Dag 315 van 2555: instortende gebouwen – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik het aspect van niet willen aarden en de vloer/grond onder mij als bedreiging zien aanpakken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind liever in de ‘geest’ te gaan zitten bij angsten.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van in de angst gaan zitten om de angst weg te laten gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hiermee mijn angst/probleem alleen maar groter maak. Ik stop het zitten in de angst/’geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te denken dat ik mijn angsten in de ‘geest’ kan oplossen door er meer angstdimensies aan toe te voegen en mij niet te realiseren dat ik de angst alleen kan ontzenuwen door de angst te toetsen aan de fysieke werkelijkheid en zo zijn echtheid vast te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te willen aarden en te vereenzelvigen met mijn fysieke werkelijkheid als oplossing voor mijn angst.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ‘geest’ te verkiezen boven fysieke werkelijkheid bij angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet uit mijn angst kom maar erin vast kom te zitten door in cirkeltjes te gaan denken/redeneren. Ik stop het verkiezen van de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kennis en informatie over de ‘geest’ ook in te zetten tijdens de momenten dat ik bevangen ben door angst en zo de kennis en informatie te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de grond als boosdoener te zien.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het gronden als verkeerd te bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier niet spreek, maar mijn ‘geest’ hier spreekt. Ik stop met het labelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat wanneer ik mij aard ik de ‘geest’ en mijn angsten niet nodig heb om te bestaan in eenheid en gelijkheid en dus zal de ‘geest’ mij ten alle tijden aanraden om mijzelf niet te aarden, maar te blijven hangen in de angsten van mijn ‘geest’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de grond onder mijn voeten te vrezen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst hebben voor een fundament onder mij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat het fundament onder mijn voeten elk moment onder mij weg geslagen kan worden. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het fundament onder mij niet te zien als iets dat om geen reden afgepakt kan worden, maar een keuze van mijzelf is of ik mijn fundament laat afbrokkelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fundament onder mijn voeten niet te zien als een basis die ik door mijn leven heen heb opgebouwd, maar als iets dat er al was en mij dus ook weer afgenomen kan worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij te separeren van mijn eigen basis/fundament, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik altijd zal vrezen dat het afgenomen wordt vanuit deze filosofie dat het mij gegeven is en dus ook op mysterieuze wijze weer afgenomen kan worden. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat ik mijn basis/fundament ben en dus beslis ik of ik val of mijn fundament wel of niet ‘waardig ben’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fundament/basis te twijfelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van twijfel over mijn fundament/basis, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vertrouwen in mijzelf en mijn situatie mis. Ik stop de twijfel en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat de twijfel en het gebrek aan zelfvertrouwen in feite gaat over het wel of niet verdienen van een basis in mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren door mijzelf van tijd tot tijd door mijzelf niet waardig te achten om een solide basis/fundament in mijn leven te hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfsabotage, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik degene ben die mijn fundament onder mijzelf wegsla wanneer ik voor God speel over mijn eigen leven geleid door angst. Ik stop de zelfsabotage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfsabotage niet te gebruiken om mijzelf op waarde te schatten, maar gezond verstand te gebruiken om te zien of mijn fundament wat extra steun kan gebruiken of in een gezonde staat verkeerd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik mijzelf op waarde schat door de ogen van emoties/gevoelens/angsten heen en zo van het ene op het andere moment mijn fundament kan laten schudden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf beoordelen door emoties/gevoelens/angsten heen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf alleen kan inschatten door de woorden die ik spreek/schrijf en vervolgens leef. Ik stop het beoordelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer mijzelf te beoordelen/oordelen en zo vergelijkingen maak die niet reëel zijn, maar te doen zonder discussies in mijn ‘geest’ waar ik mijzelf niet waardig acht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fundament onder mijzelf vandaan te schoppen, zonder mijzelf een oplossing aan te bieden over hoe verder te gaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van dingen stuk maken zonder de brokken op te ruimen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik chaos en brokken maak vanuit angst die niet nodig is wanneer ik mijn fundament gebruik om op te staan. Ik stop het stuk maken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan op mijn fundament één en gelijk aan het leven.

Advertenties

Dag 246 van 2555; candida – de illusie van misbruik – de gewilde vriendin willen zijn – deel 2

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn vorige blog, waarin ik een start maakte om naar mijzelf te kijken in relatie tot de candida die ik had en de vrees voor het terugkeren hiervan. In deze serie neem ik een onderwerp uit mijn verleden ‘het niet nummer 1 te zijn voor de ander binnen een relatie’ (relatie in de ruimste zin van het woord) onder de loep, in het kader van de zuurheid en verbitterdheid die ik nog steeds ervaar door de herinnering hieraan.

Probleem:

Binnen relaties mijzelf afgedankt/verraden/misbruikt te voelen zodra duidelijk wordt dat ik niet de vriendin ben maar meer een kennis of een vage vriendin.

Oplossing:

De herinnering los laten als startpunt voor een nieuwe relatie, om zo echte relaties aan te gaan.

Beloning:

Niet langer verzuurd binnen een relatie te zijn, maar met anderen samen te zijn als zelfexpressie en niet om leuk gevonden te worden en geaccepteerd te worden.

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om afgedankt te worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de uitkomst van een net aangegane relatie al te definiëren door het afgedankt zijn als startpunt en als gevolg te leven in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik verraden zal worden door het geven van mijn loyaliteit. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te durven geven 1 en gelijk aan het leven aan de ander als mijzelf, uit angst dat ik door de ander zal worden verraden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik alleen dan angst kan hebben verraden te worden door de ander wanneer ik tegelijkertijd vrees om verraden te worden door mijzelf, door opnieuw een relatie aan te gaan waarin ik als startpunt de vrees om verraden te worden leef, en zo bang ben mijzelf bloot te stellen aan teleurstellingen, teleurstelling in mijzelf als de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik misbruikt zal worden in een relatie die ik graag instant houd om alsjeblieft leuk genoeg gevonden te worden om te mogen blijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles te willen doen om maar leuk genoeg gevonden te worden, waarbij ik aan mijzelf als fysiek wezen totaal voorbij ga en mijzelf zo blootstel aan eventueel misbruik, dat door mijzelf getolereerd word.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren door misbruik te accepteren en toe te staan om belangrijk in iemand anders zijn/haar leven gevonden te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben alleen op de wereld te zijn wanneer ik niet die speciale iemand in iemand anders zijn/haar leven kan zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit alleen kan zijn als ik mijzelf heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niemand te zijn wanneer ik niet speciaal kan zijn voor een ander. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik eerst speciaal voor mijzelf moet zijn om zo gefundeerd mijn relaties te kiezen met een startpunt van gelijkheid en eenheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om als grijze muis niet op te vallen in de grijze massa en zo nooit een relatie van waarde aan te kunnen gaan met een ander. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik speciaal moet zijn om voor de ander aantrekkelijk genoeg te zijn om met mij te willen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijzelf zal moeten opgeven binnen een relatie om mij zo te voegen naar de ander dat hij/zij mij zal blijven zien staan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te compromitteren omwille van het hebben van een relatie en zo mijzelf te saboteren.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf als een oude schoen afgedankt en aan de kant geschoven te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien vastklampen aan een relatie die is gebaseerd op ongelijkheid/geheimzinnigheid om in ieder geval een relatie te hebben en niet alleen te hoeven eindigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf vernederd te zien door het verraad aan mijzelf binnen het accepteren van een relatie in ongelijkheid. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eenrelatie met eenander als belangrijker te zien dan een relatie met mijzelf te creëren alvorens met een ander dit aan te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf fysiek eraan onderdoor te zien gaan door de zelfsabotage en de acceptatie van meer dan ik werkelijk zou willen om maar leuk genoeg gevonden te worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik degene ben die mijzelf aanstuurt en dus altijd kan en mag zeggen, tot hier en niet verder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf helemaal alleen op de wereld te zien en een leegte in mijzelf te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om die leegte in mij te ervaren als de vijand en niet mijzelf te realiseren dat die leegte door mij is gecreëerd en dus dat is wat ik ben en geworden ben, zonder aansturing en zonder zelf-wil geleefd door de ander om zo mijzelf in leven te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest als een niemand te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik geen niemand kan zijn omdat ik leef en fysiek hier ben en deelneem aan het leven, ik ben iemand, zonder ook nog maar iets daarvoor te hebben gedaan en pas wanneer ik invulling geef aan mijzelf als iemand dan bereik ik een punt waarop ik kan kiezen voor het leven of tegen het leven en dat is geheel aan mij zonder iemand de schuld van het eindresultaat te kunnen geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest in de grijze massa te zien verdwijnen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verdwijnen in de groep en niet als een speciaal iemand eruit te springen als negatief te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn voorprogrammering te geloven dat alleen wanneer ik speciaal ben ik het ga redden in deze wereld en zo mijn ego oppoets en laat groeien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien wegkwijnen in een relatie door mijzelf volledig op te moeten geven om zo nummer 1 voor de ander te kunnen zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ego mij niet te kunnen voorstellen dat een relatie niet bestaat uit speciaal zijn of mijzelf wegcijferen, maar het gelijk en 1 aan elkaar staan betekent.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik zo gewild/geliefd ben dat ik kan kiezen met wie ik een relatie wil beginnen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het aangaan van een relatie als zie dat ik onderga en niet iets is wat door zelfaansturing ontstaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik zo leuk ben dat ik mij nooit zorgen hoef te maken of ik wel nummer 1 ben in de relatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in angst te leven of ik nog wel leuk genoeg ben of over hoe ik nummer 1 kan worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie als een wedstrijd te zien waarin ik moeten vechten voor die nummer 1 plek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik gewaardeerd word voor wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik eerst mijzelf moet waarderen en moet snappen wie ik ben alvorens ik dat uit kan dragen naar de ander, zodat de ander dit kan zien.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik mag er niet zijn’ in mij te laten bestaan en zo verbittert in de relatie te blijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo verbitterdheid te worden en te leven en mij niet te realiseren wat dit tot gevolg heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘ik ben niet goed genoeg’ in mij te laten bestaan en zo te twijfelen aan mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet nummer 1 zijn bij de ander persoonlijk te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik wil niet een geheim zijn’  in mij te laten bestaan en zo juist mijzelf tot een geheim/onzichtbaarheid weg te vagen door het zijn van een geheim te leven.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weg te kwijnen uit medelijden voor mijzelf en mijzelf niet te realiseren dat ik een slachtofferrol aanneem en zo nooit mijzelf kan aansturen en 1 en gelijk aan mijzelf kan gaan staan, laat staan en 1 gelijk aan alles dat leeft.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in de ander en niet de teleurstelling terug te nemen naar mijzelf om zo te zien dat het eenteleurstelling in mijzelf is door gebrek aan zelfaansturing en staan in zelfoprechtheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf afgedankt te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf afdank wanneer ik niet sta als leven en dus net zo goed niet kan bestaan wanneer ik weiger te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben van het mijzelf saboteren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wel te zien dat het anders moet/kan, maar mijzelf niet kan aansturen tot eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbittert te zijn met mijn situatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie en de ander de schuld te geven van niet dat te hebben in het leven waar ik op hoopte, erkenning voor wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minderwaardig te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet 1 en gelijk aan het leven te staan en zo mijzelf als minder te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf ongelukkig te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een polariteit en mijzelf niet te realiseren dat geluk een gevoel is van tijdelijke aard en alleen door de geest geleefd kan worden, waardoor ik geluk alleen dan kan ervaren als ongeluk aan de andere kant van de pool ligt te loeren en ik er alles aan doe om daar niet te geraken.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf misselijk te voelen als een verrader van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te blijven saboteren ook wanneer ik zie dat ik niet goed bezig ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afwezig en zweverig te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn werkelijkheid te ontvluchten door in de geest te verblijven en zo mijn zelfsabotage niet onder ogen te hoeven zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in uiterste fysieke paraatheid te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een overlevingsangst te leven binnen mijn relatie met de ander.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze ervaringen van verbitterdheid/zuurheid mee te nemen in andere nieuwe relaties. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na de eerste relatie in verbitterdheid nooit meer echt een andere relatie beleefd/geleefd te hebben door elke nieuwe relatie te bekijken door de ogen van de eerste relatie in verbitterdheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn verbitterdheid te gaan geloven dat ik het niet waard ben om een relatie met iemand aan te gaan in gelijkheid en eenheid. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen relaties meer aan te willen gaan uit angst dat ik niet nummer 1 kan zijn en niet teleurgesteld wil worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan het woord relatie het woord teleurstelling te koppelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op deze manier geen relaties meer aan kan gaan zonder al op voorhand de teleurstelling te visualiseren en uit te spelen in mijn geest.

wordt vervolgd…

dag 102 van 2555; te grote voeten

dag 102 van 2555;   te grote voetenEen buurmeisje was buiten aan het spelen met haar driewielertje, net 2 jaar is ze. Ze wilde haar been omhoog tillen om over het stoeltje heen te steken en zo op het stoeltje terecht te komen met haar billen. Maar de voet van het been dat als eerste erover moest bleef steken, haar moeder keek maar besloot haar te laten proberen. Na eventjes vroeg ik de moeder of het meisje nieuwe schoenen aan had. Ja, zei de moeder. Waarop ik naar het meisje toeliep en haar been samen met begeleidende woorden over het stoeltje stak. Wanneer kinderen nieuwe schoenen hebben dan is vaak het kind van te kleine schoenen, naar nog net iets op de groei schoenen overgegaan. De mind heeft een vast beeld van de lengtes en uitstekende delen van ons lichaam, als daar veranderingen plaats vinden dan moet dat nog geüpdate worden. Dat was hier duidelijk nog niet gebeurd. Het meisje kon ineens niet meer inschatten hoe hoog haar been moest om de voet met de nieuwe schoen over het stoeltje te krijgen en het kind raakte er duidelijk door gestressed, dat iets wat altijd had gekund ineens niet meer mogelijk was met dezelfde inspanning.

 

Achteraf keek ik in zelfoprechtheid terug op mijn aktie en moest vast stellen dat ik een goed gevoel over me heen voelde toen het meisje weg fietste. Hhmm dacht ik, dit riekt naar personage. Ik voelde mij als de redder in de nood en ja dat is mijn redders personage. Ik zag het kind worstelen en voelde eigenlijk in datzelfde moment al de euforie van de redder die is geslaagd. Ik schatte mijn kansen in. Ik wist uit ervaring dat de moeder niet snel zou reageren, dus schoot ik het slachtoffertje te hulp om te laten zien dat zij nog steeds op de driewieler kon ook met nieuwe schoenen. Ik wilde niet zozeer aardig gevonden worden door de moeder of het kind het ging mij om de energie/euforie die vrij zou komen. Dit alles werd opgevolgd door een beeld van de peuter die weg fietste en begeleidt door een back chat. Te weten: “die moeder komt toch niet in de benen ik zal dat kindje wel moeten helpen, kijk eens hoe zielig dat zij is, het is toch erg dat zo’n moeder niets doet wetende dat het kind nieuwe schoenen heeft”. In mijn verbeelding zag ik mijzelf al op het erepodium staan voor het redden van een peuter. Mijn lichaam voelde heerlijk warm en relaxed voelde ik mij in mijn lijf, alsof alles op z’n pootjes terecht was gekomen. Tja dat is nou de mind, wanneer je participeert krijg je dit soort hilarische zaken en dan met name als je ze even vertraagd terug spoelt om te zien wat er nu daadwerkelijk zich afspeelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het redders personage en mij niet te realiseren wat mijn ware motieven zijn en daardoor ook niet te kunnen inschatten wat de consequenties van mijn handelen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vertrouwen op een goed gevoel en het te accepteren als iets reëels.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te genieten van het warme gevoel dat de euforie met zich meebracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de euforie die ik al proefde door mij voor te stellen hoe mijn aktie af zou lopen nog voor de aktie plaats vond als drijfveer te nemen voor het begeleiden/redden van de peuter.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kennis die ik heb over lichaamsschema’s, ooit geleerd bij ontwikkelingspsychologie, in te zetten om mijzelf als redder geloofwaardiger te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over de moeder die naar mijn smaak niet snel genoeg reageerde om ook een redder te kunnen zijn van haar eigen kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het oordelen van de moeder kracht bij te zetten door het hebben van back chat over de moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afhankelijkheid van mijn mind gedreven fysieke euforie te labelen als iets goeds omdat ik er een peuter mee redde, terwijl ik donders goed wist dat de peuter slechts figurant was in mijn heroïsche toneelstuk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mind zijn kans te laten grijpen wanneer er trigger points worden geraakt om personages tot leven te laten komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het mij echt om het meisje ging, terwijl alles erop wijst dat ik voor een energy shot op pad was en niet om mij als gelijke op te stellen ten opzichte van het meisje en het te begeleiden en te ondersteunen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij redders te lucht in prijzen en nooit even willen stil staan bij het feit dat de redder misschien een andere agenda had dan op het eerste gezicht doet vermoeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij redders die zich bescheiden opstellen juist naar voren roepen om even totaal in het zonnetje te zetten, terwijl wij ons niet realiseren dat de redder misschien bescheiden is omdat hij/zij donders goed weet dat het niet puur gedienstigheid naar de ander is, maar een wankel evenwicht tussen eigenbelang en het belang van het “slachtoffer”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij anderen tot redders bombarderen ook als zij niet in de spotlights willen staan, vanuit een verlangen om zelf die reddersrol te mogen spelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij redders als belangrijk achten, waarbij gelijkheid en de vanzelfsprekendheid van redden zonder dubbele agenda niet het eerste is dat in ons opkomt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te zoeken naar manieren om energie te trekken, maar simpel hier te zijn in mijn fysieke realiteit en daar tevreden mee te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik het redders personage zie binnen komen, even gas terug te nemen om te zien waar ik mee bezig ben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zonder beloning een kind te kunnen ondersteunen wanneer het aangeeft dat het niet weet hoe te handelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk aan een kind samen te ontdekken dat het kind wel die dingen kan die het denkt niet te kunnen.