Dag 355 van 2555: wil ik een eenheidsworst zijn?

DIP Lite cursusVanaf het moment dat het mij duidelijk werd dat de ‘dress code’ binnen mijn bedrijf in ‘corporate’ stijl moest zijn, wat voor mannen als vrouwen inhoudt witte blouse en zwarte broek/rok en colbert, voelde ik frictie in mijzelf. Ik stond achter deze beslissing op een begripsniveau, maar mijn gevoelens, emoties en opinies stonden daar haaks op omdat deze gebaseerd waren op herinnering en wie ik ooit had bedacht dat ik was. Ik ging eens rondkijken wat voor kleding ik binnen deze ‘dress code’ zou kunnen maken/aanschaffen. Ik maakte een witte blouse en een zwarte broek en dacht: wat saai. Vervolgens dacht ik: waarom niet een zwarte of witte blouse met een werkje. Dus ik maakte een zwarte blouse met witte stipjes en een witte blouse met een zwarte print. Het model leek niet op een blouse maar meer op een trui. Toen dacht ik hoezo witte blouse, waarom niet een zwarte blouse? Dus maakte ik een zwarte blouse met een boordje in plaats van een kraag. Ik was erg druk met het opzetten van mijn bedrijf en schonk geen aandacht/wilde geen aandacht schenken aan mijn tegendraadse gedrag. De afspraak was zwart/wit ‘corporate look’, hoe moeilijk kon dat zijn, nou moeilijker dan ik dacht.

Rationeel stond ik achter de keuze, maar emotioneel op een dieper niveau was ik bang mijn identiteit te verliezen. Ik deed er alles aan om binnen het zwart/wit toch nog anders te zijn, zodat ik kon zeggen: kijk dat ben ik. Het moment dat ik door had wat er gaande was, moest ik even om mijzelf lachen, om vervolgens de afspraak met mijzelf te maken dat ik niet langer zou geloven dat door kleding mijn zijn zou veranderen. Wie ik ben draag ik uit in mijn handelen, welk kleur jasje daar ook omheen zit. Daarnaast heb ik met mijzelf afgesproken dat ik best wat mag experimenteren met deze nieuwe kledingstijl als dat maar niet vanuit een startpunt van angst voor verlies van mijn identiteit gebeurt.

Wat naast de angst voor het verlies van mijn identiteit ook nog meespeelde waren opinies over mensen die zwart of wit of zwart/witte kleding dragen. Ik had dus emotionele ladingen gekoppeld aan de kleuren zwart en wit. Ik vond dat mensen die altijd maar zwart dragen saaie mensen zijn of mensen die zichzelf probeerden te verbergen of mensen die dunner wilden lijken. Witte kleding vond ik meer voor onpraktische mensen, zoals ik wel mensen kende die kinderen op zondag in het wit lieten rondlopen en dan boos waren dat ze vies werden. Met andere woorden ik had niet alleen te doen met een keuze voor zwart/witte kleding, nee, ik leegde een hele emmer aan emoties en opinies over mijzelf heen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om identiteit en kleding keuze aan elkaar te koppelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waarin ik dat ben dat mijn kleding uitstraalt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een beeld van wie ik ben heb opgebouwd door zaken buiten mijzelf. Ik stop het mij naar buiten richten om te begrijpen wie ik ben, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijzelf te zien wie ik ben en alles buiten mijzelf terug te nemen naar mijzelf om zo te zien wie ik ben in relatie tot mijn buitenwereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mijn identiteit verlies wanneer ik in een ‘corporate uniform’ rondloop.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om mijzelf te verliezen door uniforme kleding, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit soort kleding als eenheidsworst bestempel en zo niet meer opval/besta/leef binnen de grijze massa. Ik stop de angst om mijzelf te verliezen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te begrijpen/realiseren dat ik mijzelf niet kan verliezen, maar hooguit het gevoel kan manifesteren van mijzelf kwijt te zijn door buiten mijzelf naar mij te zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer leef wanneer ik opga in de massa.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat ik ophoud te bestaan als ik opga in de grijze massa, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een drang heb om anders te zijn door een diep geloof binnenin mij dat zegt dat ik anders niet meer ben/niet meer besta. Ik stop de angst om op te gaan in de grijze massa, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anonimiteit en grijze massa niet te vrezen, maar te begrijpen/zien/realiseren dat de grijze massa de groep mensen is die samen meer kracht heeft dan het enkele individu, dus de keuze is om alleen te gaan of de krachten te bundelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in mijn onafhankelijkheid en anders zijn als een sterk punt dat leiderschap aangeeft.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van sterk zijn te koppelen aan alleen staan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen kan staan in een groep om toch samen sterk te zijn door allen zelfleiders te zijn en het zelfde doel na te streven. Ik stop deze koppeling, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat veel sterke mensen die zelfleiders zijn een ultiem bolwerk kunnen vormen dat sterker is dan de kracht van één.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om speciaal-zijn te koppelen aan wie ik ben en hoe ik mij kleed, om zo te oordelen of ik voldoe aan het plaatje dat ik van mijzelf heb.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van speciaal-zijn en buitenkant-identiteit te laten bepalen wie ik ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet weet wie ik ben en daarom zoek naar de juiste jasjes en blouses om een aha moment te krijgen waarop ik mag zien wie ik ben. Ik stop met geen verantwoordelijkheid nemen voor wie ik ben, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn verantwoordelijkheid niet te ontlopen als het aankomt op het bepalen en vormen van wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kleur zwart met saaiheid te koppelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het koppelen van de kleur zwart aan saaiheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alles behalve saai gevonden wil worden, omdat dit gelijk staat in mijn geest aan er niet zijn/bestaan/leven. Ik stop deze koppeling en breng het woord zwart terug naar zijn definitie, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zwart te zien als een kleur en bijvoeglijk naamwoord vrij van welke herinnering en opinie di eik gedurende mijn leven heb opgedaan of gevormd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kleur zwart met onzeker zijn te koppelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het koppelen van de kleur zwart aan onzekerheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet onzeker voel of wil voelen en dus niet geassocieerd wil worden met de kleur zwart. Ik stop deze koppeling die mij doet strijden in plaats van leven, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om onzekerheid wanneer ik het ervaar, dit te begrijpen en te zien in mijzelf waar het vandaan komt, zonder te denken dat ik in het zwart gekleed moet gaan als het teken van de dood, de dood van mijn identiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kleur wit met onpraktisch te koppelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het koppelen van de kleur wit aan het woord/de beleving van onpraktisch, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als praktisch wil ervaren en dus door de kleur wit niet geassocieerd wil worden met het tegenovergestelde van wat ik denk te zijn. Ik stop de koppeling, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer kleur te laten bepalen wie ik wel of niet ben, ik zal kleur moeten bekennen als het gaat om wie ik nu daadwerkelijk ben zonder zaken van buitenaf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met mijzelf de strijd aan te gaan om het behoud van mijn identiteit.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het strijden met mijzelf om mijn identiteit te behouden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik doo rstrijd verdeeldheid zaai binnen mijzelf en zo afscheiden van mijzelf in de hand werk. Ik stop de strijd en het afscheiden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om heel en gelijk aan mijzelf te zijn.

Advertenties

Dag 20 van 2555 dagen; vastklampen aan relaties ook al zijn ze over de datum

Dag 20 van 2555 dagen; vastklampen aan realties ook al zijn ze over de datum Recent nam ik deel aan een gesprek over relaties en waarom relaties meestal eindigen. We namen ons voor om eens in zelf oprechtheid te kijken naar onze eigen relaties die niet goed waren afgelopen om door Zelf vergeving inzicht te krijgen in het waarom, van zoiets geaccepteerds, als het opbreken van een relatie.

Ik moest meteen denken aan mijn lange afstandsrelatie die ik rond mijn 23/24e had met een Filipijnse jongen, die in de Verenigde Staten woonde. Wij ontmoeten elkaar in Nederland door gemeenschappelijke vrienden en hebben zijn hele verblijf in Nederland samen doorgebracht. Vanuit dit samenzijn ontstond er een lange afstandsrelatie waarbij hij zo af en toe naar Nederland kwam. Halverwege deze relatie vond ik op onplezierige wijze uit dat hij nog een andere vriendin in de Verenigde Staten had, die mij midden in de nacht opbelde en dan uitschold of niets zei. Inmiddels was ik geworteld in deze lange afstandsrelatie en was ik niet van plan deze op te geven en bleef zodoende mijn vriend zien die zich uit deze situatie probeerde te lullen. Hij had van alles kunnen zeggen, ik had het met graagte voor zoete koek aangenomen zolang wij maar bij elkaar konden zijn als stel.

Uiteindelijk trok hij dit dubbelleven niet meer en brak de relatie met mij op, omdat hij bij de andere vrouw in woonde. Ik ben er nooit achter gekomen of haar kinderen ook zijn kinderen waren, maar ik denk het niet. Zijn zussen en broer hadden mij opgenomen in hun familie als “de vriendin van” en dit had waarschijnlijk niet gebeurd geweest als er kinderen in het spel waren geweest, maar dat blijft speculatie.

Toen mijn toenmalige vriend het uitmaakte stortte mijn wereld in elkaar. Ik heb 3 dagen in bed liggen huilen en ik had erg met mijzelf te doen. Het rare was dat ik doodsbenauwd was om mijn leven weer op te pakken en de buitenwereld onder ogen te moeten komen als vrouw zonder relatie die gedumpt is. Dat kon ik niet aan. Ik bleef vastklampen aan de relatie en aan het beeld om een vrouw te zijn die door een ander geliefd werd, zodat ik totaal voldeed aan het meest ideale plaatje in mijn hoofd. Dit plaatje wat zich gevormd had door de jaren heen door beelden en ervaringen door mijn participatie in de samenleving.

Het moment dat ik ervan overtuigt was dat het beeld/plaatje van mij naar de buitenwereld weer gezuiverd was, durfde ik de wereld weer aan. Ik was eigenlijk in relatie geweest met niets of niemand dan een plaatje van hoe het zou moeten zijn en ik gebruikte de mensen om mij heen als pionnen/figuranten om mijn verlangen naar dit ideaalbeeld te verwezenlijken. Ik klampte mijzelf vast aan een plaatje dat ik relatie noemde, wat mij een identiteit verschafte en het gevoel gaf iemand te zijn. Ik nam maar vergat mijzelf onvoorwaardelijk te geven, geen wonder dat zoiets niet goed afloopt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te misbruiken onder de noemer van een relatie om zo mijn behoeften te vervullen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wat HIER was en alleen te willen leven in de mind versie van mijn relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn toenmalige partner te claimen en niet te willen afstaan uit angst om mijn ideaal beeld niet te hoeven los laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn identiteit te bouwen om een ideaal beeld van een relatie die in werkelijkheid geen relatie was maar overspel waar ik in toestemde om de relatie te behouden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om back chat te hebben over de andere vrouw om zo mijn gevoel diep van binnen, dat ik niet in het beste belang van een ieder bezig was, te verdoezelen en te onderdrukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als startpunt en middelpunt van de relatie te plaatsen waardoor er geen ruimte was om mijzelf te delen met de ander die er alleen was als decoratie, terwijl ik mij niet realiseerde dat hij de reden was dat ik een relatie had en dat toen het plaatje van een ideale relatie zonder hem, ik verder moest en bleef zitten met de energie in de vorm van emoties en gevoelens en zodoende de relatie wegglipte tussen mijn vingers.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te rouwen om een relatie die gebaseerd was op mind energie en mij niet te realiseren dat ik rouwde om een persoonlijkheid van mij die geen bestaansrecht meer had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo doelgericht op mijn verlangen af te gaan om een relatie te hebben die kon stroken met mijn ideaalbeeld, dat ik ijskoud en berekend elke stap nam om zo dichter bij mijn doel te komen en eenmaal daar het te behouden wat er ook zou gebeuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen in mijn wereld niet als levende wezens te zien maar als figuranten om mijn verlangen beloont te zien worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontdekken dat onder het masker van aardig en warm een machine schuilt gaat die berekenend is als het gaat om verlangens en dromen te verwezenlijken en het tegenovergestelde is van diegene die ik graag wil dat ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we elkaar gebruiken als weggooi artikelen om onze verlangens te bevredigen in totale separatie van onze fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we het normaal vinden dat we elkaar gebruiken/misbruiken in relaties, om zo aan onze trekken te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we onze kinderen opleiden tot meester manipulatoren om ervoor te zorgen dat zij leren hun behoeften/verlangens altijd bevredigt te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we elkaar haten binnen realties maar elkaar niet loslaten omdat loslaten het einde van onze persoonlijkheid zou betekenen en wij liever misbruiken dan misbruikt te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar nemen normaal is en geven als naïef/afwijkend wordt  gezien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar zelf intimiteit iets engs is en geen startpunt voor het beginnen van een relatie met een ander levend wezen.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om zelf intimiteit te bewerkstelligen binnen mijn relatie om zo te mogen nemen en mijzelf te kunnen geven.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om stabiliteit in mijn relatie te bewerkstelligen zodat ik een levend voorbeeld voor anderen kan zijn als het gaat om relaties.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om elk levend wezen als een levend wezen te beschouwen en niet als pionnen/figuranten om mijn verlangens te bevredigen.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om niet langer bevestiging buiten mijzelf te zoeken om mij als een iemand te kunnen voelen.

Dag 18 van 2555; hardheid als metafoor voor wie we eigenlijk zijn

Dag 18 van 2555; hardheid als metafoor voor wie we eigenlijk zijn Kennissen kwamen langs en die had ik al een maand of 6 niet in levende lijve gezien. In die periode ben ik mijn haar weer gaan laten groeien van kaal naar een redelijke bos haar. De vrouw van het stel had mij tijdens dit samenzijn zitten observeren en bij het naar huis gaan moest ze kwijt dat ze het plezieriger vond nu ik weer haar had. Waarop ik haar vroeg waar het verschil in zat, buiten het feit dat ik kaal was en nu haar heb. En toen zei zij je bent minder hard nu, je haar verzacht dat harde. Tja, dus dat is het, wanneer je niets meer te verbergen hebt en zelfs niet onder je haar je kunt verschuilen wordt je als hard ervaren. Eigenlijk heel grappig want mijn benadering naar haar toe is niet noemenswaardig veranderd. Dus mensen ervaren een persoon anders nagelang er ander haar op zit, met anderen woorden je wordt niet beoordeeld of genomen als mens maar als persoonlijkheid en gewogen in aardig of niet aardig. Zonder haar ben ik minder aardig ondanks dezelfde woorden die ik spreek.

 

Ik begrijp heel goed dat dit niets met mij te maken heeft, deze vrouw is een aantal jaren terug door een chemokuur heen gegaan en daarbij heeft zij al haar haar verloren. Dus de eerste keer dat zij mij kaal heeft gezien is er een connectie in haar mind gemaakt met deze nare ervaring en mijn kale hoofd. Iets waar zij zich doorheen zal moeten worstelen. Ik vond het eigenlijk erg tof, juist van haar, dat zij okay was of zei te zijn met mijn kale hoofd, maar het heeft 2 jaar geduurd voordat zij zich indirect uitte en ik mij besefte dat zij elke keer dat zij mij zag mij als hard ervoer en daar niets mee heeft gekund. Zij heeft dit niet kunnen plaatsen, een plekje geven of zelfs kunnen opruimen. Naar alle waarschijnlijkheid is het door back chat (innerlijk gebabbel gelijk aan roddel) gevoed en instand gehouden.

 

Bij de eerste sprietjes haar die ik liet staan werden vele mensen om mij heen helemaal enthousiast over het feit dat ik straks weer haar zou hebben. Alsof ik zwanger was en men benieuwd was hoe de kleine er uit zou gaan zien. Alsof men in een kring om mij heen stond te wachten tot ik weer tot het menszijn terug zou keren. En met menszijn bedoel ik dan de geprogrammeerde mens die zenuwachtig wordt als het zich iets buiten het systeem om beweegt en niet kan terug vallen op zijn hersenspoeling en totaal met zichzelf geconfronteerd wordt. Ze zagen het weer hebben van haar als het terug keren van mij als het verloren schaap dat weer terug keert naar de kudde van sheeple.

 

Mijn woorden en intenties zijn niet anders met of zonder haar en ik moet zeggen dat ik mijn echte zelf kon zien toen ik kaal was en nu mijzelf met haar ervaar als een playmobile poppetje dat van haar kan veranderen wanneer ik wil. Ik zie duidelijk het verschil wat het ene kapsel met het andere maakt, maar door het haar heen kan ik nu ook mijzelf zien zoals ik ben en wie ik ben. Wel of geen haar doet er niet meer toe, maar de mensen om mij heen hebben dat proces niet meegemaakt en oordelen op uiterlijk en op de reacties die het kijken naar mij bij hen oproepen. Daar dien ik rekening mee te houden of ik dat nu terecht of onterecht vind dat doet er niet toe. Toch maakt het ook reacties in mij los hoe men mij dus echt heeft ervaren en niet heeft durven zeggen om wat voor reden dan ook.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verraden te voelen door de ander die niet in zelf oprechtheid met mij deelde wat zij vonden van mij zonder haar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als onbetrouwbaar te zien wanneer hij/zij na tijden opbiecht wat hij/zij er echt van vond.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onveilig te voelen nu ik weet dat de mensen dicht om mij heen niet zeggen wat ze werkelijk vinden en dus liegen in mijn gezicht, terwijl ik mij niet realiseer dat ik ook niet alles deel met anderen over deze anderen uit zelfbehoud. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben wat er daadwerkelijk omgaat in de ander in contact met mij wetende wat er in mij omgaat in contact met de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om erachter te komen dat ik wordt ervaren als hard zonder haar, terwijl ik een zelfbeeld heb dat zegt dat ik een warme zachte persoonlijkheid heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als niet leuk te ervaren dat anderen ook mijn echte zelf hebben gezien en het negatieve zo in mij te benadrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn hele leven lang bezig te zijn geweest om geaccepteerd gedrag te ontwikkelen om geaccepteerd te worden en te ontdekken dat ik zonder haar dus door de mand viel en deze facade niet kon ophouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander te oordelen voor hypocriet gedrag, terwijl hetzelfde mij ook te verwijten valt wanneer zij mij tegenvallen en ik dat niet met ze deel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waarin we elkaar alleen maar accepteren als we genoeg maskers hebben om mekaar om de tuin te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar uiterlijk belangrijker is dan te zijn wie je ben zonder opsmuk en verdoezel technieken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar we elkaar vrezen en zodoende maskers gebruiken om angst naar elkaar toe te verminderen en geaccepteerd te worden door de ander en door onszelf wanneer we ons presenteren als de gewenste variant van onszelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar we niet meer durven te zoeken naar onszelf uit angst om niet geaccepteerd te worden door onszelf en onszelf als de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar je succes in het systeem afhangt van, je uiterlijk en niet wie je bent op basis waarvan je handelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te leven waar je echte zelf als hard wordt ervaren en niet te zien dat het een harde wereld is die we gecreëerd hebben en waarin we leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar hard het label is voor de realiteit die we niet willen zien en die we nauwkeurig decoreren met alles wat in onze macht ligt om de werkelijkheid te verzachten en leefbaar te houden, zolang we onze roes als een staat van leven instand houden.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om niet te reageren op en mij niet bezig te houden met de oneerlijkheden van anderen maar in het reine te komen met mijn eigen oneerlijkheden en die te corrigeren in het voordeel van een ieder.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om geen bevestiging van buitenaf nodig te hebben over mijn uiterlijk, maar de zekerheid en zelf waarde binnen in mij te vinden en te behouden.