Dag 225 van 2555; spiegeltje spiegeltje aan de wand van wie is die reflectie aan de andere kant? – deel 1

equal money capitalismAlvorens ik naar buiten ging liep ik in mijn hal langs de spiegel, ik deed mijn jas aan en keek nog even in de spiegel of alles goed zat. In een fractie van een seconde zag ik mijn spiegelbeeld waarbij de vraag rees, wie is dat? Ik herkende mijzelf niet, maar wist wel dat ik het was. Met andere woorden het plaatje klopte niet. Ik keek nog een keer in de spiegel en nu wat aandachtiger en ja mijn plaatje in mijn hoofd van mijzelf is een stuk jonger dan mijn reflectie in de spiegel. Ik keek in de spiegel en dacht, wat ben je oud geworden, waarom heb je jezelf zoveel zorgen gemaakt? Waarom ben je zo angstig geweest? Het heeft fysiek aan je geknaagd en dat is te zien.

 

Al eerder schreef ik over rimpels in deze blog ‘rimpels als teken van de dood‘, ook heb ik al geschreven over mijzelf niet herkennen door andere kapsels, maar nu was het net weer anders. Ik boor zo gezegd weer een andere laag aan, die ik in de komende blogs zal proberen bloot te leggen.

 

Het weigeren oud te worden en het eeuwig jong willen blijven, nog niet zozeer uit een punt van ijdelheid maar meer om zogenaamd tijd te winnen. En nog niet afgedankt te worden door de maatschappij, om nog even mee te mogen tellen. Daar komt waarschijnlijk ook de drang vandaan bij velen om grijze haren te kleuren en rimpels glad te laten trekken of spuiten. Iets waar ik wars van ben en geen geld voor over zou hebben, maar ik begrijp wel uit welke hoek deze wind waait omdat ik het nu aan den lijve ervaar hoe dat is als je langzaam ouder wordt en het niet door hebt en straks ineens aan de andere kant van de lijn staat waar de spelers er niet meer toe doen.

 

 

Probleem:

Niet mijn fysieke leeftijd in mijn fysieke werkelijkheid willen aanvaarden uit een angst om afgedankt te worden en niet langer mee te tellen.

 

Oplossing:

Mijzelf niet bekijken door de ogen van de geest en mij laten verleiden door beelden van weleer, maar diegene te zijn wie ik ben als vlees hier en nu en te staan in en als het leven, waardoor mijn werkelijke daadkracht voortvloeiend uit zelfoprechtheid mij recht op bestaan geeft in de maatschappij en niet hoe ik eruit zie en hoe oud ik ben.

 

Beloning:

Mijzelf te zien staan en te beseffen dat mijn reflectie naar buiten toe ertoe doet.

 

In mijn volgende blog zal ik verder ingaan op het probleem, oplossing en beloning doormiddel van zelfvergeving.

Advertenties

Dag 176 van 2555; veranderen is voor anderen

equal money capitalismVer-anderen is een ver van ons bed show en daarom weggelegd voor anderen. Intellectueel praten over veranderen is leuk, geeft energie in de vorm van een goed gevoel over jezelf. Veranderen als iets fysieks in je realiteit is minder aantrekkelijk. Kijk eens naar onze voornemens voor het nieuwe jaar, de meesten van ons zullen er nu eind januari niet meer mee bezig zijn. We hebben er allerhande rechtvaardigingen voor waarom het niet een haalbaar doel was en komen daar zo elk jaar mee weg. Niemand zal ons zeggen, hé dat vindt ik nou zwak van je, want iedereen weet dat hij/zij het zelf ook niet kan waarmaken. Nee veranderen is een gevoelig punt voor ons mensen.

 

Het meest dramatische is eigenlijk wel dat wij gedurende onze dag duizenden keren voor een verandering staan, nemen we hem wel of nemen we hem niet, we hebben het niet eens door. Het is een tweesprong die je neemt van de ene adem in de andere, of je kiest voor verandering of je kiest voor het oude, maar kiezen doe je. Wanneer we bewust moeten kiezen voor bewuste verandering dan levert dat heel vaak vele weerstanden op, we hebben dan het idee dat we iets moeten opgeven dat warm en fijn als een oude jas zit. En zo veranderen we veranderen in opgeven, uit angst om het oude te verliezen en uit angst voor het nieuwe. Hoe krankjorum moeten wij mensen wel niet zijn om de kans op verbetering door onze zielige angsten in de weg te laten staan, hoe zijn wij als mensen zo veranderschuw geworden?

 

De keuze is in feite simpel wanneer we op de tweesprong zijn aangekomen, we kiezen voor leven of tegen leven. We doen dat wat in het belang van iedereen is of we kiezen alleen voor onszelf. Je zou denken wie kiest er nu niet voor leven, maar kijk eens hoe wij met onszelf ons lichaam omgaan, anderen, onze omgeving  en dieren, het is een aaneenschakeling van misbruik. Een misbruik dat wij vaak niet eens meer waarnemen als zodanig en misbruik wat ons ronduit in het gezicht uitlacht.

 

In een documentaire over drugs werd een man in New York gevolgd, een voormalig Wall Street handelaar, hij kon de druk van zijn voormalig leven niet aan en belandde uiteindelijk op straat met een heroïne verslaving. Terwijl hij high was zei hij tegen de interviewer: “raar eigenlijk dat ik mijn lijf en leven zo naar de klote help, wetende dat wanneer ik afkick ik hooguit 3-4 dagen met erge fysieke verschijnselen te maken heb en dan kan afrekenen met de verslaving op zich. Ik weet dat het kan en dat ik het waarschijnlijk kan en toch doe ik het niet. Ik had een goed leven, een vrouw en kinderen en een eigen huis en nu spuit ik het bedrag voor een eigen huis over de de afgelopen jaren in mijn arm”.

 

Dat is wie wij zijn, wij zijn allemaal verslaafden aan ons oude leven waarin wij zeker zijn dat ons dat toekomt wat we willen en verlangen en of dat anderen of onszelf schaadt boeit ons niet. Elke verandering in het belang van iedereen daagt ons uit als verslaafde en wij gaan er met ons hele hebben en houden aan weerstanden in. WIJ WILLEN NIET VERANDEREN, we schijten in onze broek om te veranderen, wij willen geen moeite doen. Bij het eerste ongemak willen wij onze volgende shot om te vergeten dat wij op de tweesprong van verandering stonden om te veranderen en niet op te geven.

 

Dit zijn natuurlijk geen leuke en aardige woorden, maar laten we eerlijk zijn als wij onszelf konden of durfden te veranderen, dan hadden we allang gezien dat de wereld aan een make-over toe is. Dan hadden we graag veranderd en onder ogen durven zien dat wij angst voor verandering hebben en onszelf doen geloven dat verandering niet mogelijk is. Heerlijk makkelijk toch, veranderen lukt toch niet, dus laat anderen dat maar op zich nemen.  Wat nu als wij veranderen verankeren zouden noemen? Het proces om onszelf te verankeren en vereenzelvigen met het leven. Het is toch raar dat wij ons keren van dat wat we zelf eigenlijk zijn, op deze manier zijn wij ontrouw aan onszelf in de gelukzaligheid dat we dat kunnen blijven doen wat we al deden. Zonder op te merken dat wij het oude deden vanuit niet pure motieven, zoals angst, emoties en gevoelens rond herinneringen. Ik daag je uit om je startpunt van het oude eens in zelfoprechtheid onder de loep te nemen en te zien hoe trouw je daadwerkelijk aan jezelf bent gelijk en aan het leven wat je bent.

 

De volgende vergevingszinnen zijn algemene vergevingszinnen op het thema verandering en niet zozeer alleen mijn vergevingszinnen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij verandering mijzelf niet in de optelsom van het leven mee te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veranderen aan anderen te koppelen, zodat ik het kan observeren en als een observant mijn positie inneem in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als observant mij af te scheiden van mijn fysieke realiteit om zodoende een vrijbrief te hebben om niet deel te nemen aan de werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mogelijkheid tot veranderen te onderdrukken zodat ik het niet hoef waar te nemen en er zodoende ook niets mee hoef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veranderen als het afpakken van dat wat van mij is en mij toekomt te zien en mij dus schrap zet en er alles aan doe om die verandering te laten doorgaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven niet te willen opgeven, dat een aaneenschakeling is van opinies en overtuigingen over hoe mijn leven eruit moet zien, en zo het veranderen opgeef in plaats van mijn fictieve door de geest gecreëerde opinies en overtuigingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf als het leven opgeef wanneer ik verandering in het belang van iedereen voorbij laat gaan en aan anderen over laat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen veranderen om zo alles wat ik wel wil te kunnen incasseren zonder achterom te kijken hoeveel schade ik heb aangericht aan mijzelf en anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering als iets angstigs te zien, een aanslag op mijn leven, iets dat ik willens en wetens moet zien te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat veranderen toch niet mogelijk is en dus niet eens de moeite waard is om over na te denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik verandering weiger ik voor mijn eigen ondergang stem en mijn eigen graf graaf, terwijl ik denk dat ik het mannetje ben en totaal mijn leven onder controle heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn angst voor verandering voortvloeit uit het feit dat ik voorgeprogrammeerd ben op het gebied van verandering en ik dat niet wil/kan loslaten door mijn angst voor verandering waardoor ik in cirkeltjes blijf door redeneren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever mijzelf naar de verdoemenis te helpen dan te veranderen in het belang van een ieder en niet te snappen of te kunnen uitleggen waarom ik niet wil/kan veranderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik stug ben en absoluut niet flexibel als het gaat om veranderen en ik dus eerder zal knappen dan buigen en mij niet realiseer dat buigen een teken van nederigheid is wat ik nodig heb om het leven als geheel te eren en waarderen als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen verandering in de weg te staan en dat niet te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen verandering in de weg te staan en daarmee tegelijkertijd de verandering van anderen en mij niet te realiseren wat het betekent om deel uit te maken van het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven in te ruilen voor energie en dat als echt te beschouwen en in mijn geest te denken dat ik verander door van energie te veranderen en mij niet te realiseren dat dit type veranderen alleen en enkel in mijn geest zich afspeelt en absoluut geen waarde heeft in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op te geven, het leven op te geven en daarmee mijzelf op te geven en niet te zien wat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen mee te slepen in mijn opgeven en de schade wat dit aanricht niet te kunnen overzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering te bevechten en met zelf oneerlijkheid te beslechten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie staan op de tweesprong van verandering en niet voor het leven kies dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het leven en daarmee mijzelf opgeef waardoor ik consequenties genereer voor mijzelf in en als het leven en mijzelf zo buitenspel zet. Ik stop en haal adem en zie/realiseer/begrijp dat veranderen de enige weg naar leven is en mij dat zal brengen wat nodig is om een fatsoenlijk bestaan te leiden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te veranderen in het belang van een ieder en zodra er angst in mij opkomt dan kijk ik in mijzelf om te zien wat die angst is en of die angst reëel is of een creatie van mijn geest om mij van verandering af te houden maar inplaats daarvan te kiezen voor energie, de energie van het opgeven.