Dag 141 van 255; ik ben er klaar mee – ik stop

Dag 141 van 255; ik ben er klaar mee - ik stop  We doen het niet, we kopen nog huur/kopen het huis dat we op het oog hadden niet. Ik/we hebben er een punt achter gezet. Het werd een slepend drama wat begon als een praktische overweging om van het huidige dure huurhuis over te gaan naar een koopwoning met lagere lasten door de inleg van familiegeld. Op het moment dat de BKR doos van Pandora openging zagen wij onze maandlasten niet naar beneden gaan. Ik wilde het huis loslaten en gewoon verder gaan met mijn leven. Ik had punten van hebzucht blootgelegd in mijzelf en zag dat het niet de weg was om te bewandelen. Toch elke keer wanneer ik wilde stoppen, bood de verkopende partij weer mogelijkheden aan om toch te zien of koop op een andere manier mogelijk was. Elke keer was er toch een sprankje hoop in mij dat mijn maandlasten omlaag zouden gaan en ik voelde mij ook als een monster om hen teleur te moeten stellen en het hele circus te stoppen, terwijl zij zo hun best deden om het te laten werken.

Uiteindelijk kwamen we uit op een huur/koop constructie en hebben we praktische afspraken met elkaar gemaakt over wat wiens verantwoordelijkheid was. Het leek allemaal zo’n win win situatie maar ik begon steeds meer vraagtekens te zetten bij het feit of dit allemaal nog wel in het belang van een ieder was. Ik zag mijzelf geld, veel geld, in een huis stoppen wat pas op langere termijn van huur naar koop over zou gaan en steeds meer zag ik dat we ernaartoe werkten om de verkopende partij hun droom van een ander huis te laten uitkomen. Ik begon fysiek ook onrustig en benauwd te worden en ik zag mij verstrikt in allerlei zaken waar ik vanaf wilde.

Het is een leuk huis, het is een leuke buurt, maar nu zouden door andere constructies dan koop mijn maandlasten ineens weer hoog worden. Ik zou er dus niets mee opschieten, anders dan uiteindelijk de eigenaar te worden. Toen bleek dat de hypotheek van de verkopende partij een huur/koop constructie niet toestond, en zag ik mijn kans schoon om het daar, op dat punt, af te breken. In een telefoongesprek zei de verkoper nog dat wanneer mijn schoonvader hart voor zijn zoon had hij wel met geld over de brug kon komen en toen zag ik zo duidelijk dat ik al die tijd de hebzucht van een ander aan het voeden was geweest met de hebzucht van mijzelf. Ik wil niet eens nadenken over hoeveel consequenties dat had gegeven als we hadden doorgezet. Al die tegenwerking die we ervoeren om de koop rond te krijgen wilde ik niet op spirituale wijze duiden als een teken dat het zo niet moest zijn. Toch was/waren het fysieke tekenen dat het beter niet zo gespeeld kon worden.

We zijn er los van en ik ben opgelucht, ik haal letterlijk weer lucht. Het koste een paar dagen om het tot mijn systeem te laten doordringen en daarnaast op een rijtje te zetten wat de praktische consequenties in mijn huidige leven zijn door deze koop niet te kunnen doen. De consequentie is dat wij in dit huis moeten blijven wonen tot het eerste jaar om is, dus nog 6 maanden end dan zullen we moeten bekijken of we wat anders kunnen huren dat minder prijzig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik door hebzucht een situatie in stand hield die mij duurder zou komen te staan dan ik kon overzien toen ik erin stapte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik op een bepaald moment niet meer terug kon uit de situatie die ikzelf gecreëerd had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de relatiebanden die ik bewust was aangegaan om de regie in handen te houden over de situatie, dat diezelfde relatiebanden mij nu gebonden hielden aan een koop of huur die niet meer in het belang van een ieder was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de regie in handen te willen houden door bewuste manipulatie, waardoor ik niet zeker was van wat ik deed en veroorzaakte en dus niet meer in het belang van een ieder kon handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in een hoek gedrukt te voelen door de situatie en mij niet te realiseren dat ik de schepper ben van die situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de oorzaak van het reilen en zeilen in mijn leven nog te vaak buiten mijzelf te leggen om zo geen verantwoording te hoeven afleggen volgens dit denkpatroon dat ik volg om mij te overtuigen van mijn gelijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego de regie over mijn leven te laten hebben en niet leven te verkiezen als mijn leidraad.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik het koop/huur proces niet eerder heb willen afbreken en mijn niet te realiseren dat dit schuldig voelen niets meer of minder is dan niet willen zien wie ik werkelijk was op cruciale punten in dit proces.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet alleen de ander te willen doen geloven dat ik een goed persoon ben maar ook mijzelf willen overtuigen dat ik een goed persoon ben, terwijl ik zie/realiseer/begrijp dat ik niet zo eenzijdig ben en het kwaadaardige in mij altijd de boventoon zal voeren in mij als mens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen onttrekken van mijn ware aard en mij beter wil voordoen doen dan ik werkelijk ben binnen mijn gedachten en innerlijke conversaties, die mij leiden tot manipulatie van mijn omgeving in de hoop dat het positieve zal zegevieren, zonder iets te daadwerkelijk te veranderen aan mijn ware aard.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg eerder mijn handelen vanuit ego bloot te leggen om zo minder consequenties onnodig te hoeven doorlopen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat wanneer ik relaties met anderen aanga ook zij relaties met mij aangaan en dat kan leiden tot en web van relatieverbindingen die ik niet meer kan overzien en waar ik dus ook geen zelfverantwoordelijkheid voor neem

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen voordat het te laat is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat nee zeggen of stoppen niet perse iets negatiefs hoeft te zijn en juist kan zorgen voor duidelijkheid waar een ieder mee gediend is om te handelen in het belang van een ieder.

Dag 125 van 2555; genaaid door het systeem voelen

Het is al weer een paar weken terug dat wij te horen kregen dat wij een code 2 achter onze naam bij de BKR hadden. Wat zoveel betekent als de algeheel geldende financiële moraliteit geschonden te hebben. Nu heb ik deze moraliteit niet geschonden en is deze code 2 door een geautomatiseerd systeem van de ABN-AMRO achter onze naam geplakt en heeft niemand zich bij de ABN-AMRO zich toentertijd afgevraagd of dit wel juist was. Inmiddels 5 jaar verder nadat wij dachten een rekening bij de ABN-AMRO te hebben afgesloten komen wij erachter dat wij wel afgesloten waren van telebankieren, het enige bankieren dat wij deden in Italië, maar dat onze rekening pas in 2009 is afgesloten op eigen gelegenheid van de ABN-AMRO. Waren wij nooit om een hypotheek in het financiële systeem terecht gekomen dan hadden wij waarschijnlijk nooit geweten van deze BKR melding.

Met een code 2 kun je nog zoveel verdienen en nog zoveel eigen geld inleggen, wanneer je een hypotheek aanvraagt wordt je als lepra patient gemeden en wil het bankwezen geen contact meer met je onderhouden. De Hypotheker was niet eens meer instaat om ‘hallo’ te zeggen en andere instantie werden zenuwachtig. De Rabobank stelde voor om het programma ‘Radar’ in te schakelen en de ING vond dat we een zaak moesten aanspannen. Allemaal leuk en aardig maar allen weten ze dat wanneer ik het probleem met hen had gehad zij net zo stug zouden zijn geweest in het informatie verstrekken. Dus waar ik dacht eenvoudigweg een hypotheekje op te nemen kwam ik in een nachtmerrie terecht. Maar goed met 2 afwijzingen van geldschieters kunnen wij de koop ontbinden en niet nog meer schade oplopen door vast te zitten aan de betaling van de 10% over het aankoopbedrag van het huis.

Vandaag heb ik dan maar een rondje financiële instellingen gedaan om te zien of er nog wat zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid te vinden was die mij weer een stapje verder kan helpen. Ik viel her en der van de ene verbazing in de andere.

Eerst ging ik naar de ABN-AMRO met de boodschap dat zij mij konden helpen een hypotheek bij een andere instantie aan te vragen door bewijs te printen dat wij onze rekening 5 jaar geleden bij hen hebben stopgezet en dat er geen vuiltje aan de lucht is op dit moment en alle openstaande bedragen (lees: niet gebounced bedrag dat is opgelopen met woekerrente en vermeerdert met incasso kosten van hun eigen incasso bureau) zijn betaald. De mevrouw die ik sprak beweerde dat de dossiers bij de ABN-AMRO niet zo ver terug gingen, maar toen ik haar zei dat alles 10 jaar bewaard wordt en er dus geen probleem is, voegde zei er aan toe dat ze een beetje beter zou zoeken. Uiteindelijk printte zij mij een afschrift uit 2009 uit waarop stond dat de rekening was afgesloten, wat hoogst merkwaardig is. Een rekeningafschrift waarop activiteit bleek te zijn maar dat was de alsmaar oplopende rente die wij niet konden zien aangezien afschriften niet werden opgestuurd en via internet er geen toegang meer was. In 2007 hebben wij de rekening opgedoekt, zijn afgesloten van telebankieren er is een automatische betaling niet gebounced wat dus wel klopt omdat ze de rekening niet hebben afgesloten. Daarnaast hebben ze in 2008 hun incasso bureau ingeschakeld, het bedrag is vervolgens afgeboekt door de ABN-AMRO, maar het incasso bureau heeft het dossier als nog niet afgehandeld behandeld en ons getraceerd toen wij in Nederland ons inschreven bij een nieuwe gemeente. De mevrouw bij de ABN-AMRO zei mij dat zij mij niet verder dan zo kon helpen en dat het incasso bureau dat wel kon. Dit was voor mij het sein dat zij mij met een kluitje in het riet ging sturen. Het incasso bureau was wel medewerkzaam geweest en had uitgelegd wat de bank waarschijnlijk zou doen of zeggen en dat de bank naar alle waarschijnlijkheid niet medewerkzaam zou zijn. De reden hiervoor is dat de ABN-AMRO alle bewijsstukken in handen heeft die aangeven dat er geblunderd is en aangezien de juridische vorm van de ABN-AMRO anders is dan de andere banken, is zij niet verplicht om inzage in het dossier te geven aan haar klanten. Dus daar stopt een eventuele zaak die ik zou hebben tegen deze bank/crimineel.

Mijn volgende bezoek was de Hypotheker, al meer dan een maand geleden hadden zij laten weten dat Obvion niet met ons in zee wilde gaan en zij ook de relatie met ons wilden verbreken. Rekeningen werden wel doorgestuurd, maar de schriftelijke afwijzing voor een hypotheek daar werd gemakshalve maar niet meer aan gedacht. Er is door veel mensen veel gezegd en ik had besloten dat ik nu wel eens wat op papier wilde zien van al deze boute uitspraken. Ik kreeg een nogal wat knullige uitdraai van het dossier op blanco briefpapier, maar het is een begin. Dat de Hypotheker ook in gebreken is geweest mag duidelijk zijn. Als na een paar weken stukken overleggen en hypotheek uitzoeken de medewerker niet als eerste een BKR check doet en de klant plus zichzelf in de waan laat dat alles okay is, dan is dat ronduit naïef. Wij hadden binnen een week kunnen weten dat wij een melding bij het BKR hadden, want zoiets wordt gemakshalve door het BKR niet gemeld aan een prive persoon en dat hoeven ze ook niet te vermelden. Met 1 druk op de knop sta je op de zwartlijst, maar met 1 druk op de knop ben je er niet vanaf, sterker nog bijna niemand komt er vanaf of de melding nu terecht is of niet.

Van de Hypotheker ben ik naar de ING gegaan waar ik momenteel bankier. Bij mijn eigen bank kon ik de registratie bij het BKR opvragen tegen betaling. Ja je moet betalen om te zien wie jou het leven zuur heeft gemaakt en welke code gebruikt is. Hier raadde men mij aan om een zaak aan te spannen tegen de ABN-AMRO, waarop ik vroeg hoe zij de slagingskansen zagen wanneer ik als prive persoon een bank voor het gerecht sleep, waarbij alle bewijsmaterialen bij deze bank liggen. Het werd even stil en ik werd gevraagd te betalen voor de aanvraag bij het BKR bij de kas. Hier werd mij medegedeeld dat ik het bedrag van €4,95 alleen contant kon betalen. Is dit omdat ik een wan betaler ben en de bank harde valuta wil zien? Regelgeving zei de mevrouw die mij €5,- liet pinnen om vervolgens te betalen. Je vraagt je af of dit soort nutteloze handelingen in het leven zijn geroepen om werk te creëren of klantje om de tuin te leiden?

Na de ING had ik nog een laatste missie, de Rabobank, die had geopperd dat zij wel met ons wilde spreken ondanks de code 2. Nu denk ik dat er bij het noemen van de code 2 even ruis op de lijn zat en men niet helemaal had begrepen dat zij met een lepra patient van doen hadden. Enfin men had mij gevraagd stukken bij elkaar te zoeken alvorens het hypotheek gesprek in te gaan en dat had ik gedaan. Er moesten ook originelen meegestuurd worden waarbij ik binnen en buiten op de envelop melding had gedaan van het aanwezig zijn van originele stukken. Ook had ik bij afgifte bij de balie gezegd dat ik alle stukken weer terug wilde na het gesprek. Geen probleem mevrouw. Het gesprek vond natuurlijk nooit plaats toen de Rabobank begreep wat ze niet verstaan hadden, EEN CODE 2 KLANT en vanwege immoreel hypotheekverstrekgedrag van de Rabobank in het verleden zijn zij op de vingers getikt en voeren nu een beleid uit dat gebaseerd is op angst voor represailles. Dit is de bank die ons vanwege een morositeit kwestie van onze kant (achterstand in betaling), die niet gebaseerd is op de werkelijkheid, besluit om geen hypotheek gesprek aan te gaan. Dus daar stond ik klaar om mijn stukken in ontvangst te nemen, maar die waren er niet. De stukken zouden op het hoofd kantoor zijn en na veel heen en weer bellen bleek dat het hoofdkantoor gemakshalve de stukken had vernietigt. Ik heb de meneer die mij te woord stond gezegd dat ik op de bank in hun ontvangsthal ging zitten en wachten totdat hij de kopieën van 1 origineel uitgeprint had, die ik nodig had om te ontbinden en zo ging ik naar huis met 1 kopie van de 7 stukken die ik had aangeleverd. Het is allemaal wel te begrijpen natuurlijk, stukken van een lepra patient wil je niet binnen je gelederen houden dus delete exit.

Tja en dat is ook het gevoel dat overblijft, delete exit, ik heb een smet op mijn naam door, niet gepleegd immoreel gedrag jegens het bankwezen/geldsysteem. Aangezien het geldsysteem nooit op de blaren zit, zie al de bail outs, zal er toch iemand voor de fouten die zij maken moeten opdraaien en dat ben ik in dit geval. Ik ben het lot uit de loterij die onbeperkt gebullied mag worden voor een daad die niet gepleegd is. Wat ons valt te verwijten is dat wij nooit hebben achterhaald welke automatische afschrijving er nog is afgegaan van onze, in onze veronderstelling afgesloten rekening, maar ook hiervan ligt de bewijslast in het dossier van de ABN-AMRO. Papieren boekhouding hebben wij niet, doordat wij in het buitenland bankierden met de ABN-AMRO.

Zodra we meer weten na het schriftelijk bericht van de BKR, over in hoeverre wij genaaid zijn door het geldsysteem, gaan we bekijken of een huurkoop overeenkomst mogelijk is voor de aanschaf van het huis dat wij op het oog hebben. Op die manier houden wij de banken als actieve partij buiten de deal, totdat de BKR wind is overgewaaid en wij genezen zijn van lepra. Iets wat in de echte wereld niet gebeurd, genezen van lepra met behoud van alle ledematen, wat maar weer aangeeft dat wanneer je financiën met banken aangaat je in een virtuele bubbel binnenstapt waar niet jij de regels bepaald maar waar jij de regels accepteert en toestaat. Daar zit hem de kruks en daar zit de kracht van de klant van de bank.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van genaaid voelen door het systeem toe te laten en mij niet te realiseren dat het een gevoel is dat een angst verbloemd, de angst om te overleven en het niet te maken binnen het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het systeem, wetende uit ervaring dat het terug bijt en daardoor angst te hebben voor het mij terugtrekken uit het systeem als reactie op de angst voor het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik als reactie vanuit angst voor het systeem mij terug wil trekken uit dat systeem en de schade dan helemaal niet meer is te overzien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op te geven en niet meer te willen vechten voor mijn positie in het systeem en mijzelf als slachtoffer van het systeem weg te zetten als de weg van de minste weerstand.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer het systeem onredelijk tegen mij is, ik nog steeds een deel ben van het systeem, door mijn acceptatie en het toestaan van dit systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om net als het systeem met mij doet, het te willen deleten/negeren, zodat ik verder kan met het leven dat ik voor ogen heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos op het systeem te zijn maar dit niet te voelen als boosheid maar als niets/afgestompt en mij niet te realiseren dat dit een overlevingsmechanisme/afweermechanisme is om niets te hoeven doen en zo ook niet mijn overlevingsangst aan te wakkeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verdrietig over de positie waar ik mij in bevindt te zijn en mij niet te realiseren dat ik dit zelf onderdruk uit angst om te moeten toegeven dat wanneer ik verdrietig ben over iets dat ik graag had willen hebben en wat ik dus nu niet krijg ik het kleine kind in mij wakker maak dat willens en wetens als een verwent nest dat wil hebben wat het denkt dat het toekomt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen leven/in de praktijk brengen, dat ik vind dat dit huis en dit geluk mij toekomt en mij niet te realiseren dat het al in mij is als een gedachte en ik het dus accepteer en toesta in mij wat niet afwijkt van het leven/uitvoeren van deze gedachte/opinie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem de schuld te geven van de emoties/gevoelens die in mij leven door met het systeem in aanraking te komen en mij niet te realiseren dat mijn relatie met het systeem 1 van angst is en dus niet voortvloeit vanuit  zelfoprechtheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gelimiteerd te voelen door het systeem, terwijl ik het systeem ben en dus mijzelf limiteer door financiën met angst tegemoet te treden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn relatie met geld/financieen verder bloot te leggen/onderzoeken in de komende jaren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet als slachtoffer van het systeem op te stellen maar als co-schepper en mij ook navenant op te stellen door de zelfverantwoordelijkheid in zelfoprechtheid te nemen die nodig is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet door mijzelf in een hoekje te laten wegdrukken vanuit angst voor het systeem, maar te zien/realiseren/begrijpen wat er aan de hand is/wat er in het hier en nu gebeurd en wat er in alle redelijkheid aan gedaan kan worden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien /realiseren/begrijpen dat wanneer mijn overlevingsangsten het overnemen ik niet meer de regie over mijn eigen leven neem en mijzelf tot een slaaf van het systeem maak en dus ten allen tijde moet zien/realiseren/begrijpen dat ik deze angst gebruik om mijzelf te zien als een lost case en daardoor te willen opgeven en mijn kop in het zand te willen steken totdat de dingen overwaaien en miraculeus op hun pootjes terechtkomen.

Dag 115 van 2555; consequenties doorlopen door gemaakte keuzes en wie ben ik in die keuze

Dag 115 van 2555; consequenties doorlopen door gemaakte keuzes en wie ben ik in die keuze  Het is weer zover, opnieuw zijn de gevolgen van de schade die aangericht is in het verleden gemanifesteerd in het heden en moet ik (wij) er iets mee. Waar wij van de zomer geconfronteerd werden met een schade claim van de ABN-AMRO via een deurwaarder, had dit akkefietje een langer staartje dan wij dachten of hoopten. Wij sloten 5 jaar geleden een Nederlandse rekening af terwijl wij in het buitenland woonden, een rekening waar geen rood stand op was. Ons internet bankieren werd afgesloten en wij namen aan dat het afsluiten van de rekening was voltooid. Echter na het remigreren naar Nederland klopte er een deurwaarder aan die ons wist te vertellen dat wij rood stonden op onze ABN rekening sinds 5 jaar. Wij waren zeer verrast en stom verbaasd dat een rekening die wordt afgesloten en niet rood staat nog steeds de mogelijkheid heeft om transacties mee te doen. Naar alle waarschijnlijkheid maar dat is gissen, heeft er nog een automatische betaling plaatsgevonden die niet ge-bounced is maar van een rekening betaald is die op dat moment al niet meer had moeten bestaan. Een fout van de bank dus, maar wetende dat een zaak aanspannen duur is en het niet makkelijk is om van een  corporate bank rechtelijk te winnen, hebben wij netjes betaald om het geheel te kunnen afsluiten.

Ware het niet dat wij op dit moment een kleine hypotheek aan het aanvragen zijn om een huis te kunnen kopen. Wij dienden via onze adviseur een offerte aanvraag in bij de Rabobank, die ons kon vertellen dat zij niet met ons in zee wilden omdat wij bij de BKR een meldingscode achter onze naam hebben die zoveel betekent als spoorloos te zijn geweest/onderduiken. Dit schijnt 1 van de slechtste codes te zijn die je kunt krijgen en niet alleen bij de Rabobank gingen alle alarmbellen aan, geen enkele bank is bereidt ons een hypotheek te verstrekken. Op aanraden van onze adviseur zijn wij gaan praten op het kantoor van de ABN-AMRO, ten eerste om te snappen wat er nu gebeurd is, aangezien wij geen inzage in het dossier hebben gehad en ons niets is gemeld over deze zwaar criminele code. De man die ons hielp kon ons vertellen dat de bank brieven had gestuurd naar ons om ons te sommeren het openstaande bedrag te betalen en dat was genoeg bewijs en voldoende actie van hun kant uit om te kunnen stellen dat wij onze verantwoordelijkheid ontdoken door niet op het verzoek in te gaan. Dat deze brieven ons nooit hebben bereikt en dat de bank de rekening niet correct heeft afgesloten doet er niet toe. Dus 5 jaar geleden is er een eerste criminele melding bij het BKR gedaan en dat heeft men elk jaar herhaald, zodat wij nu tot en met 2014 de consequenties mogen lopen van het onzorgvuldig handelen van de bank, omdat wij toentertijd niet hebben geïnformeerd of de rekening daadwerkelijk was afgesloten.

Ook op verzoek van onze adviseur hebben wij de ABN AMRO gevraagd of zij, wetende van de situatie, ons een hypotheek wilden verstrekken. Een kleine hypotheek met inbreng van een ton eigen geld, het garant staan van familie en een huis als onderpand dat bijna het dubbele is van de aangevraagde hypotheek. Het antwoord van de bank is nee, er werd niet eens gevraagd hoe hoog ons inkomen is en wat de aankoopwaarde/taxatiewaarde van het huis is. De criminele spoorloos code bij het BKR kleurt het antwoord, terwijl de bank niet zijn verantwoordelijkheid neemt voor het maken van een misser en het onterecht aanmelden van burgers op de BKR lijst waar je wel op kan maar nooit meer af. Zo kwamen we er ook achter via de bank dat er bij het BKR ook nog een pending lening staat die ooit tijdens onze oude hypotheek was verstrekt en afgelost met de verkoop van het huis, maar nooit door de bank is aangemerkt als afbetaald. Dit is dus de manier waarop banken met mensen omgaan, lukraak mensen op een zwart lijst zetten en dan als men verhaal komt halen de handen in de luchtsteken en geen verantwoordelijkheid willen nemen.

Het huis wat we op het oog hadden wordt dus niet van ons, tenzij wij zeer creatief kunst en vliegwerk toepassen, maar dat is zonder garanties. Ik moest wel even denken aan een quote die ik plaatste op FB van Bernard Poolman over keuze vrijheid, dat die vrijheid alleen maar betekent wie jij bent/verkiest te zijn in het moment dat de keuze zich aandient. Wat betekent dat je eigenlijk nooit kiest uit de geboden/gecreëerde  keuzes, er is er altijd maar 1 die je pad is, de anderen zijn afleiding. Er is er maar 1 optie die gevolgd gaat worden en wie ben ik in die keuze. Dat bepaald de uitkomst van het pad dat ik loop. Wij hadden de keuze tussen huren en kopen, kopen was met een stuk eigen vermogen de goedkoopste optie, dus kozen wij voor koop. Wie was ik in het moment van die keuze?

Wie was ik in het moment dat ik besloot om te kopen? Ik was diegene die vond dat het haar toekwam om een eigen huis te hebben na al de ellende die we hadden doorgemaakt. Ik was het die een huis van zichzelf voor haarzelf wilde en geen genoegen wilde nemen met een huurhuis. Ik was diegene die de huursituatie snel wilde omzetten naar koop om zo minder geld kwijt te zijn en tegelijkertijd om dat te krijgen wat ik wilde, om dat te krijgen wat ik vond dat mij toekwam. In het moment dat ik besloot te kopen was ik hebzucht en nu kom ik mijzelf tegen met alle gevolgen van deze hebzucht. Kopen was dus niet de optie, niet het pad dat gewandeld moest worden, dat zou de conclusie kunnen zijn. In het moment van het overwegen van het huren van een huis was ik machteloos en voelde ik mij minderwaardig en als gefaald in het leven. Je zou haast kunnen zeggen dat het een polariteit is waarbij kopen staat voor krachtig en in staat zijn om te staan en een stem te hebben. En waarbij huren staat voor machteloosheid, minderwaardig, mislukkeling. Kan ik kopen dan voel ik mij meer, moet ik of besluit ik te huren dan voel ik mij minder.

Dus hebzucht bepaald de uitkomst van het pad dat ik moet lopen. De motivator van hebzucht is eigen belang, egoïsme. Waarbij wij nu tegen het eigen belang van de bank aanstoten, te maken hebben met het eigen belang van de verkopende partij en ons bevinden in een wespennest van hebzucht aangestuurd door eigen belang van alle partijen. Wanneer je hebzucht bent in je start punt dan zul je ook hebzucht oogsten en ja dat heb ik gedaan, ik bevind mij nu in een soort van hebzucht bubbel. Het is niet makkelijk om hier een uitkomst van te maken die in het belang van een ieder is, de consequenties zullen eerst gelopen moeten worden.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat een koophuis mij toe komt als een goedmakertje voor de ellende die ik heb gehad de afgelopen jaren, terwijl ik mij niet realiseer dat die ellende door mijzelf gecreëerd was in mijn verleden.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een huis als bezit te zien, iets totaal en alleen van mij waar ik mee kan doen wat ik wil, zonder iemand verantwoording af te hoeven leggen en mij niet te realiseren dat bezit, het bezitten van emoties en gevoelens omtrent het t e bezitten object betekent en daardoor iets is dat in het hoofd/mind zich afspeelt en niet duidelijk en inzichtelijk is voor een ieder in mijn fysieke realiteit. Het is een wereld die ik creëer los van mijn fysieke realiteit en zodoende iedereen buitensluit om te genieten van dat wat alleen van mij is en alleen als zodanig bestaat voor mij.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te goed te achten voor het huren van een huis als een projectie uit mijn recente verleden waar ik moest huren omdat ik geen geld had om betere woonruimte te bemachtigen en mij daardoor machteloos en minderwaardig te voelen.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te streven naar een huis dat ik wil, vanuit een punt van hebzucht en eigen belang.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit kinderlijke perceptie te willen en mij niet te realiseren dat willen hebzucht is en nooit zonder consequenties komt.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn woonsituatie uit te spelen in een polariteit en mij niet te realiseren dat wonen een basisbehoefte is los van emoties en gevoelens spelletjes.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huren als minderwaardig en als falen te bestempelen en mij niet te realiseren dat ik het persoonlijk neem en niet zie/begrijp/realiseer dat huren een dak boven mijn hoofd betekent los van een gevoelswereld die zich alleen maar afspeelt in mijn hoofd/mind.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kopen als het krachtig staan in het leven als een stem te bestempelen en mij niet te realiseren dat ik het persoonlijk neem en niet zie/begrijp/realiseer dat kopen een dak boven mijn hoofd betekent los van een gevoelswereld die zich alleen maar afspeelt in mijn hoofd/mind.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden huren en kopen te misbruiken en te gebruiken als een kapstok voor mijn innerlijke wereld en zo deze innerlijke wereld een bestaansrecht te geven door meer waarde te hechten aan de gevoelens en emoties uit mijn innerlijke wereld.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de consequenties die mijn hebzucht heeft opgeleverd en niet mijn buiten wereld wil facen uit angst om gezichtsverlies te lijden.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord gezichtsverlies te definiëren als de ander niet willen schaden of verdrietig te maken om zo niet te hoeven waarnemen/ervaren wat het betekent om hebzucht te zijn en te leven.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om paniek te voelen om de mensen in dit verhaal te woord te staan en te moeten toegeven dat mijn handelen vergaande consequenties voor hen en mij heeft die ik niet meer kan veranderen maar simpelweg moet lopen in het hier en nu op de cadans van mijn adem.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever in een mind roes te verkeren dan de werkelijkheid van een ketting reactie te hebben veroorzaakt in mijn leven, ons leven en het leven van alle betrokkenen, onder ogen te zien.

ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vlees geworden hebzucht te zijn en het moeilijk te vinden om dit los te laten en een nieuw evenwicht te vinden dat gebaseerd is op eenheid en gelijkheid in elke adem en elk moment in en als het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij elke beslissing die ik maak het grotere geheel in de gaten hou en werk vanuit het principe van “in het belang van een ieder”.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de woorden huur en koop niet meer op te laden met positieve en negatieve energie om zo als een energie vamp de woorden totaal te verkrachten en niet meer te zien dat beiden in essentie gaan over een dak boven je hoofd en slechts juridisch van elkaar verschillen zonder tussenkomst van emoties en gevoelens.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in geen geval te kiezen om hebzucht te zijn terwijl ik niet de consequenties kan overzien en niet snap in het moment hoe ik mijzelf als zodanig gemanifesteerd heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn eigenwaarde niet af te laten hangen van woorden die ik oplaad met positieve en negatieve ladingen, maar mijzelf durf te vertrouwen  en zo stabiel in het moment te zijn en niet te reageren op woorden zoals huur en koop.