Dag 237 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 1

equal money capitalismDit is een nieuwe reeks in de serie ‘de vagina de bron van al het kwaad’. Na de reeks over menstruatie en vrouwelijke bewustwording volgt nu een reeks over baren en hoe ik de vagina als het kwade ervoer tijdens zwangerschap en baren. Dit was geen bewuste gewaarwording van het kwaad van de vagina, maar door alles als een tijdlijn terug te lopen en te vertragen ben ik nu instaat om te zien waar de bottleneck zit.

 

Het hele proces van zwanger willen worden was een proces dat mij meer overkwam ook al dacht ik dat ik alles aan het plannen was. Ik plande op basis van verlangens, angsten, gevoelens en emoties. Dus in zekere zin was het onvermijdelijk dat ik op een gegeven moment op dit punt zou belanden dat ik zwanger wilde worden en dat ook manifesteerde. Dit klinkt natuurlijk niet erg romantisch, maar het is wel helder en duidelijk wanneer je snapt wat je beweegt in het leven.

 

Het verlangen naar een zwangerschap is een soort van roze wolk waarin je verkeerd nog voor je zwanger bent. Maar onderliggend aan deze roze wolk en al de plaatjes van schattige baby’s die door je hoofd spoken, is er dit knagend en zeurend verlangen als een stampvoetend boos kind dat zijn zin niet krijgt, dat niet loslaat. Wat eerst een mild verlangen is wordt uiteindelijk een obsessie totdat het doel is bereikt. Hier ben je als vrouw niet meer degene die zichzelf aanstuurt, maar het verlangen leidt jouw de weg naar een dikke buik.

 

En dan is er die dikke buik en iedereen is blij voor je en jij, als je verlangen, hebt wat je wenste en dan? Dan is het zaak dat je zeker wist wat je wenste… De geboorte is iets waar je heel lang eerst niet over spreekt en waar anderen om je heen ook niet over spreken om je niet overstuur te maken. Je doet een zwangerschapscursus en daar wordt uiteindelijk gevraagd hoe je wil gaan bevallen, maar ook nu nog gaat dat op een wollige wijze en zijn er geen details. De nieuwsgierigheid naar de bevalling trok mij en ik ging lezen en las dingen die ik eigenlijk niet wilde lezen, het verstoorde mijn roze beeld van een kind krijgen. Het woord krijgen is ook al zo’n zwak aftreksel van de werkelijkheid, want je moet er een aantal uren keihard voor werken wanneer je op een natuurlijke wijze bevalt en die wordt in Nederland toch wel aanbevolen.

 

Ik had angsten dat ik van voor tot achteren zou openscheuren en nooit meer de oude zou worden. Ik hield zelfs mijn bevalling even stop om mede te delen dat ik het niet zag zitten om ‘echt’ te bevallen, maar ja mijn dochter kwam evengoed natuurlijk en ik scheurde niet in. Toch bij mijn tweede zwangerschap zat de angst er veel sterker in, omdat ik al wist wat er ging gebeuren en zodoende was de roze wolk ook veel minder roze. Wederom scheurde ik niet in, maar ik wist dat ik niet meer mijn oude vagina terug zou krijgen, mijn verlangen voor een kind sloot het verlangen om een maagdelijke vagina te behouden natuurlijk uit. Want wat erin gaat moet er ook weer uit.

 

Probleem:

De angst dat mijn vagina compleet verbouwd zou worden na het baren van een kind en daardoor mijn vagina de schuld te geven voor het verlangen naar het zaad dat mijn voortplanting zou garanderen en in zekere zin mijn onsterfelijkheid.

 

Oplossing:

Mijzelf niet laten leiden door verlangens of andere emoties en gevoelens en dus niet iets of iemand anders de schuld geven van het niet onvoorwaardelijk staan van mijzelf.

 

Beloning:

Op mijn eigen twee benen kunnen staan, geworteld in mijn fysieke werkelijkheid en niet geleid worden door mijn geest waarbij spijt en schuldgevoelens later een rol gaan spelen. Staan 1 en gelijk aan en in het leven om snel en duidelijk te kunnen zien wanneer ik niet handel in het belang van een ieder.

 

 

Mijn volgende blog zal verder ingaan door zelfvergevingen op hoe ik mijn vagina ervoer tijdens het baren en na het baren.

Dag 11 van 2555 dagen; verdriet in mijzelf als rouwen om wie ik ben

Dag 11 van 2555 dagen; verdriet in mijzelf als rouwen om wie ik benMijn leven van een moeder met 2 gezonde tieners is in een paar maanden tijd drastisch omgeslagen naar, een moeder met een gehandicapte dochter en een gezonde zoon. Terwijl wij in de malle molen zaten en nog steeds zitten van onderzoeken, het tegen inefficiëntie aanbotsen en totaal geconsumeerd zijn met de praktische kant van het geheel, ben ik voorbij gegaan aan mij als mens. Die mens die samenwoont met een tiener waar de communicatie nu in termen gaat van: vergeet je brace niet, waar staan je krukken, i.p.v heb je al je klimspullen bij je?

 

Als mens heb ik tot op heden het niet van mijzelf geaccepteerd om mij te verliezen in emotionele uitspattingen, die weer meer en andere emotionele plaatjes en herinneringen oproepen om mij vervolgens ellendiger te voelen dan nodig is. Dat zijn praktijken die compleet nergens toe leiden en alleen maar meer consequenties voor mijn voeten werpen om mij vervolgens weer doorheen te moeten bijten. Dus dat wilde ik voorkomen.

 

Maar diep van binnen, als ik mijn altijd zo fysiek actieve kind in de ogen kijk, dan voel ik toch iets van verdriet zitten. Eerst was dat een schuldgevoel over het zijn van haar moeder en haar op deze wereld te hebben gezet. Wie wil fysiek gelimiteerd door het leven gaan? Dat is geen leven van gelijkheid en kwaliteit en dat had ik niet voor ogen toen ik een kind wilde. Als ik het had geweten had ik geen kind gewild, waarmee ik in één zin meteen wegvaag dat ik al enorm veel genoten heb van dit kind, deze mens in wording. Had ik dat willen missen? Nee dat had ik niet willen missen, maar het is ook geen keuze meer op dit moment, nu ga ik mee in de heen en weer beweging van de polariteit van gezond en gehandicapt. Dat is onacceptabel want het gaat hier om leven en van elkaar leren en genieten. Dus uiteindelijk is dat gevoel van verdriet diep van binnen het weggestopte schuldgevoel dat er eerst al was.

 

Een schuldgevoel dat niet alleen gaat over het leven schenken aan een kind, maar ook gaat over mij schuldig voelen dat ik na al die jaren het aanhoren van vage pijntjes als gezeur ben gaan zien. Gezeur van mijn kind over pijntjes, altijd maar weer rare pijntjes waar ze aandacht mee leek te trekken. Het leek alsof zij daar een vreemde vorm van voldoening uit wilde halen en ik wilde de communicatie tussen ons beiden niet afsnijden, dus liet ik haar vertellen en mededelen. Niet altijd vond ik het makkelijk om geen reacties te hebben op dat wat ze mij mededeelde. Meerdere keren zijn wij op doktersbezoeken geweest die op niets uitdraaiden, omdat er niets te zien was. Nu begrijp ik dat het voor hypermobiliteit normaal is dat er vaak niets te zien of te vinden is. Terugkijkend zijn alle symptomen daar geweest, alleen niemand kon ze met elkaar verbinden en wordt je als patient al snel als zeur, overgevoelig of zelfs als leugenaar aangezien. En ook ik stond in de rij om mijn kind een etiket op te plakken en zag haar pijn als een naar/ziekelijk karakter trekje. Dat is waar ik mij echt schuldig over voel en verdrietig dat ik een ander levend wezen zo heb beoordeeld en veroordeeld, dat is onacceptabel en dat is hetgeen wat moeilijk onder ogen te komen is. Naast schuldgevoel is daar ook schaamte, de schaamte voor mijn gedrag als moeder en mens.

 

Gedane zaken nemen geen keer, dus zal ik het moeten doen met wat zich hier aanbied en voor mij staat in elk moment en elke adem opnieuw. Ik heb hier van geleerd en zal ervoor waken om welk ander leven dan ook te labelen als minder en gezeur. Communiceren is daadwerkelijk jezelf delen met de ander onvoorwaardelijk en ook nare zaken horen daarbij. Het is aan mij om te snappen wat deze dingen in mij losmaken en daar korte metten mee te maken en niet de ander als zeur weg te zetten en totaal geen zelf verantwoordelijkheid te nemen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn emoties die ik vervolgens weer moet opruimen en mee moet afrekenen, in plaats van te zien uit welke hoek de wind waait en direct korte metten ermee te maken in plaats van een overlevingsmechanisme als angst in te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdriet diep van binnen te voelen over mijn kind niet realiserend dat het verdriet was om mijzelf, over mijn houding naar mijn kind toe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schuldgevoel als verdriet te labelen zodat het acceptabeler voor mij klonk om mee om te gaan en te kunnen laten liggen zonder zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdriet als verzachtend woord te gebruiken wat maakt dat het lijkt alsof het verdriet over mijn kind ging terwijl het over mijzelf ging en mijn negatieve kant verdoezelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te doen voorkomen dat ik begaan was met de ander terwijl ik begaan was met mijzelf als een egoïstisch wezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het op de wereld brengen van mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de communicatie die mijn kind met mij probeerde te hebben te zien als gezeur om mijn onmacht en niet begrijpen te rechtvaardigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dingen die ik niet begrijp af te doen als vervelend en lastig. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geïrriteerd te raken als er zaken worden gecommuniceerd waar ik niets mee kan en daardoor als lastig label.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor mijn gedrag als moeder en mens naar mijn kind, in plaats van te zien waarom ik dit gedrag vertoonde en te snappen wat het in mij los maakte.

 

Ik realiseer mij dat wij als mensheid niet echt instaat zijn onszelf in te leven in de ander, want wij kijken altijd door de ogen van onze mind en alles draait daardoor om onszelf, wij zijn narcisten en als het erop aankomt geven wij alleen om onszelf. Pas zodra wij zien dat wij zijn zoals die ander, dan kunnen wij zien dat al onze klokjes hetzelfde tikken alleen de tijdszones verschillen van elkaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in onbegrip te leven en niet te willen zien dat ik jou ben in een ander leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen toegeven dat ik meer bezorgd was om mijn eigen negatieve kantjes te verstoppen dan daadwerkelijk met de ander die naar mij uitreikte en om assistentie en ondersteuning vroeg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een narcist door het leven te gaan en een ander zijn problemen als teveel en lastig te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst voor mijzelf te kiezen en niet te realiseren dat wanneer ik kies voor een ieder ik handel in het voordeel van een ieder.

 

Ik verbind mij aan het er zijn voor de ander gelijk aan het er zijn voor mijzelf.