Dag 235 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – vrouwelijke bewustwording – deel 2

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting van de blog van gisteren, waarbij ik zag toen ik het terug las dat ik gisteren de probleem/oplossing/beloning niet benoemt had in mijn blog, dus is deze ingesloten in deze blog en geen herhaling van gisteren.

 

Probleem:

Overdonderd zijn door de ‘vagina power’ gelijk aan mijn daadkracht en zelfsturing, waardoor ik op een kruispunt kwam tussen het kiezen voor mijn daadkracht of terug kruipen in mijn schulp. In die tijd was er nog geen proces, dus daadkrachtig zijn en handelen in het belang van een ieder kon ik nog niet plaatsen, maar ik zag duidelijk dat daadkracht ergens toe leidde en iets was dat mij op hetzelfde moment beangstigde.

Oplossing:

Niet te vrezen voor de kracht die in mij is, maar de kracht te omarmen en1 en gelijk te zijn/worden met de kracht. Zodat misbruik van de kracht, zoals manipulatie en mijzelf meer voelen uit te sluiten door de kracht in zelfoprechtheid toe te passen en te ontdoen van seksuele energie, maar het te ervaren als mijn vrouwelijke kracht 1 en gelijk aan het leven.

Beloning:

Mijzelf aan te sturen vanuit mijn vrouwelijke kracht 1 en gelijk aan de levenskracht.

 

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik op de golf van mijn ‘vagina power’ zou worden meegevoerd zonder nog enige eigen inbreng te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijnde controle over mijzelf te verliezen wanneer ik zou genieten van de ‘vagina power’ en met volle teugen eraan zou deelnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het aansturen van mijzelf binnen de ‘vagina power’.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen binnen de “vagina power’ om ruimte te laten om later de ‘vagina power’ de schuld te kunnen geven van alles dat mis ging.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben mijzelf totaal te moeten tonen/blootgeven als ik echt wil genieten van de ‘vagina power’. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudend te zijn en niet te kunnen genieten van de levenskracht die in mij is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer terug kan, wanneer ik participeer in de ‘vagina power’, en het mij beangstigt omdat deze power zo intens is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het leven 1 en gelijk aan mijzelf en zo altijd een achterdeurtje open te laten om op te geven wanneer angst de overhand neemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijzelf verlam met het overdonderd zijn door de ‘vagina power’ en dus nooit mijzelf compleet overgeef aan mijzelf als mijn levenskracht. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een leven van terughoudendheid te leven en niet de volle 100% te pakken/omarmen als wie ik ben of kan zijn.

 

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien hoe ik verlang naar de ‘vagina power’, maar bang ben een eerste teentje in het water te steken om vervolgens meegesleurd te worden op de golven van mijn verlangen van zelfacceptatie als reflectie van de mannelijke acceptatie/goedkeuring van mij als vrouw. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ te ervaren als spel waar ik als winnaar uit wilde komen door manipulatie, maar mij niet te realiseren dat het geen spel is en ik mijn levenskracht probeer te manipuleren om maar niet voor 100% eraan deel te nemen, maar liever mijzelf te saboteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien wijzen naar alle oorzaken waarom dingen liepen zoals ze gelopen zijn door de ‘vagina power’ om deze vervolgens als het zwarte schaap te gebruiken en de ‘vagina power’ niet te zien voor wat het is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn levenskracht te beschuldigen van mijn aarzelende houding in het leven en het niet volmondig willen staan in de kracht die in mij is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan en met beide handen de ‘vagina power’ van mij af te duwen, uit angst om mijzelf compleet bloot te moeten geven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het blootgeven als een soort van verraad te zien aan de geest die liever niet ziet dat ik mijnlevenskracht omarm en dus voor en met mij achterdeurtjes onderhoudt om mijzelf niet volledig te hoeven geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien stikken door de intensiteit van de ‘vagina power’ die 1 en gelijk is aan mijn levenskracht. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit gevoel van stikken het nog niet aankunnen/aan willen gaan vaneen verbintenis met mijzelf als mijn levenskracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest verlamd te zien zitten maar verlangend naar de ‘vagina power’. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te kiezen voor een leven in terughoudendheid en spijt dat ik niet volledig kon kiezen voor mijn levenskracht.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik mij volledig kan verliezen door de controle te verliezen/los te laten en zo echt mijn levenskracht te ontmoeten. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze verbeelding te hebben vanuit een punt van spijt en een verlangen naar hoe het zou kunnen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe ik mij volledig 1 voel met de ‘vagina power’ en het mannelijk geslacht manipuleer om zo mijn levenskracht te kunnen ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door oneerlijkheid te moeten/willen ervaren dat ik leven ben en mij niet te realiseren dat dit geen leven is, maar een poging tot het ervaren van leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat de ‘vagina power’ mij aan de hand neemt en alles dat verboden is  juist aan te gaan zonder over gevolgen te hoeven denken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ als excuus te gebruiken om mijzelf en mijn omgeving te misbruiken.

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ de ‘vagina power’ heeft mij in haar macht’ in mij te laten bestaan en zo te denken dat ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen, omdat ik dat niet kan nemen als ik kies voor de ‘vagina power’. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onverantwoordelijk te willen leven en geleid te willen worden door iets of iemand anders om zo de schuld niet zelf te hoeven dragen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘de ‘vagina power’ is te intens voor mij’ in mij te laten bestaan en zo mijzelf te doen geloven dat ik verveeld was met de mannen die ik probeerde te manipuleren, maar mijzelf niet realiseerde dat ik mijn levenskracht niet wilde ontmoeten/leren kennen uit angst mijzelf te moeten blootgeven/tonen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ als mijn levenskracht niette willen ontmoeten, omdat ik weet dat ik daarvoor de geest zal moeten opgeven als mijn aansturing en zelf het heft in handen moet nemen, wat onoverkomelijk lijkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘de ‘vagina power’ is het kwade in mij’ in mij te laten bestaan en zo mijn participatie te kunnen stoppen om geen extra gevolgen te creëren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in oneerlijkheid keuzes te laten maken en zo mijn levenskracht af te wimpelen als het kwade uit angst en participatie in de geest.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te voelen wanneer ik zie dat ik een leven van terughoudendheid verkies boven het vrij zijn van de geest. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst om de kooi, die de geest is, niet te durven verlaten de boventoon te laten voeren uit angst voor het onbekende.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen over het feit dat ik mijn levenskracht niet durfde te verkiezen en zo een leven van terughoudendheid besloot te leven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer te zien dat ik een leven van terughoudendheid leef en niet te zien wat dit ooit veroorzaakte en hoe het kan dat ik er al die tijd in ben blijven hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar de levenskracht en het tegelijkertijd te vrezen om zo in een statische, passieve staat terecht te komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet aan te sturen, maar liever bang te zijn voor de intensiteit die ik ben als ik niet terughoud.

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek de angst te voelen als buikpijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf ziek te voelen wanneer ik mijzelf moet aansturen met de daadkracht die in mij is maar die ik niet durf te gebruiken omdat ik nog niet 1 en gelijk aan deze kracht kan gaan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om warmte in mij te voelen door de aandacht die ik krijg door de ‘vagina power’ en daar geen genoeg van te krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit verlangen naar meer nooit zal stoppen of verzadigt raakt, totdat ik mijzelf stop niet volledig in mijn levenskracht te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om acceptatie te ervaren en mijzelf daardoor lekker in mijn vel te voelen, waardoor ik met opgeheven hoofd over straat ga. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf lekker in mijn vel voel door bevestiging van buitenaf, iets wat ik ook voor mijzelf kan bewerkstelligen wanneer ik niet mijn geest maar levenskracht volg.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst nooit in mijn levenskracht te gaan staan en de ‘vagina power’ als verdorven en slecht te zien om zo mijzelf naar beneden te kunnen halen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ teveel te koppelen aan seksuele power en niet te zien als levenskracht en het ontwaken van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kracht in mij die zo intens is en goed is wanneer gebruikt in zelfoprechtheid te vrezen en niet 100% te durven volgen om door ervaring te kunnen zien dat wanneer ik in mijn kracht sta en stabiel ben er geen gekke dingen kunnen gebeuren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn van het verdorvene en slechte dat ik ook in mijzelf zie en als een polariteit net zo goed vrees als de levenskracht, waardoor passiviteit optreed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om niet voluit te leven en te genieten van de kracht in mij zonder dit te zien als nymfomanie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles aan te grijpen om mijzelf omlaag te halen, zonder te snappen waarom ik dit doe.

 

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 217 van 2555; maar grootmoeder wat heb je grote oren – deel 2

equal money capitalismGisteren kwam ik op de onderstaande probleem, oplossing, beloning opsomming uit en vandaag zal ik een aanzet maken om de lagen/dimensies te ontleden om zo verder op de bodem van dit probleem te komen.

Probleem:

Mijzelf definiëren door een deel van mijn fysieke lichaam dat niet voldeed aan het plaatje in mijn geest van het perfecte lichaam.

Oplossing:

Mijzelf als een geheel zien en niet definiëren aan de hand van een deel van mijzelf en mijn plaatje in mijn geest toetsen aan mijn fysieke werkelijkheid. Uitzoeken waar het plaatje zijn origine heeft, zodat ik dat kan ontmantelen.

Beloning:

Mijn zelfwaarde hervatten en mijzelf als een geheel kunnen ervaren en niet in afscheiding van mijzelf. Me andere woorden, durven te leven wie ik ben.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om  niet mooi te zijn zoals ik dacht dat mooi zijn was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn flaporen mijn kans op mooi zijn zouden verpesten en ik ze maar beter kon verbergen om nog iets te redden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik zou worden uitgescholden omdat ik niet mooi genoeg was met mijn flaporen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet geaccepteerd zou worden met flaporen die niet voldeden aan de norm van wat mooi was in mijn ogen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik het alleen moest rooien en het een ‘survival of the fittest’ zou worden nu ik niet volgens de norm mooi was en moest gaan zoeken naar welke punten in of aan mij mijn overlevingskans kon garanderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik alleen over zou blijven en niemand wat met mij te doen wilde hebben vanwege mijn uiterlijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik er niet zo uit zie als het plaatje dat in mijn hoofd zit waardoor mijn kansen op overleving zouden verminderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn kinderen flaporen zouden hebben.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien terwijl ik mijzelf beoordeel en vergelijk volgens ideeën en plaatjes van de perfecte vrouw/meisje.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te bezien als mislukt, geen goed exemplaar, waardoor ik ook in het leven zou mislukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest als minder te zien door het niet voldoen aan een plaatje dat door mij gecreëerd is vanuit opvoeding en samenleving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest in een flits te zien en af te keuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te beoordelen en te separeren van het beeld dat op mijn netvlies bleef en liever te fantaseren over hoe ik eruit had kunnen zien.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor de spiegel te staan en mijn oren plat te drukken om te fantaseren hoe mooi ik zou kunnen zijn zonder de flaporen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor de spiegel weg te dromen en niet meer mijn echte fysieke reflectie waar te nemen maar fantasie beelden over hoe ik eruit zou kunnen zien om toch aan mijn plaatje van mooi te voldoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat alles anders zou zijn geweest wanneer ik geen flaporen had gehad.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren over hoe het mij zou vergaan wanneer ik mooi was geweest en hoe de mensen aan mijn voeten zouden liggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren hoe ik in het middelpunt van de belangstelling zou staan als ik mooi was geweest zonder flaporen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn haar zo te doen dat mijn oren niet prominent aanwezig waren en ik kon dromen van het feit dat de flaporen er niet waren en alles anders zou zijn.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ ik ben lelijk’ in mij te laten bestaan als een negatieve lading over mijn fysieke lichaam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘zonder flaporen was ik beter af geweest’ in mij te laten bestaan als een negatieve lading over mijn fysieke lichaam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘flaporen’ in mij te laten bestaan als een negatieve lading over mijn fysieke lichaam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘was ik maar mooi’ in mij te laten bestaan als een negatieve lading over mijn fysieke lichaam.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdrietig te zijn dat ik het moet doen met een lijf met flaporen en ik niet snap waarom mij dat wordt aangedaan, waardoor ik als een slachtoffer het liefst terug kruip in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn fysieke lichaam dat het mij flaporen had gebracht terwijl mijn ouders dat niet hebben en mij niet te realiseren dat ik mij hierdoor separeer van mijn fysieke lichaam en mijzelf als mijn fysieke lichaam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn dat ik deze oren heb gekregen en zo minder kansen op slagen in het leven te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn dat ik niet mooi ben en nu dus andere methoden moet aanwenden om te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ontevreden te zijn met mijn fysieke lichaam en een ander lichaam wens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achtergesteld te voelen dat ik het met flaporen moet doen terwijl anderen wel mooie perfecte oren hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij het slachtoffer van mijn uiterlijk te voelen en zo niets goeds/moois meer aan mijzelf kan ontdekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door ontevredenheid niet meer mijzelf te willen zien en mij volledig af te scheiden en het er maar mee te doen alsof ik met een monster moet samenleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor ho eik eruit zie en het liefst mijzelf onzichtbaar te willen maken.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kortademigheid te ervaren als een soort van angst en paraatheid om te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een angst in mijn buikstreek te voelen als een doffe buikpijn en een gevoel van angst voor isolatie en uitgestoten te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schouders wat op te trekken en zo als het ware in mijzelf weg te duiken in mijn fysieke en geestes werkelijkheid en mijzelf onzichtbaar te maken om zo geen aanstoot te geven en de aandacht niet op mijzelf te richten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een rood hoofd te krijgen wanneer anderen mijn flaporen benoemen en mij te schamen voor hoe ik eruit zie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in de spiegel te willen kijken omdat de reflectie in frictie is met mijn geestes werkelijkheid.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd problemen te hebben met mijn uiterlijk als mijn oren zichtbaar zijn en dus niet relaxed gelijk en 1 aan de adem kan zijn, doordat ik de flaporen als een aanleiding zie voor altijd loerend gevaar waardoor alertheid/paraatheid aanwezig moet zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met trots of oprechtheid over mijn oren kan praten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet als mooi zoals ik ben te kunnen ervaren maar alleen maar de oneffenheden uit te vergroten en zo mijzelf te saboteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met haar naar kapsels te vragen waar mijn oren zo min mogelijk zichtbaar zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet tevreden te kunnen zijn met het fysieke voertuig dat mijn enige reden is om hier op aarde te participeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke lichaam en dan met name mijn flaporen te bestempelen als de vijand en niet 1 en gelijk aan het lichaam/leven te kunnen staan.

In mijn volgende blog zal ik doormiddel van correctieve zinnen en verbintenissen die ik met mijzelf aanga mijzelf een leidraad geven om te staan 1 en gelijk aan het leven als wie ik werkelijk ben.

Dag 206 van 2555; teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede

equal money capitalismRecentelijk heb ik mijn manier van boosheid/woede in een aantal blogs onder de loep genomen, waardoor ik erachter kwam dat mijn boosheid/woede vaak teleurstelling in mijzelf is. Die boosheid ervaar ik op zo’n moment dan ook niet als boosheid/woede maar als teleurstelling waardoor ik denk geen boosheid/woede te hebben in mijzelf. Wat mij leidde tot het ‘ik word nooit boos’ personage. Het mag duidelijk zijn dat het hier gaat om onderdrukte boosheid/woede die evenzogoed gevolgen heeft als wanneer het geuite boosheid/woede zou zijn. Sunette Spies legde dit principe van, de omgekeerde boosheid/woede in teleurstelling, mooi uit en het volgende citaat is een vertaling hiervan.

“Nu, wanneer je teleurstelling ervaart in plaats van boosheid/woede – waarom en hoe manifesteert zich dit? De teleurstelling die je ervaart op momenten waarop anderen zouden reageren in boosheid/woede, waar je teleurgesteld raakt in plaats van boos/woedend te worden, omdat: dit je relatie tot jezelf bepaald met betrekking tot het zijn van een extrovert of een introvert en deze tendens/persoonlijkheid heeft dus invloed op de relatie die je tot/met energie hebt, namelijk: wanneer je introvert bent, een stille, die niet extreem reageert – zelfs niet in de geest, maar eigenlijk de energie sneller onderdrukt, en zoveel zelfs dat er zich niet voldoende energie verzameld in de geest en of in het persoonlijkheid systeem – boosheid/woede zal dan omslaan in teleurstelling, het is meer als een omgekeerde boosheid, de teleurstelling, waar extroverten die echt hun reactie uiten in hun geest en in de wereld – waar veel meer energie beschikbaar is in het persoonlijkheid systeem, en zo kan het gemakkelijker een verzameling van boosheid/woede reacties worden in jezelf en ten opzichte van anderen.

Dus – deze specifieke uitleg is alleen in de dimensie waar je teleurgesteld raakt, waar anderen doorsnee genomen in boosheid/woede reageren. Het gevolg hiervan is: dat je de neiging hebt om apathisch te worden ten opzichte van het leven/leven en zelfmotivatie, alsof er altijd een zwaarheid in je geest/jezelf heerst wat het echt bemoeilijkt om zelfmotivatie/de wil om te leven weer op te pakken, omdat al de energie in het lijf onderdrukt wordt en als een kracht wordt die je mentaal en fysiek naar beneden haalt. Dus een ander verschil tussen geuite boosheid/woede en boosheid/woede die omslaat in teleurstelling is: dat je met de boosheid/woede, in een adrenaline stoot in de geest en in het lijf gaat, dit veroorzaakt doorgaans veel spanning op het hart en het fysieke lijf en dat creëert dan boosheid/woede die omslaat in teleurstelling een apathie/zwaarheid, dus klaarblijkelijk is geen van beide de oplossing.

Dus, hoe ga je om met boosheid/woede en teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede: nee, de oplossing voor teleurstelling als boosheid/woede betekent niet dat je moet ontploffen…de oplossing: voor diegenen die boos/woedend worden: wanneer de boosheid/woede een geautomatiseerde reactie is die op onvoorspelbare wijze het van je overneemt, dan heb je een groot probleem, want dan ben je al bezeten – dus zul je echt je boosheid/woede problematiek moeten doorlopen door te schrijven en zelfvergeving hierop te doen, reflecteren op je verleden, je fysieke/geestelijke tekenen observeren wanneer/als boosheid/woede als een bezetenheid opkomt, of in je hoofd of in je werkelijkheid en oefenen om die duivel te stoppen voordat het jou overmeestert.

Voor teleurstelling als boosheid/woede: hier, zijn de introverten de gelukkigen, lol, omdat je niet te maken hebt met een enorme bezetenheid in relatie tot het directe punt waarop je in je teleurstelling verdwijnt, dus hier – vergeef je en doorloop je de reacties en oefen je om stabiel te blijven en niet teleurgesteld te reageren, maar je hebt wel een aanvullend proces te doorlopen ten aanzien van het zien/opmerken wanneer de apathie/zwaarheid/ongemotiveerdheid andere gebieden in je leven binnendringt en zul je jezelf door, deze onderdrukking in het lijf dat deze reacties creëerde, heen moeten helpen om jezelf weer te motiveren.” ~ Sunette Spies

Probleem:

Mijn boosheid/woede niet als zodanig te ervaren en daarmee te onderdrukken.

Oplossing:

Te leren zien wanneer ik in de teleurstelling schiet en mij zwaar/apathisch/ongemotiveerd voel om dit proces te kunnen doorlopen en mijzelf zo weer te kunnen motiveren om verder te gaan.

Beloning:

Preventief te kunnen waarnemen wanneer mijn boosheid/woede zich meester van mij wil maken om zo nog voordat het zal gebeuren het tij te laten keren en niet de gevolgen hiervan te hoeven doorlopen maar mij bewust te zijn, waar en in welke situaties, ik boosheid naar mijzelf en anderen als mijzelf toe heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede mijzelf lam te laten leggenen niet meer te geloven in het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de zwaarheid van de omgekeerde boosheid/woede in teleurstelling even geen uitweg te zien en in een vacuüm terecht te komen van niets doen en statisch vegeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te kunnen motiveren om op het punt van de teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede uit deze teleurstelling te stappen en te zien wat ik aan het creëren ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren waarom ik deze zwaarheid voel wanneer ik in de teleurstelling in de rol van, een slachtoffer te zijn van mijzelf, schiet en geen uitweg zie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik eigenlijk boos/woedend ben wanneer ik mij teleurgesteld voel wanneer de dingen niet zo lopen als ik had gehoopt/voorgesteld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zover te laten komen dat ik de teleurstelling ervaar en niet in het hier en nu te kunnen blijven om te zien wat er eigenlijk gaande is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om even geen zin in het leven te hebben en in dit punt van teleurstelling te blijven ronddraaien en opnieuw te beleven wanneer het juiste triggerpunt wordt gebruikt om zo als zwaarheid op dit punt te bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik de teleurstelling als de omgekeerde boosheid/woede niet zover hoef te laten komen dat ik er zwaar en ongemotiveerd door word, maar mij te realiseren dat ik het zelf kan omkeren en mijzelf kan aansturen in het belang van een ieder in elk moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energie van boosheid/woede in mijn fysieke lijf te onderdrukken wat vervolgens een kracht wordt die mij mentaal en fysiek omlaag haalt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie mijn leven te laten aansturen en mij niet te realiseren dat dit een daad in zelfoneerlijkheid is en niet getolereerd kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij van mijn stuk te laten brengen en onstabiel te reageren op deze teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn boosheid niet te onderkennen maar in plaats daarvan te onderdrukken en daar zwaarheid/apathie/gebrek aan zelfmotivatie voor in de plaats te tolereren en bereid te zijn om in teleurgesteldheid in een statische vorm van leven te geraken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat deze teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede mij in deze staat van zwaarheid brengt en het simpelweg te ondergaan en te wachten tot het weer over gaat.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik teleurgesteld ben te zien hoe dit komt en of er boosheid/woede aan ten grondslag ligt die zomaar kan omslaan in, zwaarheid/apathie/geen zelfmotivatie, als ik mijzelf niet aanstuur in zelfoprechtheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventief met deze teleurstelling als omgekeerde boosheid/woede om te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven te leven en te genieten van elk moment en elke ademhaling waar ik door stabiel te zijn de hobbels in de weg van het leven aankan en kan voorkomen omdat ik er van geleerd heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de zwaarheid niet mijn leven te laten bepalen maar te zien als signaal om mijn leven uit het slop van teleurstelling te halen en te herkennen dat ik boosheid/woede aan het onderdrukken ben.

 

Dag 185 van 2555; wonderen bestaan niet, wij zullen bergen moeten verzetten

equal money capitalismVandaag kwam ik op Facebook een citaat tegen waarbij ik even stilstond. Er werd gesteld dat angst voor liefde in de plaats komt, maar tegelijkertijd dat liefde als emotie niet te vervangen is. Angst en liefde werden allebei als emotie afgeschilderd, waarbij angst volgens “A Course in Miracles”, een emotie is die versplinterd is en dus in vormen zich voordoet die wij niet meer als zodanig herkennen. Wat inhoud dat wij deze angsten niet meer kunnen identificeren door de verwrongen vorm waarin angst zich presenteert. Maar wees niet getreurd want binnenin je is innerlijke gezondheid en liefde als remedie om hier doorheen te komen.

Wanneer je dit even en passant snel leest dan klinkt het misschien nog niet eens zo gek, maar mijn hersenen gingen er een beetje van in de knoop door de tegenstrijdige berichten. Want wanneer liefde onvervangbaar is hoe kan angst het dan toch vervangen? En wat maakt dat angst en liefde allebei emoties zijn? En hoe kan de innerlijke gezondheid en de liefde die vervangen is door angst je van de angst afhelpen? Nu snap ik dat dit citaat van “A Course in Miracles” gebaseerd is op het denkkader dat vereist is om deze materie aan te nemen als een ‘waarheid’ en dat het niet mijn ‘waarheid’ is als ik al kan zeggen dat ik de waarheid najaag.

Mijn uitgangspunt is het hier en nu binnen mijn fysieke werkelijk wat maakte dat ik frictie ervoer bij het lezen van dit citaat, omdat het niet werkt met wat hier is. Ik zal proberen mijn 3 vragen te beantwoorden die ik hierboven stelde, om zo te zien hoe ik de frictie die ik ervoer te kunnen identificeren en te corrigeren.

En wat maakt dat angst en liefde allebei emoties zijn?

In mijn definitie, als ik uitga van wat hier is, dan is angst een emotie en liefde een gevoel.

Emoties zijn, binnen mijn definitie, negatief geladen ervaringen/opwellingen/reacties binnenin en als mijzelf, die door het geest bewustzijn systeem worden geladen. Waarbij het geest bewustzijn systeem alle, gedachten/emoties/gevoelens/back-chats/interne conversaties/herinneringen/plaatjes/energie en ga zo maar door, omvat. Angst binnen deze context is een emotie, wanneer ik deze definitie toepas, waarbij ik angst ervaar en merk dat ik defensief en gespannen wordt waarbij mijn lichaam zich aanspant en ik mij in mijzelf terugtrek uit mijn fysieke werkelijkheid.

Gevoelens zijn, binnen mijn definitie, positief geladen ervaringen/opwellingen/reacties binnenin en als mijzelf, die door het geest bewustzijn systeem  worden geladen. Liefde binnen deze context is een gevoel die we als een positief iets ervaren binnenin onszelf. Wanneer we liefde ervaren dan staan we meer open en zijn liefhebbender daarnaast zijn we geneigd om ons harmonieuzer en vrediger te voelen.

Dus in mijn definitie zijn liefde en angst niet beide emoties, wel zijn het beide geladen ervaringen in de geest en als zodanig niet iets dat zich afspeelt in onze fysieke werkelijkheid. Wanneer ik angst heb dan kan ik mij daar naar gedragen, maar de eigenlijke angst is niet zichtbaar voor anderen. Precies hetzelfde geldt voor liefde.

Wanneer we naar de origine kijken van beide angst en liefde dan kunnen we zien dat liefde een voortvloeisel is van angst. Om maar een voorbeeld te noemen, je gaat pas van iets of iemand houden zodra je jezelf bewust bent van het feit dat je het ook weer kunt verliezen.

Dus echte liefde kan alleen dan ontstaan wanneer wij er zelf sturing aangeven en niet angst hetgeen is dat ons beweegt in onze fysieke werkelijkheid. Echte liefde moet vrij zijn van alles dat het het geest bewustzijn systeem omvat, om omgezet te kunnen worden tot handelen, dat inzichtelijk is voor iedereen buiten jouw geest. Dus het jezelf in de schoenen van een ander plaatsen en dat te doen wat je graag zou willen dat een ander voor jou deed, dit alles bekeken vanuit het principe dat elke handeling in het belang van een ieder is.

Want wanneer liefde onvervangbaar is hoe kan angst het dan toch vervangen?

Vanuit dit citaat bekeken is liefde als emotie hetgeen dat ons angsten doet overkomen, wat dan automatisch maakt dat liefde niet vervangbaar is, om de doodeenvoudige reden dat anders het middel om de angst te bestrijden er niet is wanneer het nodig is.

Dit geeft frictie met mijn definities, mijn middel om angst te bestrijden ligt in het praktische en fysieke, wat meteen ook mijn volgende vraag beantwoord.

En hoe kan de innerlijke gezondheid en de liefde die vervangen is door angst je van de angst afhelpen?

Angst, binnen mijn definities, kan alleen bestreden worden wanneer je jezelf bewust bent van de angst, je vervolgens realiseert wat die angst teweeg brengt in jouw leven door het uit te schrijven en jezelf te vergeven. En dan kan je jezelf corrigeren door een verbintenis met jezelf aan te gaan, die je elke keer toepast wanneer je jezelf weer in een gelijksoortige situatie bevind. Pas wanneer je dit patroon van angst niet meer gebruikt kun je zien en ervaren dat het deprogrammeren van jezelf geslaagd is. En ja dit doe je vanuit echte liefde voor jezelf, wat inhoud dat je op jezelf kunt vertrouwen vanuit het principe dat je doet wat het beste voor iedereen is.

Varen op innerlijke gezondheid wanneer onze innerlijke wereld is gebaseerd op gevoelens en emoties die niet te toetsen zijn aan de fysieke werkelijkheid, staat voor mij gelijk aan de wereld waarin wij leven die wordt gerund door emoties en gevoelens. Kijk eens in welke staat de wereld zich verkeert dat kunnen we toch niet als gezond bestempelen en kijk eens wat er gebeurd wanneer wij deze emoties en gevoelens manifesteren. Wanneer liefde geen echte tastbare liefde kan zijn dan is dat waardeloos en een fictief stuk drijfhout waar we ons aan vastgrijpen terwijl het schip zinkt.

Dus de voornaamste frictie die ik ervaar door dit citaat zit hem in een geest realiteit versus de fysieke realiteit, waarbij ik mij richt op mijn fysieke werkelijkheid waar geen plaats is voor fantasie en fantastische middelen om verbetering te bewerkstelligen die nooit gaan gebeuren. We hebbende luxe niet om ons in mooie woorden te verliezen, terwijl het water aan onze lippen staat, op persoonlijke basis en mondiale basis.

Heb jij behoefte om je werkelijkheid meer fysiek en echt te maken voel je dan vrij om onze gratis online cursus te doen en te leren hoe je jezelf kan ondersteunen op het pad naar het leren kennen van jezelf en daarmee het leren kennen van de ander als jezelf en de wereld om je heen.