Dag 299 van 2555: bestaat er passend onderwijs?

leefbaar inkomen gegarandeerdVandaag was mijn dochter thuis vanuit het revalidatiecentrum en hebben we 2 mogelijke nieuwe scholen bekeken. Het was ons inmiddels duidelijk dat een doorsnee middelbare school niets kan met langdurig zieke leerlingen, laat staan met chronisch zieke leerlingen. Zolang je op school bent en niet achter loopt dan zit je op de trein, mis je veel en ben je veel afwezig dan mis je de trein. Veel missen begint al bij een ruime maand verzuim achter elkaar, dan is het eigenlijk al verkeken, je kans om mee te komen. Dus een gecompliceerde breuk of b.v. de ziekte van Pfeiffer kunnen maken dat je een heel jaar niet haalt.

 

Er wordt vervolgens op de meeste scholen weinig tot niets gedaan met deze achterstand, je wordt als leerling veronderstelt het wel even in te halen, zonder de nodige ondersteuning van vragen kunnen stellen over al gegeven lesstof. De gemiddelde docent van tegenwoordig lijkt geen zin in gecompliceerde zaken te hebben en wordt gedwongen om zich met de sterke leerlingen het jaar door te wurmen. Leerlingen met multi-problematieken die lijkt men liever kwijt dan rijk te zijn. En juist deze leerling zeker wanneer het niveau boven VMBO uitsteekt heeft eigenlijk geen enkele ander plek om heen te gaan. Zo zie ik om mij heen vele gevallen van intelligente jongeren waar door veel tegenwerking van docent en school de motivatie er totaal uitgeperst wordt. Vervolgens komen er adviezen om maar een stapje omlaag te gaan, waardoor vwo leerlingen ineens blij moeten zijn dat ze een MAVO diploma mogen halen of bevorderd worden naar het MBO. Ik vraag mij dan af of we niet een groep jongeren aan het verspillen zijn omwille van de statistieken van de school om maar zoveel mogelijk geslaagden op de lijst te kunnen toevoegen. Het lijkt te gaan om ‘success stories’ waar we niets aan hoeven te doen, maar leerlingen hebben vaak niet eens zoveel hulp nodig om hen weer op de rails te krijgen, maar dit lijkt haast een uitgestorven gedachte.

 

Dus ja, daar zit ik met een kind dat revalideert om haar chronische ziekte te leren accepteren, dat weer fysiek wat sterker wordt, maar nog steeds niet met die trein die school heet mee kan komen. Gewone scholen hebben er geen zin, teveel moeite en te weinig gegarandeerd resultaat. Dus kom je terecht bij tweede kans onderwijs en zijn wij zelfs bij een rebound school gaan kijken of daar wel de aandacht en ondersteuning gegeven kan worden aan een leerling die wel wil leren en een diploma behalen, maar het onmogelijk gemaakt wordt.

 

De rebound school vond menigeen een rare keuze want daar zitten kinderen met multi-problemen uit de hoek van gedragsproblemen. Het was een alleraardigste school, waar leerlingen zaten te werken zonder iets te zeggen, het was muisstil en de sfeer was goed. Echter zij hadden geen ervaring met HAVO 4 leerlingen en moesten het wiel daarin nog uitvinden. De vraag is dan of het verstandig is om HAVO 4 te doen in een experimentele setting, ondanks dat de docenten voor je klaarstaan en bereid zijn jou dat extra zetje te geven. Heb je dan genoeg niveau om HAVO 5 te gaan doen en heb je nu nog genoeg tijd binnen zo’n setting om HAVO 4 af te ronden met succes, wetende wat een chronische ziekte impliceert. Ondanks dat mijn dochter qua niveau en gedrag daar niet thuis hoorde, sprak de schoolsetting haar erg aan.

 

Vervolgens zijn we bij het volwassenonderwijs gaan kijken, waar wij direct te horen kregen dat het rebound onderwijs onze dochter niet op niveau zou kunnen krijgen, ieder zijn eigen vak werd daar gezegd. Het volwassenonderwijs zal mijn dochter enigszins ontlasten, omdat er alleen de noodzakelijke vakken worden gegeven om door te kunnen stromen naar HAVO 5. Waardoor een rooster minder zwaar en lang is dan in het gewone middelbare onderwijs en zelfs de mogelijkheid bestaat dat zij op vrijdag niet naar school hoeft. De stof die zij vanaf het begin van dit schooljaar heeft gemist zal zij op eigen gelegenheid moeten inhalen om zo op niveau mee te kunnen doen. Dit sluit eigenlijk al niet aan bij waar wij zijn in het hier en nu, mijn dochter doet alleen Nederlands en Engels op dit moment en gaat 2 ochtenden om te oefenen weer naar school vanuit het revalidatiecentrum. De vraagt rijst dan direct of mijn dochter hier wel aansluiting heeft. Direct werd gezegd dat, om het een succes te laten zijn, zij vooral op school aanwezig moet zijn. Kijk en daar wordt de term chronisch ziek zijn niet begrepen, je weet als patiënt niet wanneer je goed bent of te slecht om deel te nemen aan het leven en al helemaal niet hoe lang zoiets gaat duren. We kregen de geruststellende mededeling mee dat wanneer mijn dochter ook dit jaar HAVO 4 niet haalt zij een bindend advies voor het MBO zal krijgen. Daar zit je dan als VWO leerling met je mond vol tanden, haarfijn wordt jouw toekomst even uitgestippeld, waarvan het lijkt dat je er weinig tot geen grip op hebt.

 

Ik heb het hier moeilijk mee als ouder/moeder, een kind dat wel wil maar fysiek wordt belemmerd dat straks blij moet zijn dat ze het MBO mag binnen treden. Een leerplichtambtenaar die geen boodschap heeft aan jouw chronische ziekte en jou multi-problematieken, en niet wil meedenken over het feit dat je ook een tweede keer HAVO 4 niet gaat halen wanneer er zoveel uren gemist zijn. Dit schooljaar is mijn dochter 5 keer naar school geweest, maar volgens de wet moet je naar school komen voor onderwijs, de wet kan natuurlijk geen uitzonderingen maken. Ik ben boos op de wet en ik ben boos op de uitvoerende van de wet die zo stram en bang lijken te zijn dat we niet meer naar het individu kunnen kijken om te zien wat het nodig heeft om nog enigszins een waardig lid van de samenleving te kunnen zijn. Ik vind het walgelijk om te zien hoe tieners worden afgefakkeld en dat ene beetje hoop wordt ontnomen om een papiertje te kunnen halen op de voor hen best haalbare manier, en het zou eens kunnen zijn dat die manier niet de manier is die de wet tegen willens en wetens voorschrijft.

 

Wij moeten nu gaan kiezen tussen 2 scholen waarbij er eigelijk geen keus is, het is volwassenonderwijs of totaal wegkwijnen op het reguliere onderwijs. Het volwassenonderwijs dat zegt dat hun leraren hart voor hun leerlingen heeft en deze jongeren echt een tweede kans wil geven, maar helaas moet ik dat met een korreltje zout nemen. Dit omdat op de docenten lijst van het volwassenonderwijs mijn dochter haar huidige decaan staat die keer op keer in gesprekken vorig schooljaar tegen haar zei: je gaat dit jaar toch niet halen, als ‘opbeurende’ mantra en een wiskunde docent die niet voornemens was enige hulp te bieden aan leerlingen die niet meekomen en sterker nog gedrag in de klas vertoonde dat onder ‘abuse’ valt maar genoeg vriendjes binnen de organisatie heeft om hier niet voor verantwoordelijk te worden gesteld. Dat is de keuze die wij hebben, en dat maakt mij bijna misselijk om te zien dat mijn kind dus geen gelijke kansen heeft. Zolang je ‘normaal’ bent en dus ‘normaal’ kan doen, mag je mee met de meute in onze maatschappij, maar o wee als je afwijkt want dan krijg je het werkelijke gezicht van de samenleving te zien.

 

Wat veelal over het hoofd wordt gezien is dat deze leerlingen die uit de boot vallen vaak slim genoeg zijn en niet eens zoveel extra ondersteuning nodig hebben om het wel te kunnen maken, er hoeven geen bakken met overheidsgeld naar deze leerlingen, laat deze leerlingen op afstand studeren met de nodige begeleiding. Er zijn opleidingen die dit al aanbieden maar door de leerplicht niet erkend worden, alles is er om dit te kunnen laten slagen, waarom zouden we aan oude leerplichtwetten ons krampachtig vasthouden en een groep begaafde leerlingen het leven moeilijk maken die het zo al moeilijk hebben. Waarom stomen wij hen klaar voor het worden van uitkeringstrekkers, terwijl we daar zo vies van zijn als samenleving? Is dit niet de wereld op z’n kop? Er zijn verschillende mensen met chronische ziekten die eigen bedrijven starten als zzp-er en in de perioden dat ze goed zijn goed werk verrichten. Chronisch zieken mogen toch ook trots zijn op zichzelf als waardig meedraaiend lid van de samenleving, we hebben het hier niet over mensen die niet willen, maar gewoonweg soms niet kunnen.

 

 

In mijn volgende zal ik zelfvergevingen en zelfcorrectie schrijven.

Dag 214 van 2555; ze dwingen mij

equal money capitalismDe middelbare school van mijn kinderen heeft gevraagd of wij als ouders een intelligente test willen laten afnemen, volgens de school zou dit worden gedekt door onze verzekering. Aangezien de school niet zeker is of mijn kinderen op de juiste plek zitten (lees snel genoeg resultaten en diploma’s gaan behalen) en dus is ons bevraagd om hun niveau te laten bepalen.  Ik zie de absoluutheid van dit soort testen niet, maar ik snap de vraag vanuit de school. De school had voor ons gemak al contact met een orthopedagoge/psychologe opgenomen en de situatie voorgelegd. De situatie is 2 tieners die 6 jaar in het buitenland hebben gewoond die nu hun leven in Nederland weer proberen op te pakken, maar weinig aansluiting hebben op school qua lesstof. Dit wordt al snel gelabeld als niet intelligent genoeg, maar dat is een niet intelligente constatering.

 

Dus ik zette mijn beste beentje voor en probeerde mee te vloeien met het systeem en belde de orthopedagoge. Mijn eerste vraag was: wat kosten 2 intelligentie test bij u? Dit bleek een moeilijk te beantwoorde vraag, oftewel de orthopedagoge draaide om de hete brij heen. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit, ik zou €1000 kwijt zijn. Wat daarvan eventueel door de verzekering vergoed werd dat kon zij niet zeggen, wat niet raar is want elke verzekering heeft weer andere normen. Ik vertelde haar dat mijn verzekering wel heel veel moest gaan vergoeden alvorens ik met haar in zee kan, waarop deze mevrouw zei: maar voor je kinderen doe je toch alles? En dat schoot verschrikkelijk verkeerd in mijn keelgat! Ik was boos dat er geprobeerd werd op vals sentiment in te spelen geprobeerd werd geld uit mijn zak te kloppen. Als klap op de vuurpijl blijkt deze orthopedagoge ook nog eens een niet gecontracteerde psychologe te zijn, wat inhoudt dat zij niet erkent is door verzekeringsmaatschappijen. Haar verklaring hiervoor is dat zij anders niets kan doen ,waar ik ook wel begrip voor kan hebben, maar je maakt het cliënten net makkelijk op deze manier. Wij gingen uiteen met de afspraak dat ik mijn verzekering zou bellen om te zien wat er vergoed gaat worden. De orthopedagoge vroeg mij of ik alvast een afspraak wilde maken met haar, waar ik voor bedankt heb, het lijkt mij zinniger om eerst alles financieel op een rijtje te hebben.

 

Bij mijn verzekeringsmaatschappij mocht ik niet noemen dat het om een intelligentietest ging want die worden sowieso niet vergoed. Alsof je maandelijks een IQ-test laat afnemen bij je kind omdat het zo leuk is. Daar zou naar mijn smaak toch wel wat differentiatie aan aangebracht mogen worden. Mij wordt met klem gevraagd deze test te laten doen, uit mijzelf had ik dat niet gedaan. Dus ik moest een lulverhaal ophangen dat mij door de orthopedagoge ingefluisterd was, waar de verzekering geen antwoord zo 123 op kon geven. Ik wordt hierover terug gebeld.

 

 

Probleem:

 

Ik voel mij gedwongen een IQ-test te laten afnemen bij mijn kinderen, wat meer geld kost dan dat ik heb, wat enkel een hulpmiddel voor school is. Dit roept oude ervaringen op, waar school mij voor het blok zette om mijn zoon een allergie test te laten afnemen, terwijl hij nog te jong was en er niets bruikbaars uit de test kwam en ik me bedonderd en gebruikt voelde.

 

 

Oplossing:

 

Kijken naar een gecontracteerde en dus erkende psycholoog die onder een andere noemer de IQ-test wil afnemen en anders geen test, want iets wat je niet kunt betalen kan je niet kopen.

 

 

Beloning:

 

Mijzelf blijven aansturen en het belang van alle partijen in de gaten houden.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen om de IQ-test te laten afnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn kinderen benadeel wanneer ik niet mee ga in deze vraag, omdat ik niet overtuigt ben van de waarde van deze test binnen de context op school waar het voor bedoeld is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te geloven dat een IQ-test een betere plaatsing zal bewerkstelligen, omdat het de taal- en stofachterstand niet in ogenschouw neemt en bang te zijn dat dit op een teleurstelling uitloopt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik meer geld dan ik mij kan veroorloven uitgeef aan iets dat het niet waard is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedwongen voelen als triggerpunt te gebruiken om een oude ervaring binnen te gaan en die uitkomst op deze nieuwe ervaring te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik de vraag vanuit school niet kan weigeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn aangeklaagd te worden als slechte ouder en niet medewerkzaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als niet medewerkzaam door het systeem gestraft te worden op 1 of andere manier.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al geïrriteerd het telefoongesprek aan te gaan met de orthopedagoge vanuit het punt dat ik mij gedwongen voelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op de orthopedagoge binnenin mijzelf terwijl zij op mijn vals sentiment probeert in te spelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de orthopedagoge te beschuldigen van het mij proberen te dwingen om een IQ-test bij haar af te nemen door te zeggen dat ouders dat voor mijn kinderen zouden doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het feit dat wanneer ik die test niet laat afnemen de orthopedagoge mij dus ziet als iemand die niet alles voor haar kinderen overheeft en mij niet te realiseren dat ik op deze manier dus geloof in haar statement.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de orthopedagoge dat ik een lulverhaal moet ophangen bij mijn verzekering en mij niet te realiseren dat ik mij gedwongen voel en als een sputterende tiener toch doe wat mij gevraagd wordt ,omdat ik zie dat ik ander sin de problemen kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit gevoel van gedwongen worden als een autoriteitskwestie neem en in de polariteit ga zitten om het gevoel te bevechten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat anderen mij proberen aan te sturen op wegen die ik van mijzelf niet mag en kan bewandelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn niet meer mijzelf te kunnen aansturen omdat de emoties en gevoelens de overhand gaan nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen dat deze situatie niet gecreëerd was en men gewoon werkte op school met wat hier is en eens echt keek naar mijn kinderen zonder voorgprogrammeerde hokjes.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf overrompeld te voelen door de situatie en mij niet te realiseren dat dit een eerste teken is van de verantwoordelijkheid buiten mijzelf neerleggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hier geen zin meer in te hebben en bang te zijn dat wanneer ik het financieel aanga ik er lange tijd voor op de blaren moet zitten en andere belangrijke zaken moet uitstellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op school die zonder iemands financiële situatie te kennen maar denkt dat ouders €1000 hebben rondslingeren om aan zaken te spenderen die niet onder de eerste levensbehoeften vallen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn in financiële problemen te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn nu ik het langzaam maar zeker financieel een beetje op een rijtje krijg weer naar beneden getrokken te worden door dit soort vragen die ik niet denk te kunnen afslaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik altijd degene ben die de beslissingen over mijn leven neemt en zodra ik mijn zelfverantwoordelijkheid neem ik niet in een situatie terecht kan komen die mij en mijn gezin compromitteert.

 

 

Wanner en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer mijzelf te kunnen aansturen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik altijd een ja moet geven om dingen te laten gebeuren die mij gevraagd zijn. Ik stop de angst en haal diep adem, neem gas terug en bekijk de situatie vanuit een punt waar alle participanten recht op gelijke behandeling hebben.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te blijven aansturen ondanks dat ik mij overdonderd voel door de situatie en mij niet laat verleiden om mijn zelfverantwoordelijkheid uit handen te geven omdat zoiets gemakkelijker lijkt maar uiteindelijk zijn de gevolgen ook daarvan voor mij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander niet als een vijand te zien, maar als een medemens waar ik mee kan communiceren en mijn twijfels aan kan uiten om zo tot eenoplossing te komen die in het belang van een ander is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerdere situaties waarin ik mij gedwongen voelde niet als blauwprint voor andere gelijksoortige situaties te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de boosheid die ik voel jegens de anderen te gebruiken als indicator dat ik niet sta in dat punt en dat ik mijzelf op dat punt moet leren aansturen en zelfverantwoordelijkheid leren nemen in zelfoprechtheid.