Dag 188 van 2555; willen hebben omzetten in de beste oplossing voor iedereen

equal money capitalismIk heb best wat geworsteld met de beslissing die ik met mijn partner nam om een huis te kopen. Was alles op rolletjes gelopen dan had ik mijzelf wellicht die vragen niet gesteld die ik mij uiteindelijk wel stelde. De tegenwerking die ik ervoer was massief en kwam uit verschillende hoeken, waardoor ik als een hond met de staart tussen de poten afdroop en vond dat ik mij neer moest leggen bij een leven in een huurhuis met een te hoge huur. Echter dit ervoer ik ook echt als mij neerleggen bij en er vrede in vinden en zaken zo te buigen dat ze pasten in het denkader dat ik wilde aannemen om het naast mij neer te leggen. Maar dat werkte niet het laaide op elke keer weer die drang om met het geld dat beschikbaar wordt gemaakt voor ons mijzelf vrijheid te kopen.

 

Dus onderzocht ik het en zag ik dat ik in eerste instantie hebzucht vastplakte aan het te besteden bedrag door bij te willen lenen en het plaatje van een goed en gelukkig leven te verzilveren. Dit maakte dat ik de hele actie van een huis kopen in relatie ging zien tot dat stukje hebzucht en het als fout zag om een huis te bezitten. Dit gaf frictie en zette mij op een dood spoor. Mijn eerste beweegredenen om te bedenken dat ik een huis wilde kopen kwam voort uit een overlevingsdrang en die drang bleef bestaan door de hebzucht te erkennen die er als een andere dimensie aan vast zat. Die overlevingsdrang was een voortzetting van een arme periode en het feit dat wij elke maand niets over houden na onze vaste kosten. Dit kan geen leven zijn bedacht ik mij, hier moet ik wat in kunnen veranderen.

 

De overlevingsdrang deed een ander jasje aan en werd de drang om mijn situatie te veranderen zodat ik naast mijn basisbehoeften ook toe kon gaan komen aan leven. Gezien de ingrediënten zou dat mogelijk moeten zijn. Het eigenaar van een huis zijn was voor mij niet alleen het bezitten, maar meer de verantwoordelijkheid hebben over het huis. Dus boog ik het bezitten van een huis om naar de verantwoordelijkheid nemen voor een huis en mijzelf in het leven. Het gevolg hiervan zou dan zijn, mitst goed uitgewerkt, dat ik mijn maandelijkse lasten aanzienlijk naar beneden zou brengen. En vervolgens zou het gevolg daarvan zou zijn dat ik weer adem vrijheid zou hebben en meer dan alleen overleven zou kunnen doen.

 

In dit proces om het ‘willen’ om te zetten naar de beste oplossing voor iedereen, ben ik best argwanend geweest bij elke stap die ik zette. Ik wilde geen nieuwe valkuilen en consequenties creëren. Na een zoektocht vond ik een huis wat in het budget paste en waar wij met z’n vieren ook nog eens inpassen. In eerste instantie zat er een optie op het huis , maar sinds vandaag is die optie eraf en zijn wij de eerste gegadigden. Ik kreeg dit telefoontje van de makelaar dat wij het huis kunnen gaan bekijken en dat bracht een golf van geluk over mij heen.

 

Die golf voelde fijn, maar ik wist ook dat dit geluksgevoel een uitvloeisel was van de overlevingsangst die mij al voor een aardige periode in de greep had. Grappig eigenlijk dat wij mensen zoiets als geluk bestempelen, zo’n golfvloed van energie die door je lijf raast. Ik zou dus kunnen zeggen dat ik blij was, maar in feite ben ik tijdelijk gerustgesteld en bevestigt in mijn kunnen om zelfverantwoordelijk te zijn en instaat om mijn fysieke realiteit te veranderen, wat mij uiteindelijk vertrouwen in mijzelf geeft dat ik instaat ben en wil opkomen voor mijzelf. Dit is een belangrijk keerpunt, want als ik dat voor mijzelf kan doen dan kan ik ook anderen ondersteunen om dat voor henzelf te doen en laten zien dat veranderen wel mogelijk is. Ooit was ik maatschappelijk werkster en ik vond het absoluut niet moeilijk om zaken voor mensen te regelen en dingen voor elkaar te krijgen, echter als het op mijzelf aankwam dan had ik de grootste moeite. Dat was dus een op z’n kop werkwijze, eerst zul je het binnen in jezelf op orde moeten hebben om vervolgens anderen te kunnen ondersteunen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ‘willen hebben’ een gevolg is van angst, de angst om achter het net te vissen en niet dat te hebben wat ik denk dat mij toekomt door het maken van vergelijkingen in mijn geest ten opzichte van een norm die ik zelf gesteld heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het achter het net vissen en niet uit het leven te halen wat er inzit, waardoor ik niet meer helder kan denken en de angst hetgeen is dat mij aanstuurt in plaats van wat het beste is voor een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met anderen en normen die ik heb gemaakt door de jaren heen tijdens mijn leven in een economisch welvarend ogend land en mij zo heb aangepraat wat het minste is dat ik zal moeten behalen om geslaagd en gelukkig te zijn in het leven, zonder te durven kijken wat dit geluk nu daadwerkelijk inhoudt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geluk te duiden als het geslaagd zijn van mijn missie en mij niet te realiseren dat dit geluk een gevolg is een uitlaatklep voor de overlevingsangst die mij in de greep hield.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om komend en gaand geluk te bestempelen als geluk dat mij bevestigd in wie ik ben in elk moment en elke ademhaling, terwijl ik mij niet realiseer dat schommelend geluk gebaseerd is op schommelende angsten/emoties/gevoelens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ‘willen hebben’ kan ombuigen/omzetten naar iets constructiefs los van emoties/gevoelens/angsten en mij daadwerkelijk de kracht in mijzelf doet hervinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vergelijken met anderen en door mij achtergesteld te voelen, ontstaat er jaloezie in dat moment wat mijn geest gebruikt om mij te doen geloven dat ik moet proberen om dat te krijgen zodat ik kan tippen aan dat wat ik denk dat de anderen ook hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kijken naar wat ik daadwerkelijk fysiek nodig heb maar te kijken naar wat ik verlang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn toekomst te baseren op verlangens die vervolgens niet bewaarheid kunnen worden en zo mijn fysieke stabiliteit die gelijk staat in dit geval aan mijn financiële stabiliteit uit het oog te verliezen en als ondergeschikt te beleven aan mijn verlangens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar iets dat niet past  bij mijn fysieke werkelijkheid en zie dat ik het ook niet echt concreet kan maken, omdat ik diep van binnen weet dat het fantasie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een hypotheek een blok aan mijn been zou zijn geweest met het oog op de economische neergang die zich zal voortslepen tot 2019-2020 volgens experts, zolang we niets doen en toekijken en blijven verlangen naar rijkdom dat er eigelijk nooit is geweest in de vorm van fysieke realiteit.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij voortaan bij mijn fysieke realiteit te houden en te werken met wat hier is en hier dus mogelijk is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verlangens te onderscheppen en de angst erachter te adresseren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niets meer te willen hebben, maar simpelweg te zien/realiseren/begrijpen wat er nodig is in mijn leven om het stabiel te houden zodat ik toe kan komen aan leven en het in beweging brengen van verandering.

Dag 141 van 255; ik ben er klaar mee – ik stop

Dag 141 van 255; ik ben er klaar mee - ik stop  We doen het niet, we kopen nog huur/kopen het huis dat we op het oog hadden niet. Ik/we hebben er een punt achter gezet. Het werd een slepend drama wat begon als een praktische overweging om van het huidige dure huurhuis over te gaan naar een koopwoning met lagere lasten door de inleg van familiegeld. Op het moment dat de BKR doos van Pandora openging zagen wij onze maandlasten niet naar beneden gaan. Ik wilde het huis loslaten en gewoon verder gaan met mijn leven. Ik had punten van hebzucht blootgelegd in mijzelf en zag dat het niet de weg was om te bewandelen. Toch elke keer wanneer ik wilde stoppen, bood de verkopende partij weer mogelijkheden aan om toch te zien of koop op een andere manier mogelijk was. Elke keer was er toch een sprankje hoop in mij dat mijn maandlasten omlaag zouden gaan en ik voelde mij ook als een monster om hen teleur te moeten stellen en het hele circus te stoppen, terwijl zij zo hun best deden om het te laten werken.

Uiteindelijk kwamen we uit op een huur/koop constructie en hebben we praktische afspraken met elkaar gemaakt over wat wiens verantwoordelijkheid was. Het leek allemaal zo’n win win situatie maar ik begon steeds meer vraagtekens te zetten bij het feit of dit allemaal nog wel in het belang van een ieder was. Ik zag mijzelf geld, veel geld, in een huis stoppen wat pas op langere termijn van huur naar koop over zou gaan en steeds meer zag ik dat we ernaartoe werkten om de verkopende partij hun droom van een ander huis te laten uitkomen. Ik begon fysiek ook onrustig en benauwd te worden en ik zag mij verstrikt in allerlei zaken waar ik vanaf wilde.

Het is een leuk huis, het is een leuke buurt, maar nu zouden door andere constructies dan koop mijn maandlasten ineens weer hoog worden. Ik zou er dus niets mee opschieten, anders dan uiteindelijk de eigenaar te worden. Toen bleek dat de hypotheek van de verkopende partij een huur/koop constructie niet toestond, en zag ik mijn kans schoon om het daar, op dat punt, af te breken. In een telefoongesprek zei de verkoper nog dat wanneer mijn schoonvader hart voor zijn zoon had hij wel met geld over de brug kon komen en toen zag ik zo duidelijk dat ik al die tijd de hebzucht van een ander aan het voeden was geweest met de hebzucht van mijzelf. Ik wil niet eens nadenken over hoeveel consequenties dat had gegeven als we hadden doorgezet. Al die tegenwerking die we ervoeren om de koop rond te krijgen wilde ik niet op spirituale wijze duiden als een teken dat het zo niet moest zijn. Toch was/waren het fysieke tekenen dat het beter niet zo gespeeld kon worden.

We zijn er los van en ik ben opgelucht, ik haal letterlijk weer lucht. Het koste een paar dagen om het tot mijn systeem te laten doordringen en daarnaast op een rijtje te zetten wat de praktische consequenties in mijn huidige leven zijn door deze koop niet te kunnen doen. De consequentie is dat wij in dit huis moeten blijven wonen tot het eerste jaar om is, dus nog 6 maanden end dan zullen we moeten bekijken of we wat anders kunnen huren dat minder prijzig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik door hebzucht een situatie in stand hield die mij duurder zou komen te staan dan ik kon overzien toen ik erin stapte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik op een bepaald moment niet meer terug kon uit de situatie die ikzelf gecreëerd had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de relatiebanden die ik bewust was aangegaan om de regie in handen te houden over de situatie, dat diezelfde relatiebanden mij nu gebonden hielden aan een koop of huur die niet meer in het belang van een ieder was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de regie in handen te willen houden door bewuste manipulatie, waardoor ik niet zeker was van wat ik deed en veroorzaakte en dus niet meer in het belang van een ieder kon handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in een hoek gedrukt te voelen door de situatie en mij niet te realiseren dat ik de schepper ben van die situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de oorzaak van het reilen en zeilen in mijn leven nog te vaak buiten mijzelf te leggen om zo geen verantwoording te hoeven afleggen volgens dit denkpatroon dat ik volg om mij te overtuigen van mijn gelijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego de regie over mijn leven te laten hebben en niet leven te verkiezen als mijn leidraad.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik het koop/huur proces niet eerder heb willen afbreken en mijn niet te realiseren dat dit schuldig voelen niets meer of minder is dan niet willen zien wie ik werkelijk was op cruciale punten in dit proces.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet alleen de ander te willen doen geloven dat ik een goed persoon ben maar ook mijzelf willen overtuigen dat ik een goed persoon ben, terwijl ik zie/realiseer/begrijp dat ik niet zo eenzijdig ben en het kwaadaardige in mij altijd de boventoon zal voeren in mij als mens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen onttrekken van mijn ware aard en mij beter wil voordoen doen dan ik werkelijk ben binnen mijn gedachten en innerlijke conversaties, die mij leiden tot manipulatie van mijn omgeving in de hoop dat het positieve zal zegevieren, zonder iets te daadwerkelijk te veranderen aan mijn ware aard.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg eerder mijn handelen vanuit ego bloot te leggen om zo minder consequenties onnodig te hoeven doorlopen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat wanneer ik relaties met anderen aanga ook zij relaties met mij aangaan en dat kan leiden tot en web van relatieverbindingen die ik niet meer kan overzien en waar ik dus ook geen zelfverantwoordelijkheid voor neem

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen voordat het te laat is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat nee zeggen of stoppen niet perse iets negatiefs hoeft te zijn en juist kan zorgen voor duidelijkheid waar een ieder mee gediend is om te handelen in het belang van een ieder.

Dag 136 van 2555; laat mij in mijn plaatjeswereld, ik heb het goed

Dag 136 van 2555; laat mij in mijn plaatjeswereld, ik heb het goed  Deze foto zag ik langskomen op Facebook, waarbij de man zich zogenaamd warmt aan het vuur dat hij heeft geschilderd. We lachen om zo’n plaatje en vinden het naar alle waarschijnlijkheid grappig en zien de absurditeit ervan in. Wat we ons tegelijkertijd niet realiseren is dat wij ons bestaan in handen leggen van plaatjes en dat als de gewoonste zaak van de wereld beschouwen. Plaatjes die zich als een diashow zich de hele dag door vertonen aan onszelf binnen onze geest, die wij beschouwen als 1 en gelijk aan onze fysieke realiteit hebben grote invloed op onze beslissingsvaardigheden. Ik gebruikte vroeger deze plaatjes als een startpunt voor een verlangen om iets tot stand te laten komen. Zeg maar het plaatje als het recept voor het manifesteren van de taart. Ik deed eigenlijk niets zonder dat er een regisserend plaatje aan vooraf ging.

Als Reiki behandelaar zag ik eerst een plaatje dat mij vertelde waar ik mijn handen moest neerleggen op de client, dat ging dan de hele behandeling zo verder. Ik ‘voelde’ dat als het geleid worden door een hogere macht, maar ik werd in wezen geleid door mijn eigen geest die inmiddels vol zat met Reiki plaatjes nadat ik mij er in verdiept/gestudeerd had. Wanneer de plaatjes niet duidelijk waren dan ervoer ik dat als het af laten weten van de hogere macht en ervoer ik mijzelf als minder krachtig als Reiki behandelaar. Een totaal mijzelf voor de gek houden, maar niet bekeken vanuit het perspectief dat ik deze plaatjes in mijn geest gelijk zette aan mijn fysieke realiteit, deze plaatjes waren mijn wereld.

Dit gedrag zie ik bij velen terug en is een bestaansreden geworden los van de fysieke realiteit. We werken voor een baas om ons bestaan te kunnen bekostigen, maar los daarvan is de drijfveer om onze plaatjes bevredigt te krijgen vele malen groter. Die auto, vakantie, computer, tv, kleren en noem het maar op die allemaal als plaatjes in onze geest zijn opgeslagen en ons doel in ons leven zijn geworden. Dit noemen we geen egoïsme, hebberigheid of inhaligheid, nee dat is je dromen uit laten komen van je zuur verdiende centen.

Ik woon nu in een huurhuis, waar zeer duidelijk de plaatjes die men had vergaart in de geest over hoe trendy te wonen, bij elkaar zijn gebracht en tot leven zijn gekomen in de fysieke realiteit. Men noemt dat dan hun stijl of dat wat zij graag zien in hun huis als hun eigen identiteit, maar is dat wel zo? Is het niet zo dat wij ons laten programmeren door de plaatjes die wij zien in onze fysieke wereld? Is het niet zo dat de reclame jongens doormiddel van slimme NLP (neuro-linguistic-programming) ons doen geloven dat wij deze plaatjes in onze geest willen en tot hoger doel in ons leven stellen? Zijn wij niet gewoon een grote mierenhoop die vlijtig dat aan het manifesteren is wat er in ons geprogrammeerd is/wordt?

Ik heb mij inmiddels van heel wat plaatjes ontdaan en van de overige plaatjes zie/realiseer/begrijp ik dat het geprogrammeerd is en niet werkelijk is wie ik ben. Dat is een stuk rustiger leven, dat kan ik wel zeggen. Nu dient zich over een paar maanden de situatie aan dat ik ga verhuizen en dat huis mag ik naar wens inrichten. Waarbij ik vroeger niet had kunnen wachten, de verfstalen al klaar had liggen en een totaal interieur plan had geproduceerd, weet ik nu niet eens wat voor kleur ik op de muur zou willen hebben. Niet dat ik het gewoonweg niet weet, maar meer dat het niet uitmaakt. Er verandert significant niets aan het leven wanneer ik blauw/wit/beige/rood op de muur smeer. Het is meer een kwestie van een praktische leefomgeving maken, dan kan elke kleur een juiste kleur zijn, die past binnen dit beginsel.

Probeer maar eens zonder plaatjes beslissingen te maken, ga maar eens naar de supermarkt en stel een maaltijd samen die niet geregisseerd is door plaatjes. Koop maar eens een nieuwe jeans of ga eens naar de kapper zonder al die plaatjes in je geest en maak eens echt een keuze die in het belang van een ieder is. Als de plaatjes in onze geest echt zo krachtig en machtig waren als we onszelf doen geloven dan hadden we met plaatjes al lang alle problemen opgelost, maar de realiteit is een andere.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn voornamelijk vergeving op de periode dat ik voornamelijk leefde vanuit de plaatjes in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik een wereld heb gecreëerd naast mijn fysieke realiteit die bestaat uit plaatjes en die ik als mijn realiteit beschouw boven mijn tastbare fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de plaatjes in mijn geest niet van mij zijn, maar geleend van het systeem waar ik deel van uitmaak, die ik gebruik om mij als individu te plaatsen/in eenhokje te stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het mijzelf plaatsen in een hokje doormiddel van de plaatjes in de geest een uiting is van niet weten wie ik ben en een naarstig zoeken buiten mijzelf naar wie ik dan wel ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het volgen van de plaatjes het uit handen geven van de regie van mijn leven is, waardoor ik nooit zal ervaren dat de kracht in mij is om mijnleven te regisseren in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit zal weten wie ik ben zolang ik het buiten mijzelf zoek in algemene plaatjes die geen optelsom zijn van wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer plaatjes tot nu toe nog nooit een verschil in de wereld hebben gemaakt, plaatjes dus ook geen verschil in mijn leven kunnen maken, als zijnde een deel van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn hele leven ben geprogrammeerd door de plaatjes in mijn buitenwereld, zodat mijn geest genoeg materiaal had om mij te doen geloven dat mijn binnenwereld een veilige haven is voor mij, een plek die vertrouwd aanvoelt en te verkiezen valt boven mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat die vertrouwde wereld geschapen door mijn geest met toestemming van mijn kant, een uitvalsbasis werd voor al die momenten dat ik de fysieke werkelijkheid niet dacht aan te kunnen en mij terugtrok in een plaatjeswereld om mijzelf te sussen en het negatieve gevoel dat mij beheersde te vervangen met positieve gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke realiteit niet draait om positieve en negatieve gevoelens, maar om wat daadwerkelijk hier is als mijzelf in het moment en dat ik daarmee in overeenstemming moet komen in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het geloven in een plaatjeswereld niet de manier is om de wereld te redden, maar dat plaatjes als middel wel mensen kan wakker schudden en tijdelijk kan terug plaatsen in de fysieke werkelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om plaatjes als middel in mij fysieke wereld te zien en mij te onthouden van energetische relaties aan te gaan met plaatjes binnen mijn geest.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om plaatjes niet als waarheid en dus als meer dan mijzelf, gelijk aan de fysieke werkelijkheid, te beschouwen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de regie over mijn leven in handen te geven van plaatjes die als een programmering gedurende mijn leven zijn geïnstalleerd en mij te realiseren dat ik die plaatjes niet ben en dat die plaatjes niet mijn fysieke werkelijkheid zijn maar in het leven geroepen om te manipuleren voor het vergaren van winst in welke vorm dan ook.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om beslissingen te nemen in het belang van een ieder vrij van programmering en altijd eerst een moment van bezinning te nemen om te zien wie de beslissing neemt, ik of mijn programmering.

Dag 107 van 2555; huisje, boompje, beestje

Dag 107 van 2555; huisje, boompje, beestje  Waar we in Italië in een armoedige huursituatie zaten met weinig tot geen inkomen, gingen we bij onze remigratie over tot een vast inkomen en een duur huurhuis. Het dure huurhuis was geen echte keuze maar een gevolg van aangewezen zijn op de private huurmarkt in een stad die je niet kent. Al direct voelden we de huur redelijk huishouden in onze portemonnaie. Dus zoekende naar een oplossing c.q. meer wenselijker situatie, stonden we voor de keuze om kleiner en goedkoper te gaan huren of te kopen. Daarbij komt dat bij koop mijn schoonfamilie bij zou springen, dus de optelsom was snel gemaakt, we gingen kopen.  Alleen al bij dat besluit ging er van alles in mij om. We waren naar Italië vertrokken om los van de matrix te kunnen leven, we hebben 6 jaar zonder hypotheek geleefd, moesten we ons dan nu weer vol in de matrix storten? Maar de matrix is overal wanneer je weer gewoon verdiend met een vaste baan en je allerlei verplichtingen financieel hebt waar je niet onderuit komt, dat is inherent aan een moderene samenleving zoals die in Nederland.

 

Ik ben de huizen markt in onze woonplaats gaan bestuderen, hoe lang staat er iets te koop, wat wordt er gevraagd, hoeveel zakt men met prijzen etc. We hebben in totaal 5 huizen bekeken. Van een uitgewoond huurhuis dat in de verkoop kwam tot aan een twee-onder-èèn-kap uit 1928 dat nog degelijk is gebouwd. Uiteindelijk zijn we gevallen voor het huis uit 1928. Op een landelijke open huizendag zijn we binnen wezen kijken en hebben gevraagd of wij de dag erop nogmaals mochten kijken en dat mocht. We hebben een technische keuring laten doen door een familielid die daartoe instaat is. Ja, en toen was het tijd om te zeggen of wij op het huis een bod wilden doen.

 

We kregen adviezen van uiteenlopende mensen, waarbij opviel hoe makkelijk zij vertelden hoe wij de vraagprijs omlaag konden krijgen tot woeker prijzen. Hier geldt waarschijnlijk, de beste stuurlui staan aan wal. Er werden hier prijzen genoemd die iemand nog niet zou accepteren voor een rijtjeshuis. We hadden besloten geen makelaar in de handen te nemen en het bieden zelf te gaan doen. We hebben heel wat gepraat, gewogen en gewikt. We stelden een bodemprijs die wij reëel achten gezien de markt en wat het huis te bieden heeft. Dat is niet eenvoudig, eerst moet je van je emoties/gevoelens/angsten af om in het belang van een ieder te komen tot het eerste bod en al voor ogen hebben tot hoever je uiteindelijk zal gaan. Het bieden heb ik op mij genomen en het uitzetten van het traject om die vervolgens met mijn partner door te spreken. In 3 keer heen en weer bieden kwamen we tot een koopafspraak. Bij mijn laatste tegenbod heb ik ook vermeld dat het een laatste bod was, het duurde 1,5 dag voordat er een reactie terug kwam en dat was het moment dat er toch een angst doorsijpelde van “wat als ze nee zeggen?”. Ik voelde van alles binnenin mij in beroering, maar ik herstelde mij door simpel te kijken naar wat er was in dat moment en dat een ja of een nee niets uitmaakte in grote lijnen. Ik zou blijven doorademen en mijn leven zou evenzogoed doorgaan. Toen we hoorden dat wij de eigenaren van het huis zouden worden was ik tevreden, tevreden met mijzelf en tevreden met mij en mijn partner in de zin van samenwerking. Het was niet een moment van euforie die volgde op een gestresst wachten en als het ware een dip in energie. Die energie had ik weggewerkt en dat wat overbleef was ik en ik ervoer tevredenheid met de situatie in dat moment en dat was het, het leven gaat door…

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kopen van een huis te zien als het binnengaan in het web van de zwarte weduwe en mij niet te realiseren dat ik alleen kan deelnemen aan de matrix als ik deel benvan de matrix en mij niet separeer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om financiële verplichtingen aan te gaan door eerdere ervaringen van geldgebrek te projecteren en zo op voorhand angst te hebben voor iets dat nog niet heeft plaatsgevonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kopen van een huis als iets groots te zien, terwijl het niet anders is als het kopen van andere zaken, er zijn alleen wat meer nullen mee gemoeid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terug te vallen in oude angsten omtrent geld en daardoor zelfs te overwegen om niet te kopen ook als het de meest optimale optie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik de verkopende partij tekort doe en daardoor moeite heb om te komen tot een openingsbod waar ik achter kan staan in zelf oprechtheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van gelijkheid de koop af te willen sluiten terwijl het makelaarsspel van huizen verkopen niet is gebaseerd op gelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet matrix conform het huis te willen kopen buiten de makelaar om en mij niet te realiseren in dat moment dat zoiets zou betekenen dat ik het systeem een loer zou draaien wat uiteraard niet zonder consequenties zal gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boven de matrix te stellen bij de aankoop van een huis en mij niet te realiseren dat de matrix dat niet laat gebeuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een moment van energetische onstabiliteit te ervaren terwijl ik wacht op het uiteindelijke antwoord van de verkopende partij en voor een moment mijzelf naar binnen toe gezogen voel terwijl ik wordt  opgeslokt door emoties en gevoelens die voor mij nog onbekend zijn in dat moment maar wel voelbaar aanwezig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten opslokken door deze emoties en gevoelens van onzekerheid tijdens het wachten en mij niet direct los weet te maken van de mind dimensie die ik binnen treed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het binnen treden van deze mind dimensie niet te willen en mij te verzetten en mij niet te realiseren dat ik mij niet hoef te laten opslokken als ik vrij van angsten/emoties/gevoelens ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor deze mind dimensie en het te ervaren als een falen dat ik niet had kunnen voorkomen om opgeslokt te worden door mijn mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik niet stabiel genoeg ben om niet door angsten opgeslokt te worden door mijn mind.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het stabiel zijn te oefenen bij elke gelegenheid die ik heb om aan de werkelijkheid te toetsen waar ik nog zaken heb liggen om door te werken en mij niet te frustreren als het allemaal niet meteen lukt, het is en blijft een proces ik in real-time doorheen moet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken aangaande geld en grote geldzaken niet groter te maken dan mijzelf om zo niet geïntimideerd te raken door mijn eigen creaties.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om iet langer mij te verzetten tegen de matrix, maar mee te gaan met de matrix en te leren van de matrix om zo de matrix met zijn eigen middelen bij te sturen naar een situatie die in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gelijk aan de matrix te zijn en zo van binnenuit verandering aan te kunnen brengen en de weg voor te bereiden voor een Gelijkheids Geld Systeem.