Dag 111 van 2555; vakantie dat is genieten…

Dag 111 van 2555; vakantie dat is genieten...Mijn partner noemt ons zijn hier in Italië vakantie, waarbij ik mij iets kan voorstellen. Hij heeft er een week vrij van zijn werk voor moeten nemen, hij is even uit de routine/sleur van zijn normale werk en dat noemen we dan vakantie. Ik breek uiteindelijk ook uit mijn dagelijkse routine die ik niet als sleur ervaar, maar ik merk dat ik dat vervelend vind. Ik zit hier nu in een vakantiehuisje van vrienden van ons en ik heb daar helemaal geen vakantie gevoel bij. Ik maak eten in een piep keukentje voor ons vieren met minimale middelen, meubelstukken moeten steeds verplaatst worden als er een andere functie aan de ruimte gegeven wordt. Ik ervaar het als 1 grote limitatie en een noodzakelijk kwaad dat maar het beste zo lang moet duren als strikt noodzakelijk is.

 

Bij het woord vakantie zitten reacties en gevoelens die moeilijk te duiden zijn. Een kennis zei gisteren: waarom kom je HIER als je vakantie hebt? En ik dacht, het is ook geen vakantie, het is iets dat moet gebeuren, zodat het ons leven in Nederland vergemakkelijkt. Wanneer ik onze kleding maak dan bespaar ik daar zoveel op dat ik er een trip naar Italië voor kan maken en hier spot goedkoop stoffen uit de mode industrie op de kop kan tikken. Het voelt dus niet als vakantie mijn verblijf hier in Italië, maar meer als een werkvakantie.

 

Het plaatje dat bij mij opkomt bij het woord vakantie is strand, mooi weer, exotische oorden, dingen doen die je normaal niet doet en de dingen die je normaal doet niet hoeft te doen. Het verkeren midden in de bergen van centraal Italië ervaar ik niet meer aan als een exotisch oord, dat is gewoon inmiddels. Ondanks dat we mooi en warm herfstweer hebben is het geen zomers bikiniweer. Het geld dat wij spenderen is aan noodzakelijkheden en niet zoals op vakantie aan onnoodzakelijkheden die het vakantie vieren tot een summum/hoogtepunt brengen. Dus een plaatje dat in mijn hoofd/mind gekoppeld zit aan vakantie strookt compleet niet met de realiteit die ik nu ervaar en dat geeft frictie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een werkvakantie als noodzakelijk kwaad te bestempelen en zodoende ook zo te ervaren, terwijl tijdens een werkvakantie ik ook kan genieten van de momenten die ik doorleef, genieten hangt niet alleen op vakantie, genieten kan in elk moment en elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om genieten in het moment te doseren en alleen te reserveren voor zaken die in mijn opinie/overtuiging de moeite waard zijn om van te genieten, waarbij een werkvakantie niet valt onder de noemer van genieten maar onder die van werk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf limiteer wanneer ik genieten limiteer/doseer en genieten definieer als iets dat af en toe mag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door mijn Calvinistische imprint die door mijn leven heen door opvoeding/scholing/maatscahppij bij mij naar binnen zijn gekomen, wat niet wil zeggen dat ik mij daardoor hoef te laten leiden, het is simpel kennis en informatie die ik heb geaccepteerd en toegestaan, die ik ongebruikt kan laten omdat ik zie dat het niet in het voordeel van een ieder is om het te gebruiken/toepassen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat genieten niet elek dag en elk moment van de dag kan plaatsvinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat genieten niet effectief is en mij afleid van wat echt belangrijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om genieten te associëren met luieren en niets doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen wanneer ik geniet en eigenlijk vind dat ik mijn aandacht op “belangrijkere” zaken zou moeten richten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf onder druk te zetten en van te voren te bepalen dat ik ergens van zou moeten genieten en wanneer ik dat dan niet doe ben ik teleurgesteld in mijzelf voor het gebrek aan motivatie om te kunnen genieten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om genieten aan mijzelf op te leggen alsof het iets is als een warme trui aandoen of een goed ontbijt eten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat genieten pas dan ontstaat als ik comfortabel ben met mijzelf en kan staan in het moment voor wie ik ben, terwijl ik genieten nu aan mijzelf opdring zinder een basis daarvoor te hebben gelegd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf nooit de vraag heb durven te stellen of ik van mijzelf wel mag genieten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de beerput niet te openen wanneer ik mij de vraag stel of ik wel mag genieten van mijzelf in elk moment en elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet comfortabel met mijzelf ben en niet kan staan voor wie ik ben in elk moment en elke adem als leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als gefaald te bestempelen als het gaat om comfortabel met mijzelf zijn en staan voor wie ik ben in elk moment en elke adem als leven, terwijl ik een proces doorloop dat nog lang niet ten einde is en ik dus een veel te zware beoordeling op mijzelf leg, een beoordeling die achteraf zou moeten plaatsvinden die ik nu in het proces al laat plaatsvinden en mij hierdoor laat demotiveren en het vertrouwen in mijzelf laat afnemen wat uiteindelijk op niets is gestoeld dan gevoelens, emoties en de hoop voor een quick fix in het lopen van het proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat als het allemaal niet snel genoeg gaat, ik niet ver genoeg in mijn proces ben voordat ik sterf en niet genoeg een levend voorbeeld zal zijn geweest voor anderen om de boodschap voort te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angsten te hebben omtrent het niet onsterfelijk zijn en wellicht niet mijn zaken te kunnen afronden die ik als belangrijk acht om af te ronden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om genieten te doen en te laten gebeuren, in plaats van te plannen en allerlei voorschriften eraan te hangen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te straffen voor het niet halen van fictieve doelstellingen die niet gestoeld zijn op gecheckte feiten en zodoende nooit te kunnen/mogen genieten van het moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om minder hard voor mijzelf te zijn en simpelweg te zien en aanvaarden wat er nog ligt aan punten en zaken om onder handen te nemen, zonder daarvoor angsten te ontwikkelen dat ik niet genoeg tijd heb, de tijd is de tijd en daar zal ik het mee moeten doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op voorhand angst te hebben voor wat ik zal vinden wanneer ik dieper in mijzelf kijk en voor ogen moet houden dat alleen die dingen zich ontvouwen en openen om te onderzoeken binnenin mij waar ik klaar voor ben en wat ik aankan/begrijpen/vatten kan in dat moment en er dus ook nooit een moment kan ontstaan waar ik mijzelf teleurstel wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid neem in zelfoprechtheid.

 

Herdefinitie VAKANTIE : een moment van pauzeren en het mogelijk veranderen van omgeving en verantwoordelijkheden binnen een setting van zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid.

Advertenties

Dag 110 van 2555; een stroopwafel met cappuccino

Dag 110 van 2555; een stroopwafel met capuchino   Voor een krappe week zijn we terug gekeerd naar Italië om de laatste losse eindjes af te wikkelen en genoeg mode stoffen in te kopen voor een wintergarderobe voor 4 personen. Mijn partner noemt het een vakantie, voor mij is het gewoon iets dat moet gebeuren en iets dat al in de planning stond toen wij een krappe 4 maanden terug remigreerden naar Nederland.

 

De avond dat wij aankwamen in ons oude dorp in Italië gaf dat een raar gevoel, het was als vanouds, niets structureel was er verandert in 4 maanden tijd. Het was alsof ik terug gezogen werd in de tijd dat ik hier woonde, een soort van dimensie shift. Ik ken hetzelfde gevoel wel met mensen die je lang en intiem hebt gekend, wanneer je die mensen weer ziet na lange tijd dan pak je de draad op alsof er geen tijd tussen heeft gezeten. Met mijn oude dorp weet ik dat ik er niet meer woon en niet meer deel vanuit maak zoals voorheen, maar daar doorheen gaat een soort van automatische piloot zijn gang die mijn Italiaanse personage activeert.

 

Mijn Italiaanse personage die weet hoe te reageren in bepaalde situaties vanuit een oude overlevingstactiek om mijzelf staande te houden in een Italiaans bergdorp. Mijn stem die hoger is als ik spreek, mijn taal die eenvoudig is en mijn manier van handgebaren. In mijn Italiaanse personage ben ik duidelijk anders dan in mijn Nederlandse personage. Mijn Nederlandse personage heeft een lagere stem, heeft minder handgebaren, spreekt op een bepaald niveau, is meer in voor een geintje en is nuchter.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf gaande weg een Italiaans personage heb aangemeten om mijzelf staande te houden binnen een cultuur die mij vreemd was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen na te doen als mijn Italiaanse personage, hele zinnen over te nemen net zolang totdat het voelt alsof ik het was, terwijl ik niet die persoon was het was mijn Italiaanse personage die uiteindelijk op automatische piloot ging.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te ergeren aan de woorden en zinnen die ik na papegaaide, wat mij een niet origineel gevoel van mijzelf gaf en ik mijzelf zag vervagen in de massa en worden als de massa die ook zo sprak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet langer speciaal te voelen in mijn Italiaanse personage, omdat dit personage in het leven geroepen was om in  de massa op te gaan en niet boven het maaiveld uit te steken om zo te kunnen overleven binnen een vreemde cultuur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ondanks mijn pogingen om d.m.v. mijn Italiaanse personage in de massa op te gaan nooit volledig heb kunnen integreren en dat als een mislukking te ervaren, men wilde niet nog een Italiaanse erbij zij vonden een Nederlandse leuker om mee te pronken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beperkt te voelen in het mij uitdrukken binnen mijn Italiaanse personage en daardoor boos op mijzelf te worden en het Italiaanse personage daardoor te verafschuwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn stem te veranderen naar een hogere toon binnen mijn Italiaanse personage en dit wel waar te nemen maar niet zien/realiseren dat dit gekoppeld was aan een personage en niets had te maken met wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet thuis te voelen in mijn Italiaanse personage, maar als een vreemde eend in de bijt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgesloten te voelen binnen mijn Italiaanse personage en te hunkeren naar andere personages die mij in mijn perspectief meer vrijheid gaven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij niet thuis te voelen binnen een andere cultuur en ander land en dit af te schuiven op mijn Italiaanse personage om mijzelf vervolgens als het Italiaanse personage te verafschuwen en te geloven dat 1 personage ben uit de vele personages die ik speel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn Nederlandse personage als mijn echte ik te beschouwen doordat ik geboren en getogen ben in Nederland.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrij te voelen in mijn Nederlandse personage en niet de limitaties van een personage te ervaren, omdat ik overtuigt ben van het feit dat ik dit ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik mij 100% goed kan uitdrukken in het Nederlands terwijl vaak genoeg mij de woorden tekort schieten waarbij ik dan de schuld op iets anders afschuif dan mijn beperking in welke taal dan ook om mij volledig en altijd juist te kunnen uitdrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn Nederlandse personage als beter te zien dan mijn Italiaanse personage omdat ik er meer vertrouwt mee ben, maar beide personages leiden uiteindelijk tot consequenties wat gelijkheid zou betekenen en geen vergelijking of competitie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij Nederlander te voelen en geen Italiaan, simpel en alleen omdat ik ergens ben geboren op de aardkloot wat mij dus klaarblijkelijk geen recht geeft om mij anders dan Nederlander te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het feit dat ik mij Nederlander voel ik veel mogelijkheden en kansen wegstreep die als mens wel mogelijk waren geweest, waardoor ik mij niet realiseer hoe beperkend dit Nederlandse personage is dat mij zo’n gevoel van vrijheid geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn stem lager te laten zijn binnen mijn Nederlandse personage dan binnen andere personages wat mij het gevoel geeft dat ik stabiel en gegrond ben, terwijl dat niet is gestoeld op daadwerkelijke fysieke constateringen binnen mijn werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gelukkig als Nederlander te voelen en goed in mijn vel, omdat ik weet hoe ik moet overleven binnen het Nederlandse systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn Nederlandse personage als dominant nationaliteiten personage naar voren te schuiven wanneer dingen moeilijk worden en ik dan graag in de schulp van de Nederlander wegkruip en dus verdwijn in mijn mind/hoofd om elke confrontatie, die mijn “Nederlander zijn” zou kunnen ondermijnen, uit de weg te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrolijk en plagerig te kunnen zijn in mijn Nederlandse personage en dat totaal heb geëlimineerd binnen mijn Italiaanse personage omdat het niet aansloeg en mij niet het recht op overleven verleende.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen personage aan te nemen aangaande nationaliteit, maar mij simpelweg te profileren als mens gelijk aan en als het leven en mij zo te bekwamen in het menszijn in het voordeel van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen competitie aan te gaan wat betreft mijn Nederlandse en Italiaanse personage, maar mij te realiseren dat beide personages een overbodigheid zijn en mij niets anders dan consequenties brengen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kunnen “zijn” los van definities en opinies die gebonden zijn aan naties/landen, los van tradities die niet van mij zijn maar van mijn voorvaderen waardoor ik de zonde van de voorvaderen alleen maar voortzet en progressie/evolutie in mij als mens onmogelijk maak

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij overal thuis te voelen omdat ik mij thuis voel in mijzelf en waar ik ook heen ga ik neem altijd mijzelf mee.

Dag 109 van 2555; geld is geen probleem zolang je het hebt

Dag 109 van 2555; geld is geen probleem zolang je het hebt

Sociale Verzekering Bank

We zaten vlak voor ons vetrek voor een weekje Italië, alles was geregeld, maar we wisten niet of we konden gaan. Al een geruime periode beloofde de SVB kinderbijslag te storten op onze rekening, maar het geld wilde maar niet arriveren. Dit is een bedrag dat hopeloos opgelopen is, het is een bedrag dat met terug werkende kracht over een periode van 2 kwartalen uit betaald had moet worden. Dit is het geld dat wij al die tijd zelf hebben voorgeschoten om die dingen van te doen waar ze voor bedoeld zijn. Nu dient zich het moment aan dat de kinderen in een nieuwe winter garderobe gestoken moeten worden en ik in 1 keer stoffen daarvoor in Italië ga aanschaffen, mits daarvoor geld beschikbaar is.

 

De donderdag voor ons vetrek zou het bedrag gestort worden, maar er gebeurde niets. Wel kregen wij een brief waarin stond dat het eerste kwartaal al was uitbetaald en het tweede kwartaal die donderdag zou worden bijgestort. Nooit hebben wij het eerste kwartaal ontvangen en klaarblijkelijk ook niet het 2e, omdat die limiet net als de andere verstreek. Vrijdag heeft mijn partner opnieuw gebeld met de afdeling kinderbijslag, de brief bleek een vergissing te zijn en misschien zou er een fout zitten in de bestanden die naar de bank gaan, als reden waardoor er nog niet was uitbetaald. Ondertussen zagen wij onze vertrek datum naar Italië opschuiven en zonder het benodigde geld wilde ik niet afreizen. Er werd een nieuwe datum gesteld dat het geld zou worden overgemaakt, of op de dinsdag tijdens ons verblijf in Italië of op 1 november wanner wij allang weer thuis zijn en de kinderen weer naar school moeten.

 

Zo zagen we onze kans om goedkoop aan goede kleding te komen bijna in rook opgaan. Ik durfde geen plannen meer te maken op basis van het geld van de kinderbijslag, want wanneer zouden ze dit geld nu werkelijk gaan storten? We besloten om een voorschot op mijn partners salaris te vragen dat sowieso die donderdag in de vakantie gestort zou worden om toch af te kunnen reizen en de stoffen te kunnen kopen. Die vrijdag voor vertrek kregen we met een spoedoverboeking een voorschot overgemaakt, wat een enorme opluchting was. Het wachten op het antwoord of een voorschot mogelijk was en wanneer het mogelijk was, was erg spannend en benadrukte zo enorm hoe afhankelijk ik en iedereen is van geld. We zijn uiteindelijk een dag later vertrokken dan gepland, aangezien we alles op hold hadden gezet en dus niet klaar waren om zaterdag te gaan rijden.

 

Nu is het dinsdag en we zitten in Italië en we ontvingen vandaag een berichtje dat de kinderbijslag is bijgeschreven. Jemig wat een stress voor geld. Elke actie die we ondernemen wordt bepaald door de hoeveelheid geld die we wel of niet hebben. Iemand die beweerd dat hij/zij niet wordt geleefd door geld is of naïef of niet oprecht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat onze arme periode in Italië nog altijd zijn weerslag heeft op ons huidige meer comfortabelere leven in Nederland, waardoor er nog steeds geen reserves zijn en aan het eind van de maand alle inkomsten op zijn, waardoor grotere uitgaven in 1 keer soms onmogelijk zijn of op z’n minst voor onmogelijke situaties zorgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen rekening te willen houden met wat ik nu financieel heb en mij niet te realiseren dat ik nog steeds de consequenties fysiek moet doorlopen vanuit mijn recente verleden, dat verleden dat niet los staat van mijn heden en toekomst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten stressen door geld en de afwezigheid van geld, in plaats van diep adem te halen en te werken met wat hier in het moment is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de afwezigheid van geld en mij daardoor gelimiteerd te voelen, terwijl ik mijzelf limiteer in deze situatie door in angst te leven en niet meer te kunnen overzien wat er wel is aan mogelijkheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij limiteer door vast te willen houden aan een reisje Italië om stoffen in te kopen voor kleding, waardoor ik niet meer open kan/wil staan voor andere scenario’s.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het scenario van niet naar Italië te kunnen afreizen door gebrek aan geld en dus duurdere kleding in de winkels te moeten aanschaffen die niet zo gegoten zit als op maat gemaakte kleding.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stress te ervaren bij het idee dat ik in confectie kleding moet rondlopen die mij totaal niet zit vanwege mijn afwijkende lichaamsbouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te balen van mijn afwijkende lichaamsbouw en mijn lichaamsbouw te beschuldigen van het moeten naaien van kleding en nooit eens gemakkelijk een broek te kunnen kopen die goed zit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen separeren van mijn afwijkende lichaamsbouw om er zo niet mee geconfronteerd te worden en vooral geen oud zeer naar boven te hoeven halen. ( wordt verder uitgewerkt in een andere blog )

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat geld mijn motivator is en daardoor verdwijn ik in mijn mind/hoofd en maak allemaal mooie plannen die de meest ideale uitkomst geven en tegelijkertijd vergeet ik even dat ik heb te doen met wat ik in het moment heb aan geld, dat geld dat bepaald wat er in mijn fysieke werkelijkheid echt kan gebeuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld niet mijn motivator te willen laten zijn wat resulteert in frictie binnen mijn fysieke werkelijkheid, omdat geld mijn motivator is en ik deze motivator als geld wel kan negeren maar dat maakt nog niet dat het er niet meer is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer zo snel te laten stressen als bepaalde plannen veranderen door geld gebrek, de stress maakt dat ik niet meer helder kan denken en rare bokkensprongen maak of halsstarrig vasthoudt aan zaken die wellicht minder waarde hebben en minder toevoegen aan het belang van een ieder dan ik als gestresste zou ( willen ) vermoeden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/ begrijpen dat geld alles in mijn leven bepaald en dat ik daar als een gegeven feit mee moet werken en niet dit geld punt om zeep te willen helpen waarbij ik mijzelf mee ten onder neem, iets wat ik mijzelf al eerder in mijn leven heb bewezen en zodoende zinloos is om nogmaals te doorlopen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld te zien los van emoties en gevoelens, waarbij ik simpele afwegingen kan maken of iets financieel op een bepaald moment mogelijk is en verantwoord is.