Dag 345 van 2555: opvoeden hoef je niet te leren dat doe je gewoon, toch?

DIP lite cursusIk was bij de kapper, zo’n kapper waar je zonder afspraak je haar kunt laten doen, waar ook een moeder met twee kleine kinderen aan het wachten was voor een knipbeurt van het jongste kind. Ze zaten al langer te wachten dan het moment dat ik de kapperszaak binnenkwam en wellicht hadden de kinderen al ‘braaf’ op de bank zitten wachten. Wat ik aantrof waren een 2 jarig jongetje en een 4 jarig meisje die rondjes door de kapperszaak renden.

Nu is het een ruim opgezette zaak en men had er nier direct last van, maar het bleef niet bij rennen alleen. Het leek alsof deze kinderen de kapperszaak als een soort van attractiepark ervoeren. Het meisje pakte een spiegel en rende daarmee achter haar broertje aan, viel op de grond met de spiegel. Het meisje draaide zeer wild rondjes met de kappersstoelen die niet bezet waren en greep een föhn waarvan ze tijdens het draaien het snoer rond de poot van de stoel draaide. Waarop een kapster zei: “alleen de kapsters mogen aan de stoelen draaien.” Waarop het meisje tot twee keer toe de kapster antwoordde dat ook kinderen mochten draaien in de stoelen omdat het leuk was en het meisje ging verder met draaien in de stoel. Ook pompte ze verschillende stoelen omhoog en omlaag, kwam haar voet klem te zitten in de beugel van de stoel. Vervolgens spotte het meisje de zadel krukken van de kapsters en ging daar vervolgens rodeo op rijden en was nijdig toen haar moeder haar daar vervolgens vanaf haalde.

Ik kan me voorstellen dat je denkt, die kinderen waren daar toch met hun moeder, waar was de moeder in dit verhaal? De moeder hobbelde achter de feiten aan en greep in wanneer het al escaleerde. Pikte vervolgens steeds het jongetje eruit die zijn zus imiteerde. Na een rondje of zes rennen, pakte ze het jongetje tijdens het rennen uit het spel om te zeggen dat dit niet mocht. Na een rondje of drie werd de spiegel afgepakt, toen deze met de kinderen op de grond viel. De draaistoel werd door moeder gestopt nadat de kapster commentaar had gegeven en de dochter het snoer van de föhn volledig om de stoelpoot had gedraaid. De moeder haalde nijdig haar dochter van de zadelkruk, toen die wild aan het rodeo rijden was. De moeder stond erbij en keek er naar en haar handelen om de situatie te keren leek uit haat tenen te moeten komen.

Ik zag de boosheid en dus de onmacht in de moeder groeien. Iets in mij wilde haar helpen, maar ik wist dat ik dat beter niet kon doen. Iemand helpen die in een reactieve staat van doen is heeft niet zoveel zin. Wat deze vrouw doorliep waren haar zelf gecreëerde gevolgen van het niet consequent met haar kinderen omgaan en het pas ingrijpen als de situatie al is geëscaleerd. De mensen in de kapperszaak mochten meegenieten van een moeder die gezakt was voor haar moederdiploma, als er al zoiets bestond. Ik zeg dit niet om deze moeder zwart te maken, maar om aan te geven dat wij het vrij normaal vinden dat we voor de meest onbenullige zaken een diploma of certificaat moeten behalen, maar opvoeden schijnt daar niet onder te vallen. Denk je eens in wat een verantwoordelijkheid wij als ouders dragen en denk je dan eens in dat wij als ouders worden geacht het allemaal te weten en goed te doen. Dat is natuurlijk wachten totdat de bom barst. Elke generatie die volwassen wordt en deel gaat uitmaken van de samenleving laat zien hoe er is opgevoed en elke generatie krijgt de schuld van het niet perfect zijn in de ogen van de vorige generaties. Het mag duidelijk zijn dat we hier met een ‘kip of het ei’ verhaal te maken hebben en dat de opvoedende generatie net zoveel debet is aan de nieuwe generatie als de nieuwe generatie zelf. Wij zijn nu eenmaal een product van onze voorouders.

Wat er door mijn hoofd ging was, hoe had dit anders gekund, waar had deze moeder het tij kunnen keren? Waar kunnen wij als samenleving ouders ondersteunen? Het moment dat deze moeder de kapperszaak binnenkwam was zij al de gevolgen van haar handelen aan het doorlopen. Ze had zich de vraag kunnen stellen waarom ze de zeer ondernemende niet corrigeerbare dochter meenam naar de kapperszaak. Er was een vader in beeld want daar dreigde de moeder mee, dus de vader had die taak op zich kunnen nemen om tijd met zijn dochter te spenderen. De dochter had ook bij buren, familie of een vriendinnetje kunnen gaan spelen. Dit had de moeder gedeeltelijk ontlast en was het voor haar mogelijk geweest om zich op het jongste kind te concentreren. Moeder wist dat het lang wachten is bij een kapper die zonder afspraak werkt, er zijn andere kappers die voor dezelfde prijs knippen en wel op afspraak werken, dit had onnodig wachten kunnen voorkomen. Ook wist moeder dat de omgeving waarin zij met haar twee jarige zoon moest wachten niet kindvriendelijk zou zijn en niet uitdagend genoeg voor het kind, zodat het zichzelf kon vermaken en zo op zijn beurt kon wachten. Moeder had van te voren kunnen bedenken welk speelgoed er meegenomen kon worden zodat het wachten niet zo moeilijk zou zijn voor haar jonge zoon. Ook had moeder kunnen overwegen om een voorleesboek mee te nemen en gezellig met het kind op de grote bank bij de kapper samen te lezen. Met andere woorden de moeder had dit ‘uitje’ naar de kapper kunnen voorbereiden, zodat er al een van te voren bepaalde setting ontstond die het niet zo gauw zou laten escaleren bij de kapper.

Wat mij wel opvalt in winkels of bij huisartsen, is dat er echt niets wordt gedaan om kinderen van deze tijd te boeien en bezig te houden terwijl ze moeten wachten. De speeltjes die er zijn, als ze er al zijn, zijn speeltjes waar ik mij ruim 40 jaar geleden ook mee ‘zoet’ hield. Het kind van nu prikkelen we de hele dag tot aan overstimulatie toe en wanneer het moet wachten in een winkel of bij de huisarts dan denken we dat we dat kunnen met speelgoed uit een tijd die niet aansluit bij de kinderen van nu. Dat een kind wil rennen en het fijn vindt om hard rond te draaien in een draaistoel, dat zijn geen gekke dingen, dat is de zelfexpressie van het kind. Het is anders wanneer het kind deze zelfexpressie gaat gebruiken als manipulatie of om uiting te geven aan zijn verveeldheid. Hier kun je als ouders afspraken over maken, ook met jonge kinderen, maar niet vanuit manipulatie vanuit de ouder of het kind.

Wat duidelijk te zien was aan deze moeder, was het feit dat zij moedeloos was en pas zichzelf aanstuurde wanneer emoties en gevoelens en wellicht de angst van wat zal mijn omgeving wel niet denken, de overhand namen. Een kind voelt feilloos aan wanneer jij je machteloos voelt en zal zijn onacceptabele gedrag opvoeren. Want hoe moedeloos de moeder was, ook de dochter straalde een soort van moedeloosheid uit naar de moeder die haar niet toonde waar de grens lag. Het meisje schreeuwde om grenzen maar de moeder gaf die niet. Toen de kapster voorzichtig het meisje een grens aangaf, door te zeggen dat alleen kapsters aan de stoelen mochten draaien, probeerde het meisje ook deze vrouw uit en gaf een antwoord waar de kapster niets meer op terug zei. Hierdoor voelt een kind een overwinning en tegelijkertijd voelt het zich ongemakkelijk, omdat het nog steeds niet weet waar het aan toe is. Het kind groeit op en niemand stopt het onacceptabele gedrag van het kind, wat naarmate het ouder wordt omvormt naar gedrag dat beter geaccepteerd wordt door de omgeving maar nog steeds hetzelfde doel beoogd en vanuit dezelfde emotie zijn oorsprong vindt. We zouden kunnen stellen dat wij als samenleving niets doen voor mensen/kinderen, dan ze links te laten liggen door onze eigen onmacht.

Dit soort ondernemende kinderen of kinderen die door verveling ondernemend worden, zijn de kinderen die al snel worden weggezet als zijnde ADHD-ers. De vraag rijst dan al snel of deze kinderen wel een afwijking/stoornis hebben of dat de omgeving hen in dit gedrag heeft gemanipuleerd? Wanneer de ouder het laat afweten dan voed het kind zichzelf op met emoties, gevoelens en angsten als leermeester. Dat vinden wij helemaal niet raar als samenleving, want dit is wat in veel gezinnen gebeurd. Wanneer er in het nieuws een verhaal zou komen van kinderen die zichzelf hebben moeten opvoeden dan zouden we moord en brand roepen en verbolgen zijn over het feit dat zoiets mogelijk is. We hebben allemaal de mond vol van ‘kinderen zijn de toekomst’, maar snappen we eigenlijk wel wat we zeggen? Wanneer we kinderen niet als kritische burgers opvoeden die snappen hoe zij zich in verschillende situaties het beste kunnen gedragen, dan boycotten wij als ouders en samenleving de toekomst van deze kinderen oftewel deze nieuwe generatie. Waarom zouden we genoegen nemen om maar de helft van de mogelijkheden die een kind in zich heeft te ontwikkelen? Zouden we zelf ook niet tot ons volledige potentieel willen uitbloeien? Wat is het dat wij als mens zo snel genoegen nemen met minder, maar het tegenovergestelde schreeuwen op de social media, in demonstraties of petities? Wij willen alles hebben en ervaren, maar ons handelen in onze fysieke werkelijkheid geeft het tegenovergestelde aan. We kunnen niet het beste uit onszelf halen of uit ons kind als we niet in onszelf geloven als mens of ouder. Zou een cursus opvoeden dan toch niet zo’n slecht idee zijn?

Voor wie zijn opvoedkundige vaardigheden wil uitbreiden adviseer ik om eens te luisteren naar deze interviews.

Advertenties

Dag 234 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – vrouwelijke bewustwording – deel 1

equal money capitalismHet onderwerp ‘vrouwelijke bewustwording’ is niet een onderwerp dat ik in 1 blogserie kan beslaan, daarom heb ik ervoor gekozen om het beeld/herinnering dat/die het meest in relatie staat tot het hoofdthema ‘ de vagina de bron van al het kwaad’ te gebruiken voor deze blogserie. Andere herinneringen omtrent ‘vrouwelijke bewustwording’ zullen in relatie tot andere thema’s door de tijd doorlopen worden.

Deze herinnering is uit de periode dat ik 21 was, ik studeerde maatschappelijk werk en begon door de opleiding heen mijzelf te ervaren. Op een dag besloot ik dat ik wilde gaan afvallen, niet dat ik echt overgewicht had, maar het was meer een soort van babyvet wegwerken. Dit bedoel ik dan figuurlijk, het naïeve/kinderlijke vaarwel zeggen. Ik verloor aardig wat kilo’s en ging van maat 40 naar 36/34. Mijn ouders waren bezorgt en vonden dat ik teveel was afgevallen en dat ik snel ziek zou worden door te weinig weerstand. Ik zag dit punt niet, het afvallen was heel geleidelijk gedaan, door mijn voedingspartoon geleidelijk aan te passen. Ziek ben ik niet meer of minder geweest dan anders in die periode, dit was dus ouderlijke bezorgdheid. En tegelijkertijd was het een laatste loskomen van mijn ouders als stap naar het zelfstandig zijn en volwassene wezen.

Met het gewicht dat van mij afviel zag ik steeds meer mijzelf als vrouw ontstaan/ontpoppen, niet dat ik jongensachtig was of mij niet vrouw voelde, maar er ontluikte zich een soort van sensueel vrouwelijk gevoel  in mij. Ik ging kleding maken die al de, in mijn ogen goede punten van mijn lichaam  benadrukten, en ik maakte gebruik van wat dieper uitgesneden decolleté en zag er altijd uit alsof ik zo op de werkvloer als meerdere kon rondlopen of klaar was voor een sjiek diner. Hier ontstond niet zozeer de ‘girl power’, maar de ‘vagina power’. Ik werd mij er bewust van hoe vrouwelijk ik eruit zag en het werd mij duidelijk hoe ik dat kon inzetten en gebruiken.

Het moment dat het kwartje echt viel, was het moment dat ik niet meer zoals altijd rustig over straat kon lopen, maar dat er gevloten en geroepen werd naar mij. Waar ik mij eerst het lelijke eendje voelde, met nadruk op voelde, straalde ik nu deze ‘vagina power’ uit en had ik de mannen voor het uitkiezen. Op één of andere manier voelde het andere geslacht dit ontluiken en de kracht, die in feite seksuele kracht was en dat werkte als een magneet. Ik stond perplex, want ik had niet verwacht dat ik zo’n kracht in mij had, ik haalde mijzelf altijd liever naar beneden.

Ondanks dat ik mij goed voelde en zelfverzekerd en gesteund door deze ‘vagina power’, voelde ik ook dat het zo sterk was dat er geen ruimte voor mijzelf over was. He was of de ‘vagina power’ of ik, en in die periode koos ik voor de ‘vagina power’, want eens gedronken van de nectar kon ik niet meer terug. Dus ging ik relaties aan en regeerde ik met mijn ‘vagina power’ over het andere geslacht, totdat ik het beu was en het een te gemakkelijk spel vond, en de verveling toetrad. Ook zag ik dat deze ‘vagina power’ mij in situaties zou kunnen brengen die ik misschien niet verlangde, ik speelde met ego en sensualiteit, iets waar ik mijn vingers uiteindelijk niet aan wilde branden. De ‘vagina power’ veranderde in voorkomen en werd ‘vagina verlangen’, waarmee ik niet het verlangen naar seks bedoel, maar het verlangen naar een levenspartner en kinderen. De ‘vagina klok’ ging in werking en mijn doel en koers veranderde.

In de volgende blog zal ik doormiddel van zelfvergevingen dit onderwerp verder uitpluizen, om zo te kunnen achterhalen wat de patronen/opinies/ideeën waren die mij deden bewegen en handelen in mijn fysieke realiteit.

Dag 224 van 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? – deel 3

equal money capitalismDit is momenteel de laatste blog in deze serie waar ik door middel van correctieve zinnen en verbintenissen mijzelf aanstuur om deze angst/vrees om het leven van mijn kinderen in perspectief te zetten en tastbaar te maken in mijn fysieke werkelijkheid zodat ik mijn verbintenissen kan leven door vrij te zijn van deze angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf ondergeschikt zie maken aan de situatie  dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij minder maak aan de situatie terwijl ik van mijzelf verwacht meer te zijn, de beschermer van mijn kinderen, wat ik niet kan waarmaken omdat ik hierin geen overzicht heb wat dat voor mij zou betekenen en wat er dan van mij verwacht wordt. Ik stop met mijzelf ondergeschikt te maken aan de situatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet ondergeschikt te maken aan een situatie waarvan ik de indruk heb dat ik het niet onder controle heb, oftewel een situatie die ik niet kan overzien, en die mij dus angst oplevert in plaats van zelfvertrouwen door de angst voor het onbekende.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn omgeving te leren snappen zodat er geen onnodige angst voor het onbekende hoeft te ontstaan die mij angstig doet zijn en niet laat staan in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik een opgekropte jarenlange angst omtrent de veiligheid van mijn kinderen gebruik om mijn realiteit mee te duiden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik in de ban van deze angst ben en niet reëel kan zijn/handelen in mijn fysieke realiteit. Ik stop het op deze manier duiden van mijn omgeving en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn wereld om mij heen te duiden aan de hand van gezond verstand en te handelen in het belang van een ieder en mij verre te houden van angsten als leidraad voor mijn leven en in plaats daarvan de angsten te doorgronden en te gebruiken als indicator voor waar ik sta in mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf in een overlevingsangst zie gaan terwijl ik de angsten die eraan vooraf gingen niet wilde begrijpen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik door gebrek aan zelfverantwoordelijkheid en ‘laat maar waaien’ gedrag een simpele angst waarin ik mijzelf had kunnen aansturen mij heb laten ontglippen en laten escaleren totdat het een overlevingsangst werd vanuit het perspectief van de geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om angsten zodra zij zich voordoen te ontmantelen en aan te sturen, zodat ze niet zullen escaleren en accumuleren en te groot lijken te worden om te kunnen behappen of aan te sturen.

 

Wanneer en als ik mijzelf tegen een beperking zie oplopen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik degene ben die deze beperking heeft opgeworpen als het niet meer kunnen genieten van mijn kinderen wanneer ik het gevaar moet inschatten, en zal ik de lading die ik aan genieten heb geplakt moeten verwijderen om te zien dat genieten op vele manieren kan worden ervaren. Ik stop het mijzelf beperken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord genieten niet alleen te zien als een staat van zijn die alleen dan echt is als ik nergens anders meer aan hoef te denken, maar als iets dat ik kan beleven in het moment terwijl ik mij gewaar ben van mijn omgeving om mij heen.

 

Wanneer en als ik mij zie participeren in de polariteit van redder en slachtoffer dan stop ik en haal adem. Ik realiseer mij dan dat wanneer ik niet de redder van mijn kinderen denk te zijn ik automatisch geloof het slachtoffer van de situatie te zijn door zelf aangevallen te worden. Ik stop mijn participatie in deze polariteit omdat ik kan zien dat het nergens toe leidt en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten verleiden door de polariteit van redder-slachtoffer en te begrijpen dat ik mijzelf als slachtoffer bestempel wanneer ik bang ben niet de redder te kunnen zijn en eieren voor mijn geld kies.

 

Wanneer en als ik mijzelf afleid met angsten in mijn geest van mijn ware aard, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik allerlei angsten oproep in mijn geest terwijl ik eigenlijk alleen maar nare gevoelens aan het wegstoppen ben over de kwaliteit van mijn moederschap. Ik stop met mijzelf af te leiden en pak die punten aan die ik vrees en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn eventueel falen als moeder en niet de redder aller tijden te kunnen zijn niet langer te camoufleren en mijzelf niet langer af te leiden met de geest door angsten op te werpen die voor afleiding zijn bedoeld en mij in de status quo van de geest vast te houden.

 

Wanneer en als ik zie ik mijzelf separeer van de wereld doordat ik de wereld als verdorven bestempel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij heb gesepareerd van de wereld door het verdorven te noemen en mij afzijdig te houden van het feit waarom/hoe de wereld verdorven is geworden en daardoor wil ik niet mijn participatie hierin aannemen. Ik stop mijn separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te separeren van de wereld door mijn aandeel in de wereld niet te willen erkennen/onderkennen en liever de wereld verdorven te noemen dan mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en mijn eigen verdorvenheid onder ogen te zien.

 

Wanneer en als ik angsten creëer vanwege de boze buitenwereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf en mijn kinderen beperk door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de angsten die ik laat bestaan binnenin mij en mijn boosheid hierover projecteer op de wereld om mij heen waardoor ik een boze buitenwereld creëer en zie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de wereld met al zijn misbruik te zien voor wat het is en er geen emoties en gevoelens aan te hangen die terug te leiden zijn naar mijzelf waar ik vervolgens geen verantwoordelijkheid voor wil nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf gruwelijke beelden verbeeld over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat ik mijzelf enorm aan het afleiden ben en mij niet bezig houd met dat wat daadwerkelijk aandacht nodig heeft. Ik stop de afleiding en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met gruwelijke verbeeldingen in de geest en mij te houden bij wat hier is en te handelen naar wat hier is in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik ik mijzelf zie verdwijnen in doembeelden over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet in het moment 1 met mijn adem ben en mijzelf probeer af te leiden van het moment om met gezond verstand met de situatie om te gaan en mijzelf aan te sturen als leven en niet als angst. Ik stop de doembeelden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf in het hier en nu te houden en geen dingen te vrezen die niet daadwerkelijk aanwezig zijn om zo los van angst mijzelf te kunnen aansturen in met gezond verstand te kunnen zien waar ik als moeder oplettend moet zijn en waar ik mijn kinderen los kan laten en hun weg kan laten vinden in de wereld waarin zij hun leven verder zullen gaan leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie één worden met falen, te falen als moeder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijn verwachtingen van mijzelf als moeder onder de loep moet nemen om te zien waar de frictie zit en waar ik niet reëel ben in mijn verwachtingen, waardoor ik gevoelens van falen toesta die zullen uitmonden in een gevoel van apathie en opgeven. Ik stop het één worden met falen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verwachtingen die ik van mijzelf heb als moeder verder onder de loep te nemen om zo onnodige frictie te voorkomen en gevoelens van falen zo niet meer nodig heb om te kunnen overleven/bestaan als de moeder in mijn verwachtingen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik het woord beschermen te groot maak, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij hierdoor zelf kleiner maak dan het woord beschermen en zo nooit kan opstaan als degene die haar kinderen kan beschermen tegen reëel gevaar dat menselijkerwijs beschermt kan worden door een moeder. Ik stop met het mijzelf kleiner maken aan het woord beschermen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord beschermen in relatie tot mijn moederschap te herdefiniëren zodat er geen enkele reden is om mijzelf kleiner dan wel groter te maken dan een woord door de emoties en gevoelens er van weg te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan over de maatschappij/wereld en wat het mij kan aandoen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat deze angst mij stuurloos maakt waardoor ik bevangen door en in de greep van deze angst blijf, waardoor ik mijn daadkracht weggeef en niet wil zien dat ik deel ben van die maatschappij en deel was van het ontstaan van die maatschappij, waardoor ik in feite een stukje van mijzelf vrees. Ik stap de angst voor mijzelf en stuur mijzelf aan het belang van een ieder  en participeer 1 en gelijk aan de maatschappij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst over wat ik mijzelf aan kan doen als de maatschappij bekijk terwijl ik mijzelf afrem, om te zien dat ik hier een punt van zelfsabotage beet heb war ik mijzelf wil beperken en limiteren en daarbij mijn omgeving en de mensen in mijn directe omgeving zoals mijn kinderen door mijzelf aan te sturen in angst door de geest en niet als leven door zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Wanneer en als ik mij laat overdonderen door de toename van geweld in de wereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de toename van geweld heb geaccepteerd en toegestaan als iets wat nu eenmaal zo is en niet durfde te staan in mijzelf om het geweld in mij in de vorm van zelfsabotage te stoppen of verminderen. Ik stop de zelfsabotage als het toenemende geweld in de maatschappij in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan als mijzelf als leven en niet meer mijzelf te saboteren als een afspiegeling van het toenemende geweld in de samenleving en te staan voor verandering ondanks dat dit in eerste instantie weerstanden en angst zal opleveren.

 

Wanner en als ik mijzelf zie participeren in de polariteit anarchie-totalitarisme dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik van het hebben van controle naar geen controle geslingerd wordt met geen enkel resultaat en ik dus uit deze polariteit moet stappen om mijzelf aan te sturen. Ik stop mijn participatie in deze polarisatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat controle op welke wijze dan ook nooit zal leiden tot eenheid en gelijkheid en dat ik alleen mijzelf kan aansturen als en in het leven en te kunnen handelen vanuit zelfoprechtheid in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijn angst voor de veiligheid van mijn kinderen fysiek maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het te ver heb laten komen en ik deze angst had kunnen zien en had kunnen wegnemen om zo fysieke manifestaties te voorkomen. Ik stop met het fysiek manifesteren van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventie aangaande het fysiek maken van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen, hoog in mijn vaandel te hebben om zo te voorkomen en niet mijn fysieke consequenties/gevolgen hoef te doorlopen ,maar in plaats daarvan mij kan focussen op wat hier is.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijn kinderen beperk door mijn angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst met mijzelf in het reine moet komen alvorens regels te stellen die voortkomen uit angst en niet doorgewerkte patronen van mijzelf. Ik stop met het beperken van anderen als mijzelf door geen verantwoordelijkheid te nemen voor de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens ik afspraken of regels maak met mijn kinderen ik zeker ben dat ik vrij van angst ben om zo mijn kinderen niet mee te nemen in mijn angst en hen op die manier te beperken in hun zelfexpressie in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijzelf niet veilig waan door overal angst te bespeuren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik geen stabiliteit op dit punt in mijzelf heb gecreëerd en ik mij los van elke houvast ervaar. Ik stop het mij onveilig voelen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om stabiliteit in mijzelf te scheppen door niet gedreven te zijn op angst maar daadwerkelijk op dat wat hier is en te snappen wat mijn startpunt is van mijn handelen, waardoor onveiligheid meteen op een andere manier ervaren kan worden en zelfs weggenomen kan worden. Wat niet wegneemt dat daadwerkelijk gevaar benaderd moet worden met gezond verstand en niet weggevaagd moet worden als niet ter zake doende of niet echt, om zo niet in een polariteit of andere personage dezelfde weg te vervolgen in een ander voertuig.

 

 

 

Herdefiniëring ‘beschermen’ in relatie tot mijn moederschap:

 

Betekenis ‘beschermen’ volgens het woordenboek: behoeden door zijn invloed en gezag.

 

Hoe ervaar ik het woord beschermen als moeder: tot in het uiterste mijn kinderen moeten behoeden voor het kwaad en teleurstelling zoals mij dat is geleerd door opvoeding/scholing/maatschappij.

 

Beschermen –> be een scherm–> wees een scherm

 

Wees een scherm voor je kinderen op de momenten dat je kinderen nog niet stabiel/oud genoeg zijn om hun eigen scherm te gebruiken van gezond verstand om zich te bewegen binnen de wereld als een mens dat staat voor gelijkheid en eenheid.

 

Dag 223 van 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? deel 2

equal money capitalismDeze blog is een vervolg van mijn blog van gisteren en zal voortborduren op het probleem, oplossing, beloning principe zoals hieronder beschreven is en door middel van zelfvergevingen verder uitgediept worden.

 

Probleem:

 

Angst dat mijn kinderen iets verschrikkelijks zal overkomen en het met de dood moeten bekopen.

 

Oplossing:

 

Kunnen zien wat reëel is en wat niet, door niet in de geest te participeren in dit soort gedachten die angst promoten waardoor ik niet meer helder kan zien waar ik mijn kinderen extra bescherming zou moeten bieden door bepaalde situaties niet aan te gaan en waar ik media informatie op mijn leven projecteer alsof het echt en reëel gevaar is. En te werken aan mijzelf zodat alles wat ik accepteer en toesta van mijzelf, wordt gecorrigeerd en geen weerspiegeling meer heeft/is op de maatschappij/wereld.

 

Beloning:

 

In het moment met mijn kinderen kunnen zijn zonder dat angst tussen ons komt, maar wel het totaal plaatje te snappen om te zien/begrijpen/realiseren waar reëel gevaar is en dus naar gehandeld moet worden.

 

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn kinderen iets zal overkomen wat ik zelf niet kan voorkomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als mindere op te stellen van een in de toekomst geprojecteerde mogelijke gebeurtenis.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet voldoende bescherming kan geven aan mijn kinderen tegen de boze buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de boze buitenwereld, maar mij niet te realiseren dat ik deel uitmaak van deze boze buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de informatie die tot mij komt mijn realiteit word. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn toekomst bepaal door mijn leven in het verleden en het nu en dus mijn heden kan aanpassen om een andere toekomst te creëren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat al de angst die ik als moeder al die jaren al had, maar die ik weggedrukt heb om mijn leven leefbaar te houden, nu naar de oppervlakte komt en door mij als heftiger word ervaren door het sneeuwbal effect dat het inmiddels heeft gekregen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst die ik eerder voelde te onderdrukken en niet te zien voor wat het was, n.l. een overlevingsangst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer van het leven met mijn kinderen kan genieten zonder steeds te moeten inschatten of iets wel kan of te gevaarlijk is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het gezond verstand is om mijn situatie in te schatten zonder daar verdere angsten/emoties/gevoelens/ervaringen/herinneringen aan te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijn kind niet kan beschermen en net zo goed zelf slachtoffer van een misdrijf kan zijn waardoor ik nog mijzelf als mijn kind kan beschermen.

 

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien afdwalen en allerlei noodscenario’s zie afspelen zodra ik niet precies weet waar mijn kinderen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest zien ijsberen omdat ik niet weet waar mijn kind blijft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien in onrust over het feit dat mijn kind weer veilig thuis zal komen.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf mijn kind te zien redden van het verschrikkelijke dat hem/haar is overkomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever de redder te willen zijn dan te moeten erkennen dat ik en wij met z’n allen onze wereld naar dit punt van verdorvenheid en afbrokkeling hebben gebracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf de vrijheid van mijn kinderen te zien inperken vanwege mijn angst voor de boze buitenwereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn angst de vrijheid van mijn kinderen zal inperken en zij dus de dupe zullen zijn van een angst die ik niet beheersen kan en waarin ik mijzelf niet aanstuur of zelfverantwoordelijkheid in neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien bellen met de politie om aan te geven dat mijn kind niet thuis is gekomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de beelden die ik mij verbeeld die mij doen huiveren en geloven dat zoiets echt zal gebeuren, omdat de wereld op dat punt is aanbeland waar dat iedereen zal kunnen overkomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de ander als mijzelf en te denken dat het een survival of the fittest zal worden waarin alles kan en niets te gruwelijk zal zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf  te zien met een kind dat thuis komt en op een gewelddadige manier in elkaar geslagen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen ten opzichte van de wereld/samenleving waar ik deel vanuit maak en mij niet realiseer dat verandering mogelijk is en niet hoeft te eindigen in machteloosheid. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor verandering en verandering tot stand brengen van een wereld die in het belang van een ieder is zonder mijn hersens ingeslagen te krijgen.

 

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ wat als mijn kind niet thuiskomt’ in mij te laten bestaan en zo onrust in mijzelf te zaaien over een gebeurtenis die alleen op dat moment in mijn geest bestaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrust te voelen als een teken van de onrust die ik voel in mijzelf door niet altijd effectief te doen wat het vergt om te komen tot een betere wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘mensen zijn gevaarlijk en ik moet mijn kinderen daarvoor beschermen’ in mij te laten bestaan en zo mij niet te realiseren dat ik mij afscheid van de mensheid op deze manier in angst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vrezen voor het laten afweten van het nemen van zelfverantwoordelijkheid om mijzelf als de wereld/samenleving aan te sturen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ze mij ook pakken’ in mij te laten bestaan en mij niet te realiseren dat ik bang ben voor de ander als mijzelf en twijfel aan mijn moederschap waarbij ik misschien mijn kinderen niet kan beschermen net zo min als mijzelf, omdat ik de wereld als een soort van wild westen beschouw. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te bepalen bij wat ik niet kan en zo het leven te missen wat aan mij voorbij gaat terwijl ik sidder in angst van denkbeelden in de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik moet wegkomen van het gevaar’ in mij te laten bestaan en zo mij niet te realiseren dat ik wil vluchten van mijzelf als een deel van de mensheid/wereld om de negatieve kant van mijzelf/onszelf niet te hoeven aanschouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het negatieve in mij niet te willen zien.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om falen te voelen in mijzelf als beschermer van mijn kinderen terwijl ik zie dat dit een onbegonnen taak is die ik niet kan waar maken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het beschermen van mijn kinderen zo groots te maken dat ik er onmogelijk aan kan voldoen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord beschermen te groot te maken en daardoor mijzelf er klein aan te maken en hierdoor mij de macht/kracht ontneem om nog maar iets te kunnen doen of om op te kunnen staan als de moeder die haar kind beschermt door samen het leven te doorlopen en met gezond verstand reële gevaren in het hier en nu te ontwijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slachtoffer van de maatschappij te voelen die haar leven en dat van haar kinderen niet zeker is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn macht/daadkracht weg te geven aan de angst die mij tot slachtoffer maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen en mij niet opgewassen te voelen tegen de maatschappij van nu. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn macht en zelfaansturing weg te geven en niet te gaan staan in en als de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij overdonderd te voelen door de toename van geweld en de afname van de saamhorigheid in de samenleving en een samenleving die daadwerkelijk geeft om leven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit een excuus mij te laten overdonderen wat gelijk staat aan geen zelfverantwoordelijkheid nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verdoofd te voelen om de angst voor een eventuele bedreiging ten aanzien van mijn kinderen niet direct en hard te hoeven voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als verdoofd terug te trekken in mijn geest, hopende dat alles wel zal overwaaien zodra ik weer mijn fysieke werkelijkheid betreed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van een gevoel van angst voor het welzijn van mijn kinderen naar een gevoel van ik heb het allemaal onder controle geslingerd te worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in polariteit en daardoor mijzelf in een cirkeltje te zien ronddraaien en mij niet te realiseren dat ik uit de polariteit kan stappen en daadwerkelijk fysiek niet meer te participeren in dit gedrag.

 

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om buikpijn te voelen als een kind niet thuis is zoals verwacht of afgesproken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij fysiek rusteloos te voelen en te ijsberen wanneer ik nog niet weet waarom mijn kind niet veilig thuis is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onregelmatig te ademen en steeds even in de geest weg te duiken om zo te denken de situatie onder controle te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om enigszins in elkaar gedoken te zitten als een soort van beschermend gevoel om mijzelf gerust te stellen dat mijn kind zo thuis zal komen.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door angst te laten leiden in plaats van goede afspraken te maken over wanneer iedereen thuiskomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te genieten van het hier en nu en in plaats daarvan mijzelf zorgen te maken door projecties/verbeeldingen in de toekomst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de neiging te ontwikkelen mijn kinderen minder los te laten dan wat ik eigenlijk zou wensen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als niet leuke/slechte moeder te worden gezien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overal kwaad te bespeuren en zo mijzelf ook niet meer veilig te wanen en altijd iedereen en alles te argwanen/wantrouwen als een soort van overlevingsdrang.

 

 

 

In mijn volgende blog zal ik de correctieve zinnen en verbintenissen aangaan om zo mijn verandering tastbaar en fysiek te kunnen maken en mijzelf de sleutel aan te reiken om deze angst situatie te keren en weer te kunnen leven als een stabiel en reëel mens.

Dag 222 of 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? – deel 1

equal money capitalismAls moeder ben ik tot op heden altijd redelijk koel geweest als het ging om los laten en ruimte geven aan mijn kinderen. Ik zag geen spoken daar waar ze niet waren en ik had geen buitensporige beschermingsdrang waarmee ik mijn kinderen zou kunnen verstikken. Wat niet wil zeggen dat elk stapje van mijn kinderen naar meer zelfstandigheid niet spannend is geweest door de jaren heen, maar ik hield mijn hoofd koel.

 

De laatste weken bespeur ik een angst in mijzelf, een angst dat er zomaar wat kan gebeuren met mijn kinderen en wat dan? Daarmee gepaard gaat de onmacht dat ik weet dat ik een ander mens zijn/haar leven niet kan leven en behoeden voor het onvermijdelijke of onverwachte.

 

Ettelijke keren las ik over tienermeisjes die niet meer thuis komen en ook nooit meer gevonden worden of dood gevonden worden. Vervolgens las ik een bericht dat een 13-jarige jongen na het lopen van zijn folderwijk niet meer thuis gekomen was en luttele dagen erna werd hij dood gevonden. Ik heb een 13-jarige zoon thuis die folders bezorgt en de schrik sloeg om mijn hart. Recentelijk las ik over een 16-jarig meisje dat in 1 weekend door 30 mannen 90 keer was verkracht, er ging een pijn door mij heen. Ik heb een 16-jarige dochter thuis die inmiddels heeft moeten leren wat aanranding is en weer sloeg de angst om mijn hart. Vandaag las ik over een moeder die met haar 10-jarige dochter door een 29-jarige man gegijzeld werd, waarna de dochter werd verkracht en de moeder in het bijzijn van het kind werd doodgestoken. Wat elke hoop dat ik mijn kinderen zou kunnen redden/beschermen om zeep hielp. Elke keer drukte ik de angst weg, naar binnen, daar waar ik niet weet waar het precies is en waar het heen gaat en wat het doet.

 

Vanavond was mijn dochter later dan afgesproken thuis na paardrijden, mijn partner belde haar maar ze nam niet op, ik merkte dat mijn gedachten afdwaalden en ik moest denken aan al die meisjes die zomaar verdwijnen. Ik werd onrustig en was erg blij toen 5 minuten later de voordeur open  ging en mijn dochter thuiskwam. Zij was de tijd vergeten terwijl zij in de stallen bezig was geweest. Niets aan de hand dus! Maar de geest had genoeg plaatjes en verhalen om met mij aan de haal te gaan. En niet onbelangrijk al die keren dat ik toch bezorgt was maar dat wegstopte, omdat ik koel was en het niet paste in beeld dat ik van mijzelf had, kwam nu als een boemerang naar mij terug.

 

Wanneer ik al die berichten lees over het leed dat kinderen over de hele wereld wordt aangedaan dan voel ik verdriet dat ik tegelijkertijd niet wil voelen, omdat ik weet dat het mij gek zou maken en mij in een ouder zou veranderen die haar kinderen zou verstikken door zorgen die niet direct hier zijn maar mogelijkerwijs iemand zou kunnen overkomen. Dus alle leed wat ik zie in mijn wereld en niet probeer te voelen als moeder, projecteer ik als 1 grote energiebal op mijn kinderen, omdat die tastbaar en dagelijks om mij heen zijn. Toch is het een algehele angst die ik voel, ik voel hoe onze wereld afglijd en zie de wereld om mij heen afbrokkelen waar ik zo van hoopte dat het mij zou ondersteunen en zou beantwoorden aan alle plaatjes die ik mijn leven lang verzameld heb door programmering vanuit opvoeding en maatschappij, maar een wereld is geworden die mij meer angst bezorgt dan vreugde. Ik ben bang om dat te verliezen wat mij vreugde oplevert en dat zijn ondermeer mijn kinderen. Vreugde die plaats moet maken voor het monster dat wij met z’n allen hebben gecreëerd door de status quo te accepteren en toe te staan. Hoe kunnen we de wereld of het leven doorgeven aan onze kinderen als we het eerst kapot maken? En maken we zo onze kinderen niet tegelijkertijd kapot?

 

Het is tijd om deze angst die elke dag meer handjes en voetjes krijgt niet geboren te laten worden en te snappen/realiseren/begrijpen wat er aan ten grondslag ligt om zo dit patroon te doorbreken en niet te verdoezelen met andere patronen en personages, waardoor ik door de wirwar niet meer kan zien wat ik gecreëerd heb en zodoende ook niet kan corrigeren wat ik gecreëerd heb.

 

 

Probleem:

Angst dat mijn kinderen iets verschrikkelijks zal overkomen en het met de dood moeten bekopen.

Oplossing:

Kunnen zien wat reëel is en wat niet, door niet in de geest te participeren in dit soort gedachten die angst promoten waardoor ik niet meer helder kan zien waar ik mijn kinderen extra bescherming zou moeten bieden door bepaalde situaties niet aan te gaan en waar ik media informatie op mijn leven projecteer alsof het echt en reëel gevaar is. En te werken aan mijzelf zodat alles wat ik accepteer en toesta van mijzelf, wordt gecorrigeerd en geen weerspiegeling meer heeft/is op de maatschappij/wereld.

Beloning:

In het moment met mijn kinderen kunnen zijn zonder dat angst tussen ons komt, maar wel het totaal plaatje te snappen om te zien/begrijpen/realiseren waar reëel gevaar daar is en naar gehandeld moet worden.

 

 

In mijn volgende blog zal ik verder ingaan op deze angst door zelfvergevingen te schrijven en zo te ontrafelen waar deze angst zijn origine vindt en waar het linken en interconnecties heeft in mijn leven.

 

Dag 149 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, “welja neem er nog een kind bij”

Dag 149 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, "welja neem er nog een kind bij"  Bijna 16 jaar geleden toen ik mijn eerste kind kreeg was het modieus om niet bij 1 of 2 kinderen te blijven steken, maar toch op z’n minst te gaan voor een stuk of 4/5 kinderen. Ik heb dat nooit begrepen, dat je na je derde of vierde kind kan verlangen naar nog een kind, om een zekere mate van compleetheid te ervaren. Ik kon ook niet begrijpen hoe je zo’n elftal alles kan geven wat zij fysiek nodig hadden, ondanks dat deze moeders vaak niet buitenshuis werkten kon ik mij ook niet voorstellen dat je al deze kinderen evenredig veel aandacht kan geven. Na mijn 6 jaar buitenland en weer teruggekeerd te zijn in Nederland blijkt tot mijn verbazing deze trend nog steeds niet over te zijn. Misschien zijn het geen 5 kinderen meer, maar 3 of 4 toch zeker nog wel. Ik heb van de 6 jaar buitenland zeker 4 jaar de internationale crisis goed gevoeld en vond het sowieso gek dat veel Nederlanders niet echt wisten dat die crisis toen al overal rond ging in Europa. Nu de crisis ook Nederland lijkt te bereiken, of meer de geesten van de Nederlanders en de media spreekt over een jaar lange crisis waar Nederland zich al in verkeerd, zie ik nog vrolijk dikke buiken en kinderwagens met een rits kinderen erachter door de stad gaan. Dan denk ik, welke topbaan hebben deze mensen of welke jackpot is gewonnen en wat als dat geld een beetje opraakt of de crisis ons goed raakt? Met 2 kinderen denk ik zelf soms al dat ik lef heb gehad om ze op de wereld te zetten, geen spijt, maar een kind in armoede laten groot worden is niet wat een moeder voor ogen heeft.

 

Ik heb dus altijd veel reacties bij het zien van dit soort gezinnen en de volgende gedachten/back chats passeren dan de revue:

 

-welja neem er nog een kind bij

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “welja neem er nog een kind bij” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mij zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik genetisch ben geprogrammeerd op het hebben van 2 kinderen, door uit een gezin te komen met 2 kinderen en daarom alles dat meer dan 2 kinderen is als afwijkend te bestempelen en buiten mijn referentie kader.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn participatie in mijn genetische programmering niet in ogenschouw te nemen en praktische punten naar voren schuif om te beredeneren dat 3+ kinderen niet kan en onverantwoordelijk is in de huidige economische crisis zonder te zien dat ik iets essentieels aan het onderdrukken ben en niet vrij van programmering kijk naar deze mensen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer dan 2 kinderen als asociaal te bestempelen.

 

 

-het is bij de konijnen af

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “het is bij de konijnen af” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mijzelf zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met meer dan 2 kinderen met dieren te vergelijken waarbij ik dieren als lagere wezens beschouw dan mensen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met meer dan 2 kinderen in een hokje stop als zijnde van lagere afkomst en mij niet realiseer dat dit een sociale programmering is die al vele jaren niet meer opgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door sociale programmering mensen hun afkomst te bepalen en frictie te ervaren wanneer ik dit doe en mij niet te realiseren dat het beeld van de sociale programmering niet strookt met mijn fysieke beeld van deze mensen die keurig erbij lopen en niet uit achterwijken lijken te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te voelen bij het zien van mensen met meer dan 2 kinderen, doordat ik mij meer voel qua sociale status door mijn sociale programmering, maar mij minder voel als ik mij vergelijk met de werkelijke sociale status van deze mensen en die van mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vergelijken met mensen met meer dan 2 kinderen om zo mijn waarde te bepalen in de maatschappij.

 

 

-plannen deze mensen eigenlijk hun zwangerschappen wel?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “plannen deze mensen eigenlijk hun zwangerschappen wel?” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mijzelf zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beter te voelen dan mensen die per ongeluk zwanger zijn geraakt, omdat ik mijn zwangerschappen wel heb gepland.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met onverwachte zwangerschappen als onverantwoord te bestempelen en mijzelf meer voel en mij optrek aan dit meer voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met onverwachte zwangerschappen te zien als een gevaar voor de maatschappij, door het moedwillig teveel mensen dan nodig op de wereld te zetten zonder na te denken of men ze wel kan onderhouden als tijden slechter worden en mij niet te realiseren dat ook ik als tijden slechter worden mijn 2 kinderen nog moet zien te onderhouden.

 

 

-hoe kun je ze allemaal te eten geven?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn situatie van leven op de armoede grens en de bijbehorende angst te projecteren op anderen en plaatsvervangende angst te generen bij het idee dat kinderen in gezinnen met veel kinderen in verslechterde economische omstandigheden niet stand houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vraag “hoe kun je ze allemaal te eten geven” die ik mijzelf stel in mijn eigen situatie met 2 kinderen, wanneer ik de economie ook in Nederland hollend achteruit zie gaan, te projecteren op gezinnen met veel kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor het probleem of we onze kinderen nog wel te eten kunnen geven als de pleuris uitbreekt naar buiten toe te projecteren en niet te zien dat het een angst is die leeft in mij voor mijn persoonlijke situatie door projectie van herinneringen.

 

 

-heb je niets beters te doen met je leven dan luiers verschonen en achter de kinderen aanhollen?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om de back chat “heb je niets beters te doen met je leven dan luiers verschonen en achter kinderen aanhollen?” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mijzelf zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het thuis zitten en alleen met de kinderen bezig te zijn en het huishouden als een éénzijdig leven te zien en als onvolwaardig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te goed te voelen voor het alleen bezig zijn met kleine kinderen verschonen en voorzien van een natje en droogje door een herinnering aan werk dat ik heb gedaan, waar ik als meerdere onder mijn kunnen op groepen moest invallen op een kinderdagverblijf voor verstandelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen, en deze herinnering projecteer en daardoor niet meer in het hier en nu kan zijn om te zien dat elke situatie weer een nieuwe situatie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als achteruit geplaatst te zien door het moeten werken op de groep als een deel van mijn taak als verantwoordelijke voor de dagelijkse gang van zaken in een kinderdagverblijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minder te voelen door het werken onder mijn niveau, maar het werk te accepteren om zo niet werkeloos te hoeven zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet erkent te voelen door wat en wie ik was en wat ik kon, maar als inzet pion gebruikt werd om tekorten op te vullen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet gewaardeerd te voelen wanneer ik moest invallen op de groep en men dus niet zag dat ik beter op kantoor kon zitten dan tussen de kinderen in.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verzorging van kinderen als een levenstaak als minderwaardig te zien en een beperking om zelf tot bloei en volle potentie te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik niet tot mijn volle potentie kan komen tijdens de verzorging van kinderen door mijn ervaring dat ik aan handen gebonden was ten tijde dat ik mijn eigen bedrijf startte en gelijktijdig de zorg voor mijn kinderen had en mij niet te realiseren dat ik jaloers was op diegenen die geen kinderen hadden of partners die de kinderen verzorgden, zodat zij met toewijding hun professionele leven konden ontplooien.

 

 

-je lijf moet uitgewoond zijn

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gedachte dat een lijf uitgewoond moet zijn na zoveel kinderen te projecteren op anderen en mij niet te realiseren hoe teleurgesteld ik was/ben over het feit dat mijn lijf uitgewoond is na 2 kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verrast te zijn dat ik emoties van verlies heb over het feit dat mijn lijf niet meer is wat het voor mijn kinderen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat het mij uitmaakt of mijn lijf uitgewoond is en hoopte dat ik hiermee om kan gaan en verder kan gaan zonder hierin te blijven hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik het verlies van mijn gezonde lijf blijf vasthouden en dat ik blijf rouwen over het lijf dat ik had voor mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als het om mijn lijf gaat dat uitgewoond is door het krijgen van kinderen ik altijd deze ene herinnering terug krijg van mijzelf zittend in een groep van zwangere vrouwen die een vraag en antwoord spel doen waarbij ik de vraag krijg of het mij zou boeien wanneer mijn lijf niet meer zo zou zijn als voor mijn zwangerschap, waarop ik antwoord dat het mij niet zou boeien, waarvan ik nu weet dat dit antwoord niet zelfoprecht was en ik dit feit onderdrukte om plaats te maken voor het verlangen naar een kind dat mij zou compleet maken.

 

 

-ik moet er niet aan denken zoveel kinderen te hebben

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verplaatsen inde ander en dan te griezelen van het hebben van zoveel kinderen en mij voor te stellen dat ik in het geheel geen eigen tijd meer over zou hebben om dat te doen wat ik graag wil doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in de schoenen van een ander te kunnen staan als het gaat om het hebben van veel kinderen, door mijn genetische programmering die ik nog niet heb losgelaten en dus nog door de ogen van deze programmering naar anderen kijk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van veel kinderen alleen maar te zien als een beroving van mijn eigen vrije tijd en mij verstikt te voelen bij het idee aan het hebben van veel kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van mensen met veel kinderen, deze last zoals ik dat zie/ervaar, persoonlijk te nemen en ervan uit te gaan dat het ook zo zwaar zou moeten zijn voor die mensen en ik mij dan niet kan indenken dat iemand überhaupt aan zoiets zou willen beginnen.

 

 

 

-waar halen ze het geld vandaan om al die kinderen in dure kleertjes te stoppen?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn jaloezie door back chat te overmeesteren en zo de jaloezie niet te zien voor wat het is en mijzelf als goed te ervaren en als iemand die vraagtekens zet bij wat zij ziet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen wanneer ik zie dat mensen veel kinderen hebben en zichzelf en de kinderen ook nog in dure kleren kunnen steken en niet snap hoe men dat doet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn financiële situatie op anderen te projecteren en zodoende niet snap waar het geld voor mooie en dure kleding vandaan komt wanneer men veel kinderen heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ontevreden te zijn met mijn financiële situatie waarbij ik elk dubbeltje moet omdraaien en geen geld heb om dure kleding te kopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onvrede te verbloemen met het feit dat ik zelf onze kleding maak en zodoende in maatkleding rondloop en ik dus niets te klagen heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen op mensen die even de stad ingaan en een totale garderobe inslaan, terwijl ik mijzelf zie ploeteren weken lang om zoiets bij elkaar te naaien en niet al teveel geld kwijt te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijdsinvestering in het kleding maken soms als een last te zien die mij onthoud van al de andere dingen die ik graag zou willen doen en mij niet te realiseren dat door kleding te maken ik kleding heb die mij goed zit en hoogwaardiger is dan wanneer ik het had moeten aanschaffen met hetzelfde budget als ik heb voor de aanschaf van stoffen.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om de gedachte/back chat  “welja neem er nog een kind bij”  en de daaruit volgende gedachten/back chats met beide handen aan te pakken en te gebruiken om door zelfreflectie er achter te komen waar ik mijn energie insteek als het gaat om denkprocessen waar dat beter gebruikt had kunnen worden in het belang van een ieder en dus mijn eigenproces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om genetische en sociale programmering niet mijn leidraad in het leven te laten zijn, maar dit te gebruiken om te zien tot wat een mate ik geprogrammeerd ben en mijzelf geprogrammeerd houd uit angst voor verandering en het loslaten van het oude dat voelt als van mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in andere blogs nog eens dieper op sommige van de aangeraakte punten in te gaan om tot de bodem te komen van deze patronen en denkbeelden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij bezig te houden met mijn proces en niet steeds de aandacht op anderen te leggen om zo even niet de verantwoordelijkheid voor mijzelf te nemen wat een illusie is en met terugwerkende kracht later aan mij gepresenteerd wordt door mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat de gedachte/back chat “welja neem er nog een kind bij” geen authentieke gedachte van mij is, van wie ik echt ben, maar een accumulatie van gedachten/opinies die ik door de tijd heen heb verzameld als genetische/sociale programmering en herinneringen/ervaringen om mijzelf als ego een energie boost te geven en zo niet hoef te zien wie ik geworden ben door de acceptatie en aanname van deze denkpatronen op basis van energie.

Dag 128 van 2555; het goede doen gedreven door schuld

Dag 128 van 2555; het goede doen gedreven door schuld  Zelfvergevingen op het willen helpen van mijn kinderen met huiswerk totdat ik er bij neerval.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren waarom ik de kinderen tot in den treuren wil helpen met hun huiswerk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het helpen met huiswerk als een verplichting te zien/voelen, dat wat ik moet doen als moeder om goed te maken wat ik als fout, ten opzichte van hen ervaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie waarin mijn kinderen nu verkeren als iets te zien dat ontstaan is door mijn toedoen en dus als iets waar ik schuld aan heb en de schuld daarvan moet dragen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat mijn kinderen weer helemaal opnieuw moeten beginnen met hun schoolopleiding door onze remigratie naar Nederland.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat mijn kinderen helemaal opnieuw moesten beginnen met hun schoolopleiding door onze emigratie naar Italië 6 jaar geleden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik mijn kinderen 2x een enorme ommezwaai laat meemaken in hun schoolcarrière en de angst heb dat door mijn grillen zij het niet redden op school en zodoende minder kansen in de maatschappij zullen hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik mijn kinderen dupeer door gedrag dat in mijn eigen belang was voorop te stellen en niet naar het geheel te kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schuld mijn motivator te laten zijn, voor de hulp die ik wil bieden aan mijn kinderen op het gebied van huiswerk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door schuld gemotiveerd mijn kinderen te helpen met hun huiswerk en tegelijkertijd te vrezen voor de tijd die er voor mij nog over blijft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te voelen in mij wanneer mijn eigenbelang niet gehonoreerd wordt, terwijl ik dingen moet doen waar ik mijzelf toe verplicht, zoals huiswerkbegeleiding, uit een schuldgevoel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen fuck up te willen recht breien en zodoende veel tijd steek in het huiswerkbegeleiden van mijn kinderen om zo het verleden te proberen helen en mij niet te realiseren dat ook schuldgevoel voortkomt uit eigenbelang, zodat ik als goed persoon nog steeds gezien kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik besta uit/in eigenbelang en dat ik mij van daaruit kan veranderen naar een mens die in de schoenen van een ander kan staan en haar daden afstemt op wat in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen die begeleiding te geven die nodig is en niet langer energie te geven aan mijn schuldgevoelens.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kunnen zien/begrijpen/realiseren waar dit schuldgevoel vandaan komt en het zodoende niet meer als een patroon in andere situaties te herhalen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn dagindeling niet in te delen in dingen die moeten en daar dan vervolgens emoties aan te hangen die het moeten alleen nog maar zwaarder maken. Mijn dagindeling is een indeling van zaken die gedaan kunnen worden op die dag wanneer het niet in het gedrang komt met andere zaken, alles wat niet is gedaan schuift door zonder er een waarde/oordeel aan te hangen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat elke beslissing die ik maak, goed of fout, mijn kinderen zullen mij volgen en er het beste van maken, dus is het aan mij de taak om te overzien wat wel in het belang van een ieder is en wat vanuit eigenbelang gedaan is/wordt.