch ben met de geldprijzen in de medische wereld en dus geen neutrale basis heb om te kunnen bepalen of dit een faire prijs is of niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om pijn in mijn hart te voelen bij het moeten afstaan van mijn €100 en het als een verlies van mijn bezit te zien nu we eindelijk weer wat geld hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om niet genoeg geld over te houden als de medische kosten met honderdjes tegelijk mijn portemonnaie uitvliegen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zwart betalen van de kinderarts gelijk te stellen aan een slechte dienst, terwijl ik mij niet realiseerde in het moment dat ik op mijn strepen had kunnen gaan staan en een kwitantie kon eisen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten bevangen door angst wanneer ik wil aangeven dat ik niet okay ben met de gang van zaken. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat de medische zorg beneden peil zal gaan als ik aangeef dat ik niet akkoord ben met de betalingswijze.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij belazerd te voelen door de kinderarts terwijl ik in de realiteit mij belazerd voel door mijzelf door niet te gaan staan voor hetgeen dat in het voordeel van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat nu ik zwart betaald heb ik ook verder in de behandeling belazerd zal gaan worden en wellicht geen telefoontje zal ontvangen van het ziekenhuis.

Ik ga de verbintenis aan om niet langer geld mijn leidraad te laten zijn voor mijn keuzes, maar het wel in perspectief/relatie blijf zien met wat ik te besteden heb aan geld.

Ik ga de verbintenis aan om ervaringen van seksueel misbruik niet te projecteren op mijn huidige situatie.

Ik ga de verbintenis aan om mensen niet te oordelen op basis van mijn angsten/opinies/ideeën, maar in het moment te zijn met de ander los van emoties en gevoelens die van mij zijn en door mij moeten worden doorgewerkt.