Dag 299 van 2555: bestaat er passend onderwijs?

leefbaar inkomen gegarandeerdVandaag was mijn dochter thuis vanuit het revalidatiecentrum en hebben we 2 mogelijke nieuwe scholen bekeken. Het was ons inmiddels duidelijk dat een doorsnee middelbare school niets kan met langdurig zieke leerlingen, laat staan met chronisch zieke leerlingen. Zolang je op school bent en niet achter loopt dan zit je op de trein, mis je veel en ben je veel afwezig dan mis je de trein. Veel missen begint al bij een ruime maand verzuim achter elkaar, dan is het eigenlijk al verkeken, je kans om mee te komen. Dus een gecompliceerde breuk of b.v. de ziekte van Pfeiffer kunnen maken dat je een heel jaar niet haalt.

 

Er wordt vervolgens op de meeste scholen weinig tot niets gedaan met deze achterstand, je wordt als leerling veronderstelt het wel even in te halen, zonder de nodige ondersteuning van vragen kunnen stellen over al gegeven lesstof. De gemiddelde docent van tegenwoordig lijkt geen zin in gecompliceerde zaken te hebben en wordt gedwongen om zich met de sterke leerlingen het jaar door te wurmen. Leerlingen met multi-problematieken die lijkt men liever kwijt dan rijk te zijn. En juist deze leerling zeker wanneer het niveau boven VMBO uitsteekt heeft eigenlijk geen enkele ander plek om heen te gaan. Zo zie ik om mij heen vele gevallen van intelligente jongeren waar door veel tegenwerking van docent en school de motivatie er totaal uitgeperst wordt. Vervolgens komen er adviezen om maar een stapje omlaag te gaan, waardoor vwo leerlingen ineens blij moeten zijn dat ze een MAVO diploma mogen halen of bevorderd worden naar het MBO. Ik vraag mij dan af of we niet een groep jongeren aan het verspillen zijn omwille van de statistieken van de school om maar zoveel mogelijk geslaagden op de lijst te kunnen toevoegen. Het lijkt te gaan om ‘success stories’ waar we niets aan hoeven te doen, maar leerlingen hebben vaak niet eens zoveel hulp nodig om hen weer op de rails te krijgen, maar dit lijkt haast een uitgestorven gedachte.

 

Dus ja, daar zit ik met een kind dat revalideert om haar chronische ziekte te leren accepteren, dat weer fysiek wat sterker wordt, maar nog steeds niet met die trein die school heet mee kan komen. Gewone scholen hebben er geen zin, teveel moeite en te weinig gegarandeerd resultaat. Dus kom je terecht bij tweede kans onderwijs en zijn wij zelfs bij een rebound school gaan kijken of daar wel de aandacht en ondersteuning gegeven kan worden aan een leerling die wel wil leren en een diploma behalen, maar het onmogelijk gemaakt wordt.

 

De rebound school vond menigeen een rare keuze want daar zitten kinderen met multi-problemen uit de hoek van gedragsproblemen. Het was een alleraardigste school, waar leerlingen zaten te werken zonder iets te zeggen, het was muisstil en de sfeer was goed. Echter zij hadden geen ervaring met HAVO 4 leerlingen en moesten het wiel daarin nog uitvinden. De vraag is dan of het verstandig is om HAVO 4 te doen in een experimentele setting, ondanks dat de docenten voor je klaarstaan en bereid zijn jou dat extra zetje te geven. Heb je dan genoeg niveau om HAVO 5 te gaan doen en heb je nu nog genoeg tijd binnen zo’n setting om HAVO 4 af te ronden met succes, wetende wat een chronische ziekte impliceert. Ondanks dat mijn dochter qua niveau en gedrag daar niet thuis hoorde, sprak de schoolsetting haar erg aan.

 

Vervolgens zijn we bij het volwassenonderwijs gaan kijken, waar wij direct te horen kregen dat het rebound onderwijs onze dochter niet op niveau zou kunnen krijgen, ieder zijn eigen vak werd daar gezegd. Het volwassenonderwijs zal mijn dochter enigszins ontlasten, omdat er alleen de noodzakelijke vakken worden gegeven om door te kunnen stromen naar HAVO 5. Waardoor een rooster minder zwaar en lang is dan in het gewone middelbare onderwijs en zelfs de mogelijkheid bestaat dat zij op vrijdag niet naar school hoeft. De stof die zij vanaf het begin van dit schooljaar heeft gemist zal zij op eigen gelegenheid moeten inhalen om zo op niveau mee te kunnen doen. Dit sluit eigenlijk al niet aan bij waar wij zijn in het hier en nu, mijn dochter doet alleen Nederlands en Engels op dit moment en gaat 2 ochtenden om te oefenen weer naar school vanuit het revalidatiecentrum. De vraagt rijst dan direct of mijn dochter hier wel aansluiting heeft. Direct werd gezegd dat, om het een succes te laten zijn, zij vooral op school aanwezig moet zijn. Kijk en daar wordt de term chronisch ziek zijn niet begrepen, je weet als patiënt niet wanneer je goed bent of te slecht om deel te nemen aan het leven en al helemaal niet hoe lang zoiets gaat duren. We kregen de geruststellende mededeling mee dat wanneer mijn dochter ook dit jaar HAVO 4 niet haalt zij een bindend advies voor het MBO zal krijgen. Daar zit je dan als VWO leerling met je mond vol tanden, haarfijn wordt jouw toekomst even uitgestippeld, waarvan het lijkt dat je er weinig tot geen grip op hebt.

 

Ik heb het hier moeilijk mee als ouder/moeder, een kind dat wel wil maar fysiek wordt belemmerd dat straks blij moet zijn dat ze het MBO mag binnen treden. Een leerplichtambtenaar die geen boodschap heeft aan jouw chronische ziekte en jou multi-problematieken, en niet wil meedenken over het feit dat je ook een tweede keer HAVO 4 niet gaat halen wanneer er zoveel uren gemist zijn. Dit schooljaar is mijn dochter 5 keer naar school geweest, maar volgens de wet moet je naar school komen voor onderwijs, de wet kan natuurlijk geen uitzonderingen maken. Ik ben boos op de wet en ik ben boos op de uitvoerende van de wet die zo stram en bang lijken te zijn dat we niet meer naar het individu kunnen kijken om te zien wat het nodig heeft om nog enigszins een waardig lid van de samenleving te kunnen zijn. Ik vind het walgelijk om te zien hoe tieners worden afgefakkeld en dat ene beetje hoop wordt ontnomen om een papiertje te kunnen halen op de voor hen best haalbare manier, en het zou eens kunnen zijn dat die manier niet de manier is die de wet tegen willens en wetens voorschrijft.

 

Wij moeten nu gaan kiezen tussen 2 scholen waarbij er eigelijk geen keus is, het is volwassenonderwijs of totaal wegkwijnen op het reguliere onderwijs. Het volwassenonderwijs dat zegt dat hun leraren hart voor hun leerlingen heeft en deze jongeren echt een tweede kans wil geven, maar helaas moet ik dat met een korreltje zout nemen. Dit omdat op de docenten lijst van het volwassenonderwijs mijn dochter haar huidige decaan staat die keer op keer in gesprekken vorig schooljaar tegen haar zei: je gaat dit jaar toch niet halen, als ‘opbeurende’ mantra en een wiskunde docent die niet voornemens was enige hulp te bieden aan leerlingen die niet meekomen en sterker nog gedrag in de klas vertoonde dat onder ‘abuse’ valt maar genoeg vriendjes binnen de organisatie heeft om hier niet voor verantwoordelijk te worden gesteld. Dat is de keuze die wij hebben, en dat maakt mij bijna misselijk om te zien dat mijn kind dus geen gelijke kansen heeft. Zolang je ‘normaal’ bent en dus ‘normaal’ kan doen, mag je mee met de meute in onze maatschappij, maar o wee als je afwijkt want dan krijg je het werkelijke gezicht van de samenleving te zien.

 

Wat veelal over het hoofd wordt gezien is dat deze leerlingen die uit de boot vallen vaak slim genoeg zijn en niet eens zoveel extra ondersteuning nodig hebben om het wel te kunnen maken, er hoeven geen bakken met overheidsgeld naar deze leerlingen, laat deze leerlingen op afstand studeren met de nodige begeleiding. Er zijn opleidingen die dit al aanbieden maar door de leerplicht niet erkend worden, alles is er om dit te kunnen laten slagen, waarom zouden we aan oude leerplichtwetten ons krampachtig vasthouden en een groep begaafde leerlingen het leven moeilijk maken die het zo al moeilijk hebben. Waarom stomen wij hen klaar voor het worden van uitkeringstrekkers, terwijl we daar zo vies van zijn als samenleving? Is dit niet de wereld op z’n kop? Er zijn verschillende mensen met chronische ziekten die eigen bedrijven starten als zzp-er en in de perioden dat ze goed zijn goed werk verrichten. Chronisch zieken mogen toch ook trots zijn op zichzelf als waardig meedraaiend lid van de samenleving, we hebben het hier niet over mensen die niet willen, maar gewoonweg soms niet kunnen.

 

 

In mijn volgende zal ik zelfvergevingen en zelfcorrectie schrijven.

Advertenties

Dag 255 van 2555; wie ben ik als mogelijk ziek lijf?

equal money capitalismVandaag zal ik een begin maken aan mijn zelfvergevingen omtrent het niet willen doen van een uitstrijkje door 1 nare ervaring in het verleden. Voorlopig ga ik de zelfvergevingsblogs in meerdere stukjes opbreken, omwille van de tijd. Momenteel ben ik met mijn partner een grootscheepse verbouwing aan het doen, maar toch wil ik ook af en toe kunnen bloggen. Dit kan alleen wanneer ik mijn blogs inkort/in stukjes opbreek.

 

Probleem:

Geen zelfverantwoordelijkheid voor mijn fysieke lichaam willen nemen en daardoor preventief onderzoek af te slaan gebaseerd op 1 slechte ervaring, waarbij ik informatie heb gezocht die dit negatieve gevoel bevestigt.

Oplossing:

Het probleem aangaan, aangezien de weerstanden voortkomen uit de geest en er geen fysieke belemmeringen zijn die in acht genomen moeten worden. Pas dan kan ik zien wie ik ben in dit proces van het uitstrijkje nemen en is er zo ruimte om mijzelf te vergeven en te corrigeren.

Beloning:

Mijn fysieke lichaam gelijk en 1 aan mijzelf te zien en niet als een ondergeschikt lastig iets dat mij angsten oplevert. Ik krijg de kans om mijn angsten aan de werkelijkheid te toetsen en zo uit een geest cirkel te komen/bevrijd te worden.

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om opnieuw ruw behandeld te worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als mijzelf niet te vertrouwen dat het deze keer netjes gebeurd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijzelf niet kan ontspannen tijdens het uitstrijkje. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op voorhand al te vrezen voor het niet willen loslaten van de nare ervaring,  maar hem opnieuw te willen beleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik beelden zal hebben van de vorige keer tijdens het uitstrijkje en niet hier kan zijn met mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te sluiten van mijn realiteit wanneer ik denk dat ik het niet aankan of aan wil gaan, door beelden te gebruiken als afleiding.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik narrig zal zijn tegen de assistente alsof zij het was die mij de vorige keer ruw behandelde. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een personage te gaan zitten en al generaliserend door deze assistente 1 op 1 in te wisselen voor degene van de vorige keer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om volledige zelfverantwoordelijkheid voor mijn lijf te nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om bepaalde dingen over mijn lijf aan de weet te komen en dan met name negatieve berichten over ziekte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik dingen over mijzelf afroep wanneer ik meedoe aan het uitstrijkje en niet gewoon doorga met mijn leven en het wel merk wanneer ik dood neerval. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stand van zaken omtrent mijn fysieke lijf te willen negeren.

 

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf verwond te zien worden tijdens het uitstrijkje. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oude ervaringen als een blauwdruk op een nieuwe ervaring te drukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien in gespannen toestand waardoor ik pijn zou kunnen ervaren door tegen te werken en zo de nare ervaring te herbeleven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen blijven hangen in een nare ervaring en zo daar energie uit te halen als reden om het in stand te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een hoofd vol plaatjes om zo het moment van het uitstrijkje niet te hoeven beleven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te wisselen voor mijn geesteswereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf boos te zien op de assistente alsof zij mij iets heeft misdaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage aan te nemen dat boos is op alle assistentes van doktoren, omdat ik mij tijdens een nare ervaring niet kon uitdrukken en de boosheid opkropte en zo elke keer wanneer ik dit verhaal vertelde aan anderen er energie uit haalde om mijn personage te bekrachtigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien afscheiden van mijn lijf wanneer daar de kans bestaat dat er nare berichten over dat lijf zouden kunnen komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten sturen door angst en gezond verstand niet meer als leidraad te nemen voor wat het beste is voor mijn lijf binnen het systeem waarin ik leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest het uitstrijkje als aanleiding te zien om met nare zaken geconfronteerd te worden die mijn rustige positieve leventje zouden kunnen verstoren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf als een mogelijke vijand/aanvaller te ervaren op mijn positieve leven wanneer mijn lijf blijkt ziek/zwak te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ziekte en zwakte als minderwaardig te zien en z niet gelabeld te willen worden door mijzelf of een ander.

 

De volgende dimensies volgen in de volgende blogs.

Dag 217 van 2555; maar grootmoeder wat heb je grote oren – deel 2

equal money capitalismGisteren kwam ik op de onderstaande probleem, oplossing, beloning opsomming uit en vandaag zal ik een aanzet maken om de lagen/dimensies te ontleden om zo verder op de bodem van dit probleem te komen.

Probleem:

Mijzelf definiëren door een deel van mijn fysieke lichaam dat niet voldeed aan het plaatje in mijn geest van het perfecte lichaam.

Oplossing:

Mijzelf als een geheel zien en niet definiëren aan de hand van een deel van mijzelf en mijn plaatje in mijn geest toetsen aan mijn fysieke werkelijkheid. Uitzoeken waar het plaatje zijn origine heeft, zodat ik dat kan ontmantelen.

Beloning:

Mijn zelfwaarde hervatten en mijzelf als een geheel kunnen ervaren en niet in afscheiding van mijzelf. Me andere woorden, durven te leven wie ik ben.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om  niet mooi te zijn zoals ik dacht dat mooi zijn was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn flaporen mijn kans op mooi zijn zouden verpesten en ik ze maar beter kon verbergen om nog iets te redden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik zou worden uitgescholden omdat ik niet mooi genoeg was met mijn flaporen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet geaccepteerd zou worden met flaporen die niet voldeden aan de norm van wat mooi was in mijn ogen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik het alleen moest rooien en het een ‘survival of the fittest’ zou worden nu ik niet volgens de norm mooi was en moest gaan zoeken naar welke punten in of aan mij mijn overlevingskans kon garanderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik alleen over zou blijven en niemand wat met mij te doen wilde hebben vanwege mijn uiterlijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik er niet zo uit zie als het plaatje dat in mijn hoofd zit waardoor mijn kansen op overleving zouden verminderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn kinderen flaporen zouden hebben.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien terwijl ik mijzelf beoordeel en vergelijk volgens ideeën en plaatjes van de perfecte vrouw/meisje.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te bezien als mislukt, geen goed exemplaar, waardoor ik ook in het leven zou mislukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest als minder te zien door het niet voldoen aan een plaatje dat door mij gecreëerd is vanuit opvoeding en samenleving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest in een flits te zien en af te keuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te beoordelen en te separeren van het beeld dat op mijn netvlies bleef en liever te fantaseren over hoe ik eruit had kunnen zien.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor de spiegel te staan en mijn oren plat te drukken om te fantaseren hoe mooi ik zou kunnen zijn zonder de flaporen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor de spiegel weg te dromen en niet meer mijn echte fysieke reflectie waar te nemen maar fantasie beelden over hoe ik eruit zou kunnen zien om toch aan mijn plaatje van mooi te voldoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat alles anders zou zijn geweest wanneer ik geen flaporen had gehad.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren over hoe het mij zou vergaan wanneer ik mooi was geweest en hoe de mensen aan mijn voeten zouden liggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren hoe ik in het middelpunt van de belangstelling zou staan als ik mooi was geweest zonder flaporen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn haar zo te doen dat mijn oren niet prominent aanwezig waren en ik kon dromen van het feit dat de flaporen er niet waren en alles anders zou zijn.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ ik ben lelijk’ in mij te laten bestaan als een negatieve lading over mijn fysieke lichaam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘zonder flaporen was ik beter af geweest’ in mij te laten bestaan als een negatieve lading over mijn fysieke lichaam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘flaporen’ in mij te laten bestaan als een negatieve lading over mijn fysieke lichaam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘was ik maar mooi’ in mij te laten bestaan als een negatieve lading over mijn fysieke lichaam.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdrietig te zijn dat ik het moet doen met een lijf met flaporen en ik niet snap waarom mij dat wordt aangedaan, waardoor ik als een slachtoffer het liefst terug kruip in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn fysieke lichaam dat het mij flaporen had gebracht terwijl mijn ouders dat niet hebben en mij niet te realiseren dat ik mij hierdoor separeer van mijn fysieke lichaam en mijzelf als mijn fysieke lichaam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn dat ik deze oren heb gekregen en zo minder kansen op slagen in het leven te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn dat ik niet mooi ben en nu dus andere methoden moet aanwenden om te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ontevreden te zijn met mijn fysieke lichaam en een ander lichaam wens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achtergesteld te voelen dat ik het met flaporen moet doen terwijl anderen wel mooie perfecte oren hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij het slachtoffer van mijn uiterlijk te voelen en zo niets goeds/moois meer aan mijzelf kan ontdekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door ontevredenheid niet meer mijzelf te willen zien en mij volledig af te scheiden en het er maar mee te doen alsof ik met een monster moet samenleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor ho eik eruit zie en het liefst mijzelf onzichtbaar te willen maken.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kortademigheid te ervaren als een soort van angst en paraatheid om te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een angst in mijn buikstreek te voelen als een doffe buikpijn en een gevoel van angst voor isolatie en uitgestoten te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schouders wat op te trekken en zo als het ware in mijzelf weg te duiken in mijn fysieke en geestes werkelijkheid en mijzelf onzichtbaar te maken om zo geen aanstoot te geven en de aandacht niet op mijzelf te richten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een rood hoofd te krijgen wanneer anderen mijn flaporen benoemen en mij te schamen voor hoe ik eruit zie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in de spiegel te willen kijken omdat de reflectie in frictie is met mijn geestes werkelijkheid.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd problemen te hebben met mijn uiterlijk als mijn oren zichtbaar zijn en dus niet relaxed gelijk en 1 aan de adem kan zijn, doordat ik de flaporen als een aanleiding zie voor altijd loerend gevaar waardoor alertheid/paraatheid aanwezig moet zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met trots of oprechtheid over mijn oren kan praten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet als mooi zoals ik ben te kunnen ervaren maar alleen maar de oneffenheden uit te vergroten en zo mijzelf te saboteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met haar naar kapsels te vragen waar mijn oren zo min mogelijk zichtbaar zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet tevreden te kunnen zijn met het fysieke voertuig dat mijn enige reden is om hier op aarde te participeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke lichaam en dan met name mijn flaporen te bestempelen als de vijand en niet 1 en gelijk aan het lichaam/leven te kunnen staan.

In mijn volgende blog zal ik doormiddel van correctieve zinnen en verbintenissen die ik met mijzelf aanga mijzelf een leidraad geven om te staan 1 en gelijk aan het leven als wie ik werkelijk ben.