Dag 174 van 2555; opereren met de blote hand, dat wil ik ook!

equal money capitalismOp internet zag ik een afbeelding langskomen van een man die spiritueel aan het opereren was. Ik moest denken aan de periode waarin ik mij bezig hield met spiritualiteit en mijn Reiki patiënten had. Ooit had ik een foto gezien van een man die spiritueel opereerde en ooit had ik een verhaal van een kennis gehoord hoe een vriendin van haar spiritueel werd geopereerd. Het fascineerde mij enorm,ik fantaseerde hierover en ik wilde dat punt bereiken waarop ik ook met mijn blote handen iemand kon opereren en helpen.

 

Nu, met nieuwe inzichten, vind ik het echt een giller dat ik deze wens als doel in mijn leven had gemaakt. Ik begrijp het wel hoe alle puzzelstukjes op zijn plek vielen. De drang om mensen te helpen en zelfs redden zat er al vroeg in, niet vanuit een dienend perspectief, maar als de redder zelve. Ook had ik graag arts willen worden, maar dat was met HAVO en weinig exacte vakken niet mogelijk. Reiki kwam als geroepen om mijn droom van het redden van mensen op een fysieke wijze te kunnen manifesteren, maar spiritueel opereren zou natuurlijk het ultieme orgasme zijn geweest.

 

Aangezien niets is wat het lijkt, ben ik even gaan googlen om wat beeldmateriaal over dit onderwerp te vinden en om dat wat ik vermoedde bevestigt te zien. Spiritueel opereren bestaat helemaal niet, het is een hoax waar in de Filippijnen en Brazilië flink aan wordt verdiend. Hier is een video die laat zien dat spiritueel opereren thuis hoort bij de illusionist en een andere video vindt je hier waar het op een ludieke wijze wordt uitgelegd en gekoppeld wordt aan het placebo-effect.

 

Kun je nagaan ik wilde dus eigenlijk een illusionist zijn die grof geld maakt, want dat is het en het maakt dat mensen echt geloven genezen te zijn en geen verdere hulp zoeken. Er wordt op deze manier dus verdiend aan desperate zieke mensen, waar de behandelaar zich niet om bekommert. Het is geld maken en daarna wegwezen. Dat is waar het omgaat, kijken hoe wij zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld kunnen maken. We gaan niet in de schoenen van een ander staan, daar hebben wij geen tijd voor, want tijd is geld. Nee, zo iemand zou ik niet willen zijn en niet kunnen zijn.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het overbrengen van energie als iets echt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het krijgen van energie van andere behandelaars niet te kunnen waarnemen, maar dit niet als maatstaf nam om uit te werken dat energie overdracht wellicht niet mogelijk was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven dat energie overdracht mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie overdracht, als een spirituele handeling, als mijn kans te zien om een beetje arts te kunnen zijn wat ik al zoveel jaren van droomde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik niet het niveau had om voor arts te studeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een redder te willen zijn en het fysieke lichaam van de mens te willen redden, terwijl ik het lichaam op zich niet begrijp en geen volledige relatie met mijn eigen lichaam heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen redden om het redden en zodoende de aandacht te krijgen als redder, waardoor het met blote hand spiritueel opereren mij zo spectaculair lijkt dat ik dat ook wil bereiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spiritueel opereren als een doel te zien om energetisch beloond te worden en mij niet  te verdiepen in wat het nu eigenlijk is en of ik daar anderen mee zou kunnen schaden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn eigen geluk en het behalen van mijn eigen doelen ui te gaan en daarbij het belang vaneen ieder totaal in de hype van energie uit het oog te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen doen dat in de ogen van anderen bewondering oplevert en in een roes van energie mij te bevinden en bewegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een doel vanuit mijn kinderjaren, het zijn van arts, als teleurstelling weg te stoppen wanneer ik weet dat ik dat niet kan worden, maar het geen plekje geef en niet begrijp om zo op latere leeftijd als verlangen weer omhoog te komen in een andere vorm, waarbij het thema nog steeds ‘de redder’ is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de redder van een ander te willen zijn, zodat niet ikzelf maar een ander mij kan redden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het redden van anderen voorop te stellen aan het redden van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelf de illusionist te zijn die haar eigen levensvraagstukken weg goochelt om zo mij op anderen te kunnen storten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als een energie feest waar te nemen en te geloven in de meest rare fantasieën wanneer ik denk dat het mij iets oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terugkijkend op mijzelf, mij als een dom gansje te zien en niet zie dat dit een reactie van mij is op mijzelf om te vergoedelijken dat ik het allemaal niet zo wist en het belang van mijzelf voorop stelde aan dat van het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen wat niet kan en dat wat kan niet te willen en mij niet te realiseren dat mijzelf onder ogen komen en veranderen pas een uitdaging is en lef vereist en een fantasie als levensdoel is ‘couch patato’ gedrag, bewegende gedachten maar geen actie in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mij in de rol van redder zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik de nadruk op de ander leg om een quick fix te krijgen en zo mijzelf niet onder ogen hoef te komen. Dus ik stop deze afleidingsmethode, haal adem en laat het los terwijl ik uitadem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dingen die ik niet begrijp, zoals het spiritueel opereren, niet te verheven als een doel in mijn leven, omdat het beantwoord aan een verlangen dat ik al heb sinds mijn kinderjaren om de redder te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet te benadelen voor de doelen die ik eerst in mijn geest najaag die gebaseerd zijn op energie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat ‘short cuts’ om verlangens te behalen niet altijd het geheel dienen en niet in het belang van een ieder is.

Advertenties

Dag 138 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, vieze wormen

Dag 138 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, vieze wormen  Na een x aantal shows van Derren Brown (de Engelse illusionist/mentalist/hypnotiseur) te hebben gezien, is het geloof in mijn gedachten als authentiek en van mijzelf zeer plastisch ontkracht. Ik wist dat veel van mijn gedachten niet authentiek waren en tot stand kwamen door programmering in mijn jeugd en door opvoeding gedurende de rest van mijn leven door de maatschappij/samenleving. Wat maakte dat ik geloofde in deze gedachten als zijnde van mij, doordat ik deze gedachten heb aangenomen/geaccepteerd/toegestaan als zijnde van mij. Het klinkt misschien wat bizar wanneer je nog heilig gelooft in jezelf als en gelijk aan je gedachten, maar durf eens een uitstapje te maken in de wondere wereld van je geest en te ervaren hoeveel er blijft staan van je gedachten wanneer je ze ontdoet van genetische -en sociale programmering. Dit wordt een serie van blogs die de authenticiteit van mijn gedachten ontkracht aan de hand van dagelijkse gebeurtenissen.

Sinds een aantal dagen hebben onze katten last van wormen. Eerst vond ik allerlei wit/bruine korreltjes op de plekken waar ze graag liggen. Daarna tijdens het schoonmaken van de kattenbak, poepte 1 van de katten op de kattenbak, terwijl ik deze aan het schoonmaken was. Doordat het drolletje niet meteen ondergespit werd kon ik goed zien dat er 1 cm lange witte glibberige streepjes op de drolletjes zaten. De korreltjes en de wormpjes n de ontlasting waren reden genoeg om te kunnen vaststellen dat mijn katten wormen hebben. Op internet vond ik beschrijvingen van verschillende soorten wormen bij katten. De korreltjes zouden duiden op een lintworm, maar 3 katten die tegelijkertijd een lintworm hebben lijkt wat merkwaardig, terwijl de wormpjes zelf meer op een spoelworm leken. Ik besloot een kit aan te schaffen om zo een monster van de ontlasting op te sturen naar een lab dat gespecialiseerd is in parasieten bij dieren. Zodra ik weet om welke wormsoort het gaat kan ik de juiste kuur aanschaffen voor alle 3 de katten. Het advies van de ‘farm’ in Zuid-Afrika is om als mensen gelijk met de dieren een wormenkuur te doen om zo geen kruisbesmetting te laten plaatsvinden.

De korreltjes die ik her en der in huis vind die zuig ik met de kruimeldief op en die leeg ik dan direct in de pedaalemmer. Aangezien ik niet weet of deze korreltjes eitjes zijn, neem ik het zekere voor het onzekere en ruim het op. Jaren terug had ik echt gegriezeld van het idee alleen al dat er wormen in huis zouden zijn. Ik heb dus aan den lijve ondervonden dat ik met die angst effectief heb afgerekend door zelfvergeving en toegepaste correctie in mijn fysieke werkelijkheid. Toch als ik de staart van de katten optil en de wormpjes in hun anus zie zitten of op hun drolletjes, dan heb direct de gedachte ‘wormen zijn vies’, terwijl ik daar geen fysieke ervaringen bij heb van echt griezelen envies vinden. Het is een gedachte in mijn geest die daar zit omdat ik hem ooit heb toegestaan en heb geaccepteerd dat hij kon verblijven in mijn geest.

Daarnaast ging mijn geest naarstig opzoek om een schuldige aan te wijzen voor het feit dat de katten voor het eerst in 6 jaar, dus voor het eerst in hun leven, wormen hebben. De eerste gedachte die opkwam was ‘van rauw vlees krijg je wormen’ en inderdaad de katten eten zo nu en dan wat rauwe kip als ik een kipfilet ontdoe van adertjes en vet. Mijn eerste kat at alleen maar rauw hart en had nooit wormen en kreeg ook geen preventieve wormenkuur. Ook mijn huidige katten krijgen geen preventieve wormenkuur om onnodige medicatie te voorkomen. Deze gedachte is dus niet gerelateerd aan wat ik heb ervaren in de fysieke werkelijkheid en toch bestaat het in me door acceptatie en het toe te staan.

‘wormen zijn vies’

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wormen als vies te bestempelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik wormen vies vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind bang te zijn een worm uit de aarde te halen en ze dus als vies zag .

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor wormen wanneer anderen ze oppakten en ze in je nek wilde gooien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren over hoe naar het zou zijn als een worm in mijn nek zou worden gegooid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over mijzelf te verliezen wanneer een worm in mijn nek zou worden gegooid terwijl ik dat niet wilde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de toekomst te projecteren dat ik angst moet hebben wanneer een worm in mijn nek wordt gegooid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedrag van andere kinderen na te bootsen die gillend wegrenden als anderen een worm in hun nek wilden gooien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bang zijn voor wormen te accepteren en toe te staan door middel van dit gedrag van anderen te kopiëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wormen met vies te associëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren waarom ik wormen vies vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wormen vies te vinden, omdat ik dat zo heb geleerd van mijn omgeving en daar nooit kritische vragen bij heb gesteld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat de consequenties waren van het accepteren van de gedachte ‘wormen zijn vies’, waardoor ik angsten heb gekend die irreëel waren en niet voluit geleefd heb door deze angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een schuldgevoel te hebben over de beperking die ik met deze ene gedachte ‘wormen zijn vies’ mijzelf heb aangedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor wormen in mijn zwangerschap, omdat duidelijk wordt gemaakt dat bepaalde wormen voor problemen zorgen, wat resoneerde met mijn al aanwezige opinie over wormen vanuit mijn jeugd.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de authenticiteit van een gedachte eerst te checken alvorens beslissingen te maken gebaseerd op die gedachte.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ‘wormen zijn vies’ los te koppelen van emoties/gevoelens en wormen weer kan zien als wormen zonder een bijvoeglijk naamwoord dat aangeeft wat ik nog niet vergeven en gecorrigeerd heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wormen te ervaren als leven en co-bewoners van de aarde, waarbij zij een deel zijn van de cyclus hier op aarde, wat niets zegt over status van meer of minder zijn dan mij en ik hen dus als gelijke kan beschouwen en behandelen.

‘van rauw vlees krijg je wormen’

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik van rauw vlees per definitie wormen zou krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn van mijn eigen gevormde fantasie over wormen in mijn lijf door het eten van rauw vlees.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn wanneer ik een klein balletje rauw aangemaakt gehakt te eten als mijn moeder dat aanbood tijdens het koken, omdat zij elke keer zei dat ik maar 1 balletje mocht anders zou ik wormen krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeder te geloven wanneer zij beweerd dat ik van meer dan 1 balletje rauw gehakt wormen krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst van mijn moeder over te nemen zonder daar vragen over te stellen en zodoende bang te zijn over het eten van rauw vlees met als consequentie wormen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik wel 3 broodjes ossenworst van mijn moeder mocht eten en geen 2e balletje rauw gehakt, terwijl beiden hetzelfde type rauw vlees zijn, wat de inconsequentie van het niet mogen aangeeft dat ik klakkeloos accepteerde als hoger gezag boven mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd angst te hebben bij het eten van rauw vlees door de gedachte ‘van rauw vlees krijg je wormen’ steeds weer in mijn geest te horen afdraaien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om rauw vlees te mijden tijdens mijn zwangerschap uit angst voor nare dingen die zouden kunnen gebeuren zoals medici met mij deelden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer angst voor rauw vlees te ontwikkelen toen iemand die ik ken ernstig ongeneeslijk ziek werd na het eten van ongare kip van de BBQ.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen vanuit angst naar het eten van rauw vlees te kijken en het kijken met gezond verstand vanuit ervaring en onderzoek niet meer mee te laten wegen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bangte worden van een gedachte die ik ervaar als van mij maar die niet meer dan geadopteerd en geïnternaliseerd is door mij.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de authenticiteit van een gedachte eerst te checken alvorens beslissingen te maken gebaseerd op die gedachte.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de reële risico’s van  het eten van rauw vlees af te wegen tegen de behoefte/reden van het eten van rauw vlees alvorens tot het eten van rauw vlees over te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om rauw vlees als concept los te zien van geaccumuleerde gevoelens/emoties door de jaren heen en het te zien voor wat het is met reële risico’s