Dag 232 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – menstruatie – deel 2

equal money capitalismIn mijn blog van gisteren heb ik aangekondigd dat ik vandaag de zelfvergevingen zal uitschrijven omtrent het mij afscheiden van mijn vagina in relatie tot menstruatie.

 

Probleem:

Het mijzelf afscheiden van mijn vagina door mijn menstruatie als een kwaad te zien dat mij overkomt en beperkt.

Oplossing:

Gelijk gaan staan aan mijn menstruatie en mijn vagina als mijzelf als leven.

Beloning:

Eén en gelijk aan mijzelf en het leven staan en zo leven te mogen ervaren door mij heen als een geheel/eenheid die mij doet beseffen dat ik daadkracht heb en als geheel veel sterker ben dan in delen.

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn menstruatie nooit zou komen, omdat ik als 7-jarige dacht dat het meteen zou beginnen toen ik hoorde over menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn menstruatie als een punt van eigenbelang te benaderen, waardoor ik ineens groot zou worden en zou meetellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn verlangen naar mijn menstruatie als een polariteit op te pakken, waardoor het intens verlangen naar de menstruatie zich gaandeweg omboog naar het verlangen om nooit meer te menstrueren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik nooit meer van de helse pijnen van mijn menstruatie af zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bloeden van mijn vagina als entiteit de schuld te geven voor mijn maandelijkse pijnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat door het dragen van maandverband de nadruk juist wordt gelegd op dit lichaamsdeel, deze entiteit, die alleen maar mag bestaan in zijn eigen schaduw, in de geheime onderwereld van alles wat het daglicht niet kan verdragen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor het hebben van een entiteit dat niet getoond kan/mag worden dan alleen in het geniep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik met een grote rode vlek in mijn broek in het openbaar mij moet bewegen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina de schuld te geven van het feit dat het mij voor schut kan zetten en het mij in verlegenheid kan brengen door zijn ware aard, een bloedend gat, te tonen aan de buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de menstruaties zich steeds sneller zullen opvolgen en langer zullen duren, zodat langzaam maar zeker ik van mijn vrijheid wordt beroofd om dat te kunnen doen wat ik wil. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als vrijheid berover te zien tijdens mijn menstruatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben leeg te bloeden en te bezwijken onder mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina instaat is om zelfmoord te plegen ten koste van de rest van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina de controle over mij als geheel heeft en kan bepalen hoe ik mij voel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het kijken naar het fysieke voorkomen van mijn vagina en teleurgesteld te zijn bij de aanblik aan mijn vagina en te zien dat het meer van hetzelfde was als de rest van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als meer te zien en bijzonder door al het geheimzinnige eromheen, en frictie te bemerken nu mijn vagina er niet bijzonder of speciaal uitziet, maar eigenlijk een beetje zielig hoopje vel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat een ander zou kunnen ruiken dat ik ongesteld ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als vies te ervaren wanneer ik heftig bloed en het bloed overal en nergens zit, en ik het liefst mijzelf van mijn vagina wil afscheiden en er niet mee geassocieerd wil worden.

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf eindeloos te zien wachten op een menstruatie die uiteindelijk 7 jaar later zich aandiende. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moedeloos te worden en mijn lijf en mijn vagina niet meer te vertrouwen dat zij dat gingen doen wat volgens fysieke regels zou moeten gebeuren en ik niet dat zou behalen wat de uiteindelijke belang was, n.l. groot worden en een vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien in elkaar duiken van de pijn die ik zo graag wilde laten stoppen maar die niet kon stoppen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de pijn als iets van buitenaf te ervaren dat mij werd aangedaan door de vagina di ede aanstichter van alle kwaad was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een prop van een maandverband in mijn onderbroekje en zeker te weten dat iedereen het ziet en mij aanstaart. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het middelpunt van mijn bestaan ben en iedereen altijd op mij let en in detail naar mij kijkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een enorme vlek in mijn broek die absoluut niet meer te verbergen is en mij het schaamrood op de kaken doet krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf vies en laag te voelen door een vlek in mijn broek en mij niet te realiseren dat het de geheimzinnigheid en het weg willen stoppen van de vagina is dat maakt, dat ik schaamte ervaar dor de vlek in mijn broek veroorzaakt door een lekkende, bloedende vagina.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met maandverband de hele maand rond en nooit meer niet te bloeden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in beelden die niet fysiek reëel zijn, maar waar ik aan vastklamp om zo angst te ervaren en meer afscheiding van mijn vagina.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien op de grond liggend en totaal te zijn leeggebloed, waarbij ik geen controle meer over mijzelf heb/ervaar. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik kan doodbloeden aan een menstruatie en hier totaal geen gezond verstand meer kan toepassen door de waas van de angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien te zien kijken naar een vagina die speciaal en mooi is en mij zelfwaarde geeft, iets om trots op te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beelden in mijn geest te ontwikkelen over hoe een mooie vagina eruit ziet, gevoed door media, en frictie te beleven in de fysieke werkelijkheid als het er niet zo uitziet als verwacht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onderlijf in de geest totaal onder het bloed te zien en mij smerig en vies te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verwachten dat een menstruatie een schoon en net gebeuren is dat vrij ongemerkt en ongezien voorbij gaat.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik niet meer ongesteld ben en mijzelf bevrijd voel en niet meer in de ban van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ontwikkelen voor het andere eind van de polariteit, waar ik vroegtijdig in de overgang kom, en niet weet of ik de gevolgen van de menopauze al wil ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe ik en te verwaarlozen menstruatie heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet mijn fysieke lijf kan manipuleren vanuit een startpunt van eigenbelang waarin ik niet alle gevolgen van een vroegtijdige menopauze kan overzien en niet alle voordelen van een menstruatie begrijp.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij te verbeelden dat mijn vagina mij niet meer in zijn greep houdt en ik vrij kan zijn als een geheel met mijn vagina, net zoals de reclame spotjes van maandverband waar vrouwen rondhuppelen in het gras om hun vrijheid te verbeelden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te beseffen dat het verlangen naar dit denkbeeld, niet een verlangen uit vrije wil is maar een verlangen vanuit voorgeprogrammeerd zijn, als gevangene van de matrix.

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina houdt mij in zijn greep’ in mij te laten bestaan en zo te geloven dat ik niet vrij ben en mijzelf niet aanstuur. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina een andere entiteit is die leeft in mijn lijf en mij aanstuurt, wat het tot parasiet maakt, oftewel een lagere vorm van leven op de maatschappelijke ladder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘door mijn vagina heb ik menstruale ellende’ in mij te laten bestaan en zo mijn vagina de schuld te kunnen geven van al dat vervelend is in mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als zondebok te gebruiken en niet 1 en gelijk aanmijn vagina te kunnen bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘mijn vagina geeft meer ellende dan plezier’ in mij te laten bestaan en zo de vagina als de bron van het kwaad te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat afscheiding van een deel van mij in oneerlijkheid wel gevolgen moet opleveren en zich tegen mij keert als een zuurpruim.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf buitengesloten te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn daadkracht weg te geven aan gedachten over mijn vagina, door het te zien als een aparte entiteit die mij aanstuurt zonder dat ik daar aan te pas kom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aversie te voelen tegen de vagina die duidelijk voor mij de vijand is en in de gaten gehouden moet worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf tegen zichzelf uit te spelen en zo in gevecht met mijzelf te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minderwaardig te voelen ten opzichte van mijn vagina en tegelijkertijd mijn vagina als te min te beschouwen als reactie op het toestaan en accepteren van, de mindere te zijn dan een deel van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te staan als geheel als fysiek lichaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beperkt te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een fysiek deel van mij dat functioneert naar behoren, mijzelf kan beperken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor mijn vagina, het kwaad dat het daglicht niet kan verdagen, waar ik niet mee geassocieerd wil worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wie ik ben geworden in separatie van mijzelf.

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op de fysieke geur van een ongesteldheid en die wil verbergen net als mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen ten opzichte van mijn vagina die ik niet de baas ben volgens mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het schoonmaken en het aanraken van de vagina tijdens mijn menstruatie als het schoonmaken van een ding te beschouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik bewust de connectie met dit lichaamsdeel uitschakel vanwege teveel geestelijke ballast er omtrent.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf fysiek onzichtbaar te willen maken door in mijn lijf te willen wegduiken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet aan de buitenwereld als ‘kijk hier ben ik’ te willen tonen, maar mij als een slaaf voel van een systeem/patroon dat menstruatie heet.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slaaf van de menstruatie te beschouwen en mij navenant te gedragen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik slaaf moet zijn aan mijn menstruatie om het te doorlopen en weer over te laten gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer te genieten van mijn vagina als geheel van mij, maar mijn vagina als buiten gebruik te beschouwen tijdens mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet alleen af te scheiden van mijn vagina, maar tegelijkertijd ook van mijn menstruatie, als het ergste wat mij maandelijks overkomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel van vies dat ik jegens mijn vagina heb rond mijn menstruatie, vast te houden in mijn geest en mijzelf mee te terroriseren op momenten waar het niet past. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vies een aanleiding te laten zijn om mijzelf af te scheiden van mijn vagina en zo af te scheiden van mijzelf als geheel, wat mij beperkt in mijn expressie gelijk aan en in het leven.

 

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 125 van 2555; genaaid door het systeem voelen

Het is al weer een paar weken terug dat wij te horen kregen dat wij een code 2 achter onze naam bij de BKR hadden. Wat zoveel betekent als de algeheel geldende financiële moraliteit geschonden te hebben. Nu heb ik deze moraliteit niet geschonden en is deze code 2 door een geautomatiseerd systeem van de ABN-AMRO achter onze naam geplakt en heeft niemand zich bij de ABN-AMRO zich toentertijd afgevraagd of dit wel juist was. Inmiddels 5 jaar verder nadat wij dachten een rekening bij de ABN-AMRO te hebben afgesloten komen wij erachter dat wij wel afgesloten waren van telebankieren, het enige bankieren dat wij deden in Italië, maar dat onze rekening pas in 2009 is afgesloten op eigen gelegenheid van de ABN-AMRO. Waren wij nooit om een hypotheek in het financiële systeem terecht gekomen dan hadden wij waarschijnlijk nooit geweten van deze BKR melding.

Met een code 2 kun je nog zoveel verdienen en nog zoveel eigen geld inleggen, wanneer je een hypotheek aanvraagt wordt je als lepra patient gemeden en wil het bankwezen geen contact meer met je onderhouden. De Hypotheker was niet eens meer instaat om ‘hallo’ te zeggen en andere instantie werden zenuwachtig. De Rabobank stelde voor om het programma ‘Radar’ in te schakelen en de ING vond dat we een zaak moesten aanspannen. Allemaal leuk en aardig maar allen weten ze dat wanneer ik het probleem met hen had gehad zij net zo stug zouden zijn geweest in het informatie verstrekken. Dus waar ik dacht eenvoudigweg een hypotheekje op te nemen kwam ik in een nachtmerrie terecht. Maar goed met 2 afwijzingen van geldschieters kunnen wij de koop ontbinden en niet nog meer schade oplopen door vast te zitten aan de betaling van de 10% over het aankoopbedrag van het huis.

Vandaag heb ik dan maar een rondje financiële instellingen gedaan om te zien of er nog wat zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid te vinden was die mij weer een stapje verder kan helpen. Ik viel her en der van de ene verbazing in de andere.

Eerst ging ik naar de ABN-AMRO met de boodschap dat zij mij konden helpen een hypotheek bij een andere instantie aan te vragen door bewijs te printen dat wij onze rekening 5 jaar geleden bij hen hebben stopgezet en dat er geen vuiltje aan de lucht is op dit moment en alle openstaande bedragen (lees: niet gebounced bedrag dat is opgelopen met woekerrente en vermeerdert met incasso kosten van hun eigen incasso bureau) zijn betaald. De mevrouw die ik sprak beweerde dat de dossiers bij de ABN-AMRO niet zo ver terug gingen, maar toen ik haar zei dat alles 10 jaar bewaard wordt en er dus geen probleem is, voegde zei er aan toe dat ze een beetje beter zou zoeken. Uiteindelijk printte zij mij een afschrift uit 2009 uit waarop stond dat de rekening was afgesloten, wat hoogst merkwaardig is. Een rekeningafschrift waarop activiteit bleek te zijn maar dat was de alsmaar oplopende rente die wij niet konden zien aangezien afschriften niet werden opgestuurd en via internet er geen toegang meer was. In 2007 hebben wij de rekening opgedoekt, zijn afgesloten van telebankieren er is een automatische betaling niet gebounced wat dus wel klopt omdat ze de rekening niet hebben afgesloten. Daarnaast hebben ze in 2008 hun incasso bureau ingeschakeld, het bedrag is vervolgens afgeboekt door de ABN-AMRO, maar het incasso bureau heeft het dossier als nog niet afgehandeld behandeld en ons getraceerd toen wij in Nederland ons inschreven bij een nieuwe gemeente. De mevrouw bij de ABN-AMRO zei mij dat zij mij niet verder dan zo kon helpen en dat het incasso bureau dat wel kon. Dit was voor mij het sein dat zij mij met een kluitje in het riet ging sturen. Het incasso bureau was wel medewerkzaam geweest en had uitgelegd wat de bank waarschijnlijk zou doen of zeggen en dat de bank naar alle waarschijnlijkheid niet medewerkzaam zou zijn. De reden hiervoor is dat de ABN-AMRO alle bewijsstukken in handen heeft die aangeven dat er geblunderd is en aangezien de juridische vorm van de ABN-AMRO anders is dan de andere banken, is zij niet verplicht om inzage in het dossier te geven aan haar klanten. Dus daar stopt een eventuele zaak die ik zou hebben tegen deze bank/crimineel.

Mijn volgende bezoek was de Hypotheker, al meer dan een maand geleden hadden zij laten weten dat Obvion niet met ons in zee wilde gaan en zij ook de relatie met ons wilden verbreken. Rekeningen werden wel doorgestuurd, maar de schriftelijke afwijzing voor een hypotheek daar werd gemakshalve maar niet meer aan gedacht. Er is door veel mensen veel gezegd en ik had besloten dat ik nu wel eens wat op papier wilde zien van al deze boute uitspraken. Ik kreeg een nogal wat knullige uitdraai van het dossier op blanco briefpapier, maar het is een begin. Dat de Hypotheker ook in gebreken is geweest mag duidelijk zijn. Als na een paar weken stukken overleggen en hypotheek uitzoeken de medewerker niet als eerste een BKR check doet en de klant plus zichzelf in de waan laat dat alles okay is, dan is dat ronduit naïef. Wij hadden binnen een week kunnen weten dat wij een melding bij het BKR hadden, want zoiets wordt gemakshalve door het BKR niet gemeld aan een prive persoon en dat hoeven ze ook niet te vermelden. Met 1 druk op de knop sta je op de zwartlijst, maar met 1 druk op de knop ben je er niet vanaf, sterker nog bijna niemand komt er vanaf of de melding nu terecht is of niet.

Van de Hypotheker ben ik naar de ING gegaan waar ik momenteel bankier. Bij mijn eigen bank kon ik de registratie bij het BKR opvragen tegen betaling. Ja je moet betalen om te zien wie jou het leven zuur heeft gemaakt en welke code gebruikt is. Hier raadde men mij aan om een zaak aan te spannen tegen de ABN-AMRO, waarop ik vroeg hoe zij de slagingskansen zagen wanneer ik als prive persoon een bank voor het gerecht sleep, waarbij alle bewijsmaterialen bij deze bank liggen. Het werd even stil en ik werd gevraagd te betalen voor de aanvraag bij het BKR bij de kas. Hier werd mij medegedeeld dat ik het bedrag van €4,95 alleen contant kon betalen. Is dit omdat ik een wan betaler ben en de bank harde valuta wil zien? Regelgeving zei de mevrouw die mij €5,- liet pinnen om vervolgens te betalen. Je vraagt je af of dit soort nutteloze handelingen in het leven zijn geroepen om werk te creëren of klantje om de tuin te leiden?

Na de ING had ik nog een laatste missie, de Rabobank, die had geopperd dat zij wel met ons wilde spreken ondanks de code 2. Nu denk ik dat er bij het noemen van de code 2 even ruis op de lijn zat en men niet helemaal had begrepen dat zij met een lepra patient van doen hadden. Enfin men had mij gevraagd stukken bij elkaar te zoeken alvorens het hypotheek gesprek in te gaan en dat had ik gedaan. Er moesten ook originelen meegestuurd worden waarbij ik binnen en buiten op de envelop melding had gedaan van het aanwezig zijn van originele stukken. Ook had ik bij afgifte bij de balie gezegd dat ik alle stukken weer terug wilde na het gesprek. Geen probleem mevrouw. Het gesprek vond natuurlijk nooit plaats toen de Rabobank begreep wat ze niet verstaan hadden, EEN CODE 2 KLANT en vanwege immoreel hypotheekverstrekgedrag van de Rabobank in het verleden zijn zij op de vingers getikt en voeren nu een beleid uit dat gebaseerd is op angst voor represailles. Dit is de bank die ons vanwege een morositeit kwestie van onze kant (achterstand in betaling), die niet gebaseerd is op de werkelijkheid, besluit om geen hypotheek gesprek aan te gaan. Dus daar stond ik klaar om mijn stukken in ontvangst te nemen, maar die waren er niet. De stukken zouden op het hoofd kantoor zijn en na veel heen en weer bellen bleek dat het hoofdkantoor gemakshalve de stukken had vernietigt. Ik heb de meneer die mij te woord stond gezegd dat ik op de bank in hun ontvangsthal ging zitten en wachten totdat hij de kopieën van 1 origineel uitgeprint had, die ik nodig had om te ontbinden en zo ging ik naar huis met 1 kopie van de 7 stukken die ik had aangeleverd. Het is allemaal wel te begrijpen natuurlijk, stukken van een lepra patient wil je niet binnen je gelederen houden dus delete exit.

Tja en dat is ook het gevoel dat overblijft, delete exit, ik heb een smet op mijn naam door, niet gepleegd immoreel gedrag jegens het bankwezen/geldsysteem. Aangezien het geldsysteem nooit op de blaren zit, zie al de bail outs, zal er toch iemand voor de fouten die zij maken moeten opdraaien en dat ben ik in dit geval. Ik ben het lot uit de loterij die onbeperkt gebullied mag worden voor een daad die niet gepleegd is. Wat ons valt te verwijten is dat wij nooit hebben achterhaald welke automatische afschrijving er nog is afgegaan van onze, in onze veronderstelling afgesloten rekening, maar ook hiervan ligt de bewijslast in het dossier van de ABN-AMRO. Papieren boekhouding hebben wij niet, doordat wij in het buitenland bankierden met de ABN-AMRO.

Zodra we meer weten na het schriftelijk bericht van de BKR, over in hoeverre wij genaaid zijn door het geldsysteem, gaan we bekijken of een huurkoop overeenkomst mogelijk is voor de aanschaf van het huis dat wij op het oog hebben. Op die manier houden wij de banken als actieve partij buiten de deal, totdat de BKR wind is overgewaaid en wij genezen zijn van lepra. Iets wat in de echte wereld niet gebeurd, genezen van lepra met behoud van alle ledematen, wat maar weer aangeeft dat wanneer je financiën met banken aangaat je in een virtuele bubbel binnenstapt waar niet jij de regels bepaald maar waar jij de regels accepteert en toestaat. Daar zit hem de kruks en daar zit de kracht van de klant van de bank.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van genaaid voelen door het systeem toe te laten en mij niet te realiseren dat het een gevoel is dat een angst verbloemd, de angst om te overleven en het niet te maken binnen het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het systeem, wetende uit ervaring dat het terug bijt en daardoor angst te hebben voor het mij terugtrekken uit het systeem als reactie op de angst voor het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik als reactie vanuit angst voor het systeem mij terug wil trekken uit dat systeem en de schade dan helemaal niet meer is te overzien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op te geven en niet meer te willen vechten voor mijn positie in het systeem en mijzelf als slachtoffer van het systeem weg te zetten als de weg van de minste weerstand.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer het systeem onredelijk tegen mij is, ik nog steeds een deel ben van het systeem, door mijn acceptatie en het toestaan van dit systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om net als het systeem met mij doet, het te willen deleten/negeren, zodat ik verder kan met het leven dat ik voor ogen heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos op het systeem te zijn maar dit niet te voelen als boosheid maar als niets/afgestompt en mij niet te realiseren dat dit een overlevingsmechanisme/afweermechanisme is om niets te hoeven doen en zo ook niet mijn overlevingsangst aan te wakkeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verdrietig over de positie waar ik mij in bevindt te zijn en mij niet te realiseren dat ik dit zelf onderdruk uit angst om te moeten toegeven dat wanneer ik verdrietig ben over iets dat ik graag had willen hebben en wat ik dus nu niet krijg ik het kleine kind in mij wakker maak dat willens en wetens als een verwent nest dat wil hebben wat het denkt dat het toekomt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen leven/in de praktijk brengen, dat ik vind dat dit huis en dit geluk mij toekomt en mij niet te realiseren dat het al in mij is als een gedachte en ik het dus accepteer en toesta in mij wat niet afwijkt van het leven/uitvoeren van deze gedachte/opinie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem de schuld te geven van de emoties/gevoelens die in mij leven door met het systeem in aanraking te komen en mij niet te realiseren dat mijn relatie met het systeem 1 van angst is en dus niet voortvloeit vanuit  zelfoprechtheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gelimiteerd te voelen door het systeem, terwijl ik het systeem ben en dus mijzelf limiteer door financiën met angst tegemoet te treden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn relatie met geld/financieen verder bloot te leggen/onderzoeken in de komende jaren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet als slachtoffer van het systeem op te stellen maar als co-schepper en mij ook navenant op te stellen door de zelfverantwoordelijkheid in zelfoprechtheid te nemen die nodig is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet door mijzelf in een hoekje te laten wegdrukken vanuit angst voor het systeem, maar te zien/realiseren/begrijpen wat er aan de hand is/wat er in het hier en nu gebeurd en wat er in alle redelijkheid aan gedaan kan worden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien /realiseren/begrijpen dat wanneer mijn overlevingsangsten het overnemen ik niet meer de regie over mijn eigen leven neem en mijzelf tot een slaaf van het systeem maak en dus ten allen tijde moet zien/realiseren/begrijpen dat ik deze angst gebruik om mijzelf te zien als een lost case en daardoor te willen opgeven en mijn kop in het zand te willen steken totdat de dingen overwaaien en miraculeus op hun pootjes terechtkomen.