Dag 244 van 2555; we hebben de sleutel!

equal money capitalismEven een wat luchtiger blog tussendoor, na een hele serie diep graafwerk. Vandaag was het dan zover we hebben de sleutel van ons nieuwe huis gekregen en getekend bij de notaris. Het drong de eerste uren nog niet helemaal tot mij door dat we nu eindelijk een stekje voor onszelf hebben, en bezig zijn een weg te banen naar stabiliteit in ons leven. We hebben 2 maanden zwaar klussen voor de boeg, voordat we overgaan naar het nieuwe huis.

 

Ik wilde pas geloven dat het huis van ons is, nadat er betaald was, getekend en ik de sleutels in handen had. En in zekere zin is dat natuurlijk ook zo, je kunt dingen niet bezitten wanneer ze niet van jouw zijn, wanneer het meer een wens is dat het straks misschien van jou wordt. Dat is de fysieke werkelijkheid, alleen als het hier is en ik in mijn huis kan gaan wanneer ik dat wil, dan is het huis van mij. Ik heb heel wat huizen in mijn geest gehad en ik ging er in mijn geest naar binnen wanneer ik wilde wegdromen. En dat is het verschil met fysiek bezitten of geestelijk bezeten zijn van.

 

Dat is de sleutel die ik mijzelf heb gegeven, om te leren dan pas met iets bezig te gaan als echt, wanneer het fysiek hier is en mogelijk is. Alle fantasieën erom heen zijn franjes van het ego en leiden tot niets dan overblijven met lege handen. Dat moet je een paar keer mee maken voordat het kwartje valt.

 

Op dit moment is het een pak van mijn hart dat we een stap in de goede richting hebben gezet om een stevige fundering te bouwen die ons stabiliteit in roerige tijden kan bieden. Een dak boven je hoofd en eten op tafel lijken zo vanzelfsprekend, totdat je in een situatie komt dat deze zekerheden ineens niet zo vanzelfsprekend meer zijn. Dus zodra mijn zekerheden op orde zijn heb ik de kracht, om voor anderen hun recht op een dak en voedsel op te komen die dat zelf niet kunnen. Dit zou een vanzelfsprekendheid en een fundament voor iedereen op de wereld moeten zijn, maar dat is het helaas niet, en daarom zou het zo mooi zijn als wij ons in de schoenen van een ander konden plaatsen om te zien dat ons wereldwijde systeem een make-over nodig heeft. We zullen aan de klus moeten, de handen uit de mouwen moeten steken om een ieder een dak boven het hoofd, voedsel in huis, medische hulp, scholing en transport te garanderen. Een EMC heeft al een blauwprint van hoe een wereld in het belang van een ieder eruit zou moeten zien, help ons mee aan het bouwen van eenwereld in gelijkheid en eenheid en steun het EMC met jouw stem.

Advertenties

Dag 37 van 2555; ongelijkheid weg klussen als vrouw

Dag 37 van 2555; ongelijkheid weg klussen als vrouw De afgelopen week ben ik samen met mijn zoon gestart om het huis te ontmantelen en te beginnen met inpakken. Het is een hele klus wanneer je ineens beseft hoeveel gaten er in de afgelopen jaren in de muren zijn geboord om van alles en nog wat op te hangen. Nu met de verhuizing over 3,5 week voor de deur, ontmantelen we het huis stap voor stap elke dag weer een stukje. Mijn zoon gaat ’s morgens naar school en helpt ’s middags, dus doe ik de dingen die ik alleen kan in de morgen en doen we samen de dingen die zwaarder zijn of meerdere handen nodig hebben in de middag. Ik vind het eigenlijk wel leuk schroeven eruit draaien met de accuboor, gaten dichten, meubelstukken uit elkaar halen tot platte pakketjes.

 

Ik heb het altijd leuk gevonden om te klussen als vrouw en zeker toen ik nog single was ging dat ook gepaard met een zekere mate van trots. Maar om nou te zeggen dat ik er uitermate van geniet en zou gaan klussen in elk vrij moment dat ik heb, dan moet ik zeggen nee. Dat klopt ook wel want klussen zoals ik het ervaar is geen vorm van zelfexpressie. Wanneer ik trots ben en wil laten zien dat ik dat als vrouw ook kan, dan ben ik automatisch mijzelf aan het vergelijken met anderen. Die anderen moeten dan wel mannen zijn, wanneer ik mij als vrouw benoem als bijzonder binnen het klussen. Dus een gevalletje ego, dat klussen van mij.

 

Als ik vind dat ik het goed doe, wanneer ik klus als vrouw, dan zeg ik eigenlijk ook dat ik vind dat ik minder ben dan een klussende man. Als ik simpelweg alleen klus omdat ik daarvan geniet in het moment dan is het een ander verhaal. Mijn startpunt is er toch één van laten zien dat ik het als vrouw ook kan en dus volwaardig en gelijk ben aan de man. Eigenlijk wel grappig, ik ben al gelijk aan alles dat leeft en dan ga ik proberen te bewijzen dat ik gelijk ben aan mannen, dat is een soort van verkrachting van mijn gelijkheid. Dat in twijfel trekken, dat al hier is, dus daarmee mijzelf in twijfel trekken/aan mijzelf twijfelen en niet in het hier zijn en zien dat ik niets hoef te bewijzen maar mijzelf gewoon kan accepteren als gelijk aan het leven. En niet afgescheiden van het leven door het ego te laten regeren. Dus niks girl power, gewoon in de kracht van mijn menszijn staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als speciaal te zien dat ik klus als vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leuk vinden van het klussen te verwarren met zelfexpressie en daardoor te denken dat ik klus op vrijwillige basis zonder te zien dat ik in een polariteit zit en wel moet klussen om geen naar gevoel van ongelijkheid met klussende mannen te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf met klussende mannen te vergelijken en mij trots te voelen wanneer ik in mijn mind het er goed vanaf breng als klussende vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen vergelijken en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijn ego de regie over mijn leven geef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief uit de bus te willen komen als klussende vrouw en mislukkingen voor het gemak onder het tapijt schuif om zo de negatieve pool van de polariteit niet te hoeven ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oneerlijk gedrag te moeten vertonen om aan mijzelf te tonen dat ik beter of gelijk aan klussende mannen ben en mij niet te realiseren dat ik kan stoppen met participeren in deze polarisatie en gewoon kan zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen te voeden door het volgen van mijn ego tijdens het klussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij minder te voelen dan een man en mij daardoor grootser op te stellen als vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat klussen een middel is om praktische dingen in het fysieke voor elkaar te krijgen zonder dat daar emoties/gevoelens bij te pas hoeven te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om klussen te misbruiken om mijn ego te voeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord klussen te laden met een positieve lading als ik het doe en het te laden met een neutrale lading als een man het doet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zoon allerlei tips te geven als hij meubelstukken uit elkaar haalt of lampen van het plafond verwijdert,  vanuit het startpunt dat ik als vrouw hem dat beter kan vertellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat vrouwen klussen met praktisch inzicht en geduld en mannen dat doen vanuit een macho houding en alles wel even vlug zullen regelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet gelijk te zien aan de man en daarom ook niet gelijk te zien aan en als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet één en gelijk aan het leven te ervaren, maar minder dan en daardoor mijzelf moet bewijzen en overschreeuwen om meer of gelijk aan hopen te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij van kinds af aan al worden geprogrammeerd dat mannen en vrouwen niet gelijk zijn en dat er mannen klussen zijn en vrouwen klussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar een vrouw met een boor als stoer wordt gezien, terwijl het een vrouw met een boor is en niet anders is dan een vrouw met een garde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar sekse ongelijkheid ons met de paplepel wordt ingegoten en wij als kinderen met het speelgoed spelen dat bedoeld is voor onze sekse om zo ongelijkheid te creëren die niet bestaat in het fysieke maar enkel in onze mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we onszelf niet afvragen waarom we denken en opinies hebben over ons vrouwzijn/manzijn gebaseerd op de inprenting van onze cultuur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar manzijn of vrouwzijn bepaalde privileges heeft en het afwijken hiervan wordt gezien als anders zijn en niet in de maat meelopen van het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar anders zijn in een hokje geduwd wordt om zo rust in de mind te creëren om verder te kunnen volgens onze pre-programmering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar leven wordt opgebroken in vakjes om zo separatie te creëren en ons niet te laten ervaren dat wij in wezen één en gelijk zijn aan elkaar.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij als leven te accepteren zonder vergelijking en leven in plaats van ego mijn leidende hand te laten zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om klussen los te maken van een positieve lading om zo te breken met de polarisatie en te kunnen klussen omdat het praktisch is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mannen en vrouwen als leven te beschouwen en niet langer als meer of minder te beschouwen om zo het gevoel te kunnen behouden van ongelijkheid met alle consequenties van dien.