Dag 314 van 2555: instortende gebouwen – deel 1

leefbaar inkomen gegarandeerdDit is een onderwerp wat ik al een tijdje in de koelkast had staan en waar ik nu aan toe ben om aan te pakken. Het gaat over een angst die vrij onrealistisch lijkt, maar 1 die ik als heel realistisch beleef. Het is de angst dat gebouwen, huizen, constructies niet stevig genoeg zijn en onder mijn voeten zullen instorten. Deze angst was jaren geleden veel erger en ik dacht dat ik eigenlijk al wel een eindje op weg was en vooruitgang had geboekt, totdat wij vorig jaar als gezin remigreerden naar Nederland en een huis betrokken dat op palen gebouwd is op een vrij sompige ondergrond.

 

Naast dat de ondergrond instabiel is onder dat huis, liep er ook een doorgaande weg vlak langs en naast de weg een spoorbaan waar ook goederenverkeer overheen gaat. De eerste keren dat de vloer zwiepte, dacht ik vanuit mijn buitenland ervaring dat het een aardbeving was. Tegelijkertijd bedacht ik dat hier in de Randstad geen aardbevingen zozeer voorkomen, dus dat kon het niet zijn. Het duurde niet lang nadat ik mijn nieuwe huis was betrokken met zijn houten vloeren, dat ik mij besefte dat ik meerdere malen per dag het fysieke gevoel van een aardbeving zou gaan meemaken. In mijn fauteuil schudde ik heen en weer, maar ook in mijn bed als ’s nachts de goederentreinen doorgingen.

 

Mijn angst kwam in alle hevigheid weer terug en de angst was van tijd tot tijd zo heftig en echt dat ik haast in een angstaanval met hyperventilatie zou verdwijnen. Gelukkig hielp de 4-tellen ademhaling mij er keer op keer weer uit en kwam het nooit zover. Toch sloeg mijn hart behoorlijk over in die momenten en dacht ik voor een moment dat ik het niet zou halen en onder het puin van mijn huis zou verdwijnen.

 

Met het uitzicht op het verkrijgen van een ander huis, waar wij goed zouden opletten of er geen zwiepende vloeren zouden zijn, werd het allemaal wel wat draaglijker. Ons volgende huis heeft eveneens houten vloeren op de eerste verdieping en de zolder, maar het zwiepte niet zoals het andere huis deed. Ook is er geen drukke straat voor langs waar landbouw verkeer overheen dondert of een trein. Er is wel een snelweg, maar die geeft absoluut geen trillingen en een zwiepend huis.

 

Aangezien we met dit nieuwe huis aardig hebben gedown-sized vroegen we ons af waar we de wasmachine zouden plaatsen. De meest praktische plek zou de zolder zijn, en daar staat hij ook. Mijn wasmachine was geen nieuwe machine meer, maar deed het nog prima dacht ik. Zodra ik de machine draaide en hij begon 1 van de vele centrifugeer programma’s dan zwiepte de houten  vloer eromheen. Weer deed mij deze angst de das om, ik voelde mij soms misselijk als ik daar stond te wachten tot de machine bijna klaar was. Misselijkheid van de angst, een enigszins onderdrukte angst dat ik beneden onder het puin zou komen te liggen. Inmiddels is er een nieuwe wasmachine en deed mijn oude machine het duidelijk niet meer god en danste verschrikkelijk, de nieuwe wasmachine laat alleen net tijdens de eerste zwaai van het centrifugeren een trilling voelen en verder niet meer. Dat is een grote opluchting en daarmee voelde de angst weer wat gekalmeerd. Dat zoiets schijn is mag duidelijk zijn, mijn trigger punt was weg, maar de angst is nog niet weg.

 

Deze angst heeft vele dimensies die ik in de volgende blogs door zelfvergeving en correctieve zinnen ga aanpakken. De aanleiding dat ik weer aan deze angst moest denken was een bezoek van een familielid, die bij het lopen over de overloop op de eerste verdieping zei: “de vloer beweegt wanneer ik erover heen loop, ik vind dat eng.” En toen realiseerde ik mij hoe eng ik dat eerst in het andere huis had gevonden en wat een verbetering ik dit huis al vond. Ik merk al haast niet meer dat de vloer iets beweegt wanneer je loopt. Wat ik wel eng vind is het gekraak van de vloer van mijn dochter haar kamer, wanneer ik dan onder haar in mijn bed lig, dan ben ik weleens opnieuw bang dat de verdieping naar beneden komt. Tijd dus om te zien welke dimensies hier allemaal aan vastgekoppeld zitten en wat nu de uiteindelijke reden is voor deze angst.

 

Wanneer ik terug kijk naar vroeger toen ik een kleuter was tot aan een jaar of 13-14, dan ging ik wanneer ik bang was ergens voor met opgetrokken benen op een stoel, bed of tafel zitten. In het ergste geval ging ik gewoon op de vloer zitten, maar dan met mijn voeten van de vloer. De vloer was onheilspellend en niet te vertrouwen. Eigenlijk vond ik dit raar gedrag van mijzelf, maar de angst voelde reëel en bewoog mij ertoe om dit keer op keer te doen. Nu kan ik zien dat het voeten van de vloer afhouden een manier was om in de ‘geest’ te verdwijnen en mijzelf niet te gronden aan de grond. Ook met deze angst voor instorting vertrouw ik de ondergrond onder mij niet. Ik vertrouw mijn basis niet, en dit komt veelal voor in periodes dat ik angst heb veel te verliezen op welk vlak dan ook. Voor nu laat ik het even hierbij en zal ik in mijn volgende blogs beetje bij beetje dit raadsel van de angst ontrafelen. Loop jij het met mij mee?

Dag 10 van 2555 dagen; probleemoplossing door tijdreizen

Dag 10 van 2555 dagen; probleemoplossing door tijdreizenWe zijn weer alleen, ik en de kinderen, mijn partner is weer teruggevlogen naar Nederland na een flitsbezoek hier in Italië. We hebben veel gedaan en we hebben van elkaar genoten, toch is het raar om je partner op het vliegtuig te zetten om vervolgens je van elkaar gescheiden levens weer op te pakken voor onbepaalde tijd. Dat woord onbepaalde tijd en het ongrijpbare ervan is wel het moeilijkste in de hele situatie. Ik merk dat ik het “niet weten” hoe lang deze situatie aan duurt die niet wenselijk is de grootste last op mijn schouders is. Wanneer gaan we verhuizen, wanneer kan ik gaan inpakken, wanneer kunnen de kinderen hier stoppen met school, wanneer zit ik in Nederland om mijn leven daar weer van punt nul op te pakken? En dat alles hangt op het niet specifiek zijn van het woord “onbepaalde tijd”, dus ik vind het vervelend dat “onbepaalde tijd” niet specifiek is en mij geen handvaten bied in mijn dagelijkse leven hier op aarde. Toch blijft mijn mind zoeken naar tijdsframes die zouden kunnen passen op “onbepaalde tijd”. Dingen zoals, voor de vakantie zullen we toch wel over zijn, september zou wel heel erg laat zijn, als er deze maand geen woning vrij is dan zal er wellicht volgende maand één vrij zijn.

 

Kan ik “onbepaalde tijd” de schuld geven van niet specifiek genoeg zijn, zodat ik mijn verlangens kan stillen? Is het zo makkelijk een situatie op te lossen door iets de schuld te geven en dan vrolijk verder te kunnen leven. Het klinkt aanlokkelijk, maar het klinkt ook onlogisch en als klink klare onzin. Ben ik het slachtoffer van “onbepaalde tijd” of is “onbepaalde tijd” het slachtoffer van mij nu ik de schuld op zijn bordje schuif? Eén ding is zeker ik ben niet het slachtoffer van “onbepaalde tijd” ik ben het slachtoffer van mijn eigen handelen in het verleden en dat is voor “onbepaalde tijd” zolang ik niet in het reine ben met alle punten die samenhangen met het doorlopen van de consequenties uit mijnverleden. Het is mijn ongeduldigheid die met mijn goedkeuring in frictie gaat met “onbepaalde tijd”. Ik had immers alle tijd om mijn verleden te lopen zoals ik dat deed, geen ekel probleem, maar nu ik het terug moet lopen om mijzelf te kunnen corrigeren in mijn heden en toekomst heb ik ineens tijdsgebrek en moeite met “onbepaalde tijd”.

 

Ik weet wel hoe het zit, ik weet dat ik nu de consequenties moet doorlopen adem na adem in het voordeel van een ieder, maar met “onbepaalde tijd” kwam er even iets strijdbaars in mij naar boven. Iets strijdbaars dat niet langer wilde wachten totdat ik mij één en gelijk heb gemaakt aan deze situatie. Iets strijdbaars dat wil tijdreizen als het gaat om problemen oplossen en geen moeite heeft met lanterfanten als het gaat om problemen maken. Dat klinkt wel heel menselijk, als ik om mij heen kijk is dat zo’n beetje wat we de hele dag doen.

 

Vervuilen van onze planeet doen we tergend langzaam jaar na jaar waarin we al onze stoutste consumentistische dromen vervullen en al onze verlangens stillen. Echter wanneer we inzien dat vervuiling toch niet zo’n goed idee is, willen we razendsnel de klok terugdraaien, zetten we acties op touw die een druppel op de gloeiende plaat zijn. We zijn zelfs teleurgesteld wanneer anderen het niet willen inzien hoe we onze planeet aan het mishandelen zijn. Veel onbegrip, er worden kampen gevormd, hullie tegen zullie. En voor we het weten zijn diegenen die vooruitgang willen net radio actieve deeltjes die door hun ongeduld en hoge instabiliteit de boel kunnen laten ontploffen/escaleren en iedereen weer terug bij af te laten zijn. Dus vooruitgang in het echte fysieke leven en niet in je mind is iets dat gelopen moet worden punt voor punt om effectief te zijn. Ecologisch verantwoorde t-shirts dragen op je jeans is water naar de zee dragen, want de jeans zorgt voor intense vervuiling en dat wordt niet opgeheven door het ecologisch verantwoorde t-shirt dat je draagt.

 

De vraag die ik mij moet stellen is, wil ik het instabiele deeltje zijn in mijn realiteit om met ongeduld de hele boel op te blazen en ook alles teniet te doen wat ik al bereikt heb om vooruitgang te boeken op het punt van het doorlopen van deze consequenties? Nee natuurlijk wil ik dat niet. Dus zal ik het woord “onbepaalde tijd” niet meer een eigen leven laten leiden, door er emoties als verlangens en ongeduld aan op te hangen, maar het gewoon zien als een onafgebakende periode in mijn leven die dan pas weer vorm en grenzen krijgt wanneer ik alle punten doorloop die ik in zelf oprechtheid zie en die nodig zijn om de boel te schonen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “onbepaalde tijd” een energetische lading te geven die mij limiteert in het doorlopen van zelf gecreëerde consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “onbepaalde tijd” de schuld te geven van het traag doorlopen van mijn zelf gecreëerde consequenties. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te willen realiseren dat ik niets buiten mijzelf de schuld kan geven voor mijn eigen handelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf er gemakkelijk van af te maken door een woord als “onbepaalde tijd” een soort van magische lading van niet weten te geven, waardoor ik mijn niet nemen van zelf verantwoordelijkheid kan tolereren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het onbekende terwijl ik de schepper ben van mijn realiteit. Waarin ik mij vergeef  dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelf verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen schepping.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn keuzes te laten afhangen van het niet nemen van mijn zelf-verantwoordelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “onbepaalde tijd” te betichten van niet specifiek zijn, terwijl ik het ben die deze lading aan dit woord heeft gegeven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat woorden zichzelf een lading geven en daardoor leuke en niet leuke woorden te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “onbepaalde tijd” de schuld te geven dat ik geen handvaten kan geven aan mijn realiteit en in het duister tast van wat ik moet doen, terwijl ik degene ben die handvaten/invulling moet geven aan mijn leven als ik niet wil leven in chaos en stuurloosheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als het slachtoffer van “onbepaalde tijd”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het slachtoffer te maken van de consequenties uit het verleden en daarin te blijven rondzingen zonder op te staan en duidelijkheid te scheppen in mijn leven door gewoonweg door te lopen en diep adem te blijven halen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door mijzelf als slachtoffer te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ongeduldig te zijn en vele malen sneller mijn problem te willen oplossen dan dat ik ze gecreëerd heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrealistisch te zijn als het aankomt op probleem oplossing en niet alles in zelf oprechtheid te willen zien nog aanvaarden om op een effectieve wijze door mijn consequenties heen te lopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij strijdbaar op te stellen wanneer dat onnodig en zelfs contraproductief is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om strijdbaarheid als positief te labelen en als oplossing te zien boven zelf oprechtheid. Waarin  ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van strijdbaarheid – slachtoffer en dat te zien als oplossing terwijl het enkel en alleen een schuiven van energie is van de ene pool naar de ander pool en enkel en alleen het ego streelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdreizen onbewust als iets reëels te zien wanneer ik denk dat ik door mijn gemaakte consequenties in quantumtijd heen kan gaan hier in het fysieke leven op aarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een instabiel deeltje te willen zijn en alle gedane moeite in 1 keer uit te wissen, omwille van ongeduld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dat wat ik met moeite weer heb opgebouwd te willen riskeren en af te breken om vervolgens als een slachtoffer van iets buiten mijzelf medelijden met mijzelf te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit stuk te maken en niet te handelen in het voordeel van een ieder en niet iedereen in ogenschouw te willen nemen, maar alleen mijn eigenbelang hoog te willen houden.

 

Ik realiseer mij dat dit ongeduldige gedrag van het vluchtig en haastig doorlopen van mijn eigen gecreëerde consequenties één en gelijk is aan globale probleem oplossing zoals b.v. vervuiling. Dus wanneer ik dit gedrag accepteer binnenin mij dan accepteer ik dit gedrag ook op een grotere schaal in anderen als mij. Dit is onacceptabel en moet daarom stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om globale problemen zoals vervuiling niet adem na adem te willen doorlopen, maar te willen overhaasten en daardoor te accepteren dat ik risico’s neem die ik niet kan overzien wanneer ik denk en handel in eigen belang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de tijd te nemen waneer anderen mijn punt van overhaasten om globale problemen op te lossen niet kunnen of willen inzien en daarmee ongelijkheid en verwijdering van elkaar accepteer en toesta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verwijdering en ongelijkheid toe te staan onder de noemer van probleemoplossing en mij niet te realiseren dat ik zo een oorlog in mij en buiten mij aanwakker en in het leven roep.

 

Ik ga de verbintenis aan om het woord “onbepaalde tijd” te zien voor wat het is, een onafgebakende periode in mijn leven die dan pas weer vorm en grenzen krijgt wanneer ik alle punten doorloop die ik in zelf oprechtheid zie en die nodig zijn om de boel te schonen.

 

Ik ga de verbintenis aan om mijn ongeduld om te zetten in actief anticiperen op het tempo van mijn levensadem.