Dag 227 van 2555; spiegeltje spiegeltje aan de wand van wie is die reflectie aan de andere kant? – deel 3

equal money capitalismNa mijn blog van gisteren met zelfvergevingen zal ik vandaag het probleem tastbaar gaan maken door correctieve zinnen en  verbintenissen te schrijven.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer gezien te worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit een angst is die zolang ik hem omarm en verwelkom  er een reden is om deze angst niet los te laten, alleen wanneer ik zie dat deze angst bestaat in mijn geest en ik beslis of ik meetel door mijn participatie in de maatschappij, dan kan ik de angst loslaten. Ik stop de participatie in de angst om niet mee te tellen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst om niet meer mee te tellen om te zetten in fysiek aanwezig te zijn in mijn werkelijkheid en 1 en gelijk te participeren in mijn fysieke werkelijkheid, zodat de angst om niet mee te tellen alleen nog in mijn geest bestaat en niet aan de werkelijkheid getoetst kan worden.

 

Wanneer en a s ik mijzelf vergelijk met een wegwerpartikel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik naar binnen moet kijken om te zien wat ik wil wegwerpen om op deze manier over mijzelf in angst te denken. Ik stop de vergelijking en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik als 1en gelijk aan leven geen wegwerpartikel kan zijn. Ik werd gecreëerd uit stof van de aarde en zal weer wederkeren als stof op de aarde, wat mij maakt tot een gerecycled product, een ecologisch verantwoord product dat daarom 1 en gelijk aan haar leefomgeving en al het leven daarin kan staan en altijd van waarde zal zijn als een schakel in de ketting.

 

Wanneer en als ik mijzelf in vertwijfeling zie gaan en denk dat ik het leven misloop dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het leven niet kan mislopen als en gelijk aan het leven. Ik stop dit gevoel van mislopen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden door gevoelens van mislopen als een gemiste kans dat het leven doorgaat zonder mij. Ik zie dat dit een angst van mijn ego is om niet alles te hebben wat zijn hartje begeert, terwijl ik als leven het leven niet al te serieus neem en elke adem die ik niet neem niet als een gemiste kans beschouw. Ik ga dus met mijzelf de verbintenis aan om het leven als een serieuze zaak te zien en elke adem te nemen om zo mijn leven in volledigheid en het belang van een ieder te leven en geen angst hoef te hebben om kansen te missen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met jongere mensen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het niet uitmaakt wat voor leeftijd ik heb of de ander, iedereen doorloopt zijn/haar proces en kiest zijn/haar kansen in het leven door acceptatie en aanvaarding. Ik stop de vergelijking en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat vergelijken voortkomt uit gebrek aan eigenwaarde/zelfvertrouwen en bang te zijn om kansen te missen zoals een goed consument betaamt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat het leven zal verdergaan zonder mij wanneer ik ouder word dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik bepaal of het leven verder gaat zonder mij en of ouderdom/ouder worden het startpunt is om uit de trein van het leven te stappen. Ik stop de angst dat het leven verder gaat zonder mij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst voor het niet eeuwig te blijven doorleven in mijn fysieke hoedanigheid te stoppen en te zien dat mijn bestaan/ wie ik ben niet afhankelijk is van mijn fysieke vorm, zodra een wedergeboorte in het fysieke mij is gelukt zal ik voortbestaan als wie ik werkelijk ben in welke vorm dan ook.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie kijken door de ogen van mijn voorprogrammering en mijzelf als oud beschouw dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dat oud voelen naar aanleiding van mijn reflectie een gewaarwording van de geest is en niet mijn werkelijke fysieke status quo is. Ik stop het kijken door mijn voorprogrammering en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering elke keer wanneer ik hem zie te ontmantelen en af te breken om zo achter de sluier va de geest de fysieke werkelijkheid te aanschouwen  en in te participeren.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet herken als de reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik niet wil zien wie ik geworden ben als de reflectie van mijn binnenkant. Ik stop de ontkenning van de reflectie van wie ik ben geworden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik niet wil zien wie ik geworden ben door alles wat ik heb geaccepteerd en toegestaan, wat maakt dat ik mij niet kan herkennen in mijn reflectie in de spiegel en pas als binnen en buiten 1 en gelijk is aan het leven dan zal ik de reflectie in welke vorm dan ook kunnen velen en herkennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie dat ik mijzelf saboteer door niet te zien wat /wie hier is als mijn reflectie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik nu leef als een fantasie van mijzelf en niet met dat wat hier is. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer als de fantasie van mijzelf te leven, maar te participeren in het leven in elke fase van mijn leven, omdat ik leven ben door elke ademhaling.

 

Wanneer en als ik mij mijzelf zie bevechten om geen verandering te hoeven doormaken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat door mijzelf als leeftijdsloos te willen zien ik alles zo probeer te behouden als het was en doet de angst voor verandering mij mijzelf bevechten als en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te bevechten als het systeem en mij te realiseren dat ik angst voor verandering heb en daardoor niet oud wil worden of hier door mijn reflectie aan herinnerd te worden.

 

Wanneer en als ik mijn reflectie zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem, Ik realiseer mij dat ik een deel van mijzelf niet wil erkennen en onder ogen wil komen. Ik stop de ontkenning en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfoprecht te zijn en dat wat ik in mijzelf als goed  en in het belang van een ieder acht te behouden en alles dat ik als slecht acht onder ogen te komen.

 

Wanneer en als ik paniek voel bij het zien van mijn reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er oneerlijkheid in mij is en dat ik nog delen in mij heb die ik onder ogen moet komen. Ik stop de paniek als de oneerlijk en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de paniek te zien voor wat het is, oneerlijkheid in mijzelf, en het navenant te behandelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf teleurgesteld zie zijn in mijn fysieke verouderde lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het leven altijd van jong naar oud gaat als  een natuurlijk verloop en dat een teleurstelling een teleurstelling in het leven is oftewel een teleurstelling in wie ik ben of ben geworden. Ik stop de teleurstelling in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer teleurgesteld te zijn in het leven 1 en gelijk aan mijzelf, maar de daadkracht van het leven te ervaren en 1 en gelijk te willen participeren aan het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn fysieke lichaam even stop zie zetten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat starheid en stokken van mijn adem en manier van mijn geest zijn om niets te laten veranderen en even de tijd stil te willen zetten. Ik stop dit fysiek stop zetten en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke lichaam niet te misbruiken voor verlangens van de geest  en dus niet de tijd stil te zetten door fysiek in starheid te gaan en mijn adem te laten stokken.

 

Wanneer en als ik mijzelf opgelaten voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij opgelaten voel over de positie die ik inneem in mijn leven in oneerlijkheid. Ik stop de opgelatenheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn positie in het leven niet in oneerlijkheid aan te nemen en mij zodoende ook niet opgelaten te hoeven voelen voor wie ik ben geworden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven op basis van een idee uit mijn geest dat ouderdom betekent niet meer meetellen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik zelfverantwoordelijkheid zal moeten nemen voor mijn leven en dat er zo geen enkele reden is om niet meer mee te doen in welke vorm dan ook, maar dat het de angst voor verandering is die mij aanstuurt. Ik stop het leven als een idee uit de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven adem na adem te nemen en geen angst te hebben als mijn leidraad, zodat ik niet mijzelf zal opgeven en mijn leven zal laten doorlopen in volle bewustzijn, in zelfoprechtheid, wat mij de levenskracht zal geven om door te gaan.

Advertenties

Dag 226 van 2555; spiegeltje spiegeltje aan de wand van wie is die reflectie aan de andere kant? – deel 2

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de blog van gisteren, waarbij ik vandaag verder ga met de zelfvergevingszinnen om zo het probleem beter te kunnen doorgronden.

 

 Probleem:

Niet mijn fysieke leeftijd in mijn fysieke werkelijkheid willen aanvaarden uit een angst om afgedankt te worden en niet langer mee te tellen.

Oplossing:

Mijzelf niet bekijken door de ogen van de geest en mij laten verleiden door beelden van weleer, maar diegene te zijn wie ik ben als vlees hier en nu en te staan in en als het leven, waardoor mijn werkelijke daadkracht voortvloeiend uit zelfoprechtheid mij recht op bestaan geeft in de maatschappij en niet hoe ik eruit zie en hoe oud ik ben.

Beloning:

Mijzelf te zien staan en te beseffen dat mijn reflectie naar buiten toe ertoe doet.

 

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn fysieke lichaam een signaal naar de buitenwereld afgeeft dat het zijn beste tijd heeft gehad en men mij daarom niet meer ziet staan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de buitenwereld de schuld te geven van de angst die in mij leeft die ik omarm en verwelkom door erin te geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om als een opgebruikt artikel aan de kant geschoven te worden wanneer mijn buitenkant tekenen van ouderdom begint te vertonen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als iets dat opgebruikt en vervangen kan worden als een product binnen een kapitalistisch systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat men mij niet meer ziet staan, ik niet meer meetel en er niet meer toe doe. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de ogen van mijn ego het ouder worden te ervaren en mijzelf als afgedankt en er niet toe doend te beschouwen in plaats van wie ik werkelijk ben in en als het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niet meer mee te tellen en zo het leven mis te lopen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik het leven kan mislopen door ouder te worden en mij niet te realiseren dat ik mijzelf aanstuur en dus in zelfoprechtheid kan zien dat ik het leven niet kan mislopen omdat ik leven ben, ik kan het hooguit niet zien of begrijpen om zo geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het leven doorgaat zonder mij. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als middelpunt van het bestaan te zien en te geloven dat de wereld eigenlijk niet verder kan gaan zonder mij, terwijl ik mij niet realiseer dat ik beslis of het leven doorgaat zonder mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer jong ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met anderen die volgens mijn opinie wel jong zijn en zouden mogen meetellen en alle voordelen hebben die daar bijhoren en mij niet te realiseren dat ik mij op deze manier uit de maatschappij trek en geen verantwoordelijkheid neem voor mijn aandeel in de maatschappij, omdat de maatschappij volgens mij niet zit te wachten op oudere mensen, wat mij dus overbodig maakt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als slachtoffer op te stellen in plaats van speler op het spelbord van het leven.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan achter mijn masker van ouderdom toekijkend hoe het leven verder gaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan de zijlijn het leven te gaan beleven en niet meer vol in het leven te staan en mij niet te realiseren dat dit niet nodig is omdat ik 1 en gelijk aan het leven gelijk kan zijn/staan aan de ander als mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als oud en afgedankt en daaromheen gevoelens en emoties toe te staan die dit bevestigen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij oud te voelen naar aanleiding van mijn reflectie in de spiegel die ik bekijk door de ogen van mijn voorprogrammering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien en mijzelf niet te herkennen als ouder iemand door mijzelf te vergelijken met het beeld dat ik in mijn hoofd van mijzelf heb als fysieke verschijning. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijzelf te refereren als geestesplaatje en niet als fysieke werkelijkheid.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als afgedankt mijzelf te zien bewegen in mijn fysieke werkelijkheid waar niemand meer op mij let. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdriet te voelen om niet meer 100% mee te doen/mee te tellen en mij niet te realiseren dat ik dat zelf bewerkstellig en zelf bepaal dat ik niet meer meetel. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer mee te willen doen als ik niet als jong en capabel wordt gezien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een klein kind mijn zin wil doordrukken en niet meer mee wil doen als ik niet als jong word gezien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest als altijd even jong en vitaal te zien en de werkelijkheid van mijn rijpere uiterlijk niet onder ogen wil zien en wat de gevolgen daarvan zijn in een wegwerpmaatschappij als de onze. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te saboteren en niet in het hier en nu te werken/leven met wat hier is en mijzelf te zien als een fantasie van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te willen bepalen bij mijn leeftijd en zo geen beperkingen van het systeem/de maatschappij te hoeven voelen/ondergaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen spelregels binnen de spelregels van de maatschappij erop na te houden en zo te vechten met het systeem als mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te bevechten om de situatie zo te houden als hij was, leeftijdsloos, en te vrezen voor verandering en de verandering per definitie als negatief te labelen uit angst voor een veranderde situatie.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ ik tel niet meer mee’ in mij te laten bestaan en zo mijn angst te uiten over het feit dat ik afgedankt zal worden en niet te realiseren dat ik het ben die geen zelfverantwoordelijkheid meer wil nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen voor het afgedankt worden, wat volledig in mijn geest bestaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘wie is mijn spiegelbeeld’ in mij te laten bestaan en zo mijzelf niet te willen herkennen als iemand die niet meer mee telt.

Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wie ik ben van binnen, wie ik ben geworden vanbinnen door alles wat ik heb geaccepteerd en toegestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik wil mijn spiegelbeeld niet zijn’ in mij te laten bestaan en zo mij te separeren van een beeld dat niet meer meetellen en afgedankt zijn bij mij oproept. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om waarheden in mij te laten bestaan die ik nooit heb getoetst aan de werkelijkheid en zo dus niet weet of ik afgedankt zal worden.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om paniek te ervaren bij het zien van mijn spiegelbeeld in een fractie van een seconde wanneer ik mijzelf niet direct herken aan de hand van mijn geestesplaatje. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te herkennen aan de hand van plaatjes los van de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verdrietig te voelen over het feit dat mijngeest denkt dat ik niet meer zal meetellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geest te geloven en mijn fysieke werkelijkheid als niet correct en beangstigend weg te schrijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn fysieke lichaam voor de veroudering en het niet eeuwig jong blijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gezond verstand niet te gebruiken en mij niet te realiseren dat alles op aarde van jong/nieuw naar oud gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achtergesteld te voelen waneer ik mij vergelijk met jongere mensen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken en mij niet te realiseren dat dit zelf-sabotage is en mij mijn eigen daadkracht afpakken is.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om starheid in mijn fysieke lichaam te ervaren wanneer ik in de spiegel kijk en mijzelf niet herken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om starheid in mij te laten bestaan en zo te vrezen voor verandering/veroudering als buiten spel gezet te worden in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem te laten stokken als ik schrik wanneer ik niet weet wie mijn spiegelbeeld is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet elke adem te beleven en nemen en zo kansen in mijn leven te laten liggen zoals het niet willen zien dat ik ouder wordt wat niet hoeft te betekenen dat ik niet meer van waarde ben voor mijzelf als de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een warm gevoel te krijgen op het moment dat ik mijzelf niet herken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn oneerlijkheid als een warm gevoel van opgelatenheid te ervaren en mij niet te realiseren wat er gaande is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn participatie in het leven te stoppen of af te bouwen gebaseerd op een opinie in mijn geest.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de waarde van mijn leven niet te waarderen waardoor ik mijn leven vroegtijdig afbreek om verder te vegeteren aan de rand van de maatschappij waar ik denk dat ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven stil/stop te zetten omdat ik mijzelf niet herken en mij niet te realiseren dat ik mijzelf niet wil herkennen door wie ik ben geworden en dus in zelfoprechtheid mijzelf onder ogen zal moeten komen om te zien wat ik kan veranderen om mijzelf wel te herkennen in de reflectie van de spiegel.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om het leven adem na adem te leven in zelfoprechtheid maar mijzelf liever afdank of aan de zijlijn zet als excuus om geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door vergelijking niet meer als volledig lid aan het systeem deel te nemen uit angst voor afwijzing op basis vaneen idee uit de geest over ouderdom en niet meer meetellen.

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.