Dag 145 van 2555; o denneboom, o denneboom

Dag 145 van 2555; o denneboom, o denneboom  Wij hebben al weer een aantal jaren geen denneboom in huis rond Kerst. In de periode dat mijn kinderen nog klein waren tuigde ik elke keer onze kunstboom op. Nu mankeert het mij niet aan creativiteit, maar zodra ik de kerstboom moest gaan optuigen dan kwam er zo’n zwaar gevoel over mij heen en zou ik hem het liefst zo weer in zijn doos terug doen. Ik deed dat niet omdat ik deze gevoelens als echt en bovenal als kinderachtig bestempelde. Dus bedacht ik van alles om het aantrekkelijk te maken om dit optuigen toch te doen en maakte ik heel wat ornamentjes voor in de boom. Ik had een kerstkrans voor op de voordeur vol met zelf gemaakte kersttrollen en maakte mijzelf wijs dat ik dit allemaal leuk en heerlijk vond. Nooit was ik tevreden over hoe de ornamenten in de kerstboom hingen of hoe de lampjes en kettingen erdoorheen liepen. Ik liet het maar en inderdaad dat is precies wat ik deed, ik liet het voor wat het was en keek niet naar binnen om te zien waar dit gevoel vandaan kwam wat eigenlijk niet strookte met mijn creatieve aanleg.

 

Vandaag was ik bij mijn ouders die vol trots een tafel vol met verlichte huisjes in een winterlandschap lieten zien, hun alternatief op een kerstboom binnen in huis. Waarop ik iets zei in de trant van, dat is beter dan zo’n kerstboom. Waarop mijn moeder reageerde met, ja een kerstboom optuigen dat vond ik altijd zo verschrikkelijk om te doen. En op dat moment flitsten er beelden door mijn geest van een zuchtende moeder die tegen haar zin in een boom aan het optuigen was en alles bleef aan haar vingers plakken, niets kwam zo als zij het wenste, kortom 1 grote frustratie. En dat heb ik meegenomen als kind, de opinie dat kerstbomen optuigen niet leuk was en veel vervelend werk opleverde. De hele periode door moesten er naalden opgezogen worden en ook dat werd met zuchten gedaan. Dus zonder dat ik het door had was deze opinie met mij meegereisd tijdens mijn leven en ervoer ik weerstanden bij het optuigen van een kerstboom wat in principe voor mij niet een groot probleem zou moeten zijn. Mijn gevoel is dus niet mijn gevoel het is een geadopteerd gevoel dat absoluut geen waarde of relevantie heeft en dus ook zo de prullenmand in kan.

 

Helaas voor de denneboom gaat ook hij met de geadopteerde opinie/gevoel de prullenbak in, want inmiddels zie ik geen reden meer voor het vieren van consumentisme met als fysiek symbool de boom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel gestuurd door een opinie van mijn moeder te adopteren als zijnde van mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit gevoel, dat frictie binnenin mij veroorzaakte, niet van mij was en niet echt was, maar geadopteerd door mijn geest om frictie te veroorzaken en meer emoties te genereren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om herkenning bij mijn moeder haar reactie te ervaren over het niet leuk vinden van een kerstboom optuigen en mij niet te realiseren dat het geen herkenning is maar het overnemen van een opinie en het bijbehorende gevoel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als origineel te ervaren en mij niet te realiseren dat ik een soort van omnibus ben van gevoelens/emoties/angsten en opinies die ik of genetisch of door blootstelling aan mijn omgeving aan mijzelf heb toegeëigend om te bestempelen als ‘dit ben ik’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de zonden van de voorvaderen voort te zetten zonder dit te bevragen of kritisch te bekijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een geadopteerde aversie voor kerstbomen optuigen te beschouwen als van mijzelf en tegelijkertijd dit niet snap vanuit mijn beeld dat ik heb over mijzelf, maar het daar bij laat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zeurend gevoel van ik wil die boom niet optuigen geen plek kan geven door niet te kijken en te onderzoeken wie ik ben in ieder moment om zo te zien dat gevoelens en opinies niet van mij zijn of kunnen zijn omdat zij een product van de geest zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wie ik werkelijk ben in ieder moment en zodoende ook niet kan onderscheiden wat bij mij hoort of wat lichaamsvreemd is en afgestoten kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voor raadselen te stellen over mijzelf zonder eerst de confrontatie met mijzelf aan te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om herkenning van eigenschappen in een ander te gebruiken om dichter tot die ander te komen en gevoelens van saamhorigheid te ervaren en mij niet te realiseren dat hetgeen ik zie in de ander van de ander is en door blootstelling eraan in mij geprogrammeerd is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vast te houden aan dit gevoel wat mij in zekere zin nieuwe gevoelens van speciaalheid opleveren door 1 van de weinigen te zijn die het, oh zo gezellige optutten van het huis en de boom, niet als leuk ervaart en mijzelf  te zien als een kerst activiste die enig in haar soort is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te ontdoen van de opinie die ik nu heb ontmaskert als geprogrammeerd.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij alles dat ik ervaar, voel en geloof mij af te vragen hoe dat in mij gekomen is en of het een deel van mijn echte zelf is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alert te zijn wanneer gevoelens frictie geven en niet lijken te kloppen en zo te kunnen zien wat ik heb geadopteerd vanuit mijn omgeving als kind dat een deel van mijzelf is geworden maar niet werkelijk mijzelf is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen opinies/gevoelens/angsten/emoties van anderen over te nemen, maar mij te focussen op mijzelf en mijn proces om dat te verwijderen dat niet langer van waarde is en niet meer  zaken van anderen aan mijn lijst toe te voegen, maar simpelweg te zien wat ze zijn en te zien waarom ik ze heb en gehouden heb, om ze vervolgens los te kunnen laten en mij weer te focussen op mijzelf.

Advertenties

Dag 143 van 2555; een overdosis aan schuldgevoel

Dag 143 van 2555; een overdosis aan schuldgevoel  Ik ben eruit, mijn katten hebben een lintworm, alle drie, en om die reden had ik drie pillen gekocht via een internet dierenapotheek. Ik vond het al knap duur, €5,50 per pil, maar de kuur bestaat maar uit één pil. Netjes had ik de kleine pilletjes omwonden met eenstukje van een geperst vleesstokje en er zo een balletje omheen gedraaid. Eerst had ik wat andere dingen te eten gegeven om ze in de mood te krijgen en zo gingen de pilletjes van harte naar binnen. Na ongeveer 10 minuten ontdekte ik dat Lupa had gespuugd, al het eten dat zij had gegeten lag verdekt, in dezelfde kleur als mijn houten planken vloer, opgesteld. Nou dat is dan €5,50 voor niets dacht ik nog. Minuscuul heb ik de spuug onderzocht of ik sporen van de rode pil kon terug vinden, maar niets. Toch vertrouwde ik niet dat de pil naar binnen was gegaan en zijn werk kon doen. Gelukkig is zij de enige die niet op de kattenbak haar ontlasting doet dus het is erg makkelijk te controleren of er nog bewegende stukjes in haar ontlasting zit en ze zal er de andere twee katten niet mee besmetten. Ik moest noodgedwongen over het weekend heen wachten als ik nogmaals een pil wilde bestellen en ik wilde eerst zeker weten dat er echt niets van de pil zijn werk was gaan doen in het lijf van Lupa.

Vrijdag besloot ik even bij een dierenkliniek langs te gaan om te vragen of zij het idee hadden dat de pil zo snel al in het systeem zou zijn verdwenen en toch zijn werk zou doen. De assistente zei dat het erg snel opgenomen wordt en aangezien ik niets had teruggevonden moest het wel zo zijn. Ook zei zij dat ik nu niet opnieuw een kuur kon doen. Dat vond ik vreemd want bij de bijsluiter stond dat bij een overdosis van 5x de normale waarde er nog geen bijverschijnselen waren gevonden bij katten. Vandaar dat ik geen reden zag om niet de kuur opnieuw te kunnen doen. Enfin Lupa bleef levende stukjes lintworm in haar ontlasting houden en een pil via internet de dag voor kerst bestellen, dat zou nog wel even op zich laten wachten met de mogelijke kans op opnieuw besmetting van de andere twee katten. Ik vroeg mijn partner om naar de kliniek te gaan en te zien of zij diezelfde pillen ook verkochten en of hij er 1 kon kopen. De assistente enigszins kennende zou ze mijn verhaal herinneren en mij absoluut geen pil meegeven, mijn partner kent zij niet, dus dat was een safe gok. En inderdaad met weinig informatie te vestrekken en aan te geven hoe hij te spreken was over de vorige pillen kreeg hij één pil mee voor het luttele bedrag van €8,50.

Vanavond heb ik de pil meteen toegediend en dit keer niets extra’s erbij te eten gegeven. Lupa heeft deze keer gelukkig niet gespuugd, dus de missie is geslaagd. Toen ik zag hoe ze diep lag te slapen op mijn bureaustoel ging er even een schok door mij heen, wat als ik haar toch aan het overdoseren ben geweest? Wat als ik denk dat ze lekker slaapt en nooit meer wakker wordt? Mijn geest was bezig om mij een schuldgevoel aan te praten en ik luisterde, ik zou beter moeten weten na het te hebben onderzocht. Deze zelfde assistente heeft al meer rare uitspraken gedaan over meerdere dingen in het verleden die niet bleken te kloppen, dus haar opinie is en kan niet doorslaggevend zijn. Toch liet ik even die onzekerheid toe en het schuldgevoel over iets dat nog niet gebeurd is en wellicht ook nooit zal gebeuren. Meegaan in dit soort geest realiteiten kan je opeens in rare buien brengen en zelfs angstig maken over dingen die niet hier zijn in het moment. Het is dus altijd zaak om te snappen wanneer de geest spreekt en wanneer je gewoon weg hier bent en ervaart en gewaar bent.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn eigen onderzoek omtrent de worm bestrijding van de katten inferieur is aan de mening van een dierenkliniek assistente.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben vanuit een inferieure positie dat ik mijn kat iets zou aandoen wat onomkeerbare gevolgen heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn kat haar dood op haar geweten zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een dode kat te projecteren in de nabije toekomst en spijt te hebben over mijn fictieve daad.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn angst voor verdere en herhaalde besmetting voorrang te geven op de gezondheid van Lupa.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als dader van de moord op Lupa te beschouwen door mee te gaan met mijn geest en te luisteren naar de aantijgingen die het mij wil laten doen geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest grip op mij te laten hebben en niet te blijven staan en door te ademen om te zien hoe angst voor, het iets aandoen aan een ander leven en het als slecht mens uit de bus komen, mij in een onzekere staat laat vertoeven door te geloven dat de geest realiteit net zo echt is als mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de schok die door mij heen ging, door even mee te gaan op het idee dat ik haar zou kunnen doden door overdosering, als heel echt te voelen, terwijl ik mij niet realiseerde in dat moment dat wanneer er angst vanuit het niets komt ik niet te maken heb met mijn fysieke realiteit maar met mijn geest realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te bekommeren over mijn imago als katten moordenaar dan over het feit dat mijn kat zou sterven door toedoen van mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door eigenbelang en angst niet meer het belang van een ieder in het vizier kon houden en in de oudste truck van de geest te trappen, geheten angst.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik gedegen onderzoek gedaan heb er geen ruimte voor de geest is in de vorm van twijfel om op voorhand schuldgevoel te kweken en zo mijn weg in mijn fysieke realiteit kwijt te raken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de moordenaar in mij niet te zegevieren door er in de geest aandacht aan te schenken, wanneer ik handel vanuit zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid dan is er geen moordenaar in mij die de regie overneemt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mee te gaan in gedachten als het doden van dat wat mij lief is en deze gedachten vervolgens te geloven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te blijven inlezen in zaken die van belang kunnen zijn voor de gezondheid van mijn katten en zo mijzelf kan bijstaan in momenten van ziekte tezamen met deskundigen op het gebied van mijn dieren.

Dag 126 van 2555; die gezellige december maand

Dag 126 van 2555; die gezellige decembermaand

mini world

Het is december, de maand waarin de kortste dag van het jaar zit en de lichtjes in huis al rond een uur of 4 aan moeten. We steken kaarsjes aan en verkneukelen onszelf en zeggen, “wat is het gezellig”. Het is ook de maand waarin maar liefst 3 verschillende feesten gevierd worden. Eerst Sinterklaas een nogal racistisch feestje dat door de commercie op de voet gevolgd wordt door Kerst. Waarbij Sinterklaas het overduidelijk voorliegen van onze jongere generaties is, ligt dat met Kerst wat subtieler. Hier hebben we aan de ene kant te maken met de ‘die hards’ die willens en wetens willen voorgelogen worden, bekeken vanuit het perspectief van ‘geloof’/religie, en aan de andere kant de ‘shop-o-holics’ die het consumentisme in stand houden rond Kerst met extravagante aankopen voor hun geliefden. Waardoor men zich willens en wetens een lapje voor de ogen houdt en liefde met geld uitgeven verward. Dan is er natuurlijk nog de knaller, de hekken sluiter van het jaar; Oud en Nieuw. Waar niet minder gelogen wordt dan bij de andere festiviteiten. Met Oudjaar doen wij van allerlei voornemens die wij vervolgens bewust weer schenden zodra het nieuwe jaar aanbreekt. Dus ja het is me wel een gezellig maandje, roodstand op menige bankrekeningen, de schone schijn proberen op te houden binnen de families en spreken over vrede op aarde.

 

Mijn herinneringen aan de maand december toen de kinderen nog klein waren, zijn herinneringen aan het inkopen doen voor kleine Sinterklaascadeautjes, de gordijnen vroeg dicht doen wat een gevoel van geborgenheid gaf, winkelstraten met kerstverlichting, de oliebollen kraam in de stad, mijzelf uitsloven met kerstdineetjes en dan uitgeput en geradbraakt het nieuwe jaar instrompelen in de hoop wat rust te krijgen.

 

Met onze emigratie naar het platteland van Midden Italië verdween er veel van wat ik de december gezelligheid noemde. Sinterklaas schaften we af om in gelijke tred met de Italiaanse kinderen te lopen. Kerst en Oud en Nieuw zijn daar voornamelijk een religieus feest en familie aangelegenheden. In plaats van oliebollen eet men varkensworst met linzen en worden er overal levende kerstallen geplaatst. Het was een andere manier van gezelligheid en niet te vergelijken met dat waarmee ik was opgegroeid. Dus dit plaatje met de herinnering eraan gekoppeld van de december gezelligheid werd in mijn mind/hoofd als het ware in de koelkast gestopt nadat ik geen mogelijkheid zag om de Nederlandse december gezelligheid om te wisselen voor de Italiaanse gezelligheid.

 

Nu weer terug in Nederland met tiener kinderen ontmoet ik de Nederlandse gezelligheid opnieuw na jarenbuitenland. Dat was het moment waarop ik werd terug gezogen en vastgelockt in mijn oude herinneringen. Maar alles wat ik daarvoor had beleeft met een zekere vorm van waarde eraan, had over de jaren heen zijn waarde verloren waardoor ik bleef zitten met plaatjes van weleer en gevoelens die niet stroken met mijn leven nu. Zo bekeek ik reclame folders van de drogisterijen om te zien of er nog leuke cadeautjes voor de kinderen instaan, ondanks dat we niet meer aan december cadeautjes doen en de kinderen niet meer blij worden van kleine kinderen speelgoed. In dat moment waar mijn mind realiteit en fysieke realiteit zich kruisten zag ik mij genoodzaakt om mijn plaatjes en gevoelens bij te stellen. Naast een pensioengat na jaren buitenland heb ik ook een decembergat, ik probeerde mijn oude Nederlandse leven aan mijn nieuwe Nederlandse leven naadloos aan te laten sluiten, maar ik moest eerst het gat erkennen alvorens het te kunnen dichten.

 

Uit principe vier ik geen cadeautjes feesten zoals Sinterklaas of Kerst, omdat ik zie dat het consumentisme hierin hoogtij viert, er maar een paar partijen echt rijk van worden en het geven van dit soort cadeaus het ‘pleasen’ van de ander is om weer een jaar in een goed blaadje bij de ander te staan. Ik ben er niet meer op uit om de ene dag als specialer dan de andere dag te maken/ervaren en samenzijn met anderen kan het hele jaar rond. Wat er dus overblijft is het vroege donker worden en eerder het licht aan, wat ik nu niet meer als een gevoel van gezelligheid ervaar, maar een consequentie van de korter wordende dagen. Vroeger zou ik hebben gezegd, de lol is er vanaf. Nu zie ik het als mijn fysieke realiteit die wat opgeschoond is en los van normen/waarden/gevoelens/emoties en ik kan zeggen dat dit echt een relaxte december maand oplevert.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de gevoelens van gezelligheid in de decembermaand en mij niet te realiseren dat deze feesten de afleiding verschaffen die ik nodig heb om te geloven in mijn eigen goedheid om zo niet te hoeven kijken naar mijzelf, naar wie ik ben in die momenten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor een moment te willen terugpakken naar die oude gevoelens van gezelligheid en saamhorigheid zonder mij te realiseren dat ik een oude herinnering wakker maakte om die als het ware opnieuw te herleven en weer niet naar binnen te hoeven kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te voelen tussen mijn oude december-personage en mijn nieuwe december-zijn en mij niet te realiseren dat het niet aan elkaar geschoven hoeft te worden als een tijdslijn waar een hapje uit is. Het leven is een proces dat ik loop in tijd en elk stukje heeft zijn specificiteit en waarde in mijn proces, de enige aaneenschakeling is tijd en niet de compatibiliteit van gebeurtenissen/gevoelens/emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij leeg te voelen met al die ‘gezelligheid’ op straat en mij niet te realiseren dat dit geen leegte is zolang ik mijn oude gevoelens van gezelligheid niet zie als volwaardigheid, maar deze ‘leegte’ als gemis omzet als ZIJN waar gevoelens mij niet bewegen/beroeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de december feesten als echte feestelijkheden te zien en mij niet te realiseren dat achter deze feesten veel misbruik en verdriet verscholen gaat, die ik instant houd zolang ik mijn gevoel van gezelligheid in stand wil houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik als ‘ongezellig’ wordt ervaren door mijn buitenwereld nu ik weer terug ben in Nederland en niet meer dezelfde ben binnen het punt van december gezelligheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik doorschiet in het niet meer vieren van de december feestelijkheden en ik zodoende niet meer kan ZIJN in het moment maar in plaats daarvan mij afzet tegen en frictie veroorzaak waar dat niet nodig is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een verader/overloper te zien wanneer ik toch met kerst met familie afspreek en slinkse omwegen bedenk om het net op een andere dag te laten vallen, zodat ik kan zeggen dat het een gewoon samenzijn is en geen kerstviering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om tegen mijzelf en de ander te liegen om zo mijn gezicht te redden en niet ter verantwoording wordt geroepen en geen conflict initieer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe ik eerder was binnen het punt van de december vieringen te veroordelen en mij niet te realiseren dat er eens een punt komt van omslag en dat het anders erin staan nodig was om tot deze manier van staan als en gelijk aan het leven te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind/hoofd al uit te stippelen dat mijn december gat onmiddellijk gedicht moet worden en naadloos moet aansluiten aan elkaar ook al kom ik vanuit een totaal ander startpunt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om oude gebeurtenissen/belevenissen als iets dat geweest is te beschouwen en alle opvolgende gelijkende gebeurtenissen keer op keer te beschouwen als nieuwe gebeurtenissen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het gat tussen mijn Nederlandse december herinneringen niet als een gat te ervaren maar simpelweg als een gebeurtenis op de tijdlijn van mijn proces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen goed of fout te koppelen aan mij herinneringen/ervaringen maar simpelweg te zien/begrijpen/realiseren wie ik ben in het moment toen die gebeurtenissen plaatsvonden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kunnen genieten als mijzelf van mijzelf in het samenzijn met anderen in de december feest maand zonder daar waarde oordelen aan te hangen maar simpelweg te zien wat ik door mijn participatie wel wil ondersteunen en wat niet.