Dag 297 van 2555: onze ‘je weet wel’ kater is weg

leefbaar inkomen gegarandeerdSinds vrijdag morgen, nu 5 dagen geleden, is onze oudste kater vermist. Van onze 3 katten was hij degene die ons ‘fort’ bewaakte en zodoende al vroeg in de morgen buiten was om te zien of er geen ander kattengespuis in onze tuin en het verlengde van onze tuin (lees buurt) aanwezig was. Dit bewaken was een grote obsessie van onze waakkater, wat maakte dat hij buiten en binnen sproeide om zijn territorium te bewaken, in ons oor gilde of op ons sprong als wij in bed lagen en onze waakkater naar buiten moest om orde op zaken te stellen.

Zo ook donderdag ochtend, ik liet hem heel vroeg in de morgen naar buiten op nadrukkelijk verzoek van mijn waakkater. Normaal gesproken melde hij zich dan tegen 7 uur om een paar uur weg te doezelen op een rustig plekje voor de volgende waakronde. Echter hij kwam niet opdagen en wij vertrokken naar werk.school en revalidatiecentrum. De eerste van ons die om 4 uur weer thuis kwam was mijn zoon, maar geen waakkater te bekennen. Rond 6 uur kwamen mijn partner, dochter en ik thuis en nog steeds geen waakkater te bekennen. We gingen naar bed en nog steeds geen waakkater.

Op zaterdag verwachten we nog enigszins dat hij kon komen aanwandelen, op zondag werd het reëel dat hij wellicht niet meer thuis zou komen. Op zondag hebben we een grote zoektocht gedaan, met brokjes gelokt en in bosjes gekeken of hij daar dood lag. Onze waakkater was in geen velden of wegen te bekennen. Onze volgende stap waren briefjes in de brievenbussen gooien in het gebied ter grote van zijn territorium. We bedachten dat hij misschien ergens binnen was of in een schuurtje per ongeluk opgesloten zat.

Het is nu maandag en geen enkel telefoontje hebben we gehad na aanleiding van onze briefjes actie. Vanmorgen zijn we naar het dierenasiel gegaan waar ook de dierenambulance standplaats is, maar daar was hij niet binnen gebracht. Mijn dochter heeft hem op een website geplaatst voor vermiste huisdieren op aanraden van het asiel. Mijn partner hoorde van een collega dat een kat zomaar een week van huis kan zijn en dan weer vrolijk terug komt.  Dus nu is het grote wachten begonnen of hij ooit nog terug komt.

We zijn met zijn allen door verschillende stadia van gevoelens en emoties heen gegaan, mijn partner voelde een zekere schuld of hij er wel alles aan had gedaan om onze waakkater te vinden, mijn dochter heeft gehuild, mijn zoon legde zich erbij neer en ik dekte mij direct in dat hij wellicht niet meer zou terugkomen.

Lana onze waakkater is nu 7 jaar bij ons, heeft 4 verhuizingen met ons meegemaakt, is van buitenkat naar binnenkat en vervolgens weer naar buitenkat gegaan. Als rasechte Italiaanse machokat emigreerde hij met ons naar Nederland, wat een cultuurshock was toen hij van bergkat/plattelandskat als binnenkat in een stadswoning verder moest. Hij was een enorme knuffelkont en het liefst had hij de groepknuffelsessies, waar hij met een klein miauwtje iedereen erbij riep om mee te knuffelen. Toen hij 2 jaar was kwam Siep het katertje erbij en wat een moeite had Lana ermee om te accepteren dat dit beest niet meer weg ging. Uiteindelijk zijn ze vriendjes geworden, maar de machtsstrijd bleef bestaan. Onze waakkater was de oudste en de baas en dat wilde hij zo houden. Door zijn waakgedrag heeft hij meerdere keren open wonden opgelopen, nu in zijn nieuwe buurt bleef het bij kleine krasjes die hij opliep. Geen saaie 7 jaar zijn het geweest.

Dus gaat het niet in je kouwe kleren zitten als zo’n kat er dan opeens niet meer is, dood of levend. Zoals gezegd begon ik al snel het scenario aan te nemen dat hij overleden was. Uit een soort van zelfbehoud hield ik mij voor dat het beter was als ik niet meer ging hopen dat hij nog terug kwam, aangezien een dag wegblijven al erg lang voor hem was. Ik heb dan ook geen verdriet gevoeld in de zin van tranen die hoog zitten en er bij elke gedachte aan mijn kat uitkomen. Mijn enige hoop is dat hij niet door een dierenbeul/mishandelaar te grazen is genomen, dat geeft mij wel een wee en naar gevoel in mijn buik, dat wens ik geen enkel dier toe. Ook weet ik dat zodra een dier dood is het direct reïncarneert en het dier dit in zo’n moment als een overgang ervaart en het dus nutteloos is om alle voorgeprogrammeerde menselijke angsten over de dood daarop te projecteren. Toch kijk ik af en toe naar buiten in de hoop dat ik hem zie aankomen wandelen, dat zal nog wel even duren voordat het verlangen naar hem en het beeld zoals hij voor mij was slijt en sec als een herinnering weggestopt kan worden om vervolgens zonder emoties en gevoelens teruggepakt kan worden als het bladeren in een fotoboek.

Dag 170 van 2555; toch vlooien

equal money capitalism

Een paar dagen geleden zag ik mijn katten verwoed op hun rug bijten, anders dan het grondige schoonmaken dat een kat doet. Het was alsof er ineens heftige jeuk achterop het lijf ontstond en waar mijn katten geen halve maatregelen wilde gebruiken om dit jeuken direct te laten stoppen. De oudste kat zat zelfs na zijn rug te hebben gebeten, iets onzichtbaar voor mijn oog na te jagen, en toen dacht ik: wacht eens even! Aangezien mijn katten de afgelopen 5 jaar nog nooit geplaagd zijn door vlooien, legde ik niet meteen de link met vlooien. Een paar weken terug hadden de katten een uitbraak van lintworm, wat volgens de informatie die voorhanden is bijna altijd wordt veroorzaakt door vlooien, maar dat begreep ik toen niet goed aangezien de katten niet heftig aan het krabben waren. Nu weet ik dat niet alle katte heftig krabben bij vlooien. Mijn fantasie/verbeelding van het hebben van vlooien was het constant zichzelf krabben van de kat. Dus enige referentie had ik niet. De vorige keer had ik de lintworm nog afgeschoven op het eten van rauwe kip, maar dat was ik gestopt om zo het verschil te kunnen zien.

 

Na nog wat onderzoek was het mij duidelijk, mijn katten hadden vlooien en ik moest eraan geloven. In al die jaren had ik 1x bij de oudste 2 katten Frontline gebruikt aangezien we buiten naast een geitenboerderij woonden. Uiteindelijk durfden de katten niet alleen naar buiten met al de dieren op de boerderij en verhuisden wij naar een tijdelijk appartement wat hen tot binnen katten maakte. Hier begon ik met biergist en dat heb ik al de jaren dat zij buiten hebben geleefd als anti-vlooien en teken middl gebruikt. Geen enkel probleem, altijd hadden zij een mooie zachte gezonde vacht. Tot wij remigreerden naar Nederland en in een bijna alleen maar binnen setting terecht kwamen. Het kwam niet in mij op om nu ineens chemische goedjes te gaan gebruiken. Toch hoorde ik gisteren van anderen dat ook zij binnenkatten met vlooien hadden en er werd zelfs gesproken over resistentie van de vlooien tegen chemische middelen. Ik zag dat ikzelf bleef hangen in het willen achterhalen van het waarom. Mijn opinie was: katten die binnen leven krijgen geen vlooien. Mijn realiteit was een tweede uitbraak van lintworm in korte tijd, dus vlooien, afgeleid van het gedrag van mijn katten. Ook had ik al lichte diarree waargenomen en overgeven, wat allemaal aanwijzingen waren voor lintworm. Mijn opinie en mijn realiteit gaven frictie en ik wilde mijn opinie aanhouden, ik wilde pot-Jan-dorie gelijk hebben! Binnen katten krijgen geen vlooien en ik moest uitvinden hoe dat wel kon gebeuren! Dat was mijn insteek en het laatste beetje olie op het vuur was deze opinie van mij: alle chemische middelen zijn altijd slecht en bedreigen het leven. Dus je begrijpt het al, ik moest mijzelf naar de dierenwinkel sleuren om een anti-vlooien middel te halen.

 

In de dierenspeciaalzaak werd ik door een alleraardigst tienermeisje, een zaterdagskracht, geholpen. Toen ik mijn verhaal begon zag ik de onzekerheid in haar ogen. Ik wilde haar steun voor het feit dat het raar is dat ik katten met vlooien had en ik schatte in dat zij mij die steun niet ging verlenen en niet zo goed wist wat ze met de situatie aan moest. Ik stond in mijn geest al op het punt om de winkel te verlaten, maar fysiek dwong ik mijzelf om te blijven en netjes anti-vlooienmiddel te kopen en dan pas te vertrekken. De bazin kwam erbij en bevestigde wat het meisje had gezegd, dus liet ik mijn houding van mijn gram halen over de rug van anderen en steun willen voor mijn opinies varen. Als troost kreeg ik 3 zakjes luxe brokjes waarvan ik wist dat mijn katten als gekken erop af gaan en droop ik af met de wetenschap dat ik mij moest aanpassen aan het systeem en dat dwarsliggen in dit geval de gezondheid van mijn katten zou schaden. Die trekjes van dwarsliggen  zijn nog steeds overal in mijn realiteit aanwezig, toch begin k steeds meer en steeds sneller in te zien dat ik niets bereik met dwarsliggen, omdat dat niets meer en niets minder is dan een gevecht met mijzelf aangaan. Het systeem moet veranderd, maar dan zal ik eerst moeten veranderen.

 

De katten hebben hun anti-vlooien druppels gehad en de lintworm medicatie is onderweg. Goed zorgen voor mijn katten betekent niet op de bres springen voor mijn eigenhandig gecreëerde opinies. Nee, goed zorgen betekent, goed geïnformeerd zijn, zelf onderzocht hebben en het met andere katten eigenaren checken. Grappig hoe moeilijk wij ons het leven kunnen maken door al die opinies die wij creëren en waar wij voor in de bres willen springen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie “katten die binnen leven krijgen geen vlooien” te hebben, te geloven en als geestesrealiteit naast mijn fysieke realiteit te laten draaien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie “alle chemische middelen zijn altijd slecht en bedreigen het leven” te hebben, te geloven en mijn geestesrealiteit die daaruit voortvloeide bovenop mijn fysieke realiteit te plaatsen waardoor mijn handelen een handelen vanuit deze opinie als startpunt werd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen anti-vlooienmiddel te gebruiken dat chemisch van aard is vanuit de opinie en mijn startpunt dat katten binnen geen vlooien kunnen krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen enkele andere bron van informatie binnen te laten komen, omdat mijn opinie alle ruimte al inneemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door het geloof in opinies te bevooroordelen, waardoor ik niet meer kan zien /afwegen wat in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gelijk te willen behalen over het feit dat katten die binnen leven geen vlooien kunnen krijgen, simpelweg omdat ik cognitief gezien geen argumenten kan bedenken die het voor mijn bevooroordeelde geest aannemelijk maakt dat dit mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kennis en informatie als referentiepunt te nemen voor het aannemen van opinies en zo mijn standpunt in het leven te bepalen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn informatie en kennis boven alles en iedereen te stellen en een ander af te keuren wanneer ik denk niet gesteund te worden in mijn kennis en informatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gelijk te willen hebben, als een voortvloeisel van mijn ego, op basis van mijn kennis en informatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een tunnelvisie te ontwikkelen door het aanhangen van mijn opinies en die vervolgens ook fysiek uit te werken in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om chemische middelen als slecht en als de vijand te zien door mijn opgedane kennis en informatie over deze middelen, terwijl ik over het hoofd zie dat soms dit soort middelen als een brug kunnen dienen totdat het probleem echt is aangepakt bij de bron.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor chemische middelen als zijnde een bedreiging van mijn leven, terwijl ik mij niet realiseer dat ik niet kan leven wanneer ik binnen mijn geestesrealiteit functioneer gebaseerd op sociale programmering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn van het leven berooft te worden terwijl ik niet weet wat echt leven is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn van chemische middelen  en mij niet te realiseren dat ik bang ben van het niet hebben van voldoende kennis en informatie op de ze middelen en wat zij eventueel kunnen doen in mijn lijf, dus is mijn eerste afweermechanisme afscheiding en angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te scheiden van chemische middelen uit de angst van het niet precies begrijpen op een cognitieve wijze.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afscheiding als probleemoplossend gedrag aan te dragen en niet te zoeken naar wat een chemisch middel doet ten opzichte van meer natuurlijke middelen, maar het bij voorbaat af te schieten uit angst dat het mij zal schaden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat alle natuurlijke middelen helpen en zeker niet schaden .

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze opinie mijzelf te laten verblinden voor eventuele nadelige gevolgen van meer natuurlijke middelen en mij niet te realiseren dat angst voor het niet weten bij chemische middelen mij doet stoppen van gebruik hiervan, maar het gebrek van kennis en informatie bij natuurlijke middelen mij niet in angst doet gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn opinie dat natuurlijke middelen goed voor mij zijn per definitie en daardoor mijn kritische onderscheidingsvermogen totaal in de wind wordt geslagen door mijzelf en ik mij veilig waan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze opinies op positieve gevoelens zijn gestoeld en dus positief en negatief geladen zijn waardoor ik het positieve gevoel als goed zie en het negatieve gevoel als slecht zie, zonder er daadwerkelijk naar te kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik eigenlijk op de automatische piloot ga en denk/voel dat ik goed bezig ben, terwijl mijn realiteit mij anders laat zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dwars te willen liggen en niet met het systeem mee te willen stromen en mij niet te realiseren dat ik een gevecht met mijzelf aanga als zijnde een weerspiegeling van het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dwarsliggen als positief te labelen en het daadwerkelijk iets doen aan de situatie te zien, terwijl ik mij niet realiseer dat ik in afscheiding ben met het systeem en daardoor in angst leef met het systeem en meer consequenties creëer dan ik voor mogelijk houd.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vastbijten in opinies en mijn gelijk wil halen dan stop ik en haal ik adem.  Ik realiseer mij dan dat ik mijn geestesrealiteit aan het leven ben en niet meer in contact sta met mijn fysieke realiteit, dus stop ik en haal ik adem en haal ik mijzelf terug in het hier en nu door even gas terug te nemen en te zien wat ik aan het doen ben dat zoveel energie in mij losmaakt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie dwarsliggen uit angst voor het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik het systeem ben en dat vechten tegen mijzelf geen resultaten anders dan consequenties zullen opleveren. Dus ik stop en adem en blijf in het her en nu en ga mee met het systeem en bestudeer het systeem om het te begrijpen en te benaderen met zijn eigen manier van doen om vervolgens verandering te laten plaatsvinden.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik zie dat ik op de automatische piloot ga, binnen mijn opinies gebaseerd op informatie en kennis door sociale en genetische programmering, gas terug te nemen en te stoppen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst onder ogen te zien voor chemische middelen en werkelijk te zien voor wat het is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd eerst zelf te onderzoeken of door verschillende mensen mij iets uit te laten leggen om zo gefundeerd informatie over iets te hebben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven boven mijn geestesrealiteit/virtuele realiteit te stellen, niet omdat het meer is maar omdat het fysiek is en daardoor echt.

Dag 143 van 2555; een overdosis aan schuldgevoel

Dag 143 van 2555; een overdosis aan schuldgevoel  Ik ben eruit, mijn katten hebben een lintworm, alle drie, en om die reden had ik drie pillen gekocht via een internet dierenapotheek. Ik vond het al knap duur, €5,50 per pil, maar de kuur bestaat maar uit één pil. Netjes had ik de kleine pilletjes omwonden met eenstukje van een geperst vleesstokje en er zo een balletje omheen gedraaid. Eerst had ik wat andere dingen te eten gegeven om ze in de mood te krijgen en zo gingen de pilletjes van harte naar binnen. Na ongeveer 10 minuten ontdekte ik dat Lupa had gespuugd, al het eten dat zij had gegeten lag verdekt, in dezelfde kleur als mijn houten planken vloer, opgesteld. Nou dat is dan €5,50 voor niets dacht ik nog. Minuscuul heb ik de spuug onderzocht of ik sporen van de rode pil kon terug vinden, maar niets. Toch vertrouwde ik niet dat de pil naar binnen was gegaan en zijn werk kon doen. Gelukkig is zij de enige die niet op de kattenbak haar ontlasting doet dus het is erg makkelijk te controleren of er nog bewegende stukjes in haar ontlasting zit en ze zal er de andere twee katten niet mee besmetten. Ik moest noodgedwongen over het weekend heen wachten als ik nogmaals een pil wilde bestellen en ik wilde eerst zeker weten dat er echt niets van de pil zijn werk was gaan doen in het lijf van Lupa.

Vrijdag besloot ik even bij een dierenkliniek langs te gaan om te vragen of zij het idee hadden dat de pil zo snel al in het systeem zou zijn verdwenen en toch zijn werk zou doen. De assistente zei dat het erg snel opgenomen wordt en aangezien ik niets had teruggevonden moest het wel zo zijn. Ook zei zij dat ik nu niet opnieuw een kuur kon doen. Dat vond ik vreemd want bij de bijsluiter stond dat bij een overdosis van 5x de normale waarde er nog geen bijverschijnselen waren gevonden bij katten. Vandaar dat ik geen reden zag om niet de kuur opnieuw te kunnen doen. Enfin Lupa bleef levende stukjes lintworm in haar ontlasting houden en een pil via internet de dag voor kerst bestellen, dat zou nog wel even op zich laten wachten met de mogelijke kans op opnieuw besmetting van de andere twee katten. Ik vroeg mijn partner om naar de kliniek te gaan en te zien of zij diezelfde pillen ook verkochten en of hij er 1 kon kopen. De assistente enigszins kennende zou ze mijn verhaal herinneren en mij absoluut geen pil meegeven, mijn partner kent zij niet, dus dat was een safe gok. En inderdaad met weinig informatie te vestrekken en aan te geven hoe hij te spreken was over de vorige pillen kreeg hij één pil mee voor het luttele bedrag van €8,50.

Vanavond heb ik de pil meteen toegediend en dit keer niets extra’s erbij te eten gegeven. Lupa heeft deze keer gelukkig niet gespuugd, dus de missie is geslaagd. Toen ik zag hoe ze diep lag te slapen op mijn bureaustoel ging er even een schok door mij heen, wat als ik haar toch aan het overdoseren ben geweest? Wat als ik denk dat ze lekker slaapt en nooit meer wakker wordt? Mijn geest was bezig om mij een schuldgevoel aan te praten en ik luisterde, ik zou beter moeten weten na het te hebben onderzocht. Deze zelfde assistente heeft al meer rare uitspraken gedaan over meerdere dingen in het verleden die niet bleken te kloppen, dus haar opinie is en kan niet doorslaggevend zijn. Toch liet ik even die onzekerheid toe en het schuldgevoel over iets dat nog niet gebeurd is en wellicht ook nooit zal gebeuren. Meegaan in dit soort geest realiteiten kan je opeens in rare buien brengen en zelfs angstig maken over dingen die niet hier zijn in het moment. Het is dus altijd zaak om te snappen wanneer de geest spreekt en wanneer je gewoon weg hier bent en ervaart en gewaar bent.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn eigen onderzoek omtrent de worm bestrijding van de katten inferieur is aan de mening van een dierenkliniek assistente.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben vanuit een inferieure positie dat ik mijn kat iets zou aandoen wat onomkeerbare gevolgen heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn kat haar dood op haar geweten zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een dode kat te projecteren in de nabije toekomst en spijt te hebben over mijn fictieve daad.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn angst voor verdere en herhaalde besmetting voorrang te geven op de gezondheid van Lupa.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als dader van de moord op Lupa te beschouwen door mee te gaan met mijn geest en te luisteren naar de aantijgingen die het mij wil laten doen geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest grip op mij te laten hebben en niet te blijven staan en door te ademen om te zien hoe angst voor, het iets aandoen aan een ander leven en het als slecht mens uit de bus komen, mij in een onzekere staat laat vertoeven door te geloven dat de geest realiteit net zo echt is als mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de schok die door mij heen ging, door even mee te gaan op het idee dat ik haar zou kunnen doden door overdosering, als heel echt te voelen, terwijl ik mij niet realiseerde in dat moment dat wanneer er angst vanuit het niets komt ik niet te maken heb met mijn fysieke realiteit maar met mijn geest realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te bekommeren over mijn imago als katten moordenaar dan over het feit dat mijn kat zou sterven door toedoen van mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door eigenbelang en angst niet meer het belang van een ieder in het vizier kon houden en in de oudste truck van de geest te trappen, geheten angst.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik gedegen onderzoek gedaan heb er geen ruimte voor de geest is in de vorm van twijfel om op voorhand schuldgevoel te kweken en zo mijn weg in mijn fysieke realiteit kwijt te raken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de moordenaar in mij niet te zegevieren door er in de geest aandacht aan te schenken, wanneer ik handel vanuit zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid dan is er geen moordenaar in mij die de regie overneemt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mee te gaan in gedachten als het doden van dat wat mij lief is en deze gedachten vervolgens te geloven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te blijven inlezen in zaken die van belang kunnen zijn voor de gezondheid van mijn katten en zo mijzelf kan bijstaan in momenten van ziekte tezamen met deskundigen op het gebied van mijn dieren.

Dag 12 van 2555 dagen; niet je eten martelen en netjes je bordje leegeten

Dag 12 van 2555 dagen; niet je eten martelen en netjes je bordje leegeten Met een kopje kruidenthee zat ik met de kinderen in de tuin te genieten van de warme voorjaarszon. Terwijl wij genoten sprong onze oudste kat sierlijk over het hek van de buren onze tuin in met in zijn bek een hagedis. Zodra hij in onze tuin was liet hij de hagedis los om toe te kijken hoe het beestje rond rende en om hem vervolgens weer opnieuw te pakken. Terwijl ik ernaar kijk en het niet meer verstoor zoals ik vroeger wel deed, vind ik het niet leuk om naar te moeten kijken. Het proces verstoren is zinloos en nutteloos en stopt de kat niet van zijn jagen. Hem van genoeg eten voorzien stopt ook zijn jaag instinct niet. Dus heb ik moeten accepteren dat katten jagers zijn en in hun expressie als kat, dit gedrag vertonen. Uiteindelijk vindt onze kat de hagedis niet terug in het gras en is afgeleid en laat de boel voor wat het is en gaat wat anders doen.

 

Al pratende met de kinderen moet ik concluderen dat hetgeen wat mij zo raakt als onze katten jagen is het spelen met hun prooi en het tergend langzaam dood maken van een ander leven. Mijn houding is die van: als het dan moet doe het dan snel en eet hem op. Nu kan het zo zijn dat hij een hagedis of een vogeltje vermoord en vervolgens niet echt veel ervan opeet, dat beschouw ik dan als zonde en een onnodige moord.

 

Maar laat ik eens in zelf oprechtheid kijken naar hoe ik omga en accepteer wat er gebeurd binnen de voedsel industrie als het gaat om levende wezens. Maken wij als mensen ons “stukje vlees” ook niet tergend langzaam dood? Is het spel van winst maken op levende wezens voor de consumptie niet hetzelfde als katten doen? Kleine hokjes, slecht voer en als het dan éénmaal op ons bord ligt dan hebben we eigenlijk minder trek dan we dachten en gooien we het weg. Of we over consumeren door junkfood hamburgers/kroketten/frikandellen en weet ik wat niet meer. Vlees dat gegeten wordt maar niets te maken heeft met de behoefte van ons lijf, het welzijn van ons lijf.

 

Zijn wij beter dan onze katten in de zin van beter omgaan met ons vlees, ik denk het niet. We leven allemaal op deze planeet en zijn allemaal onderhevig aan de regels die wij met z’n allen hebben geaccepteerd en toegestaan en in die zin zijn wij gelijk in misbruik aan al het leven. Winstbejag en hebberigheid straalt van de mens af en ook van mijn kat die met genoeg eten in zijn buikje toch nog achter een hagedis aangaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kat als een koele moordenaar te zien die het doet om zo zijn prooi te kunnen martelen, terwijl ik mij niet realiseer dat ik menselijke emoties plak op een kat die zich daar niet mee bezig houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als naar te ervaren om te moeten zien hoe mijn kat langzaam zijn prooi dood, terwijl ik toesta dat  mijn kippenpootje in een klein hokje op slecht voer een miserabel leven heeft en te vroeg dood gaat voor mijn genot.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als excuus voor mijn toleren van dierenleed voor consumptie mijn onwetendheid en niet alles kunnen controleren in de strijd gooi en niet wil inzien dat ik hier niet mijn zelf verantwoordelijkheid neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn slager te geloven die zegt dat hij hormoon/anti-biotica vrij scharrelvlees heeft, maar dat niet zelf kan testen en dus mijn geweten sus met de woorden van mijn slager.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee te hebben gehad om zelf kippen te gaan houden en een goed leven aan hen te schenken, maar vervolgens mijn buurvrouw te vragen om ze te vermoorden en zo mijn zelf verantwoordelijkheid niet te willen nemen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om kippen/leven te doden omdat ik het emotioneel op mijzelf betrek en het label als moord.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een periode vegetarisch door het leven te zijn gegaan en te geloven dat de vlees industrie daardoor humaner kon worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als goed te bestempelen door mijzelf een vegetarische lifestyle aan te meten.

 

Ik heb mij gerealiseerd dat vegetariër zijn een lifestyle is die op onze emoties en gevoel inspeelt en ons de mogelijkheid geeft om onszelf goed en beter te voelen terwijl wij als vegetariër niet daadwerkelijk enige verandering brengen in de vlees industrie en niet perse door deze lifestyle beter gaan luisteren naar ons lijf en te begrijpen wat wij echt nodig hebben aan voedingsstoffen. Wat goed is voor het lijf heeft niets te maken met vegetarisch of vleeseters zijn, voor de één is het een must voor de ander een absolute nee. Maar het gaat erover wat goed is voor jouw lijf en tegelijkertijd het niet onnodig schaden van de dieren. Na mij dit te hebben gerealiseerd ben ik gestopt met vegetariër zijn en heb mij ontdaan van deze persoonlijkheid om met een dieet verder te gaan waar ik 1 keer per week kip eet. Dat is alles wat mijn lijf verdraagt en op het moment nodig heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te zien als barbaren net als mijn kat als het gaat om over consumptie van vlees produkten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vleesindustrie te wantrouwen, maar verder niets te ondernemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen als het gaat om verandering in het eetgedrag van andere vleeseters.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik met anderen praat over hun vlees inname zij niet gewillig zijn om hun eetgedrag te matigen of aan te passen en ik zie dat dan als een nederlaag, terwijl ik weet dat ik anderen hun gedrag niet kan veranderen ik kan alleen een voorbeeld zijn waar anderen kiezen of zij ook zo willen leven of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te veel vlees inname en met name rood vlees te zien als gevaarlijk en daarom iedereen wil waarschuwen en overtuigen van de schadelijkheid hiervan.

 

Ik ga de verbintenis aan om niet langer mijn emoties rond vlees eten op mijn kat te projecteren en de situatie te zien en te nemen zoals die is.

 

Ik ga de verbintenis aan om mijn voeding alleen maar in het voordeel van een ieder af te stemmen op mijn lijf en zodoende eenvoorbeeld te zijn voor anderen zonder hen te willen overtuigen/veranderen.