Dag 277 van 2555: woorden – dimensie – interpersoonlijk

basisinkomengarantieWaar ik in mijn vorige blog de betekenis van het woord ‘dimensie’ heb opgezocht en mijn persoonlijke betekenis van het woord in kaart heb gebracht. Gebruik ik in deze blog, die betekenis gevormd door associaties, herinneringen, emoties en gevoelens, om te zien wat mijn zelfdefinitie door dit woord ‘dimensie’ voor gevolgen heeft gehad op mijn interpersoonlijke relaties.

 

Uiteindelijk kreeg het woord ‘dimensie’ in zijn betekenis een tweedeling voor mij, enerzijds een met twee voeten op de grond betekenis en anderzijds een zweverige/wollige betekenis. Wat er gebeurde binnen mijn interpersoonlijke relaties was dat ik de persoon beoordeelde/indeelde in één van deze groepen binnen het moment van interactie. Dingen als: ‘nee, dat is veel te zweverig hoe die persoon hierover praat” of “ja dat is met twee benen op de vloer, zo is het”. Dus de mensen die mijn favoriete betekenis van het woord ‘dimensie’ verwoorden of gebruikten die zag ik als volwaardig en als iemand om naar te luisteren en mee in gesprek te gaan. Zij bevestigden mijn wereld die ik had gecreëerd rondom het woord ‘dimensie’. Soms voelde ik zelfs aversie tegenover deze zweverige manier van praten. Het komt er dus op neer dat ik de mensen in mijn wereld niet zag voor wie ze zijn maar ze gebruikte om mijn zelfgecreëerde wereld te bevestigen. Deden ze dit niet dan waren ze in dat moment niet van waarde voor mij. Dit is even heel erg uitvergroot, maar daar komt het wel op neer.

 

Ik limiteerde zo mijn omgang met anderen en zelfs teksten die ik las geschreven door organisaties of anderen, las ik niet verder omdat ik het een dood spoor vond. Ik kon niet verder dan de betekenis van het woord kijken dan de betekenis gekoppeld aan mijn associaties, die voortkomen uit de tijd dat ik zelf spiritueel op zoek was. Ik heb vrij abrupt gebroken met het spirituele, toen ik inzag dat dit mij nergens zou brengen. Wat mijn reactieve manier van omgaan met de zweverige kant van het woord ‘dimensie’ kan verklaren. De angst dat b.v. mijn proces te zweverig is wanneer ik het woord ‘dimensie’ gebruik en ik zo in relatie tot anderen mogelijkerwijs zou communiceren dat mijn huidige proces zweverig is. En dat is het tegenovergestelde van wat ik wil communiceren, waardoor hier de polariteit van zweverig – geaard doorschemert. Wat maakt dat ik niet graag met zweverige mensen in gesprek ga, omwille van de ervaring dat er niet doorheen te breken is, om überhaupt een geaard gesprek te hebben. Waarbij ik gemakshalve vergeet dat ik in mijn zweverige periode op een bepaald moment ook met gezond verstand kon zien dat spiritualiteit niets verandert aan de situatie in de wereld. Dus ik ontneem hierbij de ander de kans om met een ander in gesprek te komen die de dingen op een andere wijze ziet, wat voor beide partijen wel verfrissend kan zijn.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om twee werelden te creëren waar het woord ‘dimensie’ deel van mijn realiteit uitmaakt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het indelen van mijn wereld aan de hand van betekenissen/associaties van woorden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik zo verder van de realiteit afraak en mij separeer van mijn werkelijkheid door het najagen van betekenissen gevoed door emoties/gevoelens. Ik stop het indelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een alarmbel te laten afgaan wanneer ik mijzelf mijn wereld zie indelen aan de hand van de ‘geest’ betekenis van woorden en zo verder verstrikt te raken in de ‘geest’ in plaats van hier te zijn in de fysieke realiteit als het fysieke en met het fysieke.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geaarde wereld van het woord ‘dimensie’ als positief te bestempelen en als de waarheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het positief labelen van de betekenis/associaties van woorden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik hiermee deel neem aan een polariteit waar de uitkomst duidelijk van mag zijn en niets toevoegt aan de werkelijke betekenis van het woord. Ik stop het positief labelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om woorden naast ze te voorzien van betekenissen gebaseerd op associaties/gevoelens/emoties niet ook nog eens in te delen in positieve woorden om zo een goed gevoel te kweken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de zweverige wereld van het woord ‘dimensie’ als negatief te bestempelen en als een dwaalspoor te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het negatief labelen van de betekenis/associaties van woorden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik deelneem in een polariteit en dat waar ik angst voor heb af probeer te houden door naar de positieve pool te vluchten en het negatieve zodoende als een dwaalspoor te zien. Ik stop het negatief labelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om woorden naast ze te voorzien van betekenissen gebaseerd op associaties/gevoelens/emoties niet ook nog eens in te delen in negatieve woorden om zo het negatieve af te wenden en niet mijn angst voor het zweverige bewaarheid te zien worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om personen te veroordelen/beoordelen die het woord ‘dimensie’ zweverig gebruiken en niets met ze te maken wil hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het veroordelen van anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik het zweverige veroordeel omdat ik daar zelf een angst heb liggen en daar niet in mee gezogen wil worden. Ik stop het veroordelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens ik de ander veroordeel/beoordeel eerst in mijzelf te kijken wat er zoveel reactie in mij teweeg brengt door de ander als mijn spiegel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld/mijzelf positief te laten bevestigen door de personen die hetzelfde dachten over het woord ‘dimensie’ als ik zelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in positief bevestigen van mijn wereld door anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik bijstand van buitenaf zoek omdat ik weet dat ik niet kan staan als de betekenis van dit woord omdat het geen levend woord is. Ik stop het positief bevestigt willen worden en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de kracht om mijzelf te bevestigen ook daadwerkelijk uit mijzelf te halen en dat te doen met levende woorden om mij zo niet verder in een neergaande spiraal met consequenties te duwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aversie te voelen tegen een zweverige manier van doen door anderen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in negatieve gevoelens jegens anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik die negatieve gevoelens opvoer om mijn eigen angst niet onder ogen te hoeven zien. Ik stop het deelnemen in negatieve gevoelens jegens anderen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in te zien dat aversie mij niet uit het daadwerkelijke probleem gaat helpen van angst voor het niet goed doorlopen van mijn proces als het te zweverig is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren in mijn interacties met anderen door één woord dat ik het liefst op één manier wilde interpreteren om mijzelf zo veilig te voelen en mijn zelf gecreëerde wereld overeind te houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in limitatie door de betekenis van een woord, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik terug naar de basis moet en de betekenis van het woord moet herzien om zo de limitatie op te heffen. Ik stop het limiteren en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik de limitatie opwerp en dus ook de limitatie weg kan halen door mijn woord betekenis te herzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reactief te zijn bij het woord zweverig in relatie tot het woord ‘dimensie’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in reactief gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik niet in het hier en nu ben en dus ook niet op een heldere manier kan kijken naar waar ik mijzelf instort. Ik stop het reageren en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn reactie bij het woord ‘zweverig’ helder te krijgen om zo geen reactie meer nodig te hebben om met dit woord om te kunnen gaan, maar het woord mij te laten ondersteunen in mijn tocht naar leven als het levende woord.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn proces zweverig is en daarmee niet goed en voor niets.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in angst voor het mislukken van mijn proces, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik deze angst in het leven roep als een survival middel van mijn ego die niet gebaat is bij mijn proces. Ik stop de angst en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te entertainen met de vraag of mijn proces voor niets is of niet goed, maar simpelweg het proces te doorlopen in elk moment en elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zweverige personen uit te sluiten uit mijn wereld om zo niet met mijn angst geconfronteerd te worden dat zweverigheid niets goeds oplevert dan ellende.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het uitsluiten van personen uit mijn realiteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik niets kan uitsluiten uit mijn realiteit en dat zelfs separatie mij niet kan helpen om mijzelf uit te sluiten van mijn werkelijkheid. Ik stop het uitsluiten van personen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik mijzelf kan separeren van mijn werkelijkheid, maar dat dit alleen maar gaat over het niet participeren in mijn werkelijkheid en het observeren van  mijn werkelijkheid, maar zolang ik hier op aarde in het fysieke ben, ben ik in de fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben dat ik kansen en ontmoetingen heb gemist met mensen door de betekenis/associatie die ik aan het woord ‘dimensie’ heb gegeven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in spijt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat spijt de klok niet kan terug draaien, maar wel een nieuwe toekomst kan helpen uitstippelen. Ik stop de spijt en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn spijt te gebruiken als startpunt om te zien dat er iets moet veranderen, waarbij vervolgens verandering van dat wat niet functioneert als startpunt verder gaat om zo de betekenis van het woord ‘dimensie’ te herzien in een levend woord in het belang van een ieder.

Advertenties

Dag 275 van 2555: woorden, de bouwstenen van ons bestaan

basisinkomengarantieIk ga een nieuwe blog serie starten waar ik per keer een woord zal bekijken. Bekijken in de zin van onderzoeken hoe het woord binnen mijn bewustzijn zich afspeelt binnen mijn realiteit. Wat de emoties en gevoelens en herinneringen zijn die ik eraan heb geplakt door de jaren heen of al in een vroeg stadium van mijn leven. Vervolgens zal ik kijken hoe ik het woord leef en wat de gevolgen en eventuele directe beperkingen hiervan zijn. Om zo instaat te zijn om te zien wat het gebruiken/leven van dit woord met zijn huidige betekenis voor gevolgen heeft op mijn relaties in en met mijn wereld en uiteindelijk te zien wat dit woord in de zin van hoe het geleefd wordt op een globaal niveau voor gevolgen en effecten heeft. Deze persoonlijke, interpersoonlijke en mondiale aspecten van een woord zullen verspreid worden over meerdere blogs waar ik zelfvergeving en correctieve zinnen toevoeg om zo inzichtelijk te maken wat ik heb geleefd tot nu toe in relatie tot dat woord en hoe dat te corrigeren in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Woorden zijn de eerste dingen die we leren, alles wat daarvoor komt zijn geautomatiseerde processen van het fysieke lijf, zoals een zuigreflex om te drinken, een peristaltische beweging van de darm om het voedsel/de melk door het darmkanaal te bewegen en uiteindelijk uit te scheiden. Woorden worden in eerste instantie fysiek ervaren door een baby en al in die fase kunnen er emoties en gevoelens gelinkt worden aan woorden. Een hoge stem die een bepaald woord zegt kan de baby als ‘naar’ ervaren en het woord als zodanig labelen als negatief. Dus ervaringen die positieve of negatieve emoties/gevoelens opleveren worden door ons aan woorden geplakt en vervolgens gaan we die woorden leven volgens de nieuwe energetische definitie die we het gegeven hebben. Later als we ouder zijn komen er ook nog eens opinies en ideeën bij die een woord totaal uit zijn oorspronkelijke betekenis halen. Het is dan ook belangrijk om woorden weer terug te brengen naar wat ze daadwerkelijk zijn los van onze persoonlijke perceptie.

 

Wanneer je jezelf beseft dat ‘woorden de man maken’, dan kun je ook zien dat enige vooruitgang in je leven alleen kan plaatsvinden door in je woorden te zien wie je bent in elk moment dat je woorden gebruikt. Hetzij fysiek gesproken, hetzij gesproken/gehoord in je ‘geest’, hoe dan ook zij bepalen door de macht die je eraan weggeeft wie jij bent. Ik zal mij dan ook laten leiden in mijn keuze van woorden om te onderzoeken door de woorden die mij opvielen tijdens mijn dag als een aandachtspunt of waardevol om naar te kijken. En dat hoeven niet altijd groteske woorden te zijn, want elk woord is er 1 en elk woord draagt zo zijn dimensies met zich mee in mij en zijn dus allen gelijk en even belangrijk om aangepakt te worden.

 

Om een kort voorbeeld te geven van een woord wat ik heb onderzocht is het volgende woord: bloemkool. Als kind vond ik bloemkool niet lekker om te eten, maar omwille van de kindertjes in Afrika die niets hadden, moest ik toch netjes mijn bordje leegeten. Bij het woord bloemkool ging er niet door mij heen dat het een groente is die wit is en een bloemvormige structuur/vormheeft. Nee, bij bloemkool dacht ik aan ‘vies’, waarbij ik in het moment de geur en smaak herbeleefde en al griezelde bij het idee. Het was voor mij niet meer het ondersteunen van mijn fysieke lijf door het eten van bloemkool, maar een nachtmerrie waar ik gedwongen werd iets te eten waar ik van kokhalsde. Wanneer ik werd uitgenodigd om b.v. bij een vriendinnetje te blijven eten, dan zou ik niet ingaan op de uitnodiging wanneer zij bloemkool aten. Als volwassenen heeft het lang geduurd voordat ik bloemkool van mijn eigen geld kocht en het durfde te eten zonder al die herinneringen. En op een globaal niveau kunnen we zien dat we niet alleen onszelf beperken wanneer het aankomt op de keuze van wat we eten, maar dat we ons koopgedrag laten afhangen van voorkeur alleen en niet gezondheid en voorkeur in het moment. Daarnaast is dit natuurlijk ook een luxe probleem, want wanneer ik niets anders dan bloemkool kon eten dan at ik bloemkool om mijzelf in leven te houden. Dus onze zogenoemde vrije keuzes die wij denken te hebben, komen vaak niet voort vanuit vrijheid maar gaan terug naar onze eigen onderwerping aan woorden door het labelen van een woord met meer dan alleen zijn feitelijke betekenis.