Dag 354 van 2555: ik wil niet kiezen, ik wil doen wat ik wil

DIP Lite cursusVandaag ging ik opnieuw in een patroon wat ik bewust meemaak, maar waar ik mijzelf niet echt stop. Op dit moment stop ik het wel, in die zin dat ik het nu maar laat gebeuren wat ik eigenlijk in eerste instantie niet wilde laten gebeuren en dus vol in reactie doorga. Waar het hier om gaat is het volgende, ik plan mijn dagen behoorlijk vol als zzp-er en alles loopt op rolletjes zolang ik mijn schema/agenda kan volgen. In de zomerperiode heb ik wel mensen over de vloer die frequenter langskomen dan anders, gevraagd of ongevraagd, zij nemen tijd in beslag die ik eigenlijk niet heb wanneer ik vasthoud aan mijn schema. Daar komt nog eens bij dat ik kantoor aan huis heb en men al snel niet het gevoel heeft dat zij eigenlijk een werkplek betreden waar ik luttele seconden voordat de bel ging nog zat te werken. Ik kan natuurlijk zeggen ik heb hier geen tijd voor, dus ik wijs de mensen de deur, maar ik vind het tegelijkertijd ook fijn of gezellig wanneer mensen langskomen. Ik houd van dat sociale aspect, het communiceren met anderen. Toch zie ik dat ik niet honderd procent hier kan zijn in het moment met de ander, omdat mijn agenda zich aan mij presenteert in mijn hoofd en er een klokje als een wilde doortikt. Wat resulteert in nog langer doorwerken dan normaal.

Toen ik mijn dilemma besprak met mijn tiener zoon zei hij, ja dan kan je nooit meer mensen op bezoek krijgen want jij hebt altijd wel wat te doen. En dat is ook zo, ik zou nooit meer iemand privé treffen wanneer ik alleen voorrang aan mijn schema geef. Wat ik nu dus doe, is het soepeler plannen van mijn agenda in die periode dat ik frequenter gasten over de vloer heb of naar mensen toe ga op privé basis. Wat er dan vervolgens om de hoek komt kijken is het schuldgevoel dat als een polariteit schuldgevoelens naar mijn taken en naar de bezoekers toe oproept. Het ziet er naar uit dat ik hiermee zal moeten experimenteren om te zien hoe dit scenario wel werkt zonder emotionele reacties en polariteiten eraan te koppelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo in mijn werk op te gaan dat ik het vervelend vind als ik in mijn ritme gestoord word van werk en taken uitvoeren en afwerken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van dat willen doen wat ik wil, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op die manier alle interruptie van buitenaf als vervelend ervaar. Ik stop het doen van wat ik wil in het moment, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verder te kunnen kijken dan wat ik wil in het moment en een onderbreking van werk een echte onderbreking te laten zijn, zonder eigenlijk in mijn geest nog aan het werk te zijn en dus een ontmoeting met anderen al start met gevoelens van ‘ik word gestoord in mijn ding’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn binnenwereld als fijn te ervaren als ik geconcentreerd aan het werk ben en alle onverwachte zaken van buitenaf als vervelend te ervaren die mijn prettig zijn/verblijven in mijn geest verstoren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van liever met mijzelf te zijn wanneer ik geconcentreerd werk, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ook interactie met anderen kan hebben en even kan stoppen met werk. Ik stop met het koppelen van geconcentreerd werken aan het verblijven in de geest, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gefocust te werken maar niet de realiteit uit het oog te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefocust werken te verwarren met opgaan in de geest en niet gestoord willen worden door uit de geest gehaald te worden en dit als bruut te ervaren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gefocust werken te verwarren met het verblijven in de geest, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst voor mijzelf helder moet krijgen wat gefocust werken is. Ik stop het gebruik van een incorrecte definitie, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gefocust werken te interpreteren als werken aan de taken die gedaan moeten worden waarbij ik gefocust werk door mijzelf te aarden en te ademen en niet in de geest weg te vluchten om een prettig gevoel te genereren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te realiseren dat ik kan zeggen tegen de ander dat een bezoek mij niet uitkomt omdat ik zaken heb die echt af moeten zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf schuldig voelen om mensen teleur te moeten stellen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander niet wil teleurstellen zodat de ander mij niet zal teleurstellen door te reageren in emotie. Ik stop het schuldgevoel, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat een schuldgevoel niets bijdraagt aan de situatie en de angst dat de ander mij zal teleurstellen is meer iets dat zich in mijn geest afspeelt dan in de werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alles moet kunnen doen en combineren zonder mijzelf af te vragen of dit wel binnen mijn mogelijkheden ligt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een te strak schema hanteren, waardoor ik keuzes moet maken die eigenlijk geen keuzes zouden moeten zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de lat te hoog leg en zo mijzelf een vrijbrief geef om te falen. Ik stop het plannen van een te strak schema, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een realistisch schema te plannen om zo niet de behoefte te voelen om mijzelf terug te hoeven trekken in mijn geest als fijne rustige plek, terwijl dat de plek is waar de emoties gefabriceerd worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niemand te willen teleurstellen incluis mijzelf.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de teleurstelling als iets verschrikkelijks te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit niet realistisch plannen aan teleurstelling koppel terwijl het één de uitkomst van het ander is. Ik stop het verwachtingspatroon dat teleurstelling in de hand werkt, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling niet op te roepen door mijn handelen en zo mijzelf reden te geven om mijzelf terug te trekken in werk waarin ik mijzelf toesta in mijn geest te verblijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest te verkiezen boven mijn fysieke werkelijkheid terwijl ik geniet van menselijk contact/communicatie

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van liever werken dan socialiseren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet hoef te kiezen, beide opties zijn open en het moment tezamen met mijn zelfoprechtheid zal mij wijzen wat de keuze moet zijn. Ik stop het denken in hokjes waarbij ik maar één keuze kan maken en niet kan wisselen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat te kiezen wat het beste is voor een ieder in het moment waarop de keuze zich aandient.

Advertenties

Dag 279 van 2555: woorden – dimensie – universeel – zelfvergeving en zelfcorrectieve zinnen

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog. Het is aan te raden de gehele blog serie te lezen voor de context.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord dimensie te gebruiken in situaties waar we suggereren dat we alles in ogenschouw hebben genomen, maar reëel gezien alleen maar een deel van het geheel aantippen.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon van overmoedigheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie als mensheid dat ik denk dat ik alles overzie, maar dat ik i n feite in een heel klein wereldje van mijn ‘geest’ leef. Ik stop de overmoedigheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om moedig te zijn maar niet overmoedig te zijn om zo de moed te hebben om in zelfeerlijkheid alle informatie en alle dimensies in ogenschouw te nemen om de problemen die voor ons liggen aan te pakken en daadwerkelijk op te lossen.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord dimensie merendeel van de tijd het over één dimensie te hebben, terwijl het woord dimensie al alle dimensies in zich draagt.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie dat ik het woord dimensie niet gebruikt zoals het bedoeld is dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid probeer te vormen naar mijn eigen wensen zonder te denken aan het belang van een ieder. Ik stop het oneigenlijk gebruik van het woord ‘dimensie’ en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om het woord ‘dimensie’ correct te gebruiken om zo geen deurtjes open te zetten voor mijn ‘geest’ om misbruik te maken van het woord en het voor mijn eigen belang te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om maar één dimensie te willen zien en mij af te sluiten als mensheid voor alle andere dimensies en als te overdonderend te beschouwen en daardoor te zien als iets dat geblokt moet worden uit onze realiteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon van het blokken/verbannen van een definitie van het woord ‘dimensie’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat het te overweldigend is. Ik stop het blokken/verbannen en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om geen enkel woord dat een levend woord kan zijn te blokken/verbannen uit mijn realiteit als mensheid, maar het simpelweg te leven zonder weerstanden.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden als er maar één dimensie over een onderwerp aan mij wordt gecommuniceerd, zodat ik geen keuzes hoef te maken en geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon van geen keuzes willen maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hierdoor geen zelfverantwoordelijkheid voor mijzelf als mensheid wil nemen. Ik stop de angst om keuzes te moeten maken en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om niet langer mij te verschuilen achter het geen keuzes willen maken, maar voortaan te staan als het woord ‘dimensie’ in al zijn dimensies.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om omwille van het mij verschuilen in mijn comfort zone ik niet alle dimensies van een probleem wil weten/zien en daardoor dus ook niet met echte oplossingen hoef te komen, maar mij heerlijk kan omwentelen in meer problemen waar ik mij zo vertrouwt bij voel.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie koesteren met meer problemen in plaats van oplossingen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een ‘loop’ ben terecht gekomen waar ik uit zal moeten om vooruit te komen. Ik stop het koesteren van problemen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat het mij koesteren met problemen vertrouwt voelt, maar daardoor nog niet het beste is om te doen.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het woord ‘dimensie’ niet in zijn totaliteit te omarmen nooit tot oplossingen zal komen en dus nooit vooruit zal komen vanuit een inherente neiging tot het mij aangenaam voelen binnen mijn eigen gecreëerde misère.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon van niet dimensionaal de dingen te benaderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn vooruitgang limiteer en mij daar plaats waar ik geen stem heb en niet kan opstaan door dat te leven wat mij bekend is. Ik stop de ééndimensionale benadering van het leven en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mij niet langer te limiteren door het incorrecte gebruik van het woord “dimensie’.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld te minimaliseren tot mijn misère, mijn realiteit waar geen ruimte is voor dat van de ander.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon waar er alleen plek voor mij is en niet voor de ander dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel vanuit angst voor het verlies van mijn misère. Ik stop het eigenbelang en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mijn misere niet langer als dé misère te zien en daadoor in vergelijking te treden met de ander en op te bieden qua misère, maar mij te richten op het oplossen van problemen op een duurzame wijze die het belang van een ieder bedient.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord dimensie te misbruiken en om te dopen als/tot een veelomvattende term die, door ons startpunt van egoïsme, wordt geminimaliseerd tot een 1 dimensionale werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid mijzelf zie reduceren tot een 1 dimensionale werkelijkheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dat mijn startpunt egoïsme is en nooit kan leiden tot het belang van een ieder. Ik stop en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om egoïsme niet mijn startpunt te laten zijn bij het gebruik van het woord ‘dimensie’.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mens niet meer te zien binnen de dimensie van ons bestaan, maar al ons leed uit te smeren als een dikke laag pek die als een alomvattende vervuilde plek moeder aarde bedekt en alles en iedereen verstikt zonder dat we het door hebben zittende, in onze dimensie van onze werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie afsluiten van de fysieke dimensie waar ik deel vanuit maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de mens in dimensie niet meer kan zien door mijn zelf gecreëerde problematische afspiegeling van de werkelijkheid. Ik stop het afsluiten voor en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mijzelf niet af te sluiten van mijn fysieke dimensie door mijn leed en al het leed van ieder ander om zo mijn verantwoordelijkheid om te leven en mijn zijn hier te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de dimensie uit dimensie te halen en ons achter te laten met het gevoel/verlangen naar egoïsme waarbij éénrichtingsverkeer binnen onze communicatie en individualiteit binnen ons zijn, onszelf doen terugwerpen op de geest van overleven zonder te beseffen dat die mens nog steeds in de di-mens-ie zit.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon om de mens uit de optelsom te halen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf en de ander als mijzelf niet kan reduceren tot de ‘geest’. Ik stop het wegvagen van de menselijke factor en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik van vlees en bloed ben en het hier in het fysieke moet doen met alle dimensies die voorhanden zijn om zo van oplossingen niet meer problemen te maken.