Dag 369 van 2555: de ziekte van een ander persoonlijk nemen

DIP Lite cursusRecentelijk kreeg ik het bericht dat een dierbaar familielid kanker heeft. Het woord kanker heeft, ook al ervaar ik dat niet dagelijks, toch een nare bijsmaak voor mij en roept veelal beelden van vechten tegen een ziekte op die vaak niet overwonnen wordt door verdere uitzaaien en veelal terugkeer van de ziekte. Drie van mijn opa’s en oma’s verloor ik aan kanker, naast kennissen. Nu gaat het hier niet om een dodelijke vorm van kanker, wat de zaak iets luchtiger maakt. Toch is het een poging van het lichaam om door te dringen en aan te geven dat het zeer uit balans is.

Wanneer familieleden op leeftijd zijn, dan is er meer kans op een telefoontje met slecht nieuws. Dus in eerste instantie nam ik het koel op. Er kwam weinig informatie van mijn familielid over de ziekte en waarom er niet bestraalt ging worden, maar wel gesneden. De arts wilde haast maken begreep ik uit het verhaal en zo snel mogelijk een operatie inplannen. Wat ik niet begreep aangezien het om een niet agressieve vorm van kanker ging. Enfin ik besloot geen derdegraads verhoor aan de telefoon te doen, omdat men aan de andere kant van de lijn het ook niet echt wist. Wat duidelijk was voor mij, was het feit dat mijn familielid zich volledig had overgegeven aan de deskundigheid van de arts.

De nieuwe informatie riep bij meer meer vragen op dan dat het antwoorden gaf. In een later stadium vroeg ik mijn familielid om welke specifieke vorm van kanker het binnen deze kankergroep gaat. Er kon geen antwoord gegeven worden aangezien de arts dat niet had medegedeeld. Op dit moment kreeg ik een hartverzakking. Elke avond Google-de ik weer wat informatie om te begrijpen wat er aan de hand kon zijn. Ik kon mij er nog niet bij neerleggen dat een operatie die tumorweefsel zou weghalen het onderliggende probleem van onbalans in het lichaam zou wegnemen. Dat ik dit nog steeds niet aanneem, neemt niet weg dat ik in een korte periode heb ingezien dat ieder zijn/haar ziekte proces op zijn/haar manier loopt, ook al sluit dat niet aan bij hoe ik dat het liefst zou willen lopen.

Al snel had ik de ziekte van de ander persoonlijk genomen. Ik zocht naar oplossingen waar ik mijzelf goed bij zou voelen en zag totaal de zieke over het hoofd. De zieke die vrede heeft met wat de dokter beslist, zonder eerst zelf onderzoek te doen, wat ik als onacceptabel zag. Mijn rol is het er zijn voor mijn familielid wanneer dat gewaardeerd wordt en niet een rol waarin ik de ander overdonder met informatie waar de ander niets mee kan.

Naast mijn Google drang sprak ik ook met een bekende die voedingsdeskundige is en ook een familielid heeft met kanker die niet in andere mogelijkheden geïnteresseerd is dan het reguliere. Zij gaf mij de tip om wanneer we samen zijn lekkere dingen te koken die weerstand verhogend zijn en kanker remmend. Dat komt in principe neer op het voorbeeld geven/zijn en te tonen hoe het ook kan zonder de ander met woorden te manipuleren in mijn zienswijze. Op een bepaald moment kwam er een plan in mij op om een soort van kerstpakketje samen te stellen met gezonde producten voor kankerpatiënten vanuit een holistische kijk op de ziekte. Terwijl ik nog half aan het denken/bedenken was, kwam ik tot de conclusie dat dit ook een vorm van manipulatie was. Wanneer de ander niet toe is in het veranderen van een levensstijl dan zijn deze producten, simpelweg producten die niet gebruikt gaan worden.

Inmiddels is de operatiedatum uitgesteld naar een latere datum, wat min of meer de urgentie die in eerste instantie werd geuit wat wegneemt. Langzaamaan begin ik aan het idee te wennen, neemt mijn Google drang af en het plannetjes smeden hoe ik de ander op andere gedachten kan brengen. Waar ik eerst de kanker van de ander persoonlijk nam, zie ik het nu als iets wat een dierbare overkomt. Waarbij het pad dat er gelopen gaat worden, het pad van de dierbare is, waar ik mag meelopen maar niet de richting mag bepalen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het de zin “ik heb kanker” in de vecht modus te gaan alsof ik het ben die deze diagnose krijgt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ziekte van een ander persoonlijk te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het bericht van ziekte van de ander op mij neem als iets dat ik moet bevechten en moet stoppen. Ik stop het persoonlijk nemen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander ziek te laten zijn en zijn/haar eigen pad te laten lopen, waarbij ik ondersteun en niet het pad loop alsof ik zelf ziek ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn persoonlijkheid te glippen waarbij ik vecht voor een ziekte die een ander heeft.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van inspringen daar waar een ander zijn taak laat liggen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik praktische taken van anderen kan overnemen als die niet worden opgepakt, maar de zin voor leven kan ik niet voor een ander overnemen, dat is niet mijn pad om te lopen. Ik stop deze persoonlijkheid van redden wat er nog te redden valt, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het moment wanneer ik ervaar dat ik in deze persoonlijkheid glip, van het heft van de ander in handen nemen, adem en los laat en zie waarom ik deze persoonlijkheid aanneem en niet kan zijn wie ik werkelijk ben in dat moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de regie van hoe de ziekte te lopen, op mij te nemen, wanneer ik zie dat de ander het niet zelf doet.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de regie over een andermans leven overnemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geconfronteerd wordt met de zwakte van de ander in lichaam en geest en hier op reageer met een polariteit van sterk willen zijn. Ik stop het overnemen van de regie, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet bang te zijn voor de zwakte in de ander die niet meer sterk hoeft te zijn voor mij. Zwakte van lijf en geest hoeft geen zwaktebod te zijn, maar kan ook een tijdelijke manier van in het leven staan zijn en het omgaan met een nieuwe situatie. Zwak zijn hoeft niet bestreden te worden met sterk zijn en vechten, ook niet vanuit oude patronen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sterk te zijn voor de ander door het pad van de ziekte haast voor de ander te lopen uit angst dat de ander passief zal blijven en zal opgeven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor het opgeven van de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de angst in mijzelf weerspiegelt zie voor het opgeven in het leven. Ik stop de angst voor het opgeven, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om opgeven niet als het einde van de wereld te zien. Opgeven kan tijdelijk zijn en permanent, het is niet effectief om met angst op alle vormen van opgeven te reageren. Daaruit voortvloeiend ga ik de verbintenis met mijzelf aan om de ervaring van opgeven in mijzelf te begrijpen en aan te sturen, zodat opgeven niet meer dan een gedachte wordt waar ik bewust voor kan kiezen om die hetzij in het moment niet te volgen of om te zien waarom ik wil opgeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet geconfronteerd te worden met de ander wanneer deze in mijn ogen zwakte ten opzichte van de ziekte vertoont in plaats van sterkte.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet kunnen aanzien dat de ander niets doet met zijn/haar ziekte, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vanuit mijn eigen angst reageer op het scenario en het handelen van de ander. Ik stop mijn angst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst dat ik zelf niets zou doen wanneer ik ernstig ziek zou zijn niet als een stoorzender in de weg te laten staan, wanneer ik het ziekte proces van de ander aan de zijlijn meemaak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voor het stoppen/ophouden van mijn fysieke leven door een bedreigende ziekte te beleven door de ziekte van een dierbare.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de dood, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet geconfronteerd wil worden met de eindigheid van mijn bestaan en dit projecteer op een andermans leven door de regie over te willen nemen. Ik stop de angst voor de dood en de projectie, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten leiden door angst, maar door wat zich hier in het moment aandient en daarmee om te gaan als elk nieuw iets dat op mijn pad komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te geloven dat de ander denkt er met een operatie te zijn en genezen verklaart te kunnen worden van de kanker.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven dat de ander niet bewust genoeg de ernst en het karakter van de ziekte begrijpt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik informatie kan geven wanneer de ander daarvoor open staat zonder te preken en te drammen. Ik stop mijn geloof dat de ander niet genoeg geïnformeerd is, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de informatie die ik in de loop van de jaren heb vergaart over kanker om die niet op te dringen aan de ander, maar om die informatie echt te leven en zo een voorbeeld te kunnen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de aankondiging van kanker bij een dierbare in eerste instantie afstandelijk op te nemen uit angst dat het te dichtbij komt en het te persoonlijk wordt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van uitersten waarin ik of afstandelijk ben of de ziekte persoonlijk neem, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet gekeken heb naar een manier waarop ik de informatie mag laten binnenkomen, maar niet hoef te reageren/handelen op basis van angsten en emoties die in dit proces vrij komen. Ik stop de polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om voordat ik in een polariteit verzeild raak eerst te kijken wat er nu eigenlijk aan de hand is. Hoe ik er kan zijn voor de ander door niet sterk te zijn en afstand te nemen en ook niet sterk te zijn door de ziekte persoonlijk te nemen, alles vanuit reactie op niet zwak willen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat zwak erg is en sterk goed.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van polariteit leven alsof het beginselen zijn in mijn leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik polariteiten niet als de pilaren van mijn bestaan wil beschouwen, maar wel hiernaar handel bij gebrek aan beter en gebrek aan willen veranderen. Ik stop mijn angst voor veranderen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet bang te zijn voor verandering wanneer ik mij realiseer dat het leven van polariteiten niet effectief is, maar dit door te zetten in mijn handelen, waardoor ik de verandering kan lopen in mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet als zwak te willen ervaren uit angst dat er dan niemand is die sterk voor mij is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zwak zijn gelijk te trekken aan geen hulp ontvangen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik altijd sterk denk te moeten zijn, omdat ik weet dat ik mijn leven/proces zelf moet lopen ook al biedt iemand een schouder aan. Ik stop het altijd sterk willen zijn, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om momenten van zwakte te gebruiken om inzicht in mijzelf te verkrijgen en niet te gebruiken om mijzelf te oordelen/veroordelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te veroordelen en daardoor de ander te veroordelen in hun momenten van zwakte.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het oppakken van een vechtproces tegen ziekte van de ander vanuit een veroordeling van zwakte, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander als zwak bestempel enzo mijzelf als sterk en dus meer, wat mij meer bestaansrecht geeft en tijdelijk mijn angst voor de dood sust. Ik stop de superioriteit, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn proces/leven te lopen en daar waar het zich voordoet de ander te kunnen ondersteunen door wat ik zelf al gelopen heb. Dit alles vanuit gelijkheid en het ervaren hoe een ander dingen anders doorloopt om ernstige zaken als ziekte een plekje te geven. Ik kan de ander niet de wil tot leven geven, zoals de ander niet sterk voor mij kan zijn.

Dag 256 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem

basisinkomengarantieMijn relatie met het systeem is altijd al verzuurd geweest of laten we zeggen een rinse relatie. Met systeem bedoel ik dan de maatschappij/onderwijs/opvoeding als het gaat om mij de mond te snoeren en de wil opleggen. Door de jaren heen heb ik daar mee leren omgaan met vallen en opstaan. Ik experimenteerde met waar ik wel in opstand kon komen en leerde zo waar ik beter niet tegen de wil van het systeem in kon gaan. Op verschillende punten van mijn relatie met het systeem heb ik doormiddel van schrijven/zelfvergeven/corrigeren in de fysieke werkelijkheid helderheid gekregen en kon ik zien hoe ik mij het beste kan verhouden tot het systeem. En zoals dat gaat met het doorlopen van punten/onderwerpen, zo nu en dan steekt er opnieuw iets de kop op en dan is het aan mij/jou om te staan of om te ervaren waar we nog niet staan als zelf-aansturend beginsel dat handelt in het beste belang van een ieder.

 

Zo manoeuvreerde ik mij in de volgende situatie:

 

Mijn dochter van 16 heeft te kampen met fibromyalgie (weke delen reuma) en het laatste half jaar is het erg slecht met haar gegaan. Dit resulteerde in veel schoolverzuim en weinig fysiek reële hulp vanuit school. In eerste instantie probeerde zij haar werk bij te houden, maar met een lesprogramma dat gestoeld is op klassikaal onderwijs moesten we al snel inzien dat het onmogelijk is om bij te blijven wanneer je niet meer op school komt. Dit is al het tweede jaar dat op deze manier verloopt en nog de vorige school in Italië als de school nu in Nederland weten hoe ze om moeten gaan met een chronisch zieke leerling. Heb je nu zichtbaar lichamelijk letsel of een ziekte zoals kanker, dan is er allerhande regelgeving en kan er veel meer gedaan worden.

 

Daarnaast zal mijn dochter begin volgend schooljaar een revalidatie traject gaan lopen om te leren omgaan met haar ziekte, zodat ze fysiek en mentaal sterker wordt. Dit zal of 4 maanden poliklinisch zijn, maar na alle waarschijnlijkheid wordt het een 9 weken durende klinische opname in Rotterdam. Mijn dochter zal dit schooljaar doubleren, vanwege haar schoolverzuim, maar volgend jaar heeft zij door het revalideren al een valse start, naast haar reguliere schoolverzuim.

 

Na dit proces van 2 jaar met lede ogen te hebben aangezien en als Brugman te hebben gepraat zonder enig resultaat, voelde ik mij als ouder in de kou gezet door het systeem. Dus was het tijd om creatief na te denken hoe mijn dochter toch onderwijs op haar niveau te kunnen laten volgen en de revalidatie en het schoolverzuim zo min mogelijk invloed te laten hebben op haar schoolvorderingen. Ik kwam uit op een LOI cursus en na mijn verhaal bij een consulente van het LOI te hebben gedaan, kwamen wij tot de conclusie, dat ik bij de leerplicht vrijstelling moest gaan aanvragen om vanuit huis op de momenten dat mijn dochter goed is te studeren op haar niveau. Zo gezegd zo gedaan en ik schreef een brief aan bureau leerplicht.

 

Dit was de weg zoals hij binnen het systeem gelopen moest worden, maar ik voelde al aan mijn water dat wij nog absoluut geen ja in ons zak hadden van de leerplicht. We werden uitgenodigd voor een gesprek en deden de situatie uit de doeken en gaven aan dat zoals het er nu voorstaat mijn dochter volgend schooljaar weer niet zal halen, vanwege opnieuw veel schoolverzuim. Waar ik absoluut niet bij had stilgestaan is het feit dat, ik voor een ‘creatieve’ oplossing ‘out of the box’ had gedacht en dat het systeem daar niet aan doet. Dus de leerplichtambtenaar maakte mij al snel duidelijk dat wat ik voorstelde, het LOI, geen reguliere school is en dus voor de wet niet als normale schoolgang gezien kan worden. Ik denk dat het gesprek bijna een uur heeft geduurd en ik heb geprobeerd om te zien waar de mazen in de wet zaten, maar de wetshandhaver hield haar poot stijf, de wet is de wet. Waarbij ik haar vroeg wie straks de teleurstelling voor de kiezen krijgt als mijn dochter weer blijft zitten door inflexibiliteit van het systeem, waarop het systeem niet antwoordde ,want het systeem wilde niet in de schoenen van de ander gaan staan. Het systeem wilde regeltjes volgen en alles ordelijk laten verlopen waar uitzonderingen als een kop boven het maaiveld afgemaaid moet worden. Ik was boos en teleurgesteld en ik voelde mijn relatie met het systeem langzaam maar zeker verzuren.

 

Na de resultaten van de leerplicht met de school van mijn dochter te hebben besproken werd mij geadviseerd om een ‘second opinion’ te gaan vragen bij de leerplicht en het er niet bij te laten zitten, want er moest een betere oplossing te vinden zijn volgens de school. Met een naam van een dame op zak belde ik de leerplicht en vroeg deze dame voor een ‘second opninion’ en daarmee zag ik de hel op aarde. ‘Second opinions’ daar deden ze niet aan en al gauw  zag ik dat ik olie op het vuur had gegooid en moest ik toezien hoe mijn relatie met het systeem vastgelopen was.

 

De school gaf aan dat zij niet veel voor mijn dochter kunnen betekenen, er kan niet gesleuteld worden aan het rooster. Later op school komen is niet te regelen en niet alle leraren zullen willen meewerken aan het op afstand mijn dochter bijhouden wanneer zij veel thuis is. Dus 2 keer een kat in de zak, bij de leerplicht en bij school. Een consulente van een stichting die ik om raad vroeg, raadde mij aan om een rugzakje (wat begin 2014 verdwijnt in zijn huidige vorm) nog even snel aan te vragen en dan ter ondersteuning van die €3000 euro anderhalve vak bij de wereldschool in te kopen. Ik zag sterretjes, zijn ze nu allemaal van de pot gerukt dacht ik. Ik kan een complete cursus HAVO/VWO met begeleiding inkopen tegen een ruime €4000 en dan zijn we niemand tot last, halen geen potjes/subsidies leeg en mijn kind is instaat om door te studeren ook in de periodes waarin zij slecht is. Tot voorkort kon ik er dan ook niet bij dat duurdere en omslachtigere oplossingen wel mogen maar 1 waar je GEEN ‘foot print’ op het systeem zet die mag absoluut niet bewandeld worden. Inmiddels begrijp ik dat er verschillende partijen baat hebben bij de omslachtige manier en het systeem wil kinderen in de schoolbanken en niet iets dat lijkt op thuisscholing waarbij de propaganda en hersenspoeling minder effectief zal verlopen. Ik vecht dus tegen mensen die geld verdienen met deze wijze van aanpak en die zullen dat niet zomaar uit handen gaan geven.

 

Het systeem duldt geen uitzonderingen, geen afwijkingen, ook niet wanneer je er niets aan kunt doen wanneer je getroffen wordt door een chronische ziekte waardoor je wereld en je vooruitzichten in elkaar storten. Je bent een uitzondering en daar houdt het systeem niet van, dus negeert het systeem je of het systeem haalt je bruut weer bij de rest dat als makke schapen volgt omdat het nu eenmaal zo hoort. Mijn vertrouwen in het systeem is dan ook op dit punt naar nul gezakt, omdat ik op mijn beurt geen kortzichtigheid/tunnelvisie van het systeem accepteer, waarbij ik ook zie dat dit niet de manier is om met elkaar om te gaan. Dit is de manier die paranoia in de hand werkt, waarbij vervolgens elke handeling er één wordt vanuit angst.

 

Probleem:

Het niet willen volgen van starre regelgeving die niet kan/wil omgaan met afwijkingen/uitzonderingen, waaruit paranoia ontstaat jegens het systeem en ik mijzelf lamgeslagen voel door het systeem en mij genoodzaakt zie en totaal geabsorbeerd word door het denken over het vinden van wegen binnen de wet om zo toch MIJN oplossing door te kunnen zetten.

Oplossing:

De paranoia loslaten en deze zien als de angst voor het systeem en daarmee de angst voor mijzelf als onderdeel van het systeem. En te zoeken naar een oplossing die echt in het belang van een ieder is.

Beloning:

Geen angst voor het systeem als mijzelf als onderdeel van het geheel hebben, maar wegen weten te bewandelen vrij van angst die het dichts bij “het belang van een ieder” komen.

Dag 253 van 2555; wel of geen uitstrijkje?

equal money capitalismVandaag viel de uitnodiging voor het laten doen van een uitstrijkje, in het kader van het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker, op de deurmat. Dat riep herinneringen op aan die ene keer toen ik 30 was en meedeed aan dit bevolkingsonderzoek. Ik had niet echt een mening over dit onderzoek, ik wist als kind dat mijn moeder meedeed aan dit bevolkingsonderzoek. Een aantal keren had zij een uitslag die afwijkend of niet goed genoeg was en ik herinner mij dat dit veel stress bij mijn moeder opleverde. Dus ik ging een uitstrijkje laten maken en trof een dokters assistente van middelbare leeftijd die zeer ruw de eendenbek inbracht en op pijnlijke wijze een uitstrijkje nam. Terwijl zij nog even naar binnen gluurde kon zij melden dat het helemaal rood van binnen was. Nou zo voelde het ook na dit ruw genomen uitstrijkje. Thuisgekomen ontdekte ik dat ik bloedde en dit hield een dag aan. De PAP-test was okay, dus niets aan de hand, maar ik was genezen van en niet langer onbevangen als het gaat om uitstrijkjes. De volgende oproep met 35 jaar heb ik genegeerd en 5 jaar later woonde ik in Italië waar uitstrijkjes voor baarmoederhalskanker niet in een bevolkingsonderzoek waren opgenomen. Nu terug in Nederland ligt dus deze oproep op mijn deurmat en wat te doen?

 

Laat ik mij leiden door emoties/gevoelens/angsten/herinneringen? Waarom ben ik zo wars van bevolkingsonderzoeken? Wat als ik weer fysiek ruw behandeld word? Waarom is er een bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker terwijl de kans groter is dat ik baarmoederkanker krijg of onder een auto kom? Wat word mij hier niet verteld? Waarom is de bijgesloten folder alleen maar positief over dit onderzoek? Ik heb hier gewoon geen zin in, ik ga gewoon niet, wie denken ze wel dat ze zijn. Of is het echt voor mijn eigen bestwil en moet ik maar even doorbijten en alle emoties over boord zetten? Ik ben pissig dat het lijkt dat ik heel goed geïnformeerd ben door de bijgesloten folder, maar ik moet alsnog zelf op onderzoek uit om te snappen waarom ik argwaan heb, hoezo verzorgingsstaat het lijkt meer op een doe-wat-je-wordt-opgedragen-staat.

 

Mij word verteld dat baarmoederhalskanker het meest bij vrouwen tussen de 30 en 60 jaar voorkomt door het bevolkingsonderzoek. Na wat googlen vind ik een medische site die uit onderzoek heeft gevonden dat baarmoederhalskanker het meest voorkomt in de leeftijdsgroep 30-39 en 70-84 jarigen. Een ander onderzoek spreekt ook van het steeds op vroegere leeftijd voorkomen van de baarmoederhalskanker en te denken valt aan de groep tussen de 20 en 24. Dit alles moet wel in het licht gezien worden dat baarmoederhalskanker een niet veel voorkomende vorm van kanker is.

 

Dan vind ik een onderzoek dat stelt dat de meeste baarmoederhalskanker voorkomt bij vrouwen die zich niet hebben laten screenen. Getverderrie denk ik, waarom schrijven ze nou zoiets? Want ander onderzoek wijst uit dat er best vaak foute screening is, waar je denkt vrij te zijn van kanker maar het hebt of behandeld wordt terwijl je geen kanker hebt. Wat moet je nu met zulke tegenstrijdige berichten en een afnemend vertrouwen in de medische wetenschap?

 

Nog wat googlen en ik vind stukken uit het boek ‘Wat artsen je niet vertellen’ van Lynne Mc Taggert. Hierin wordt gesteld dat het bevolkingsonderzoek ansich niets tot op heden heeft bijgedragen aan de vermindering van sterfte door baarmoederhalskanker. Dus dit laat mij zien dat er niet geleerd wordt van de data die verzameld wordt en niet gekeken wordt naar het voorkomen, maar alleen maar spreekt over vroeg stadia baarmoederhalskanker behandelen. Geen preventie maar achter de feiten aanhollen wat dan als vroegtijdige behandeling wordt weggezet.

 

Ook in dit boek wordt over de foute screening gesproken en de onnauwkeurigheid van de test. Er wordt gesproken van 7-60% vals negatieve uitslagen en dat de beoordeling van de PAP-test wordt gedaan door mensen en de resultaten van dezelfde screening andere resultaten oplevert naar gelang wie de screening doet. Ik begin nu echt te twijfelen wat de meerwaarde van deze test is, want mocht ik geen baarmoederhalskanker hebben dan kan ik nog aan weet ik wat niet het loodje leggen waar ik geen bevolkingsonderzoek voor krijg.

 

Baarmoederhalskanker komt bij 1 op de 10.000 vrouwen waarbij 0,7% van de vrouwen daadwerkelijk kanker krijgt maar niet allemaal om het leven komen. Dit cijfer is in de afgelopen 20 jaar niet veranderd volgens ‘Wat artsen je niet vertellen’, dus het onderzoek en de progressie op het gebied van preventie en voorkomen zit al 20 jaar opslot. En als klap op de vuurpijl blijkt dat artsen nog maar zeer weinig weten over deze vorm van kanker en dat er gesteld wordt dat onrustige baarmoedercellen tot baarmoederhalskanker leiden, wat door het bevolkingsonderzoek nu juist duidelijk laat zien hoe grillig het beeld eigenlijk is en deze vorm van kanker niet een eenduidig patroon kiest.

 

Als ik het allemaal goed begrijp dan is oestrogeen de boosdoener in dit verhaal, oftewel een teveel aan oestrogeen. Oestrogeen zorgt voor de aanmaak van de slijmlaag in de baarmoeder en door de aanmaak van dit slijm blijft er veelvoudige celdeling plaatsvinden. Doordat er oestrogeen in verscheidene medicatie wordt gebruikt voor b.v. vrouwen in de overgang, wordt dan de kans op kanker ineens groter.

 

Met andere woorden ik ben op dit moment met mijn 45 jaar niet een risico groep en de kans dat ik sterf aan baarmoederhalskanker is zeer gering dus zou ik dat uitstrijkje niet nodig hebben. Of bedenk ik nu redenen om de echte redenen niet onder ogen te willen zien? Ik weet het niet echt op dit punt. Dit behoeft nog wat meer reflectie/introspectie van mijn kant. De weegschaal zoals hij nu staat slaat door naar geen uitstrijkje, maar dat kan nog alle kanten op dit moment op.

Dag 97 van 2555; maakt geven aan goede doelen mij tot een goed mens?

Dag 97 van 2555; maakt geven aan goede doelen mij een goed mens?  Goede doelen hier, goede doelen daar, collectebussen door de straat en goede doel programma’s op tv. Maar alle goedheid op een stokje, gaan wij het verschil maken met al die goede doelen? Word ik een beter mens als ik geef aan goede doelen? Waarschijnlijk wordt je door andere mensen in de maatschappij gelabeld als een goed mens, wanneer je geeft aan een goed doel. Maakt dat jou dan ook tot een goed mens?

 

Geven aan goede doelen is het afkopen van je zelfverantwoordelijkheid. De wereld van de goede doelen is 1 grote “goed gevoel” business. Dus wanneer we onze zelfverantwoordelijkheid afkopen met het geven aan goede doelen, dan voelt het alsof wij iets aan de problematieken waar de goede doelen voor staan, hebben gedaan. Dat is het goede gevoel, zo van “kijk ik denk aan de wereld om mij heen”.

 

Maar laten we mekaar nou geen mietje noemen en eens even in zelfoprechtheid kijken naar wat wij aan het doen zijn. Geven aan goede doelen is symptoombestrijding in het meest gunstige geval, want zeer weinig tot niets van onze euro gaat daadwerkelijk naar de doelgroep/onderzoek toe. Het ondersteunen van symptomen is gelijk aan het in stand houden van het probleem. Dus door te geven aan goede doelen houdt je het probleem instant waarvoor het goede doel “strijd”.

 

Bij kanker is b.v. een tumor, een symptoom van de aanwezigheid van kanker/kankercellen in het lichaam. Het verwijderen van de tumor kan als een bevrijding ervaren worden en een “goed gevoel” geven dat de kanker is aangepakt. De realiteit is echter anders, de kanker komt in welke vorm dan ook terug, omdat het in de eerste plaats nooit behandeld is.

 

Zo is het ook met goede doelen, het geven aan goede doelen is het verwijderen van de tumor en het instant houden van de oorzaak. Een mooi voorbeeld is Fair Trade als goed doel. Wat Fair Trade wil bewerkstelligen in derde wereld landen zou eigenlijk een vanzelfsprekendheid moeten zijn. Armoede, slechte hygiene, slechte gezondheidszorg en weinig educatie is niet een standaard waar wij allemaal aan zouden willen voldoen. Dus is dan de vraag waarom de derde wereld landen wel deze standaard mogen hebben en wij in de eerste wereld niet. Door een organisatie als Fair Trade worden alleen maar de symptomen bestreden en zullen de mensen daar nooit uitkomen op onze standaard van leven, dus houden we de armoede daar instant. De oorzaak is ongelijke verdeling van grondstoffen en geld wat je niet egaliseert door een beetje te geven.

 

Dus hoe gek het ook mag klinken, door te geven aan goede doelen sterven er meer mensen onnodig. Door niet meer te geven aan goede doelen en de goede doelen te laten stoppen en ons te focussen op gelijke verdeling van grondstoffen en geld in de wereld, zo spoedig als mogelijk, zal op het geheel gezien minder slachtoffers maken.

 

Dus komt de vraag weer terug op, maakt geven aan goede doelen mij tot een goed mens? Nee. Nu zou de vraag wat genuanceerder gesteld kunnen worden. Staan wij in dienst van het LEVEN als wij geven aan goede doelen? Nee. Goede doelen geven een goed gevoel om zo de ogen te kunnen/mogen sluiten voor wat er  echt gaande is in de wereld. Dat is misschien even niet leuk om te horen en ik zie mensen ook altijd meteen in pure reactie gaan als er wordt getornd aan hun goedheid. Maar het is duivels om op deze manier nog honderden, duizenden, miljarden jaren mensen aan de andere kant van de wereld te laten sterven en op zijn best een rot leven te laten leven, terwijl wij in overvloed leven. Dus sorry voor je als je erachter komt dat je toch niet zo jofel bezig bent, maar goede doelen is en blijft struisvogel politiek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen als ik niet gaf aan goede doelen en dan gezien te zullen worden als een slecht mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de boodschap helder over te kunnen brengen in het verleden waarom ik niet gaf aan goede doelen, omdat het gebaseerd was op gevoelens, waardoor het waarom niet helder was voor mij en ik het daardoor niet kon overbrengen op anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zonde van mijn geld te vinden om te geven aan goede doelen wetende uit onafhankelijk onderzoek dat er erg veel aan de strijkstok blijft hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefrustreerd te zijn als ik niet kon uitleggen waarom ik niet gaf aan goede doelen en daardoor toch weer bang te zijn om als slecht mens gezien te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij het normaal vinden dat sommige bevolkingsgroepen/naties het minder hebben dan ons, waarbij doneren/geven voor ons de oplossing is om ons geweten te sussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij geloven dat wanneer we zo nu en dan eenbeetje geld geven of wat goederen dat het wel goed zal gaan met de minder bedeelden onder ons en ons niet te realiseren dat alleen gestructureerde en constante ondersteuning aan alle minder bedeelden een verschil zal maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij bij het denken aan de minder bedeelden nooit bedenken dat het een vanzelfsprekendheid zou moeten zijn dat zij allen dezelfde levensstandaard zouden moeten hebben als wij, de beter bedeelden in de eerste wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij mensen onnodig laten creperen door liever te doneren en het geweten te sussen dan structurele ideeën op tafel te leggen om gelijkheid in de wereld te brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij liever struisvogel politiek bedrijven dan werkelijk te kijken naar het daadwerkelijke effect van doneren/symptoombestrijding op de langere termijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij kwaad worden en aangebrand zijn als er aan onze goedheid wordt getornd als het gaat om onze sociale betrokkenheid met goede doelen, terwijl we niet willen kijken naar de consequenties van ons doneer gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij het zijn van een goed mens verwarren met een goed gevoel waarbij het goede gevoel een dekmantel is van het sussen van het geweten dat best weet dat wij niet goed bezig zijn, maar het goede gevoel niet willen opgeven om vervolgens te moeten zien dat wij mensen zijn die niet in dienst staan van het leven, maar in dienst staan van egoïsme.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij okay zijn met het in stand houden van de problemen in de wereld zolang wij ons leven maar kunnen voortzetten en gezien worden als nobele mensen die geven om een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij zo naïef zijn dat wij willen geloven dat met het geven van een beetje geld wij wereldproblematieken kunnen aanpakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet willen weten hoe goed wij het hebben ten opzichte van de minder bedeelden in de wereld en zo ook niet willen kijken naar oplossingen die worden aangedragen om radicaal met ongelijkheid in de wereld korte metten te maken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bewustzijn te blijven verspreiden over de kwaadaardigheid die zit in goede doelen om zo een Gelijkheids Geld Systeem te introduceren als alternatief op de huidige situatie die klaarblijkelijk niet werkt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen frustratie te ervaren als mensen op hun tenen zijn getrapt als zij ontdekken dat ze misschien niet zo goed/geweldig zijn dan ze zelf willen geloven als het onderwerp goede doelen op tafel komt.