Dag 219 van 2555; een moeder doet dat – deel 1

equal money capitalismMij was gevraagd door de school van mijn kinderen om als ouder een IQ-test te laten afnemen bij mijn kinderen. Dit was om het niveau te kunnen bepalen en te zien of mijn kinderen op hun plek op de HAVO zitten na te zijn overgestapt van het Italiaanse onderwijs in Italië naar het Nederlandse. De mentaliteit op middelbare scholen of beter de trend is het terugplaatsen van kinderen in niveau om zo zeker te zijn dat er diploma’s worden behaald en geen extra problemen te hebben. Dit betekent dat mijn dochter die van het VWO in Italië afkomt nu na HAVO 4 niet te halen, door taalachterstand en fysieke problematieken, maar haar MAVO-diploma moet gaan halen. Zo ontstaan er geen problemen op school en een diploma op de trofeeënlijst erbij. Totdat ik hen mededeelde dat het geen zekerheid zou zijn, dat een MAVO 4 diploma zomaar gehaald zou worden door flinke hiaten in de stof, en dat dit het probleem niet oploste maar het probleem in stand houdt dat nu al bestaat op de HAVO voor haar. Enfin een IQ-test zou dus zaligmakend zijn en de doorslag moeten bieden. Alhoewel mijn zoon bewezen heeft dat hij het niveau van HAVO 2 heeft, maar door achterstand in taal en lesstof het jaar over gaat doen, was ook hier een IQ-test onontbeerlijk. Ons als ouders werd gezegd dat deze test bij een psycholoog vergoed zou worden door de zorgverzekeraar. Dit bleek niet het geval, tenzij er flink gelogen zou worden, waarbij de huisarts als verwijzer ook nog eens zou moeten liegen.

 

Omdat ik niet overtuigt was van het reële nut van deze test die door ons uitbesteed moest worden aan een psycholoog en hoge kosten met zich zou meebrengen, maakte dat ik mij goed wilde beraden over hoe ik het ging aanpakken. Het werd voorjaarsvakantie en na deze vakantie verwachtte de school eigenlijk al een afspraak met de aangewezen psycholoog of misschien zelfs al een gedane test. Ik was mij nog aan het beraden en was afhankelijk van derden voor antwoorden. Ging mijn verzekering het vergoeden of niet? Wilde ik gebruik maken van de aangewezen psycholoog? Het zat mij allemaal niet lekker dat school gewoonweg kon zeggen; u als ouder hoest nu even zo’n €1000 op en wel per direct en laat die test uitvoeren. Elk telefoontje van school werd meer prangend en dwingend en men begon het gedrag van een zeurend kind dat zijn zin niet kreeg aan te nemen. Dat begon behoorlijk irritant te worden en mijn ego wilde het geheel al compleet dumpen. Ik ging toch opzoek naar een andere psycholoog en vond er 1 die mij een hèèl schappelijk financieel aanbod deed en nog eens ervaring had met ex-pats.

 

Net voor ik de laatste psycholoog vond kreeg ik nog een telefoontje van school waarin de duimschroeven nog eens aangedraaid werden en men mij met klem verzocht een IQ-test te laten doen. Gedurende dit hele proces heb ik nooit gezegd dat ik het niet zou doen, maar men was bang dat ik zou weigeren door de manier waarop gesprekken verliepen. Totdat de school zei: als moeder doe je dit, dat heb je voor je kind over. En toen sloegen mijn stoppen enigszins door, niet alleen boosheid maar ook een groot gevoel van oneerlijkheid kwam over mij heen. Dit was onacceptabel om een moeder op zo’n manier aan te spreken zonder te weten wat er zich achter die moeder aan het thuisfront afspeelt. Ik dacht niet dat ik het in me had, maar ik maakte mij lang en ging rechtop zitten met de telefoon aan mijn oor. Ik besloot te gaan staan, niet fysiek, maar opstaan in mijzelf als een moeder als alle moeders. Ik woog mijn woorden om het systeem aan de andere kant van de lijn iets duidelijk te maken maar niet tegen mij te laten keren.

 

Ik zei iets in de volgende strekking, het is onacceptabel dat u dit als moeder/mens tegen mij als moeder zegt, terwijl u geen enkel idee heeft wat voor fysieke hobbels ik te nemen heb in mijn fysieke werkelijkheid om te komen tot zo’n grote uitgave die ik in opdracht van u moet doen, terwijl u redeneert vanuit een romantisch beeld dat u heeft over het moederschap. Dit is een kwalijke zaak wanneer u ouders op deze manier manipuleert en chanteert met hun ouderschap en ik hoop dat u begrijpt dat u dit beter niet meer kunt doen met welke ouder dan ook, want u maakt meer stuk dan u lief is.

 

Deze woordvoerster van de school dacht dat zij nobel bezig was en mij alleen maar wees op het feit dat ik prioriteiten moest stellen als het ging om uitgaven, wat duidelijk maakte dat zij als twee-verdiener geen idee had van andere werkelijkheden en minder gefortuneerde situaties/gezinnen. Een moeder dwingen met het feit dat zij moeder is en alleen maar goed is als moeder wanneer zij dat doet wat de school als goed acht is een verachtelijke zaak en laat zien hoe eigenbelang/egoïsme onze drijfveren zijn en wij bereid zijn om het beeld van het moederschap om zeep te helpen door zogenaamd goed te doen.

 

Ik dacht echt niet dat ik het in me had om haar een halt toe te roepen, wat uiteindelijk lukte en onze communicatie deed opklaren. Toch was ik echt bang toen ik een mailtje in mijn inbox zag na ons telefoongesprek en ik verwachtte dat ik het allemaal erger had gemaakt door deze mevrouw op haar verantwoordelijkheden te wijzen, maar dit gebeurde niet. Ik stond op maar ik geloofde nog steeds niet dat ik het kon en dat het mij gelukt was om deze bullshit als moeder niet van een ander te pikken en op te staan voor alle andere moeders daar op school die hiermee te maken zouden krijgen.

 

 

Probleem:

 

Opstaan voor mijzelf als moeder in de hoedanigheid van alle moeders en vervolgens niet kunnen geloven dat ik het gedaan heb en al bang te zijn voor de gevolgen waar ik zeker van ben dat ze zullen komen.

 

Oplossing:

 

In het hier en nu te blijven en te zien/begrijpen/realiseren wat mijn daden en woorden hebben teweeggebracht om zo geen twijfel te hebben over het feit dat wanneer ik sta ik ook echt sta.

 

Beloning:

 

Weten dat ik kan staan als en voor mijzelf als en in het leven voor het leven gelijk en 1 aan de ander.

 

 

In mijn volgende blog/blogs zal ik doormiddel van zelfvergeving/zelfcorrigerende zinnen en verbintenissen dieper op dit punt van staan ingaan, door het ontleden van de verschillende lagen, om zo herhaling van patronen te voorkomen en zo in het hier en nu te kunnen leven en niet door het verleden geleefd te worden.

Dag 214 van 2555; ze dwingen mij

equal money capitalismDe middelbare school van mijn kinderen heeft gevraagd of wij als ouders een intelligente test willen laten afnemen, volgens de school zou dit worden gedekt door onze verzekering. Aangezien de school niet zeker is of mijn kinderen op de juiste plek zitten (lees snel genoeg resultaten en diploma’s gaan behalen) en dus is ons bevraagd om hun niveau te laten bepalen.  Ik zie de absoluutheid van dit soort testen niet, maar ik snap de vraag vanuit de school. De school had voor ons gemak al contact met een orthopedagoge/psychologe opgenomen en de situatie voorgelegd. De situatie is 2 tieners die 6 jaar in het buitenland hebben gewoond die nu hun leven in Nederland weer proberen op te pakken, maar weinig aansluiting hebben op school qua lesstof. Dit wordt al snel gelabeld als niet intelligent genoeg, maar dat is een niet intelligente constatering.

 

Dus ik zette mijn beste beentje voor en probeerde mee te vloeien met het systeem en belde de orthopedagoge. Mijn eerste vraag was: wat kosten 2 intelligentie test bij u? Dit bleek een moeilijk te beantwoorde vraag, oftewel de orthopedagoge draaide om de hete brij heen. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit, ik zou €1000 kwijt zijn. Wat daarvan eventueel door de verzekering vergoed werd dat kon zij niet zeggen, wat niet raar is want elke verzekering heeft weer andere normen. Ik vertelde haar dat mijn verzekering wel heel veel moest gaan vergoeden alvorens ik met haar in zee kan, waarop deze mevrouw zei: maar voor je kinderen doe je toch alles? En dat schoot verschrikkelijk verkeerd in mijn keelgat! Ik was boos dat er geprobeerd werd op vals sentiment in te spelen geprobeerd werd geld uit mijn zak te kloppen. Als klap op de vuurpijl blijkt deze orthopedagoge ook nog eens een niet gecontracteerde psychologe te zijn, wat inhoudt dat zij niet erkent is door verzekeringsmaatschappijen. Haar verklaring hiervoor is dat zij anders niets kan doen ,waar ik ook wel begrip voor kan hebben, maar je maakt het cliënten net makkelijk op deze manier. Wij gingen uiteen met de afspraak dat ik mijn verzekering zou bellen om te zien wat er vergoed gaat worden. De orthopedagoge vroeg mij of ik alvast een afspraak wilde maken met haar, waar ik voor bedankt heb, het lijkt mij zinniger om eerst alles financieel op een rijtje te hebben.

 

Bij mijn verzekeringsmaatschappij mocht ik niet noemen dat het om een intelligentietest ging want die worden sowieso niet vergoed. Alsof je maandelijks een IQ-test laat afnemen bij je kind omdat het zo leuk is. Daar zou naar mijn smaak toch wel wat differentiatie aan aangebracht mogen worden. Mij wordt met klem gevraagd deze test te laten doen, uit mijzelf had ik dat niet gedaan. Dus ik moest een lulverhaal ophangen dat mij door de orthopedagoge ingefluisterd was, waar de verzekering geen antwoord zo 123 op kon geven. Ik wordt hierover terug gebeld.

 

 

Probleem:

 

Ik voel mij gedwongen een IQ-test te laten afnemen bij mijn kinderen, wat meer geld kost dan dat ik heb, wat enkel een hulpmiddel voor school is. Dit roept oude ervaringen op, waar school mij voor het blok zette om mijn zoon een allergie test te laten afnemen, terwijl hij nog te jong was en er niets bruikbaars uit de test kwam en ik me bedonderd en gebruikt voelde.

 

 

Oplossing:

 

Kijken naar een gecontracteerde en dus erkende psycholoog die onder een andere noemer de IQ-test wil afnemen en anders geen test, want iets wat je niet kunt betalen kan je niet kopen.

 

 

Beloning:

 

Mijzelf blijven aansturen en het belang van alle partijen in de gaten houden.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen om de IQ-test te laten afnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn kinderen benadeel wanneer ik niet mee ga in deze vraag, omdat ik niet overtuigt ben van de waarde van deze test binnen de context op school waar het voor bedoeld is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te geloven dat een IQ-test een betere plaatsing zal bewerkstelligen, omdat het de taal- en stofachterstand niet in ogenschouw neemt en bang te zijn dat dit op een teleurstelling uitloopt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik meer geld dan ik mij kan veroorloven uitgeef aan iets dat het niet waard is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedwongen voelen als triggerpunt te gebruiken om een oude ervaring binnen te gaan en die uitkomst op deze nieuwe ervaring te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik de vraag vanuit school niet kan weigeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn aangeklaagd te worden als slechte ouder en niet medewerkzaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als niet medewerkzaam door het systeem gestraft te worden op 1 of andere manier.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al geïrriteerd het telefoongesprek aan te gaan met de orthopedagoge vanuit het punt dat ik mij gedwongen voelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op de orthopedagoge binnenin mijzelf terwijl zij op mijn vals sentiment probeert in te spelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de orthopedagoge te beschuldigen van het mij proberen te dwingen om een IQ-test bij haar af te nemen door te zeggen dat ouders dat voor mijn kinderen zouden doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het feit dat wanneer ik die test niet laat afnemen de orthopedagoge mij dus ziet als iemand die niet alles voor haar kinderen overheeft en mij niet te realiseren dat ik op deze manier dus geloof in haar statement.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de orthopedagoge dat ik een lulverhaal moet ophangen bij mijn verzekering en mij niet te realiseren dat ik mij gedwongen voel en als een sputterende tiener toch doe wat mij gevraagd wordt ,omdat ik zie dat ik ander sin de problemen kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit gevoel van gedwongen worden als een autoriteitskwestie neem en in de polariteit ga zitten om het gevoel te bevechten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat anderen mij proberen aan te sturen op wegen die ik van mijzelf niet mag en kan bewandelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn niet meer mijzelf te kunnen aansturen omdat de emoties en gevoelens de overhand gaan nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen dat deze situatie niet gecreëerd was en men gewoon werkte op school met wat hier is en eens echt keek naar mijn kinderen zonder voorgprogrammeerde hokjes.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf overrompeld te voelen door de situatie en mij niet te realiseren dat dit een eerste teken is van de verantwoordelijkheid buiten mijzelf neerleggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hier geen zin meer in te hebben en bang te zijn dat wanneer ik het financieel aanga ik er lange tijd voor op de blaren moet zitten en andere belangrijke zaken moet uitstellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op school die zonder iemands financiële situatie te kennen maar denkt dat ouders €1000 hebben rondslingeren om aan zaken te spenderen die niet onder de eerste levensbehoeften vallen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn in financiële problemen te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn nu ik het langzaam maar zeker financieel een beetje op een rijtje krijg weer naar beneden getrokken te worden door dit soort vragen die ik niet denk te kunnen afslaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik altijd degene ben die de beslissingen over mijn leven neemt en zodra ik mijn zelfverantwoordelijkheid neem ik niet in een situatie terecht kan komen die mij en mijn gezin compromitteert.

 

 

Wanner en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer mijzelf te kunnen aansturen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik altijd een ja moet geven om dingen te laten gebeuren die mij gevraagd zijn. Ik stop de angst en haal diep adem, neem gas terug en bekijk de situatie vanuit een punt waar alle participanten recht op gelijke behandeling hebben.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te blijven aansturen ondanks dat ik mij overdonderd voel door de situatie en mij niet laat verleiden om mijn zelfverantwoordelijkheid uit handen te geven omdat zoiets gemakkelijker lijkt maar uiteindelijk zijn de gevolgen ook daarvan voor mij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander niet als een vijand te zien, maar als een medemens waar ik mee kan communiceren en mijn twijfels aan kan uiten om zo tot eenoplossing te komen die in het belang van een ander is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerdere situaties waarin ik mij gedwongen voelde niet als blauwprint voor andere gelijksoortige situaties te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de boosheid die ik voel jegens de anderen te gebruiken als indicator dat ik niet sta in dat punt en dat ik mijzelf op dat punt moet leren aansturen en zelfverantwoordelijkheid leren nemen in zelfoprechtheid.