Dag 264 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergeving op het angstaspect

basisinkomengarantieIn deze blog zal ik nogmaals even het probleem, de oplossing en de beloning van de voorgaande blog op een rijtje zetten om vervolgens zelfvergeving op het angst aspect te doen.

 

Probleem:

 

Mijn probleem is de angst dat mijn dochter verslaafd raakt aan een medicijn dat maar weinig verlichting zal geven en meer bijverschijnselen zal geven. De angst dat ik een afgestompt kind terug zal krijgen dat de wereld door de ogen van antidepressiva zal moeten bekijken om de pijn dragelijker te maken. Die angst maakt mij erg verdrietig, waardoor ik haar toekomst nu al in het hier en nu als uitzichtloos ervaar. Ik wil mijn kind niet tot een patiënt maken en ik wil niet geloven/aannemen dat dit de weg is die een 16 jarig meisje moet lopen om een menswaardig bestaan te leiden. De vraag is natuurlijk hoe menswaardig haar leven met constante pijn en vermoeidheid nu is.

 

Ik vrees dit medicijn, omdat ik emotionele relaties leg met depressieve mensen, met verslaafde mensen en het medicijn label als de weg naar uitzichtloosheid. Wat inhaakt op de spijt die ik voel dat ik een kind op de wereld heb gezet dat moet lijden, zonder dat het enig nut heeft. Dus dat zijn grootse onderwerpen om eens onder de loep te nemen en door te spitten.

 

Oplossing:

 

Een oplossing op de vraag of dit medicijn het proberen waard is, zal voor mij zijn het wegnemen/los laten van de angst omtrent het medicijn om een heldere afweging samen met mijn dochter te kunnen maken. Door zelfvergeving te doen zal ik dan in kaart brengen waar ik naar moet kijken om de emotionele ruis van dit vraagstuk af te nemen en niet te handelen en te denken vanuit het perspectief van spijt.

 

Beloning:

 

De beloning zal zijn dat ik mijn dochter kan ondersteunen en assisteren met het stoppen van de problemen die oplosbaar zijn in plaats van oplossingen te zoeken als lapmiddelen. De beloning zal zijn dat ik kan adviseren zonder dit te doen door een sluier van emotionele ruis en het gevoel van spijt, door simpelweg 1+1=2 te doen.

 

 

 

Het angstaspect:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst als reactie te gebruiken wanneer ik antidepressiva hoor zeggen in combinatie met mijn kind. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voorop te stellen aan hetgeen er beslist moet worden door mijn dochter en zo mijn ‘probleem’ met dit geneesmiddel groter te maken dan de daadwerkelijke keuze die er gemaakt moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst op te wekken door het woord antidepressiva te behangen met herinneringen, kennis, informatie, emoties en gevoelens omtrent verslaving. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord antidepressiva door de ogen van mijn geest waar te nemen en te ervaren en het woord niet te kunnen ervaren in het hier en nu vrij van ruis door het verleden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te worden als ik denk aan de mensen die ik heb gekend die aan de antidepressiva waren en als zombies door het leven gingen.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ervaringen met antidepressiva gebruikers op mijn dochter haar leven te projecteren nog voor zij überhaupt overweegt om hieraan te beginnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te worden bij het idee dat  mijn kind met chemische middelen wat vrolijker gemaakt moet worden.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om chemische middelen over 1 kam te scheren waardoor ik het onnatuurlijk vind wanneer deze chemische middelen iemand vrolijk moeten maken die geen reden heeft tot vrolijk zijn en dus geforceerd vrolijk zal zijn, waarbij er voorbijgestreefd wordt aan het feit waarom zo iemand in eerste instantie deze aandoening heeft en dus niet vrolijk wordt zonder de oorzaak weg te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord antidepressiva angstig te worden alsof ik zelf aan het medicijn moest.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nemen of niet nemen van deze antidepressiva persoonlijk te nemen en dus eerst af te wegen aan mijn maatstaven en pas daarna het in de situatie van mijn dochter in te passen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren door de rampspoed scenario’s die door mijn geest gaan bij het idee dat mijn kind aan de antidepressiva moet om van pijn af te komen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van het slechtste uit te gaan ook wanneer ik mijzelf nog niet geïnformeerd heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te zijn over de toekomst van mijn dochter met haar huidige conditie. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vooruit te kijken in angst en vooruit te lopen op wat nog komen gaat al angst te ervaren en niet hier te kunnen zijn zonder participatie in de geest als angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik mijn dochter niet mijn gevonden informatie doorspeel zij misschien een keuze maakt waar ik door de ogen van mijn angst niet achter kan staan. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om informatie als manipulatie middel te gebruiken om zo mijn angst niet uit te laten komen en mijn dochter de keuze te laten maken die ik ook zou hebben gemaakt vanuit een punt van angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn geen invloed op mijn dochter te hebben die radeloos is en alles wel wil uitproberen om de pijn te verminderen en zij zo beslissingen zal nemen die mij angst inboezemen.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter de verkeerde keuzes zal maken en mij niet te realiseren dat dit inherent is aan mijn dochters leven, om keuzes te leren maken, goede en slechte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter een uitzichtloos bestaan zal leiden wanneer zij de keuze voor antidepressiva maakt. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet los te laten als moeder systeem en het gevoel te hebben dat ik mijn kind moet redden van de slechte buitenwereld in de vorm van Big Farma.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijndochter als depressief gelabeld zal worden wanneer zij zo’n middel gebruikt terwijl zij juist beter met depressie weet om te gaan.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor hoe ik/wij overkomen op de buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu al angstig te zijn voor het moment dat mijn dochter zou moeten afkicken van de antidepressiva en door een hel moet.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet hier te zijn en voortdurend in angst vooruit te kijken en het moment hier binnen mijn ademhaling niet te beleven.

Dag 222 of 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? – deel 1

equal money capitalismAls moeder ben ik tot op heden altijd redelijk koel geweest als het ging om los laten en ruimte geven aan mijn kinderen. Ik zag geen spoken daar waar ze niet waren en ik had geen buitensporige beschermingsdrang waarmee ik mijn kinderen zou kunnen verstikken. Wat niet wil zeggen dat elk stapje van mijn kinderen naar meer zelfstandigheid niet spannend is geweest door de jaren heen, maar ik hield mijn hoofd koel.

 

De laatste weken bespeur ik een angst in mijzelf, een angst dat er zomaar wat kan gebeuren met mijn kinderen en wat dan? Daarmee gepaard gaat de onmacht dat ik weet dat ik een ander mens zijn/haar leven niet kan leven en behoeden voor het onvermijdelijke of onverwachte.

 

Ettelijke keren las ik over tienermeisjes die niet meer thuis komen en ook nooit meer gevonden worden of dood gevonden worden. Vervolgens las ik een bericht dat een 13-jarige jongen na het lopen van zijn folderwijk niet meer thuis gekomen was en luttele dagen erna werd hij dood gevonden. Ik heb een 13-jarige zoon thuis die folders bezorgt en de schrik sloeg om mijn hart. Recentelijk las ik over een 16-jarig meisje dat in 1 weekend door 30 mannen 90 keer was verkracht, er ging een pijn door mij heen. Ik heb een 16-jarige dochter thuis die inmiddels heeft moeten leren wat aanranding is en weer sloeg de angst om mijn hart. Vandaag las ik over een moeder die met haar 10-jarige dochter door een 29-jarige man gegijzeld werd, waarna de dochter werd verkracht en de moeder in het bijzijn van het kind werd doodgestoken. Wat elke hoop dat ik mijn kinderen zou kunnen redden/beschermen om zeep hielp. Elke keer drukte ik de angst weg, naar binnen, daar waar ik niet weet waar het precies is en waar het heen gaat en wat het doet.

 

Vanavond was mijn dochter later dan afgesproken thuis na paardrijden, mijn partner belde haar maar ze nam niet op, ik merkte dat mijn gedachten afdwaalden en ik moest denken aan al die meisjes die zomaar verdwijnen. Ik werd onrustig en was erg blij toen 5 minuten later de voordeur open  ging en mijn dochter thuiskwam. Zij was de tijd vergeten terwijl zij in de stallen bezig was geweest. Niets aan de hand dus! Maar de geest had genoeg plaatjes en verhalen om met mij aan de haal te gaan. En niet onbelangrijk al die keren dat ik toch bezorgt was maar dat wegstopte, omdat ik koel was en het niet paste in beeld dat ik van mijzelf had, kwam nu als een boemerang naar mij terug.

 

Wanneer ik al die berichten lees over het leed dat kinderen over de hele wereld wordt aangedaan dan voel ik verdriet dat ik tegelijkertijd niet wil voelen, omdat ik weet dat het mij gek zou maken en mij in een ouder zou veranderen die haar kinderen zou verstikken door zorgen die niet direct hier zijn maar mogelijkerwijs iemand zou kunnen overkomen. Dus alle leed wat ik zie in mijn wereld en niet probeer te voelen als moeder, projecteer ik als 1 grote energiebal op mijn kinderen, omdat die tastbaar en dagelijks om mij heen zijn. Toch is het een algehele angst die ik voel, ik voel hoe onze wereld afglijd en zie de wereld om mij heen afbrokkelen waar ik zo van hoopte dat het mij zou ondersteunen en zou beantwoorden aan alle plaatjes die ik mijn leven lang verzameld heb door programmering vanuit opvoeding en maatschappij, maar een wereld is geworden die mij meer angst bezorgt dan vreugde. Ik ben bang om dat te verliezen wat mij vreugde oplevert en dat zijn ondermeer mijn kinderen. Vreugde die plaats moet maken voor het monster dat wij met z’n allen hebben gecreëerd door de status quo te accepteren en toe te staan. Hoe kunnen we de wereld of het leven doorgeven aan onze kinderen als we het eerst kapot maken? En maken we zo onze kinderen niet tegelijkertijd kapot?

 

Het is tijd om deze angst die elke dag meer handjes en voetjes krijgt niet geboren te laten worden en te snappen/realiseren/begrijpen wat er aan ten grondslag ligt om zo dit patroon te doorbreken en niet te verdoezelen met andere patronen en personages, waardoor ik door de wirwar niet meer kan zien wat ik gecreëerd heb en zodoende ook niet kan corrigeren wat ik gecreëerd heb.

 

 

Probleem:

Angst dat mijn kinderen iets verschrikkelijks zal overkomen en het met de dood moeten bekopen.

Oplossing:

Kunnen zien wat reëel is en wat niet, door niet in de geest te participeren in dit soort gedachten die angst promoten waardoor ik niet meer helder kan zien waar ik mijn kinderen extra bescherming zou moeten bieden door bepaalde situaties niet aan te gaan en waar ik media informatie op mijn leven projecteer alsof het echt en reëel gevaar is. En te werken aan mijzelf zodat alles wat ik accepteer en toesta van mijzelf, wordt gecorrigeerd en geen weerspiegeling meer heeft/is op de maatschappij/wereld.

Beloning:

In het moment met mijn kinderen kunnen zijn zonder dat angst tussen ons komt, maar wel het totaal plaatje te snappen om te zien/begrijpen/realiseren waar reëel gevaar daar is en naar gehandeld moet worden.

 

 

In mijn volgende blog zal ik verder ingaan op deze angst door zelfvergevingen te schrijven en zo te ontrafelen waar deze angst zijn origine vindt en waar het linken en interconnecties heeft in mijn leven.