Dag 168 van 2555; kindertjes die vragen worden overgeslagen en de omarming van de LOA

equal money capitalismIk bedacht mij vandaag ineens dat ik tijdens mijn jeugd eigenlijk nooit vroeg om zaken die niet vanzelfsprekend waren om te vragen. Zo vroegen mijn broertje en ik nooit of wij een ijsje mochten als wij buitenshuis of op vakantie waren. We wisten dat het vragen van zoiets zou leiden tot het overgeslagen worden, het krijgen van het ijsje was een spontane daad van mijn ouders die dan als een verassing bij ons aankwam, waarvan mijn ouders waarschijnlijk dachten dat ze ons een groot plezier deden. De werkelijkheid is dat elke keer wanneer we door een stadje liepen met ‘ijsjesweer’ ik elke ijscoman spotte en dan in mijn hoofd/geest zoiets zei van mag ik een ijsje, mag ik alsjeblieft een ijsje, laten we hier stoppen om een ijsje te nemen, we kunnen best een ijsje eten met dit weer etc. Dus in plaats van het zeurende irritante kind te zijn, was ik het brave kind van buiten en had ik het zeurende kind in mijn hoofd zitten. Wanneer wij dan een ijsje kregen bij de gratie van 1 van mijn ouders, dan vierde mijn geest een overwinning. Deze overwinning bevestigde mijn geest dat het zeuren had geholpen en was beloond. Zo ontstond er een levende wereld in mijn geest en elke keer als ik iets wilde hebben of wilde laten gebeuren maar het niet kon vragen of het niet durfde te vragen, dan dacht ik er zo sterk aan in mijn geest dat ik ervan overtuigt was dat ik beloond zou worden. Ik begon dus superkrachten aan mijn geest toe te kennen en begon mijzelf als supermens te zien. De connectie tussen geest/binnen wereld en buiten wereld als een oorzaak-gevolg manifestatie was nu gemaakt en zo sterk dat ik er verslaafd aan raakte. Dit was namelijk zoveel veiliger dan het fysiek vragen door gesproken woord, hier kon ik in de veiligheid van mijn geest alles wensen wat ik wilde en dat werd mij dan vaak ook bezorgd.

Terwijl ik mij dit zo bedacht schrok ik even toen ik mij besefte dat ik met bepaalde zaken nog altijd deze manier van vragen heb en dus niet vrij ben van dit ‘kindertjes die vragen worden overgeslagen syndroom’. Wanneer ik het nog eens goed bekijk ben ik een soort van ‘Law of Attraction’ mentaliteit gaan ontwikkelen als kind om toch dat te krijgen wat mijn hartje begeerde. Wanneer ik het gewenste niet kreeg door mijn magische herhaling van het gewenste in mijn geest, dan was ik daar best wel even overrompeld door, een naar gevoel. Een gevoel van falen en mijzelf bekritiseren dat het niet gelukt was. Ook nu als volwassene slaat het niet krijgen van het gewenste zonder dit simpelweg te communiceren als een terugslag van een geweer in. Ik zie namelijk wel dat ik had moeten communiceren, maar niet communiceren binnen in mijn zelfgecreëerde wereldje voelde als de beste weg, de weg van de minste weerstand en ik neem het mij vervolgens dan kwalijk dat ik niet durf te communiceren of magisch hoop dat het wel gebeurd ook wanneer ik het niet communiceer. Het is dus tijd om dit punt onder de loep te nemen en ermee af te rekenen.

In deze vergevingszinnen zal ik het hebben over vreugde als verzamelwoord voor alles wat ik niet voor mijzelf durf te vragen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om dingen te vragen voor mijzelf die mijzelf vreugde zouden geven, vanuit de angst dat wanneer ik vraag ik wordt overgeslagen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik om een ijsje zou vragen mijn ouders mij zouden overslaan en samen met mijn broertje een ijsje zouden gaan eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om ongehoorzaam te zijn aan mijn ouders uit angst voor represailles.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een eigen wereldje te creëren waar ik mij in kan terugtrekken zodra er zich een moment voordoet waarop ik iets graag zou willen hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van mijn fysieke wereld om zo het moment van vragen en overgeslagen worden niet fysiek te hoeven ervaren. maar veilig mijzelf kan terugtrekken in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest als veiliger te beschouwen dan in het hier en nu te vragen om datgene wat mij vreugde zou geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik om vreugdevolle zaken vraag, ik geen vreugde zal ervaren in mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn wanneer ik om zaken vragen die mij vreugde geven afgewezen wordt als mens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als afgewezen mens mijzelf niet waardig te achten en liever niet met mijzelf van doen wil hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te ontkennen en leven te ontkennen wanner ik mij onwaardig acht als afgewezen mens door een ander en mij niet te realiseren dat het om een afwijzing van mijzelf gaat want ik ben altijd diegene die het toestaat en accepteert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat vreugde mij niet toekomt en het enge wat mij rest is hopen stil weggetrokken in mijn geest dat het gewenste misschien ooit gaat uitkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op mijn fysieke realiteit wanneer ik denk dat vreugde mij niet toekomt en ik dat vervolgens manifesteer in mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat wanneer ik maar hard genoeg denk aan hetgeen ik wil dat mij vreugde zal brengen het vanzelf naar mij toekomt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zijn in de fysieke realiteit als beangstigender te beschouwen dan het zijn in mijn geest en hopen dat ik dingen in stilte voor elkaar krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in mijn superkrachten door de LOA en niet naar mijn statistieken kijk om te zien dat mijn score erbarmelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor afwijzing als persoon als zoiets verschrikkelijks te zien dat ik mijzelf liever wegcijfer en stilletjes ga zitten hopen dat iets gebeurd, dan de confrontatie met mijzelf ten opzichte van mijn fysieke realiteit aan te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om daar waar vroeger eigenbelang het startpunt was voor het niet vragen van vreugdevolle zaken uit angst het niet te krijgen het nu om zaken gaat die niet mijn eigen belang alleen dienen, maar nu doorslaan in zelfsabotage omdat ik allang de grens niet meer kan zien va acceptabel of onacceptabel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf weg te cijferen terwijl dat wat ik wil bereiken juist vergt dat ik mijzelf presenteer en laat horen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage te aanvaarden als hulpmiddel om mijn angst om afgewezen te worden niet hoef onder ogen te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij afwijzing bang te zijn voor het negatieve gevoel wat het met zich mee zal brengen en mijn aanzien voor mijzelf daalt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen voor het positieve gevoel te willen gaan om zo mijzelf in aanzien te laten stijgen en de confrontatie niet met mijzelf aan hoef te gaan want er is niets aan de hand.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke realiteit net aan te kunnen als het gaat om het vragen van zaken die mij vreugde zullen geven.

Als en wanneer ik mijzelf in het patroonvan wegvluchten in de geest als ik iets wil van mijn fysieke realiteit dat mij vreugde zal opleveren dan stop ik en adem ik. Ik realiseer mij dat het hopen op vreugdevolle zaken niet mij zelfverantwoordelijkheid nemen is en ik zo ook niet de regie over mijn leven in handen neem en alleen maar consequenties accumuleer. Ik stop en adem en zie dat ik mijzelf herhaal in dit patroon en corrigeer mijzelf net zo lang totdat dit patroon uit mijn geest gesleten is en ik er niet meer in participeer.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet weg te cijferen uit angst voor mijn fysieke realiteit en de afwijzing van mij als mens door deze realiteit en mij te realiseren dat ik mijzelf afwijs door mijzelf te separeren van mijn fysieke realiteit wanneer ik mij terugtrek in mijn geest.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elk moment als nieuw moment te ervaren en dus niet bang hoef te zijn voor een afwijzing wanneer ik om zaken vraag aan mijn fysieke realiteit die mij vreugde opleveren, omdat dat gebaseerd is op herinnering en angst geprojecteerd in de toekomst gebaseerd op die herinnering.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen LOA-achtige praktijken te ontwikkelen, omdat ik klaarblijkelijk niet kan inschatten hoe het effect en de consequenties op mijn fysieke realiteit uitwerken en ik in dat geval niet kan staan voor het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn sociale en genetische programmering nu te zien voor wat het is, en geen waarde meer te schenken aan’ kindertjes die vragen worden overgeslagen’, omdat het merendeels een dreiging is van iets dat misschien kan gebeuren en dus als manipulatie kan afschrijven.

Advertenties

Dag 166 van 2555; OMG vrije tijd

equal money capitalismMorgen moet de auto naar de garage om wat kleine reparaties te laten, doen zodat hij op Nederlands kenteken kan, om zo verder te bekijken of wij hem verkopen of nog aanhouden. Mijn partner en ik hebben besloten om dat bij onze oude garage te doen die inmiddels een uur rijden van onze nieuwe woonplaats af is. Dit was mijn eerste garage waar ik mijn eerste auto kocht toen ik een baan kreeg en door het land moest reizen naar mijn cliënten. Tot aan mijn emigratie ben ik deze garage trouw gebleven, een familiebedrijf, simpelweg omdat zij mij ook trouw bleven en niet besodemieterden. Iets wat een tweede natuur van garages lijkt te zijn. Zelfs toen we onze KIA in Italië niet op Italiaans kenteken kregen, verkochten wij hem aan deze garage in Nederland. Er is dus een vertrouwensband gestoeld op de fysieke realiteit.

 

Dus morgen gaan we met z’n tweeën naar de garage waar we een leenauto krijgen om de dag stuk te maken om vervolgens aan het einde van de dag onze eigen auto weer op te halen. Toen rees de vraag; wat doen we die dag? Een dag uit het stramien van alle dag en mijn hoofd is blanco. Het wordt een koude dag, dus de hele dag buiten slenteren of een stad als Amsterdam bezoeken is niet echt heel erg aantrekkelijk. En wat wil ik daar? Winkels kijken? Er gaat meteen door mij heen: wat zonde van de tijd. We moeten wel even naar een colbertje kijken voor mijn partner, omdat zijn werk dat op dit moment vraagt. Dus dat is een tastbaar doel en dan? Ik ken dat wel, je even onzeker /ontworteld voelen/wanen wanneer je niet je vertrouwde dingen doet , wat vakantie b.v. voor mij ook niet altijd aantrekkelijk maakt. Mijn dagen zijn niet zo gestressed dat ik er een breakje van moet nemen. Als ik even wat anders wil doen of even wil ontspannen dan zoek ik die activiteit uit die mij dat biedt. Op vakantie heb ik al die zaken niet bij mij, die ik dan graag zou willen doen en op vakantie doe je dingen met elkaar anders had je wel in je eentje kunnen gaan.

 

Maar dat alles beantwoord mijn vraag niet. Wat zullen we morgen doen? Wat moeten we eten? We zijn nog altijd gluten/gist/suiker/koemelk/koffie/thee vrij, dus dat is niet makkelijk even een broodje bestellen. Ik weet het niet, werkelijk niet. Ik zal het wel zien en in het moment bepalen, maar dat voelt als geen zelfverantwoordelijkheid nemen, maar ja moet ik voelen serieus in overweging nemen? Want dat is wat ik zei, het voelt als… Het lijkt erop dat het een leuk idee leek een dagje vrij er tussenuit, maar naarmate het reëler wordt begin ik zo mijn twijfels te hebben of ik er behoefte aan heb. Het werd geboren uit het idee dat mijn partner vroeg of ik mee wilde met hem, aangezien hij dit met de auto op zich had genomen. Ik vond het niet leuk voor hem om een hele dag alleen stuk te maken dus zei ik ja om mee te gaan, maar realiseerde mij niet hoe ik zou reageren op een dagje vrij. Ik schoof dat voor mij uit, tot het moment dat mijn partner zei; wat zullen we morgen gaan doen? En toen werd het leeg en had ik geen idee.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrije tijd te creëren door toezeggingen te doen aan een ander vanuit het perspectief ‘dat is zielig voor de ander’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te weten wat ik met deze zelf gecreëerde vrije tijd aan moet die als een voortvloeisel/consequentie zich nu aan mij aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vrije tijd die zich nu aandient in afscheiding van mijzelf te zien terwijl ik het als consequentie creëerde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid voor deze zelf gecreëerde consequentie te willen nemen door blanco te zijn in mijn geest en niet te weten wat te doen met een dagje vrij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het dagje vrij in combinatie met een bezoek aan de garage als een beperking te ervaren die ontstond toen ik een keuze maakte maar de consequentie ervan niet wilde accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn lege hoofd het gevolg is van geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen en nu als een excuus door mij naar voren te worden geduwd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer mijn startpunt vanuit zelfoneerlijkheid is genomen, door het honoreren van een gevoel als ‘dat is zielig voor mijn partner’, de uitvoering of uitwerking automatisch frictie oplevert wanneer ik daarbinnen zelfoprecht wil zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten verleiden tot het zijn van een meelevende en sociale partner om zo als goed te worden gezien en ervaren te worden door mijn partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het gaan staan in de schoenen van mijn partner een ander startpunt had opgeleverd en ik dan had kunnen zien dat mijn partner het gezellig vindt om samen een dagje door te brengen en dus vraagt of ik met hem mee ga, waardoor er geen krampachtig pleasen in het startpunt had gezeten en ik inderdaad in het moment had kunnen zijn en beslissen wat te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn startpunt kan veranderen nu ik heb gezien dat het een zelfoneerlijke beslissing was en alleen maar frictie oplevert in mijn geest en mij gevoelens oplevert en mogelijkerwijs ook back chats wanneer ik dit proces doorloop vanuit zelfoneerlijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn startpunt niet in ogenschouw te nemen maar mij in plaats daarvan te concentreren op de zelf gecreëerde consequenties en gevoelens te creëren van niet meer terug kunnen en angst voor gezichtsverlies.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat alles met een startpunt begint en alles een start heeft en krijgt doordat ik dat aanstuur in zelfoprechtheid of zelfoneerlijkheid ende enige manier om iets bij te sturen is het terug gaan naar het startpunt om het opnieuw te doorlopen op een manier die het beste is voor iedereen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn gezichtsverlies te lijden en mij niet te realiseren dat het de angst is om gesnapt te worden met zelfoneerlijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vrije dag in het kader van een ander te zetten en mijzelf buiten beschouwing te houden door mee te gaan met mijn partner uit medelijden en zo niet voor mijzelf te zorgen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook in de optelsom hoor wanneer mijn partner en ik samen een dagje vrij besteden en het beleven van zo’n dag in separatie van mijzelf zal alleen maar frictie opleveren en een geest die vecht voor zijn recht binnen dit alles vanuit een punt van eigenbelang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn geest denkt in ‘ik’ en dat wanneer ik vanuit zelfoneerlijkheid een onecht ‘wij’ creëer dan zal mijn geest/ego in opstand komen met gevoelens van ‘dit wil ik niet’ uit angst van mijn geest om niet langer te kunnen bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niette realiseren dat ik een ‘wij’ creëerde binnen het punt van vrije tijd, vanuit separatie en mijn geest even gek dacht te worden en terug vocht om het ‘ik’ te behouden waar het zo aan gehecht is.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn startpunt te veranderen binnen dit punt van een dagje vrij en weg met mijn partner, en het te veranderen in een startpunt van een moment/dag met elkaar doorbrengen en genieten van elkaars gezelschap als het verlengde van ‘ik’ wat dan automatisch ‘wij’ wordt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet toe te staan en te accepteren dat mijn geest vanuit eigenbelang/egoïsme handelt en mij dit probeert aan te praten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd eerst naar mijn startpunt te kijken en niet mijn zelf gecreëerde consequenties als oorzaak te zien van een geaccumuleerde situatie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet af te scheiden van mijzelf en gevoelens niet de overhand te laten nemen waardoor ik de handdoek in de ring gooi en geen zelfverantwoordelijkheid meer wil nemen.

Dag 125 van 2555; genaaid door het systeem voelen

Het is al weer een paar weken terug dat wij te horen kregen dat wij een code 2 achter onze naam bij de BKR hadden. Wat zoveel betekent als de algeheel geldende financiële moraliteit geschonden te hebben. Nu heb ik deze moraliteit niet geschonden en is deze code 2 door een geautomatiseerd systeem van de ABN-AMRO achter onze naam geplakt en heeft niemand zich bij de ABN-AMRO zich toentertijd afgevraagd of dit wel juist was. Inmiddels 5 jaar verder nadat wij dachten een rekening bij de ABN-AMRO te hebben afgesloten komen wij erachter dat wij wel afgesloten waren van telebankieren, het enige bankieren dat wij deden in Italië, maar dat onze rekening pas in 2009 is afgesloten op eigen gelegenheid van de ABN-AMRO. Waren wij nooit om een hypotheek in het financiële systeem terecht gekomen dan hadden wij waarschijnlijk nooit geweten van deze BKR melding.

Met een code 2 kun je nog zoveel verdienen en nog zoveel eigen geld inleggen, wanneer je een hypotheek aanvraagt wordt je als lepra patient gemeden en wil het bankwezen geen contact meer met je onderhouden. De Hypotheker was niet eens meer instaat om ‘hallo’ te zeggen en andere instantie werden zenuwachtig. De Rabobank stelde voor om het programma ‘Radar’ in te schakelen en de ING vond dat we een zaak moesten aanspannen. Allemaal leuk en aardig maar allen weten ze dat wanneer ik het probleem met hen had gehad zij net zo stug zouden zijn geweest in het informatie verstrekken. Dus waar ik dacht eenvoudigweg een hypotheekje op te nemen kwam ik in een nachtmerrie terecht. Maar goed met 2 afwijzingen van geldschieters kunnen wij de koop ontbinden en niet nog meer schade oplopen door vast te zitten aan de betaling van de 10% over het aankoopbedrag van het huis.

Vandaag heb ik dan maar een rondje financiële instellingen gedaan om te zien of er nog wat zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid te vinden was die mij weer een stapje verder kan helpen. Ik viel her en der van de ene verbazing in de andere.

Eerst ging ik naar de ABN-AMRO met de boodschap dat zij mij konden helpen een hypotheek bij een andere instantie aan te vragen door bewijs te printen dat wij onze rekening 5 jaar geleden bij hen hebben stopgezet en dat er geen vuiltje aan de lucht is op dit moment en alle openstaande bedragen (lees: niet gebounced bedrag dat is opgelopen met woekerrente en vermeerdert met incasso kosten van hun eigen incasso bureau) zijn betaald. De mevrouw die ik sprak beweerde dat de dossiers bij de ABN-AMRO niet zo ver terug gingen, maar toen ik haar zei dat alles 10 jaar bewaard wordt en er dus geen probleem is, voegde zei er aan toe dat ze een beetje beter zou zoeken. Uiteindelijk printte zij mij een afschrift uit 2009 uit waarop stond dat de rekening was afgesloten, wat hoogst merkwaardig is. Een rekeningafschrift waarop activiteit bleek te zijn maar dat was de alsmaar oplopende rente die wij niet konden zien aangezien afschriften niet werden opgestuurd en via internet er geen toegang meer was. In 2007 hebben wij de rekening opgedoekt, zijn afgesloten van telebankieren er is een automatische betaling niet gebounced wat dus wel klopt omdat ze de rekening niet hebben afgesloten. Daarnaast hebben ze in 2008 hun incasso bureau ingeschakeld, het bedrag is vervolgens afgeboekt door de ABN-AMRO, maar het incasso bureau heeft het dossier als nog niet afgehandeld behandeld en ons getraceerd toen wij in Nederland ons inschreven bij een nieuwe gemeente. De mevrouw bij de ABN-AMRO zei mij dat zij mij niet verder dan zo kon helpen en dat het incasso bureau dat wel kon. Dit was voor mij het sein dat zij mij met een kluitje in het riet ging sturen. Het incasso bureau was wel medewerkzaam geweest en had uitgelegd wat de bank waarschijnlijk zou doen of zeggen en dat de bank naar alle waarschijnlijkheid niet medewerkzaam zou zijn. De reden hiervoor is dat de ABN-AMRO alle bewijsstukken in handen heeft die aangeven dat er geblunderd is en aangezien de juridische vorm van de ABN-AMRO anders is dan de andere banken, is zij niet verplicht om inzage in het dossier te geven aan haar klanten. Dus daar stopt een eventuele zaak die ik zou hebben tegen deze bank/crimineel.

Mijn volgende bezoek was de Hypotheker, al meer dan een maand geleden hadden zij laten weten dat Obvion niet met ons in zee wilde gaan en zij ook de relatie met ons wilden verbreken. Rekeningen werden wel doorgestuurd, maar de schriftelijke afwijzing voor een hypotheek daar werd gemakshalve maar niet meer aan gedacht. Er is door veel mensen veel gezegd en ik had besloten dat ik nu wel eens wat op papier wilde zien van al deze boute uitspraken. Ik kreeg een nogal wat knullige uitdraai van het dossier op blanco briefpapier, maar het is een begin. Dat de Hypotheker ook in gebreken is geweest mag duidelijk zijn. Als na een paar weken stukken overleggen en hypotheek uitzoeken de medewerker niet als eerste een BKR check doet en de klant plus zichzelf in de waan laat dat alles okay is, dan is dat ronduit naïef. Wij hadden binnen een week kunnen weten dat wij een melding bij het BKR hadden, want zoiets wordt gemakshalve door het BKR niet gemeld aan een prive persoon en dat hoeven ze ook niet te vermelden. Met 1 druk op de knop sta je op de zwartlijst, maar met 1 druk op de knop ben je er niet vanaf, sterker nog bijna niemand komt er vanaf of de melding nu terecht is of niet.

Van de Hypotheker ben ik naar de ING gegaan waar ik momenteel bankier. Bij mijn eigen bank kon ik de registratie bij het BKR opvragen tegen betaling. Ja je moet betalen om te zien wie jou het leven zuur heeft gemaakt en welke code gebruikt is. Hier raadde men mij aan om een zaak aan te spannen tegen de ABN-AMRO, waarop ik vroeg hoe zij de slagingskansen zagen wanneer ik als prive persoon een bank voor het gerecht sleep, waarbij alle bewijsmaterialen bij deze bank liggen. Het werd even stil en ik werd gevraagd te betalen voor de aanvraag bij het BKR bij de kas. Hier werd mij medegedeeld dat ik het bedrag van €4,95 alleen contant kon betalen. Is dit omdat ik een wan betaler ben en de bank harde valuta wil zien? Regelgeving zei de mevrouw die mij €5,- liet pinnen om vervolgens te betalen. Je vraagt je af of dit soort nutteloze handelingen in het leven zijn geroepen om werk te creëren of klantje om de tuin te leiden?

Na de ING had ik nog een laatste missie, de Rabobank, die had geopperd dat zij wel met ons wilde spreken ondanks de code 2. Nu denk ik dat er bij het noemen van de code 2 even ruis op de lijn zat en men niet helemaal had begrepen dat zij met een lepra patient van doen hadden. Enfin men had mij gevraagd stukken bij elkaar te zoeken alvorens het hypotheek gesprek in te gaan en dat had ik gedaan. Er moesten ook originelen meegestuurd worden waarbij ik binnen en buiten op de envelop melding had gedaan van het aanwezig zijn van originele stukken. Ook had ik bij afgifte bij de balie gezegd dat ik alle stukken weer terug wilde na het gesprek. Geen probleem mevrouw. Het gesprek vond natuurlijk nooit plaats toen de Rabobank begreep wat ze niet verstaan hadden, EEN CODE 2 KLANT en vanwege immoreel hypotheekverstrekgedrag van de Rabobank in het verleden zijn zij op de vingers getikt en voeren nu een beleid uit dat gebaseerd is op angst voor represailles. Dit is de bank die ons vanwege een morositeit kwestie van onze kant (achterstand in betaling), die niet gebaseerd is op de werkelijkheid, besluit om geen hypotheek gesprek aan te gaan. Dus daar stond ik klaar om mijn stukken in ontvangst te nemen, maar die waren er niet. De stukken zouden op het hoofd kantoor zijn en na veel heen en weer bellen bleek dat het hoofdkantoor gemakshalve de stukken had vernietigt. Ik heb de meneer die mij te woord stond gezegd dat ik op de bank in hun ontvangsthal ging zitten en wachten totdat hij de kopieën van 1 origineel uitgeprint had, die ik nodig had om te ontbinden en zo ging ik naar huis met 1 kopie van de 7 stukken die ik had aangeleverd. Het is allemaal wel te begrijpen natuurlijk, stukken van een lepra patient wil je niet binnen je gelederen houden dus delete exit.

Tja en dat is ook het gevoel dat overblijft, delete exit, ik heb een smet op mijn naam door, niet gepleegd immoreel gedrag jegens het bankwezen/geldsysteem. Aangezien het geldsysteem nooit op de blaren zit, zie al de bail outs, zal er toch iemand voor de fouten die zij maken moeten opdraaien en dat ben ik in dit geval. Ik ben het lot uit de loterij die onbeperkt gebullied mag worden voor een daad die niet gepleegd is. Wat ons valt te verwijten is dat wij nooit hebben achterhaald welke automatische afschrijving er nog is afgegaan van onze, in onze veronderstelling afgesloten rekening, maar ook hiervan ligt de bewijslast in het dossier van de ABN-AMRO. Papieren boekhouding hebben wij niet, doordat wij in het buitenland bankierden met de ABN-AMRO.

Zodra we meer weten na het schriftelijk bericht van de BKR, over in hoeverre wij genaaid zijn door het geldsysteem, gaan we bekijken of een huurkoop overeenkomst mogelijk is voor de aanschaf van het huis dat wij op het oog hebben. Op die manier houden wij de banken als actieve partij buiten de deal, totdat de BKR wind is overgewaaid en wij genezen zijn van lepra. Iets wat in de echte wereld niet gebeurd, genezen van lepra met behoud van alle ledematen, wat maar weer aangeeft dat wanneer je financiën met banken aangaat je in een virtuele bubbel binnenstapt waar niet jij de regels bepaald maar waar jij de regels accepteert en toestaat. Daar zit hem de kruks en daar zit de kracht van de klant van de bank.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van genaaid voelen door het systeem toe te laten en mij niet te realiseren dat het een gevoel is dat een angst verbloemd, de angst om te overleven en het niet te maken binnen het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het systeem, wetende uit ervaring dat het terug bijt en daardoor angst te hebben voor het mij terugtrekken uit het systeem als reactie op de angst voor het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik als reactie vanuit angst voor het systeem mij terug wil trekken uit dat systeem en de schade dan helemaal niet meer is te overzien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op te geven en niet meer te willen vechten voor mijn positie in het systeem en mijzelf als slachtoffer van het systeem weg te zetten als de weg van de minste weerstand.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer het systeem onredelijk tegen mij is, ik nog steeds een deel ben van het systeem, door mijn acceptatie en het toestaan van dit systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om net als het systeem met mij doet, het te willen deleten/negeren, zodat ik verder kan met het leven dat ik voor ogen heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos op het systeem te zijn maar dit niet te voelen als boosheid maar als niets/afgestompt en mij niet te realiseren dat dit een overlevingsmechanisme/afweermechanisme is om niets te hoeven doen en zo ook niet mijn overlevingsangst aan te wakkeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verdrietig over de positie waar ik mij in bevindt te zijn en mij niet te realiseren dat ik dit zelf onderdruk uit angst om te moeten toegeven dat wanneer ik verdrietig ben over iets dat ik graag had willen hebben en wat ik dus nu niet krijg ik het kleine kind in mij wakker maak dat willens en wetens als een verwent nest dat wil hebben wat het denkt dat het toekomt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen leven/in de praktijk brengen, dat ik vind dat dit huis en dit geluk mij toekomt en mij niet te realiseren dat het al in mij is als een gedachte en ik het dus accepteer en toesta in mij wat niet afwijkt van het leven/uitvoeren van deze gedachte/opinie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem de schuld te geven van de emoties/gevoelens die in mij leven door met het systeem in aanraking te komen en mij niet te realiseren dat mijn relatie met het systeem 1 van angst is en dus niet voortvloeit vanuit  zelfoprechtheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gelimiteerd te voelen door het systeem, terwijl ik het systeem ben en dus mijzelf limiteer door financiën met angst tegemoet te treden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn relatie met geld/financieen verder bloot te leggen/onderzoeken in de komende jaren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet als slachtoffer van het systeem op te stellen maar als co-schepper en mij ook navenant op te stellen door de zelfverantwoordelijkheid in zelfoprechtheid te nemen die nodig is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet door mijzelf in een hoekje te laten wegdrukken vanuit angst voor het systeem, maar te zien/realiseren/begrijpen wat er aan de hand is/wat er in het hier en nu gebeurd en wat er in alle redelijkheid aan gedaan kan worden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien /realiseren/begrijpen dat wanneer mijn overlevingsangsten het overnemen ik niet meer de regie over mijn eigen leven neem en mijzelf tot een slaaf van het systeem maak en dus ten allen tijde moet zien/realiseren/begrijpen dat ik deze angst gebruik om mijzelf te zien als een lost case en daardoor te willen opgeven en mijn kop in het zand te willen steken totdat de dingen overwaaien en miraculeus op hun pootjes terechtkomen.