dag 228 van 2555; teleurgesteld in mijn lijf of teleurgesteld in mijzelf? – angst voor een vaginale ontsteking – deel 1

equal money capitalismDe laatste paar dagen voel ik mijn candida weer lichtjes aanwezig zijn, niet dat het tot ontstekingen of andere fysiek waarneembare symptomen komt, maar ik ken inmiddels dat gewoeker door mijn lijf wat candida albican zo lekker sneaky kan doen. Waarop er meteen een reactie naar boven kwam waarin ik mij distantieerde van mijn fysieke lichaam wat een back chat opleverde in de trant van, dat stomme lijf ook. En daar zit eigenlijk het probleem wel, al vele jaren vind ik mijn lijf stom, bezien vanuit verschillende dimensies. Het mijzelf distantiëren van mijn lichaam ontstond in mijn vroege tiener jaren waar ik door vergelijking met leeftijdgenoten zag dat mijn lichaam niet gelijk was aan het gemiddelde lichaam. Distantiëren leek een goede strategie in dat moment, maar na zo’n dikke 30 jaar moet ik tot de conclusie komen dat het de weg van de minste weerstand was en ik mijzelf hierdoor uit de vergelijking haalde als een speler die niet meedeed.

 

Maar ja, ik doe mee op alle niveaus van mijn lichaam, hoe kan ik niet deelnemen aan mijn eigen leven gelijk aan mijn fysieke lichaam? Passief of actief het maakt niet uit, deelname is deelname en dus verantwoordelijkheid nemen en dragen. Ik zou bijna willen zeggen, hoe kan ik mijzelf distantiëren van mijn lichaam wanneer ik de belichaming ben van mijzelf als en in het leven? Veel stof om te onderzoeken dus en niet iets dat in 1 blog serie van 3 blogs uit elkaar genomen kan worden om te realiseren/begrijpen/zien hoe ik mij kan corrigeren in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Zoals ik al zei begon dit distantiëren van mijn lichaam toen ik mij door anderen liet beïnvloeden, door mijzelf te vergelijken met anderen en te geloven in de woorden van anderen, en mijn lijf als niet normaal maar afwijkend begon te labelen. Een buurvrouw complimenteerde mij op mijn14e verjaardag met een nieuwe broek die ik aan had, want zo leken mijn heupen niet zo breed. Terugkijkend naar de foto’s van die tijd kan ik geen brede heupen ontdekken, wel een zeer smalle taille die mijn heupen accentueerden. Toch sneden deze woorden van de buurvrouw door mij heen, Ik had tot op dan nog niet echt gekeken naar mijzelf als niet goed of anders. Wel kende ik de verhalen van mijn ouders dat zij speciaal kinderkleertjes lieten maken voor mij, omdat mijn schouders breed waren en ik niet in de normale confectie kleding paste. Dat verhaal vond ik grappig, maar nu met de uitspraak van de buurvrouw en het ineens mijzelf bewust worden van mijzelf ten opzichte van anderen, begon ik te geloven dat ik niet goed gebouwd was. Gaandeweg mijn tienerjaren werden er veelvuldige opmerkingen over mijn relatief korte benen gemaakt. In de trant van, zo wat kan jij hard rennen met die korte beentjes van je of dat ziet er grappig uit als jij hard rent met je korte beentjes. Ik kon goed hard rennen en deed mee met wedstrijden op de middelbare school, maar het hoefde voor mij niet meer.

 

Dus veel ongemerkte en niet direct zeer hatelijk lijkende opmerking zorgden voor een beeld dat er in mijn geest ontstond rond mijn lichaam en de acceptatie van mijn lichaam die niet positief was. Een aantal jaren geleden in het begin van mijn proces ontwikkelde ik allerlei ziekten zoals gordelroos, netelroos en candida albican, waarvan ik begreep dat ik dat door een aaneenschakeling van negatieve gedachten tot een fysieke manifestatie had gebracht. Ik zocht en onderzocht en deed zelfvergeving en correctieve zinnen op vele punten, maar het punt van mijn relatie met mijn fysieke lichaam als een reflectie wat zich binnenin mij afspeelt heb ik nog niet onder de loep genomen.

 

Aangezien ik op dit onderwerp kwam door een onbehagen in mijn lijf zal ik in deze blog mijn teleurstelling in mijn lijf ten opzichte van de steeds zijn kop roerende candida albican onder de loep nemen als zijnde de angst voor een nieuwe vaginale ontsteking.

 

Probleem:

Angst voor een nieuwe vaginale ontsteking door geen vertrouwen te hebben in mijn fysieke lichaam door mijzelf te hebben gedistantieerd van mijn lijf en gelabeld als niet goed.

Oplossing:

Stoppen met het distantiëren van mijzelf ten opzichte van mijn fysieke lichaam en het lichaam juist omarmen en waarderen voor het mogelijk maken van mijn bestaan hier op aarde, waardoor ik mijn zelfverantwoordelijkheid terug kan nemen en mijn lijf niet hoef te teisteren met ziekte door het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid van mijn innerlijke wereld in de vorm van gedachten/gevoelens/emoties/angsten/herinneringen.

Beloning:

Ziekte preventief kunnen voorkomen daar waar ik kan zien waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen voor mijn innerlijke wereld gelijk aan mijn buitenwereld.

 

 

In de volgende blog zal ik doormiddel van zelfvergeving dieper op dit punt van angst voor een nieuwe vaginale infectie ingaan.

 

Dag 172 van 2555; blijf bij je tafel daar is het veilig!

equal money capitalismVandaag terwijl ik een video bekeek waarin een aantal studenten in een ruimte waren met 1 grote tafel erin, werd aan hen gevraagd om een stoel uit de ruimte te pakken en aan de tafel te komen zitten. Terwijl dit zo voor mij afspeelde ging er een gedachte door mij heen: wat vervelend om een stoel uit de ruimte te moeten pakken. Ook een beeld van een kleuterschool klas plopte op in mijn geest. Nu is mijn vraag waarom dat nu zo vervelend is dat er een stoel uit de ruimte moet worden gepakt om aan een tafel te gaan zitten?

 

Ik weet ik wel van verhalen van mijn ouders, dat toen ik naar de kleuterschool ging ik de eerste dagen niet wilde zitten op mijn stoeltje en ben blijven staan. Ik heb daar ook nog vage beelden bij. Het woord onveilig komt omhoog. In die eerste weken kleuterschool werd mijn broertje geboren dus mijn wereldje stond wel op z’n kop. Van lekker thuis alleen met mijn moeder veranderde mijn wereld in, naar school gaan en doen wat je gezegd wordt en de aandacht van mijn ouders moeten delen met een baby broertje.

 

Wanneer ik het beeld nog eens langzaam terugspeel van de video van vanmiddag dan zie ik de grote tafel en sommigen al aangeschoven eraan en nu komt er een andere gedachte op. Eén die zegt: blijf bij de tafel daar is het veilig. Dus op één of andere manier is de tafel veilig, de tafel geeft op school wel mijn eigen plek aan, dus mijn eigen plek is veilig. Ik zie nu ook beelden van het in de kring gaan zitten en weer uit de kring gaan en het geschuif met stoeltjes wat chaos opleverde wat ik ook als onprettig ervoer. Op één of andere manier is er een opinie of geloof ingeslopen rond mijn vierde dat het bij mijn eigen tafel op school veilig is.

 

Ook wanneer ik met andere mensen in een ruimte ben en op een plek zit, dan beschouw ik die plek graag als mijn plek, ik zal niet snel wisselen tenzij het een gedwongen door de situatie gebeuren is. Ook hier zie ik het zoeken naar veiligheid terug. Dus eigenlijk zeg ik dat het buiten mijn eigen territorium onveilig is en ik dan opzoek moet naar houvast om veiligheid te zoeken. Dus daar zit dan een angst achter, de angst voor onveiligheid buiten mijn eigen vertrouwde omgeving. Grappig eigenlijk want ik heb altijd wel nieuwe dingen en plekken opgezocht, een soort van tarten van die angst lijkt dat dan wel. Ik zou kunnen zeggen dat dit de angst is om mijzelf te verliezen op niet vertrouwd terrein. En als ik mijzelf verlies dan ben ik bang om er niet meer te zijn, dus dood, dus de angst voor de dood.

 

Wanneer ik nu nog een stapje verder ga dan kan ik stellen dat deze angst voor de dood een dekmantel is voor wat anders. Wellicht geen zelfverantwoordelijkheid willen nemen voor verandering, vasthouden aan het oude en vertrouwde. Ja, wellicht is dat een punt dat ik eens moet opruimen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden om van mijn tafel op school weg te moeten en een stoel ergens anders vandaan te moeten halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onveilig te voelen wanneer ik van mijn tafel op school weg moet lopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn tafel als houvast te nemen uit angst wat er zal gebeuren als ik mijn tafel verlaat anders dan weer naar huis gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld als bedreigend te zien als vier jarige en naar iets buiten mijzelf opzoek ging om houvast te creëren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bedreigd te voelen wanneer ik weg van mijn tafeltje moest en chaos binnenin mij waar te nemen dat ik geen plekje kon geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld als chaotisch te zien nu ik naar school moet en mijn moeder druk bezig is met mijn baby broertje.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de chaos die binnenin mij is ook buiten mij te ervaren en omgekeerd en niet te zien hoe ik dit nare onveilige gevoel kan oplossen anders dan aan mijn tafeltje gekluisterd te zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ‘blijf maar zitten waar je zit’ personage te ontwikkelen dat ik meenam verder in mijn leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik mij onveilig voel in mijn buitenwereld een punt/plek te nemen waar ik mij aan vasthoud als punt van veiligheid buiten mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik mij onveilig voel in mijn buitenwereld, zonder direct fysiek gevaar, ik mij ook onveilig voel van binnen en dus niet dit onveilige gevoel kan wegnemen met het vertrouwen in mijzelf, omdat dat er niet voor 100% is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te vertrouwen in het mijzelf veilig te laten zijn, van binnen en van buiten, en in plaats van zelfverantwoordelijkheid nemen kruip ik weg in angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door gebrek aan vertrouwen in mijzelf de angst te ontwikkelen om mijzelf te verliezen wanneer een gevoel van onveiligheid zich meester van mij maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de angst om mijzelf te verliezen voortkomt uit de angst voor de dood als dekmantel voor het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid als het gaat om verandering in mijn buiten wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering te koppelen aan angst en mijzelf te beperken en tegen te houden en zo het belang van een ieder totaal uit het oog te verliezen door het aannemen en verworden van de angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat angst en het zijn van angst geen verandering toestaat en ik mijzelf dus niet uit die situatie van onveiligheid haal.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren hoe een ogenschijnlijk klein iets in mijn prille jeugd mij een gevoel van onveiligheid met mijzelf liet meedragen tot in mijn volwassen leven wat ik niet echt meer kon duiden als zijnde het niet willen veranderen en vast houden aan het oude.

 

Als en wanneer ik mijzelf het oude niet zie loslaten en zie zoeken naar veiligheid buiten mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de kracht in mij heb om vertrouwen in mijzelf te vinden als een punt van houvast om mij door veranderingen heen te helpen en alles wat ik onderneem dat buiten mijzelf ligt is het mijzelf beperken en het aanvaarden van consequenties die ik vervolgens moet doorlopen. Dus ik stop en laat het vast houden aan het oude los, omdat ik zie/begrijp/realiseer dat niemand hierbij gebaat is en het dus niet in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor verandering los te laten en in plaats daarvan vertrouwen n mijzelf te vinden om mijzelf te leiden in nieuwe situaties.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat deze angst een restverschijnsel is van een kleuterangst die uitgegroeid is tot een volwassen angst en niet meer nodig is om in stand te houden omdat ik weet dat ik vertrouwen in mijzelf kan vinden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het personage ‘blijf maar zitten waar je zit’ verder uit te diepen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij vrij te kunnen bewegen en elke angst van onveiligheid terug te voeren naar mijzelf om te zien op welk punt ik nog moet werken aan mijn vertrouwen in mijzelf.

Dag 162 van 2555; je hoofd boven het maaiveld uitsteken

equal money capitalism “Wie het hoofd boven het maaiveld uitsteekt, wordt zijn kop eraf gehakt”

 

Wie kent dit spreekwoord niet, wat onze typische Calvinistische roots als Nederlanders, zo goed typeert. Kom niet boven de grijze massa uit, de middelmaat, want dat wordt niet getolereerd. De vraag die ik mij stelde was, door wie wordt dit niet getolereerd? Is er ooit iets afgesproken over de hoogte van het maaiveld, zijn er wetten die ons vertellen wat de hoogte van het maaiveld moet zijn? Eigenlijk niet, wel kun je door het zien van de tradities binnen onze cultuur/samenleving een beetje snappen wat boven en wat net onder het maaiveld zijn betekent. Ik zag dat de hoogte van het maaiveld voornamelijk bepaald wordt door onszelf. Het zijn de beperkingen die wij onszelf opleggen, onze eigen meetlat. Natuurlijk wordt de hoogte van het maaiveld bepaald door onze genetische en sociale programmering en alle opinies en overtuigingen die wij daar weer uit gefiltreerd hebben, plus de ervaringen die wij hebben gehad met het maaiveld, als een bijna fysiek gemanifesteerd fenomeen dat ons afhield van dat te doen dat het beste was voor iedereen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het maaiveld als iets buiten mijzelf te ervaren wat mij dicteert wat ik wel en niet kan doen als het gaat om het voortouw nemen of anders te handelen dan mijn directe medemens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het door mij gecreëerde maaiveld een versnelde hartslag te ontwikkelen, zodra ik ‘denk’ dat ik boven het maaiveld uitsteek met een actie die niet getolereerd gaat worden volgens mijn opinie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn opinies, die gebaseerd zijn op grotendeels angsten om grip op mijn buiten wereld te houden, als leidraad te gebruiken over hoe mij te verhouden als het gaat om het maaiveld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ontwikkelen zodra ik denk aan het boven het maaiveld uit steken wat niet getolereerd gaat worden, volgens mijn eigen inzichten en peilingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het wel of niet boven het maaiveld uitsteken te koppelen aan gevoelens/emoties. Wanneer ik positief ben over de zelf bedachte uitkomst dan steek ik graag een paar meter boven het maaiveld uit, ben ik negatief hierover, wat alleen na de handeling/uitspraak zich ontwikkeld dan wil ik zo snel mogelijk terug in mijn hol kruipen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief gestimuleerd te worden om mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken, waneer ik positieve ervaringen heb die hierop lijken  en zo een graadmeter wordt om de sprong te wagen of wanneer ik direct positieve feedback terug krijg na mijn hoofd boven het maaiveld te hebben gestoken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om negatief te eindigen na mijn hoofd boven het maaiveld te hebben uitgestoken, doordat er geen feedback komt of ik feedback krijg die mij beangstigt en doet inzien dat ik beter niet meer dit gedrag kan tentoon spreiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat feedback de enige manier is waarop ik mij laad leiden om mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken en vervolgens nieuwe opinies en overtuigingen mee te maken als leefregels waaraan ik mij beter kan houden wil ik mijn hoofd niet nogmaals stoten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om negatieve feedback of door mij als negatief ervaren ervaringen met het uitsteken boven het maaiveld als heel vervelend te ervaren en mogelijke kans op uitstoting van de groep/samenleving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen om uitgestoten/verstoten te worden wanneer ik mij niet confirmeer aan de hoogte van het maaiveld dat ik zie als een set regels buiten mijzelf in afscheiding van mijzelf waar ik mij aan moet houden als een overlevingsdrang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het besef dat ik mijn hoofd te ver boven het maaiveld heb uitgestoken ik onmiddellijk wil weg kruipen in mijn hol en mij niet te realiseren dat dit een verlangen is om in mijn geest mijzelf terug te trekken uit angst om bekritiseerd te worden en uitgestoten te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest als plek te zien waar ik gesust en gekoesterd kan worden wanneer de boze buitenwereld zo gemeen is en kritiek vertoont en mij niet te realiseren dat de angst voor deze boze buitenwereld mij in de eerste plaats was aangepraat door de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat kritiek vanuit mijnbuitenwereld alleen maar zo hard aankomt omdat ik er vervolgens nog eens kritiek overeen gooi naar mijzelf toe en mijzelf bevestig dat ik mijn hoofd niet boven het maaiveld had moeten uitsteken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de grootste kritiek bij mijzelf vandaan komt en ik door angst bepaal hoe ik in het leven sta van moment tot moment en of ik dus deze kritiek aan mij laat knagen of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn eigen ‘dag des oordeels’ ben ieder dag weer opnieuw en dat ervaar als ‘wat de dag mij brenge moge’, denkende dat daar weinig aan te doen is aan deze random ervaringen waar ik mee te maken heb in mijn bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn eigen kop eraf hak, elke keer als ik niet conform mijn eigen verwachting mijzelf in de markt zet en vervolgens vrees ik te worden verstoten uit deze markt, waar ik eerst zelf alle regels voor heb bedacht, om zo te kunnen wijzen naar de ander die het mij onmogelijk maakt om boven het maaiveld uit te steken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik zelf allerlei obstakels opwerp en realiteiten creëer waardoor ik kan zeggen dat het voor mijn eigenbelang is dat ik niet mijn hoofd boven het maaiveld uitsteek en dus kan berusten in wat is zonder enige verandering te laten plaatsvinden in een situatie die schreeuwt om verandering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kop van Jut te voelen en alle ogen op mij gericht voel terwijl ik mijn hoofd boven het maaiveld uitsteek, maar het zijn mijn ogen des oordeels die ik op mijzelf richt en waardoor ik mijzelf afschiet.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik boven de middelmaat uitsteek vrij te zijn van emoties/gevoelens/angsten, waardoor ik door mijn opinies en overtuigingen heen kan kijken en ze kan zien voor wat ze zijn en wat ze veroorzaken, wat mogelijk maakt dat ik kan staan voor verandering en het voortouw kan nemen en als levend voorbeeld voor anderen kan zijn in het proces van verandering.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik mijzelf beperk door mijzelf te bekritiseren als zijnde de ogen van de buitenwereld gebaseerd op angsten van mijzelf en dus dit niet meer te laten gebeuren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om feedback van anderen niet mijn levens leidraad te laten zijn door dit te labelen als positief en negatief, waardoor het in de polariteiten sfeer terecht komt en gewogen wordt door de geest die het in angsten omzet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kop niet te laten afhakken door angsten die ik accepteer en toesta als excuus om niet te hoeven veranderen en comfortabel in de situatie te verblijven die ik onder invloed van de geest als veilig acht zonder dit te toetsen aan mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor het uitsteken boven het maaiveld niet meer fysiek te maken en de versnelde hartslag als het zich voordoet met de 4 tellen ademhaling te kalmeren en mijzelf terug te brengen naar ‘hier’.