Dag 278 van 2555: woorden – dimensie – universeel

basisinkomengarantie

Waar ik in mijn vorige twee blogs de persoonlijke en interpersoonlijke kant van het woord dimensie heb aangepakt zal ik in deze blog dit doortrekken op universeel niveau. Waarbij ik eerst zal kijken hoe dit woord in onze wereld gebruikt wordt, door een aantal voorbeelden als leidraad te gebruiken.

 

We zeggen dat de evenaar één dimensie heeft. Hij is één-dimensionaal

 

De dimensie van een vectorruimte V is het aantal vectoren waaruit de basis van die vectorruimte is opgebouwd

 

Minister Asscher informeert de Tweede Kamer over de inzet van het kabinet inzake de versterking van de sociale dimensie van de EMU.

 

Adidas geeft window shopping nieuwe dimensie.

 

Angsten houden je nog gevangen in de derde dimensie van de Aarde.

 

In de vierde dimensie bevinden zich onze geboorte, dood en alles wat daar tussen zit.

 

Dat is de dimensie die ik hier uitleg – waarom of hoe het komt dat je soms het gevoel hebt dat wanneer je het punt dat je onder ogen moet zien probeert te veranderen, maar dat lukt je gewoonweg niet.

 

De bovenstaande tekst op de laatste zin na, heb ik nu al dagen open op mijn computer staan en ik kan er maar geen blog van maken. Het woord ‘dimensie’ bleef blur en vaag of als een polariteit door mijn hoofd spoken. Ik kwam er niet uit, ik wilde iets zinnigs schrijven, iets dat mij zou verder helpen, maar er was niets dan dat wat er eerder ook al was. En aangezien wij bij Desteni werken met wat ‘hier’ is, moest de ‘oplossing’ ook ‘hier’ zijn. En na een chat gisteravond zag ik het ineens, dimensie betekent ook alle lagen, alle kanten of alle aspecten, waarbij dat laatste woord aspect al  mijn voorkeur had. Ik zag alle dimensies van het woord ‘dimensie’ niet als een geheel, voor mij was het een strijd tussen al die betekenis dimensies waar uiteindelijk een winnaar uit moest komen, maar er is geen winnaar en ook geen verliezer. Dimensies helpen je dieper in een ‘probleem te kijken en alle stukken informatie bij elkaar te brengen zodat je de puzzel in het hier, het fysieke kan oplossen.

 

Hieronder een impressie van de chat met Sunette Spies:

 

De context waarbinnen we hier kijken is specifiek gericht op punten in de ‘geest die binnen ons dagelijks leven zich afspelen. Bijvoorbeeld: een probleem onder ogen komen in de ‘geest’ dat je met iemand hebt, waarbij je op deze persoon reageert, en wat je ook doet terwijl je het punt onder ogen ziet – je vindt geen oplossing/verandering hiervoor. In feite vindt het tegenovergestelde plaats en bemerk je dat je meer reageert, of er komen nieuwe punten bij of wanneer je het probeert te veranderen – worden er meer gevolgen gecreëerd in relatie tot die persoon.

Wij hebben de neiging om onze wereld door de ogen van de ‘geest’ te zien – bijvoorbeeld wanneer we kijken naar mensen/situaties in de wereld waarbij we het ergste verwachten/vooruit lopen op het ergste dat gebeuren kan waardoor er een angst gecreëerd wordt – dan kunnen we zeggen dat het hoofdpunt/probleem ‘het kijken naar dingen op een bepaalde manier’ is. Het voorgeprogrammeerde in de ‘geest’ is al automatisch ingesteld als het probleem – wat betekent dat de ‘geest’ fundamenteel het probleem is, dus zal de oplossing nooit in onze ‘geest’/ons zelf bestaan … het was zo nooit geprogrammeerd, het zijn altijd problemen, gevolgen en domino-effecten geweest – keer op keer opnieuw. Met andere woorden, ik kon het woord oplossing binnen elke menselijke ‘geest’ niet geprogrammeerd zien of überhaupt zien bestaan. Een andere dimensie kwam erbij, die erg interessant is – ik zag hoe we altijd met heel weinig informatie werken wanneer we naar problemen kijken, zo weinig dat we alleen een percentage van het probleem/een stukje van het probleem zien en zelfs dan creëren we nog meer problemen, omdat we niet omgaan met het probleem/punt als een geheel. Dan rijst de vraag: “hoe kunnen we dan het levende woord als oplossing integreren  binnen ons dagelijks leven/besluitvorming/het benaderen van mensen/het systeem wanneer zo’n woord in feite niet in ons en als ons bestaat?”. Wat zou het betekenen om een oplossing te creëren, oplossingen te vinden, om punten aan te sturen tot echte oplossingen? Dus moeten we de volgende punten/dimensies in ogenschouw nemen:

1. We creëren meer problemen, wanneer we alleen maar met weinig informatie werken – om het probleem als een geheel te zien moeten we er zeker van zijn dat we ‘alle informatie’ hebben.

2. We moeten ons realiseren dat we een inherente neiging hebben om problemen/gevolgen te willen creëren als oplossingen, dus wanneer we een oplossing hebben: dan moeten we de oplossing projecteren en zien hoe het zich ontvouwt – zien of de oplossing valide is als echte verandering of alleen maar meer gevolgen creëert.

Ik ben er zeker van dat velen bijvoorbeeld een probleem in de ‘geest’ hebben, waar zij nog geen oplossing voor hebben – dus een werkelijk punt van verandering/het laten gaan/een transformatie. Wat je dan moet overwegen is: 1. heb je het probleem voldoende onderzocht en 2. heb je na het het schrijven/zien van de verbintenissen/veranderprocessen getest of de verbintenissen/veranderprocessen effectief genoeg waren om echte veranderingen/oplossingen te zijn? Wat betekent dat we moeten nagaan waarom/hoe we geen definitieve oplossingen/veranderingen vinden/vaststellen/definitieve oplossingen/veranderingen leven, voor de problemen in onze ‘geest’, die veroorzaakt worden door deze twee dimensies die wij in relatie tot problemen hebben – het werken met te weinig informatie en de inherente neiging om constant te willen bestaan als het probleem – zelfs in onze eigen ‘geest’.

We hebben gekeken naar het vaststellen van oplossingen door het probleem te zien, en niet nog meer problemen te creëren, door alle informatie in beschouwing te nemen, er niet op te reageren, maar het op een praktische manier in te schatten – daardoor heb je de mogelijkheid om jezelf aan te sturen/bewegen/veranderen als het probleem dat je onder ogen ziet. Dus het zal een proces van verandering worden – waar jij actief maar met geduld de problemen onderzoekt – je referentiepunt om te zien of je het probleem effectief hebt onderzocht zal zich vertalen in hoe de oplossing/verandering zich ontpopt. Wanneer alle dimensies/informatie over het probleem niet in het hier gebracht zijn – dan zal de oplossing/verandering niet valide zijn, dus doe je het opnieuw en bekijk je wat je over het hoofd hebt gezien of niet in overweging hebt genomen.

 

 

Doordat we niet alle dimensies in ogenschouw nemen komen we niet tot oplossingen, waarbij het komen tot oplossingen of het woord ‘oplossing’ als levend woord niet eens aanwezig is in ons als mensheid. Dat is een heel treurig gegeven, dat wij in plaats van oplossingen meer gevolgen en daardoor problemen creëren. Toch klinkt dit niet als een ver van mijn bed show, want hoe vaak hebben wij niet een oplossing bedacht waarbij we later konden zien dat we de helft aan informatie nog niet eens gebruikt hadden.

Kijk eens in de wereld, de op handen zijnde oorlog met Syrië en de argumentatie/dimensies die worden gebruikt om tot een besluit/oplossing/verandering te komen zijn niet valide en manipuleren en verslechteren de status quo van de wereld alleen maar.

Kijk eens naar het probleem met Fukushima, daar wordt ook alleen maar gewerkt met beperkte informatie/dimensies, waardoor inmiddels het radioactieve probleem tot een universele milieucrisis leidt.

Op universeel niveau kunnen we ook zien dat er met opzet te weinig informatie/dimensies worden gebruikt om zo het eigen belang van groeperingen/landen te kunnen bedienen. En wij het volk zijn zo gewent aan problemen als zijnde de oplossing dat we ons nog eens lekker omdraaien in ons bedje. Want zolang onze portemonnaie niet wordt gerold hoeven wij ook geen moord en brand te roepen.

Kun je het je voorstellen dat premier Rutte met zijn ambtenaren om tafel gaat zitten en de tafel niet verlaat totdat alle informatie/dimensies voor een bepaald probleem op tafel liggen, zodat er een afgewogen beslissing genomen kan worden dat in het belang van een ieder is. Natuurlijk niet, het woord ‘oplossing’ is niet in de sikkepit van Rutte geprogrammeerd, net zoals dat bij U en mij niet is geprogrammeerd. Wij rollen onszelf liever om in de problemen, zoiets van hoe meer problemen hoe meer vreugd, en denken dan vervolgens dat verandering niet mogelijk is. Rutte roept het Obama na dat er verandering /oplossingen moeten komen, maar dat kunnen wij met z’n allen niet aan, onze comfort zone is die van problemen en problemen creëren als oplossingen. Zeg maar eens het woord ‘oplossing’ hard op en kijk dan in zelfeerlijkheid wat de ‘geest’ produceert aan beelden/ideeën/opinies, dat is het fysieke bewijs voor het feit dat ‘oplossingen’ niet bestaan als levend woord in en als ons.

Dus dimensies zijn uiterst belangrijk en kunnen ons helpen te beseffen dat wij behoorlijk ver van huis zijn als we niet komen met daadwerkelijk oplossingen die valide zijn en echte verandering teweeg brengen. Dimensies zorgen ervoor dat een probleem als een geheel van losse aspecten gezien kan worden en zo in het belang van een ieder opgelost kunnen worden.

 

In mijn volgende blog zal ik zelfvergevingen schrijven, correctieve zinnen en verbintenissen.

Dag 276 van 2555: woorden – dimensie – persoonlijk vlak

basisgarantieinkomenWoordenboek betekenis dimensie:

1. afmeting.

2. natuurkundige uitdrukking die het verband aangeeft tussen een fysische grootheid en de drie fundamentele grootheden; lengte, tijd, massa.

3. figuurlijk: draagkracht, laag, strekking; de dimensie van een ideologie

 

Spirituele betekenis dimensie:

1. niveau van bewustzijn

2. trillingsniveau

 

Synoniemen voor dimensie:

afmeting

aspect

betekenis

breedte

dikte

formaat

hoogte

proportie

 

 

Het woord dimensie wanneer ik dat gebruikte betekende voor mij hetzelfde als aspect of meerdere kanten van iets. Door het bestuderen van het Desteni materiaal, kwam er een nieuwe betekenis bij, namelijk de dimensies. Nu leerde ik dit woord in het Engels ‘dimensions’ wat sterke gelijkenissen heeft met het Nederlandse woord dimensies. Wat in de eerste betekenis een woord was dat redelijk tastbaar was, werd dat met de nieuw aangeleerde betekenis ineens heel anders. De dimensies had ik nooit gezien, ik had er contact mee via de portal, maar het is voor mij nog steeds een vrij abstract begrip. Om het meer in een gevoel uit te drukken, zou ik zeggen ‘de andere kant’ of ‘gene zijde’. Iets waar ik niet ben, maar uiteindelijk wel heen ga, waardoor het meer een projectie werd van hoe dat zou zijn dan daadwerkelijk zijn. Dit maakt dat het woord dimensie aan de ene kant een heel erg ‘met twee voeten op de grond’ betekenis voor mij heeft en aan de andere kant een ‘wollige’ ongrijpbare kant heeft. Het woord dimensie heeft dus meerdere dimensies voor mij die zijn gaan functioneren als een polariteit; grijpbaar versus ongrijpbaar.

 

Nu heb ik in mijn blogs veelvuldig het woord dimensie gebruikt voor de onderverdeling van de verschillende aspecten bij het afpellen van personages, zoals: angstdimensie, fysieke dimensie etc. Wat hier gebeurde was het volgende, de ongrijpbare betekenis had ik geleerd via Desteni en mijn blogs zijn gerelateerd aan Desteni. Dus toen wij als Nederlandse groep besloten te bloggen met behulp van de verschillende dimensies en het ook direct vertaald uit het Engels dimensies te noemen werd deze onderverdeling voor mij ondergeschoven onder de pool ongrijpbaar. Dit gaf frictie in mij, want ik was juist bezig  met hele grijpbare zaken. De zelfvergeving en de correctieve zinnen gaven mij juist handen en voeten aan gevoelens en emoties die mij op een ongrijpbare manier in hun macht hadden gehad, dus het strookte niet met elkaar de betekenis van dimensie en wat ik aan het doen was.

 

Op een ander moment hadden wij in de groep een vertaal discussie over het woord dimensie, waarbij ik aangaf dat ik in het vervolg voor het synoniem ‘aspect’ zou gaan kiezen, omdat dit woord grijpbaarder was voor mij en uitdrukte waar ik mee bezig was. Ik ben het woord ‘aspect’ een tijdje gaan gebruiken om te zien of ik die frictie in mij kon wegnemen en dat werkte wel als tussenoplossing. Op dat moment zag ik nog niet dat ik participeerde in een polariteit en ik de pool waar ik heen wilde alleen maar had verzwaard door er een ander woord aan te hangen en het zo positiever te maken. Strikt gezien zijn beide woorden ‘dimensie’ en ‘aspect’ de correcte vertaling van het woord ‘dimensions’, het is de emotionele en gevoelsbalast die ik eraan hing wat maakte dat ik het als goed of fout zag.

 

Ik zag dat ik het erg moeilijk had met het feit dat door het gebruik van het woord ‘dimensie’ het proces waar ik mee bezig ben ineens een ‘wollige’ ‘New Age’ betekenis kreeg, omdat dat mijn associaties waren. Proces is voor mij echt met twee benen op de grond en mijn associaties bij het woord ‘dimensies’ haalde dat steeds overhoop. Waar tegelijkertijd gevoelens en emoties overhoop gehaald werden. Het woord ‘aspect’ waar ik geen specifieke emoties en gevoelens bij heb fungeert nu dus als een soort van brug om uit de polariteit te geraken en het woord ‘dimensie’ weer als neutraal te kunnen zien.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer van het woord ‘dimensie’ te maken dan wat de werkelijke betekenis van het woord is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen aan het groter maken van een woord voor eigenbelang, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik iets te verliezen denk te hebben en zo alle registers open trek om mijn eigenbelang te behouden. Ik stop het eigenbelang door groter maken en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord ‘dimensie’ te nemen/gebruiken in zijn originele betekenis zonder mijn emoties en gevoelens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten sturen door de extra energetische betekenissen die ik aan het woord ‘dimensie’ gaf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het niet aansturen van mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat wanneer ik mij laat aansturen door zaken van buitenaf ik geen zelfverantwoordelijkheid kan nemen voor mij en mijn woorden/daden. Ik stop het mij laten aansturen van buitenaf en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vanuit zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid mijzelf aan te sturen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit grijpbaar – ongrijpbaar en aan de hand van deze polariteit mijn wekelijkheid in te delen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de polariteit grijpbaar – ongrijpbaar dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik frictie in mijzelf creëer die er niet is of hoeft te zijn. Ik stop de participatie in de polariteit/frictie en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen onnodige frictie in mijn leven te brengen door angst voor verlies van zaken van de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn proces van een polair label te voorzien en angst te hebben dat mijn proces een ongrijpbaar proces wordt, terwijl ik aan den lijve ondervind hoe grijpbaar/tastbaar het proces voor mij is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de angst dat mijn proces ongrijpbaar is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik de angst van mijn ‘geest’ volg en mij daardoor als mindere maak aan mijn proces. Ik stop de angst en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn proces als minderwaardig af te schilderen door woorden als ongrijpbaar en grijpbaar te hanteren en zo mijzelf angst inboezem over de effectiviteit van mijn proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten verblinden door deze polaire betekenis van het woord ‘dimensies’ en zaken ineens als negatief te beoordelen die nog positief of negatief zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de polariteit positief – negatief, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik een waardeoordeel aan mijn proces wil hangen en zo in de angst van de ‘geest’ meega dat mijn proces toch niets waard is. Ik stop de participatie in deze polariteit en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn proces door de energetische betekenis van het woord ‘dimensie’ niet te beoordelen of te veroordelen, maar het te doorlopen en te zien/begrijpen/realiseren waar ik doorheen ga om het zo los van oordelen te corrigeren en bij te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf op het verkeerde been te zetten wat betreft de betekenis van het woord ‘dimensie’ en zo de wereld van mijn ‘geest’ te leven in plaats van wat hier is in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de wereld van mijn ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik hiermee kies voor de angst en niet voor het leven en het durven leven van het leven. Ik stop de deelname in de ‘geest’ en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat participatie in de ‘geest’ mij een wereld van angst oplevert die mij op irrationele wijze lukraak keuzes doet maken, terwijl de fysieke wereld hier is en klaar is voor mij om er bewust aan deel te nemen en niet weg te schuilen in de zogenaamde ‘bescherming’ van de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te erkennen dat met het woord ‘dimensie’ mijn tastbare/grijpbare proces wordt afgepakt, als iets dat buiten mijn macht ligt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen aan een gevoel van afgepakt/misdeeld te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik dit mijzelf allemaal aandoe door andere betekenissen aan woorden te geven en daardoor mijn ‘geest’ realiteit in de war schop. Ik stop het gevoel van afgepakt/misdeeld en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat alleen ik mijzelf iets kan afpakken/ontnemen en dat dit precies hetgeen is wat ik doe door een energetische betekenis aan het woord ‘dimensie’ te geven en dus niet meer instaat ben om het woord zuiver te kunnen leven in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst toe te staan voor het eventueel verliezen van mijn tastbare/grijpbare proces.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de angst voor verlies, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik degene ben die dit verlies kan veroorzaken door teveel tijd in de ‘geest’ te spenderen en zo niet kan deelnemen aan mijn ‘grijpbare/tastbare proces. Ik stop de angst voor verlies en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet zelf-destructief te zijn en mijzelf te dreigen met het afpakken van mijn tastbare proces dat mij veel waard is omdat ik kan zien dat dit de sleutel tot zelfbevrijding is, maar mijzelf juist te ondersteunen en te assisteren in dit tastbare fysieke proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘wollige’ betekenis van het woord ‘dimensie’ te veroordelen als niet van het proces zijnde en iets dat gemeden moet worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in veroordelingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik mijzelf veroordeel op basis van deze energetische betekenissen van het woord ‘dimensie’ en dat ik het proces niet wil identificeren met wolligheid uit angst dat ik dan op het verkeerde pad kom. Ik stop het veroordelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het proces/mijzelf niet te veroordelen wanneer het naar mijn smaak te wollig wordt, maar daar aan te sturen waar het proces niet in het fysieke plaatsvindt maar meer in de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn daadkracht weg te geven aan de energetische betekenis van het woord ‘dimensie’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het weggeven van mijn daadkracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik de keuze heb om mijn daadkracht terug te nemen. Ik stop het weggegeven van mijn daadkracht en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijk te zijn en mijzelf aan te sturen zonder invloeden van buitenaf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door de energetische betekenis die ik gaf aan het woord ‘dimensie’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de limitatie van mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik kan beslissen of ik mijzelf limiteer of de vrijheid geef om mijn woorden te leven als levende woorden. Ik stop de limitatie en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord ‘dimensie’ weer terug te brengen tot een levend woord dat ik kan leven in het belang van een ieder.