Dag 216 van 2555; maar grootmoeder wat heb je grote oren – deel 1

equal money capitalismHet moment was aangebroken dat ik mijzelf naar de kapper bewoog, dat klinkt misschien wat zwaar, maar het is eigenlijk wel een heel proces geworden over de jaren heen. In het kort komt het erop neer dat sinds ik mijn haar, dat tot op mijn billen groeide afknipte op aanraden van een vriendin die kapper is, ik ineens verantwoordelijkheid voor het model haar moest nemen. Die verantwoordelijkheid nam ik niet, elke keer wanneer ik weer naar de kapper ging werd mij gevraagd wat ik wilde en ik wilde gewoon makkelijk zittend haar. Ik liet het aan de kapsters over, mijn vriendin kon ik daarin vertrouwen, het werd altijd wel leuk. Anderen hadden minder succes en dat wreef ik ze dan fijntjes in door middel van interne gesprekken in mijn geest. Ik was altijd ontevreden over mijn kapsels, maar zag niet dat de sleutel zelfverantwoordelijkheid was.

Toen braken de jaren aan dat ik kaal was, wat niet een proces was van nou dat doen we morgen dan even. Toch was dat het eerste moment dat ik zelfverantwoordelijkheid voor mijn haar/kapsel nam. Na ruim 2 jaar liet ik mijn haar weer uitgroeien, het was een groepsbeslissing om het te scheren en een groepsbeslissing om het weer te laten groeien. En daar diende het oude probleem van geen zelfverantwoordelijkheid nemen zich weer aan, het was nooit aangepakt dus het keerde als een boemerang weer terug om aangepakt te worden. Ik had er al buikpijn over toen alleen maar het besluit viel dat we het zouden laten groeien. Ik heb het ook nog weer een keer geschoren, omdat ik het niet aankon. Maar zoals alles toch gelopen moet worden liep ik ook dit punt. Ik was tot voor kort nog maar 1 keer naar de kapper geweest om het matje uit mijn nek te laten knippen en bij te punten. En mijn haar groeide en groeide, af en toe maakte ik een staartje om het uit mijn gezicht te houden. Dus ik moest de keus maken, of laten groeien of naar de kapper voor een korter model en het laatste werd het.

Bij deze kapper was ik voor het eerst duidelijk en zelf sturend over wat ik wilde met mijn haar. Ik somde alles op wat ik graag wenste en vroeg de kapster of zij daar een model mee kon maken. Ik vroeg haar om het wat gedekt over mijn oren te laten, omdat mijn flap oren anders zo tevoorschijn komen. Waarbij de kapster verbaasd zei, heb je dan flaporen? Ik was verbaasd dat ze niet zag wat voor een zeilen ik aan mijn hoofd heb. Het was duidelijk dat dit meer een issue voor mijzelf is dan voor de ander. Dit deed mij besluiten om er eens nader naar te kijken.

Mijn ouders hebben beiden kleine plat aan het hoofd staande oren, ik en mijn broertje hebben beiden oren die aan de maat zijn en van het hoofd afstaan. Ik kan dit in de familie van mijn moeder terug traceren, dus het is een genetische factor die ons flaporen heeft doen krijgen. Mijn broertje zijn oren staan nog meer af en als jongen met kort haar viel het ook meer op dan bij mij met lang haar dat over de oren viel. Mijn broertje werd er ook mee gepest op school, in die mate dat hij met een elastieken band om het hoofd ging slapen in de hoop dat zijn oren platter aan het hoofd zouden gaan staan. Hierdoor werd ik ook meer bepaald bij mijn eigen oren en begon ik mijn oren ook als een niet mooi punt van mijn lijf te zien.

Ik heb altijd oren op steeltjes gehad, ik mocht altijd graag naar mensen luisteren wanneer ik buitenshuis was en deze mensen waren dan onbekende voorbijgangers of medereizigers in de trein. Een aantal jaren heb ik oorpijnen gehad door een onderdruk in mijn middenoor die eerst niet geconstateerd werd en afgedaan als psychologisch probleem in mij. Tijden heb ik slecht gehoord wat weer beter werd en meer met een volle geest te maken had. Toen ik nog oorbellen had kreeg ik zwerende oren van het zilver dat ik gebruikte als oorbellen. Dus wat zegt dat over mijn oren? Negatieve labeling en emoties/gevoelens gekoppeld aan de oren. Laag zelfbeeld, luistervink, pijn en allergische reactie dus afstoting van mijzelf.

Probleem:

Mijzelf definiëren door een deel van mijn fysieke lichaam dat niet voldeed aan het plaatje in mijn geest van het perfecte lichaam.

Oplossing:

Mijzelf als een geheel zien en niet definiëren aan de hand van een deel van mijzelf en mijn plaatje in mijn geest toetsen aan mijn fysieke werkelijkheid. Uitzoeken waar het plaatje zijn origine heeft, zodat ik dat kan ontmantelen.

Beloning:

Mijn zelfwaarde hervatten en mijzelf als een geheel kunnen ervaren en niet in afscheiding van mijzelf. Me andere woorden, durven te leven wie ik ben.

In mijn volgende blog/blogs zal ik door zelfvergeving, corrigerende zinnen en verbintenissen dit probleem aanpakken om zo de oplossing te kunnen toepassen en het leven te kunnen omarmen.

Dag 120 van 2555; bezuinigingen

Dag 120 van 2555; bezuinigingen  Bezuinigingen een mooi woord met gek genoeg ook een positieve klank in zich. Zuinig of zuinigheid wordt door ons Nederlanders toch nog altijd onder de deugden weggeschreven, wat bezuinigen tot iets maakt dat wel moet om betere tijden te kunnen krijgen. Een soort van goed gelovige zijn om zo de hemel binnen te mogen treden en het paradijs tegemoet te mogen gaan. Wat ik door ervaring heb geleerd is dat door bezuinigingen altijd de fysieke realiteit in kwaliteit afneemt. Bezuinigingen gaan nooit gepaard met feestjes gevierd door de burger bevolking. Nee, zodra het negatieve gevoel van de bezuiniging is ingedaald, heben we het over, door de zure appel heen bijten. Eerst op gruwelijke wijze sterven om dan in de hemel je naast God te wanen. Dus bezuinigen is eigenlijk een soort van religie te noemen, of een rite uitgevoerd vanuit religie.

 

Bezuinigen is wat het volk ondergaat, terwijl het geld creëerproces en het verspreiden van leugentjes om bestwil over de situatie in den lande, is weggelegd voor de elite top en de politiek. Politici die als decor en rekwisieten worden gebruikt om de juiste ambiance te creëren en dat gedaan te krijgen onder zo min mogelijk gemopper van het volk.

 

Zelf ben ik binnen mijn eigen budget ook aan het bezuinigen om te zien of ik toch nog meer dubbeltjes kan omdraaien om het verschil te maken. Hoe vervelend het ook is het significante verschil kan ik er niet door maken. Eens ben je uitbezuinigt en kun je niet aan je basisbehoeften beginnen te knagen om het verschil te maken. Dat verschil dat zich elk einde van de maand weer aandient, na een maand van karig en sober leven. Dus dacht ik vandaag, misschien moet ik mij niet zo concentreren op zaken die niet kunnen en zaken die zo negatief zijn. Zie het eens van de zonnige kant zei ik tegen mijzelf. En toen bedacht ik wat het was dat ik over het hoofd had gezien. Ik had misschien maar miniem kunnen bezuinigen op een al redelijk kaal budget, maar ik had wel geld bespaart. Bespaart, ja, dat klonk zo fijn in mijn oren.

 

Na mij te realiseren dat ik nooit een hele grote motor onder bedwang kan houden, omdat ik simpelweg met mijn beenlengte niet mijn voeten op de grond kan zetten. Dit simpele feit heeft mij duizenden euros doen besparen. Ik hoef niet te bedenken hoeveel ik moet sparen voor een motor rijbewijs en niet voor de aanschaf van een motor. Zo hoef ik ook geen geld uit te geven voor golflessen en golfclubs, ik hoef geen extra belasting te betalen over mijn tweede huis in het buitenland. De boot hoeft niet opnieuw geverfd te worden, want die heb ik niet. Zo, in een mum van 5 minuten denken had ik miljoenen euros bespaart, dat hoef ik allemaal mooi niet uit te geven. Dat is dus gewoon een goed gevoel. En dat is het zelfde goede gevoel dat de politiek ons keer op keer wil laten beleven als er snode plannen worden bedacht na eerst te hebben geregeerd op z’n Jan boeren klootjes. Ja de beste stuurlui staan aan wal, maar deze stuurvrouw voelt het allemaal wel in de portemonnaie en die vult zich niet met een goed gevoel.

 

De komende jaren zal het er niet florissanter op worden en dat slaat mij toch wel om het hart. Daar waar ik het nu nog enigszins onder controle heb, mijn persoonlijke budget, hoe zal dat er over een paar jaar uitzien. Hoe zal de Nederlander ervoor staan als nu al 40% van de bevolking aan het eind van de maand de eindjes niet aan elkaar kan knopen en dat is niet van te losbandig leven, dat is bittere ernst. Is het de zure appel die eerst gegeten moet worden om vervolgens aan de moorkop te beginnen of staat er een hele kist met goudrenetten op ons te wachten. De vraag is of ‘geloven’ in een betere toekomst nu nog helpt of moeten we door deze zeepbel heen prikken en zien hoe wij onszelf de afgrond in laten leiden door mooie beloften die wij maar al te graag willen slikken. Liever zoet dan zuur, liever positief dan negatief, maar gek genoeg liever dood dan levend om zoet en positief in de hemel te ervaren. De optie om de handen uit de mouwen te steken en een einde aan de hel op aarde te maken lijkt wel een multiple choice vraag die van het toets papier is weggevaagd en zo buiten onze realiteit geplaatst is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te voelen over mijn financiële situatie en de toekomst daarvan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het niet langer geloven in de economische groei tot gevolg heeft dat het dan automatisch slechter zal gaan met de economie ten opzichte van de gewenste financiële groei.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer economische groei niet langer een feit is, ik deel uitmaak van het geheel, en zodoende ook zal voelen wat voor financiële gevolgen dat heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om geen geld te hebben om mijn basisbehoeften van te betalen en geen uitzicht te hebben op werk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een hoek gedreven te worden door geen financiële armlengte en in dezelfde situatie terecht te komen als wij al zaten toen wij nog in Italië woonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen de controle over mijn leven kwijt te raken wanneer ik niet over voldoende financiële middelen beschik om een steeds duurder leven te bekostigen. Terwijl ik mij niet realiseer dat ik de regie over mijn leven in handen heb en dus beslis of ik niet meer dirigeer wat er gebeurd ook al zijn de omstandigheden erbarmelijk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor chaos in mijn land als het echt goed fout gaat en we elkaar niet meer kunnen vertrouwen, omdat het aard van het beestje elkaar liever om zeep helpt dan samen tot oplossingen te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld als levensadem te zien terwijl leven ontspruit aan de adem en niet geld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld te vrezen als boosdoener terwijl in de handen van de gewetenloze idioten en mij niet te realiseren dat geld slechts een betaalmiddel is dat alleen dan gevaarlijk is wanneer het in handen van mensen is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat geen geld betekent dat ik zal sterven door gebrek aan voedsel in een tijdsera waar voedselbanken en naastenliefde niet meer bestaan en zodoende te vrezen voor de dood wetende dat ik nog niet klaar ben om te sterven en mijzelf in de ogen te kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld en geldproblemen proberen te mijden en zo klaarblijkelijk de gevolgen en problemen gerelateerd aan geld ook te vermijden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn relatie tot geld verder uit te diepen en tot de details te komen om mij zo te kunnen corrigeren en de lading van het woord geld neutraal te laten zijn en te zien voor wat het is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst voor geld als dekmantel te zien voor onderliggende issues en die in tijd boven tafel te krijgen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat politiek ons alleen maar een rad voor de ogen slaat en het daar niet bij te laten, maar te zien waar ik wel invloed kan uitoefenen, om anderen te laten zien dat wij ons opzettelijk in de maling laten nemen door de politiek, uit angst voor represailles door het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mij niet te laten bewegen door angsten gevormd in het verleden door al geleefde informatie en die op deze manier weer te manifesteren door gebrek aan vertrouwen in mijzelf en de wereld als mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om aan een ieder die het wil horen en er klaar voor is het Gelijkheids Geld Systeem (Equal Money System) onder ogen te brengen, om zo mijn en ons bewustzijn te laten toenemen en angst voor de toekomst te kunnen relativeren.

Dag 18 van 2555; hardheid als metafoor voor wie we eigenlijk zijn

Dag 18 van 2555; hardheid als metafoor voor wie we eigenlijk zijn Kennissen kwamen langs en die had ik al een maand of 6 niet in levende lijve gezien. In die periode ben ik mijn haar weer gaan laten groeien van kaal naar een redelijke bos haar. De vrouw van het stel had mij tijdens dit samenzijn zitten observeren en bij het naar huis gaan moest ze kwijt dat ze het plezieriger vond nu ik weer haar had. Waarop ik haar vroeg waar het verschil in zat, buiten het feit dat ik kaal was en nu haar heb. En toen zei zij je bent minder hard nu, je haar verzacht dat harde. Tja, dus dat is het, wanneer je niets meer te verbergen hebt en zelfs niet onder je haar je kunt verschuilen wordt je als hard ervaren. Eigenlijk heel grappig want mijn benadering naar haar toe is niet noemenswaardig veranderd. Dus mensen ervaren een persoon anders nagelang er ander haar op zit, met anderen woorden je wordt niet beoordeeld of genomen als mens maar als persoonlijkheid en gewogen in aardig of niet aardig. Zonder haar ben ik minder aardig ondanks dezelfde woorden die ik spreek.

 

Ik begrijp heel goed dat dit niets met mij te maken heeft, deze vrouw is een aantal jaren terug door een chemokuur heen gegaan en daarbij heeft zij al haar haar verloren. Dus de eerste keer dat zij mij kaal heeft gezien is er een connectie in haar mind gemaakt met deze nare ervaring en mijn kale hoofd. Iets waar zij zich doorheen zal moeten worstelen. Ik vond het eigenlijk erg tof, juist van haar, dat zij okay was of zei te zijn met mijn kale hoofd, maar het heeft 2 jaar geduurd voordat zij zich indirect uitte en ik mij besefte dat zij elke keer dat zij mij zag mij als hard ervoer en daar niets mee heeft gekund. Zij heeft dit niet kunnen plaatsen, een plekje geven of zelfs kunnen opruimen. Naar alle waarschijnlijkheid is het door back chat (innerlijk gebabbel gelijk aan roddel) gevoed en instand gehouden.

 

Bij de eerste sprietjes haar die ik liet staan werden vele mensen om mij heen helemaal enthousiast over het feit dat ik straks weer haar zou hebben. Alsof ik zwanger was en men benieuwd was hoe de kleine er uit zou gaan zien. Alsof men in een kring om mij heen stond te wachten tot ik weer tot het menszijn terug zou keren. En met menszijn bedoel ik dan de geprogrammeerde mens die zenuwachtig wordt als het zich iets buiten het systeem om beweegt en niet kan terug vallen op zijn hersenspoeling en totaal met zichzelf geconfronteerd wordt. Ze zagen het weer hebben van haar als het terug keren van mij als het verloren schaap dat weer terug keert naar de kudde van sheeple.

 

Mijn woorden en intenties zijn niet anders met of zonder haar en ik moet zeggen dat ik mijn echte zelf kon zien toen ik kaal was en nu mijzelf met haar ervaar als een playmobile poppetje dat van haar kan veranderen wanneer ik wil. Ik zie duidelijk het verschil wat het ene kapsel met het andere maakt, maar door het haar heen kan ik nu ook mijzelf zien zoals ik ben en wie ik ben. Wel of geen haar doet er niet meer toe, maar de mensen om mij heen hebben dat proces niet meegemaakt en oordelen op uiterlijk en op de reacties die het kijken naar mij bij hen oproepen. Daar dien ik rekening mee te houden of ik dat nu terecht of onterecht vind dat doet er niet toe. Toch maakt het ook reacties in mij los hoe men mij dus echt heeft ervaren en niet heeft durven zeggen om wat voor reden dan ook.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verraden te voelen door de ander die niet in zelf oprechtheid met mij deelde wat zij vonden van mij zonder haar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als onbetrouwbaar te zien wanneer hij/zij na tijden opbiecht wat hij/zij er echt van vond.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onveilig te voelen nu ik weet dat de mensen dicht om mij heen niet zeggen wat ze werkelijk vinden en dus liegen in mijn gezicht, terwijl ik mij niet realiseer dat ik ook niet alles deel met anderen over deze anderen uit zelfbehoud. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben wat er daadwerkelijk omgaat in de ander in contact met mij wetende wat er in mij omgaat in contact met de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om erachter te komen dat ik wordt ervaren als hard zonder haar, terwijl ik een zelfbeeld heb dat zegt dat ik een warme zachte persoonlijkheid heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als niet leuk te ervaren dat anderen ook mijn echte zelf hebben gezien en het negatieve zo in mij te benadrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn hele leven lang bezig te zijn geweest om geaccepteerd gedrag te ontwikkelen om geaccepteerd te worden en te ontdekken dat ik zonder haar dus door de mand viel en deze facade niet kon ophouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander te oordelen voor hypocriet gedrag, terwijl hetzelfde mij ook te verwijten valt wanneer zij mij tegenvallen en ik dat niet met ze deel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waarin we elkaar alleen maar accepteren als we genoeg maskers hebben om mekaar om de tuin te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar uiterlijk belangrijker is dan te zijn wie je ben zonder opsmuk en verdoezel technieken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar we elkaar vrezen en zodoende maskers gebruiken om angst naar elkaar toe te verminderen en geaccepteerd te worden door de ander en door onszelf wanneer we ons presenteren als de gewenste variant van onszelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar we niet meer durven te zoeken naar onszelf uit angst om niet geaccepteerd te worden door onszelf en onszelf als de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar je succes in het systeem afhangt van, je uiterlijk en niet wie je bent op basis waarvan je handelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te leven waar je echte zelf als hard wordt ervaren en niet te zien dat het een harde wereld is die we gecreëerd hebben en waarin we leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar hard het label is voor de realiteit die we niet willen zien en die we nauwkeurig decoreren met alles wat in onze macht ligt om de werkelijkheid te verzachten en leefbaar te houden, zolang we onze roes als een staat van leven instand houden.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om niet te reageren op en mij niet bezig te houden met de oneerlijkheden van anderen maar in het reine te komen met mijn eigen oneerlijkheden en die te corrigeren in het voordeel van een ieder.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om geen bevestiging van buitenaf nodig te hebben over mijn uiterlijk, maar de zekerheid en zelf waarde binnen in mij te vinden en te behouden.