Dag 299 van 2555: bestaat er passend onderwijs?

leefbaar inkomen gegarandeerdVandaag was mijn dochter thuis vanuit het revalidatiecentrum en hebben we 2 mogelijke nieuwe scholen bekeken. Het was ons inmiddels duidelijk dat een doorsnee middelbare school niets kan met langdurig zieke leerlingen, laat staan met chronisch zieke leerlingen. Zolang je op school bent en niet achter loopt dan zit je op de trein, mis je veel en ben je veel afwezig dan mis je de trein. Veel missen begint al bij een ruime maand verzuim achter elkaar, dan is het eigenlijk al verkeken, je kans om mee te komen. Dus een gecompliceerde breuk of b.v. de ziekte van Pfeiffer kunnen maken dat je een heel jaar niet haalt.

 

Er wordt vervolgens op de meeste scholen weinig tot niets gedaan met deze achterstand, je wordt als leerling veronderstelt het wel even in te halen, zonder de nodige ondersteuning van vragen kunnen stellen over al gegeven lesstof. De gemiddelde docent van tegenwoordig lijkt geen zin in gecompliceerde zaken te hebben en wordt gedwongen om zich met de sterke leerlingen het jaar door te wurmen. Leerlingen met multi-problematieken die lijkt men liever kwijt dan rijk te zijn. En juist deze leerling zeker wanneer het niveau boven VMBO uitsteekt heeft eigenlijk geen enkele ander plek om heen te gaan. Zo zie ik om mij heen vele gevallen van intelligente jongeren waar door veel tegenwerking van docent en school de motivatie er totaal uitgeperst wordt. Vervolgens komen er adviezen om maar een stapje omlaag te gaan, waardoor vwo leerlingen ineens blij moeten zijn dat ze een MAVO diploma mogen halen of bevorderd worden naar het MBO. Ik vraag mij dan af of we niet een groep jongeren aan het verspillen zijn omwille van de statistieken van de school om maar zoveel mogelijk geslaagden op de lijst te kunnen toevoegen. Het lijkt te gaan om ‘success stories’ waar we niets aan hoeven te doen, maar leerlingen hebben vaak niet eens zoveel hulp nodig om hen weer op de rails te krijgen, maar dit lijkt haast een uitgestorven gedachte.

 

Dus ja, daar zit ik met een kind dat revalideert om haar chronische ziekte te leren accepteren, dat weer fysiek wat sterker wordt, maar nog steeds niet met die trein die school heet mee kan komen. Gewone scholen hebben er geen zin, teveel moeite en te weinig gegarandeerd resultaat. Dus kom je terecht bij tweede kans onderwijs en zijn wij zelfs bij een rebound school gaan kijken of daar wel de aandacht en ondersteuning gegeven kan worden aan een leerling die wel wil leren en een diploma behalen, maar het onmogelijk gemaakt wordt.

 

De rebound school vond menigeen een rare keuze want daar zitten kinderen met multi-problemen uit de hoek van gedragsproblemen. Het was een alleraardigste school, waar leerlingen zaten te werken zonder iets te zeggen, het was muisstil en de sfeer was goed. Echter zij hadden geen ervaring met HAVO 4 leerlingen en moesten het wiel daarin nog uitvinden. De vraag is dan of het verstandig is om HAVO 4 te doen in een experimentele setting, ondanks dat de docenten voor je klaarstaan en bereid zijn jou dat extra zetje te geven. Heb je dan genoeg niveau om HAVO 5 te gaan doen en heb je nu nog genoeg tijd binnen zo’n setting om HAVO 4 af te ronden met succes, wetende wat een chronische ziekte impliceert. Ondanks dat mijn dochter qua niveau en gedrag daar niet thuis hoorde, sprak de schoolsetting haar erg aan.

 

Vervolgens zijn we bij het volwassenonderwijs gaan kijken, waar wij direct te horen kregen dat het rebound onderwijs onze dochter niet op niveau zou kunnen krijgen, ieder zijn eigen vak werd daar gezegd. Het volwassenonderwijs zal mijn dochter enigszins ontlasten, omdat er alleen de noodzakelijke vakken worden gegeven om door te kunnen stromen naar HAVO 5. Waardoor een rooster minder zwaar en lang is dan in het gewone middelbare onderwijs en zelfs de mogelijkheid bestaat dat zij op vrijdag niet naar school hoeft. De stof die zij vanaf het begin van dit schooljaar heeft gemist zal zij op eigen gelegenheid moeten inhalen om zo op niveau mee te kunnen doen. Dit sluit eigenlijk al niet aan bij waar wij zijn in het hier en nu, mijn dochter doet alleen Nederlands en Engels op dit moment en gaat 2 ochtenden om te oefenen weer naar school vanuit het revalidatiecentrum. De vraagt rijst dan direct of mijn dochter hier wel aansluiting heeft. Direct werd gezegd dat, om het een succes te laten zijn, zij vooral op school aanwezig moet zijn. Kijk en daar wordt de term chronisch ziek zijn niet begrepen, je weet als patiënt niet wanneer je goed bent of te slecht om deel te nemen aan het leven en al helemaal niet hoe lang zoiets gaat duren. We kregen de geruststellende mededeling mee dat wanneer mijn dochter ook dit jaar HAVO 4 niet haalt zij een bindend advies voor het MBO zal krijgen. Daar zit je dan als VWO leerling met je mond vol tanden, haarfijn wordt jouw toekomst even uitgestippeld, waarvan het lijkt dat je er weinig tot geen grip op hebt.

 

Ik heb het hier moeilijk mee als ouder/moeder, een kind dat wel wil maar fysiek wordt belemmerd dat straks blij moet zijn dat ze het MBO mag binnen treden. Een leerplichtambtenaar die geen boodschap heeft aan jouw chronische ziekte en jou multi-problematieken, en niet wil meedenken over het feit dat je ook een tweede keer HAVO 4 niet gaat halen wanneer er zoveel uren gemist zijn. Dit schooljaar is mijn dochter 5 keer naar school geweest, maar volgens de wet moet je naar school komen voor onderwijs, de wet kan natuurlijk geen uitzonderingen maken. Ik ben boos op de wet en ik ben boos op de uitvoerende van de wet die zo stram en bang lijken te zijn dat we niet meer naar het individu kunnen kijken om te zien wat het nodig heeft om nog enigszins een waardig lid van de samenleving te kunnen zijn. Ik vind het walgelijk om te zien hoe tieners worden afgefakkeld en dat ene beetje hoop wordt ontnomen om een papiertje te kunnen halen op de voor hen best haalbare manier, en het zou eens kunnen zijn dat die manier niet de manier is die de wet tegen willens en wetens voorschrijft.

 

Wij moeten nu gaan kiezen tussen 2 scholen waarbij er eigelijk geen keus is, het is volwassenonderwijs of totaal wegkwijnen op het reguliere onderwijs. Het volwassenonderwijs dat zegt dat hun leraren hart voor hun leerlingen heeft en deze jongeren echt een tweede kans wil geven, maar helaas moet ik dat met een korreltje zout nemen. Dit omdat op de docenten lijst van het volwassenonderwijs mijn dochter haar huidige decaan staat die keer op keer in gesprekken vorig schooljaar tegen haar zei: je gaat dit jaar toch niet halen, als ‘opbeurende’ mantra en een wiskunde docent die niet voornemens was enige hulp te bieden aan leerlingen die niet meekomen en sterker nog gedrag in de klas vertoonde dat onder ‘abuse’ valt maar genoeg vriendjes binnen de organisatie heeft om hier niet voor verantwoordelijk te worden gesteld. Dat is de keuze die wij hebben, en dat maakt mij bijna misselijk om te zien dat mijn kind dus geen gelijke kansen heeft. Zolang je ‘normaal’ bent en dus ‘normaal’ kan doen, mag je mee met de meute in onze maatschappij, maar o wee als je afwijkt want dan krijg je het werkelijke gezicht van de samenleving te zien.

 

Wat veelal over het hoofd wordt gezien is dat deze leerlingen die uit de boot vallen vaak slim genoeg zijn en niet eens zoveel extra ondersteuning nodig hebben om het wel te kunnen maken, er hoeven geen bakken met overheidsgeld naar deze leerlingen, laat deze leerlingen op afstand studeren met de nodige begeleiding. Er zijn opleidingen die dit al aanbieden maar door de leerplicht niet erkend worden, alles is er om dit te kunnen laten slagen, waarom zouden we aan oude leerplichtwetten ons krampachtig vasthouden en een groep begaafde leerlingen het leven moeilijk maken die het zo al moeilijk hebben. Waarom stomen wij hen klaar voor het worden van uitkeringstrekkers, terwijl we daar zo vies van zijn als samenleving? Is dit niet de wereld op z’n kop? Er zijn verschillende mensen met chronische ziekten die eigen bedrijven starten als zzp-er en in de perioden dat ze goed zijn goed werk verrichten. Chronisch zieken mogen toch ook trots zijn op zichzelf als waardig meedraaiend lid van de samenleving, we hebben het hier niet over mensen die niet willen, maar gewoonweg soms niet kunnen.

 

 

In mijn volgende zal ik zelfvergevingen en zelfcorrectie schrijven.

Advertenties

Dag 164 van 2555; Japans vermenigvuldigen of Westers vermenigvuldigen that’s the question

equal money capitalismDe Japanse of de Chinese manier van vermenigvuldigen is zeer grafisch en mede daardoor voor moeizame rekenaars een kans om het wat verder te schoppen met rekenen. Terecht merkte iemand in een YouTube video op dat het mechanisme erachter exact hetzelfde is als hoe wij in het Westen vermenigvuldigen, wat natuurlijk geen verassing is want het blijft vermenigvuldigen, uit welke hoek je het ook benaderd. Het was meer dat ik verast was door de manier waarop het anders kan. Ik liet mijn dochter die net als mijn zoon en ikzelf grafisch ingesteld is, het eens uitproberen. Ze vond het geweldig. We konden het niet laten om het ook met grote getallen te proberen en dan zie je dat de uitdaging wat groter wordt om exact alle snijpunten te tellen. Wat wij toen deden was de horizontale met de verticale rij snijpunten omzetten in een simpele vermenigvuldiging waardoor het tellen ineens weer veel sneller ging. Ook het doorschuiven van de tientallen bij het uitschrijven van het antwoord is iets wat je even onder de knie moet krijgen. Wat mij opviel bij mijzelf en mijn dochter was dat wij bij dit grafische beeld minder scheel gingen kijken dan dat we normaal doen bij reeksen cijfers en voor ons onduidelijke beschrijvingen van wat er gedaan moet worden. Hier hebben we na aanleiding van het plaatje zelf uitgevogeld hoe het probleem op te lossen en met alleen getallen reeksen lukt ons dat meestal niet om met het juiste antwoord op de proppen te komen.

 

Wat ik vroeger op de lagere school al zag bij mijn kinderen en eigenlijk nu ook weer op de middelbare school, is dat je als leerling je te houden hebt aan de methode die wordt gebruikt. Er is geen ruimte om op een andere wijze aan je antwoorden te komen en dan heb ik het niet over afkijken. Het juiste antwoord is min of meer ondergeschikt aan de methode of denkwijze die je moet volgen. Vaak zijn wiskunde docenten niet instaat om deze methoden over te brengen aan leerlingen die een knoop in hun hersenen krijgen van de aanpak zoals die hier in het Westen wordt gedaan. Het zou toch een zaligheid zijn wanneer er meerdere echt verschillende aanpakken aangeboden werden, zodat je als leerling kan zien en ervaren wat bij jouw manier van informatie verwerken past. In mijn perspectief gaat het erom dat je uiteindelijk de juiste antwoorden produceert om zo ingewikkelder of toegepaste berekeningen kan gaan maken.

 

Ik begrijp dat mijn geschetste zaligheid niet past in de huidige kijk op leren en totaal zijn doel voorbij streeft als het gaat om arbeiders en kantoor klerken af te leveren die allemaal hetzelfde moeten denken en doen. Er wordt wel reclame gemaakt door opleidingen voor de zelfredzame student, maar als het erop aankomt is het toch gewoon bek houden en doen wat ik zeg onderwijs waar wij onze kinderen aan blootstellen. Wanneer je kijkt naar vacatures  en het type mens dat men vraagt voor de verschillende organisaties, dan zullen zij altijd water bij de wijn moeten doen of leugens van de kant van de werknemer moeten slikken. Er komt al jaren een eenheidsworst uit scholen en opleidingen rollen, maar de werkgever wil en heeft een delicatesse worstje nodig. Opleidingen en lesmethoden zijn niet meer van deze tijd en kakken er zolang als ik weet al achter de feiten aan. School is een soort van fictieve wereld die je moet klaarstomen voor de echte wereld die dan vervolgens zooo ontzettend tegenvalt. Ik bedoel maar, we worden geboren als slaaf en stromen door het systeem heen als slaaf, pas als we onze boeien kunnen zien, kunnen we ze openen. Op dit moment zien we niets tot weinig, verblind door overlevingsangst die reëel is en ingepeperd door genetische en sociale programmering. Als het onderwijssysteem op de schop moet, dan moet de samenleving op de schop en het kan niet anders dan dat wij dan op de schop moeten.

 

Er is al zoveel effectief materiaal en methodes aanwezig, waarom kunnen we niet een beetje van dit en een beetje van dat doen. Als Sushi eten okay is waarom Japans rekenen dan niet? Het lijkt of tegelijkertijd met onze land en continent grenzen wij ook de grenzen van ons ego voelen aangetast, als het gaat om educatie of handeldrijven. Dus zoals wij het doen is het toch het beste, zeer herkenbaar als Nederlander toch? Hoe komt het dan dat wij momenteel gespecialiseerd IT-personeel uit Spanje en Polen aan moeten trekken, omdat onze opleidingen niet met hun voeten in de realiteit staan en eenheidsworsten afleveren die niet kunnen werken met de nieuwste technologieën? Het delicatesse worstje is niet perse luxe, maar wat heb je aan nieuwe werknemers die de markt invloeien die van toeten nog blazen weten. Waar ben je als student dan een studieschuld voor aangegaan, wanneer je opleiding geen connectie kan maken met de fysieke werkelijkheid?

 

 

Nee, het moet flink over een andere boeg, willen we niet onze komende generaties zien wegkwijnen als mensen die nooit werk hebben gehad. Onderwijs moet de toekomst zijn en geen vrije markt werking of verlengstuk van het ‘corporate’ leven. Er is een denktank bezig om een alternatief systeem te ontwikkelen op ons huidige kapitalisme , EMC, waar we allemaal aan mee kunnen en mogen denken, de enige vereiste is dat ook wij als mens het over een andere boeg moeten gooien en bereid moeten zijn om te kijken naar onszelf en de motivatie kunnen opbrengen om onszelf met en als het nieuwe systeem te veranderen.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om even te hopen dat de Japanse vermenigvuldig methode een ‘short cut’ was voor mijn kinderen om hun rekenen/wiskunde te kunnen ophalen en mij niet te realiseren dat er geen ‘short cuts’ zijn, rekenen is rekenen alleen spreekt het 1 je beter aan dan het ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ermee te zitten dat hun rekenkunsten niet erg optimaal zijn door slecht rekenonderwijs in Italië en mijn genetische belasting.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor mijn genetische belasting die ik doorgaf aan mijn kinderen als mijn verhouding met rekenen die inmiddels beter is maar ten tijde van mijn zwangerschappen nog niet op orde was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij hierover schuldig te voelen en niet de schuld te willen krijgen van de niet optimale rekencarrière van mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn kinderen hun pad moeten doorlopen en daar helpt hulp uit schuldgevoel niet bij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen daar bij te staan waar zij dat nodig hebben en aangeven en mijn schuldgevoel of handelen uit schuldgevoel te stoppen en buiten spel te zetten.

Dag 156 van 2555; vergelijkend warenonderzoek

Dag 156 van 2555; vergelijkend warenonderzoek  Vergelijken is eigenlijk maar een bizar mechanisme, als ik een HEMA worst vergelijk met een worst van AH, dan is dat om te zien wat er in de ene worst zit en in de andere om zo te komen tot de beste koop, wat niet zo okay is wanneer ik mij goed voel door het doen van de beste koop. Wanneer ik mijn talenten vergelijk met die van mijn zus en zie dat ik beter ben in bepaalde zaken dan is het gevolg hiervan vaak niet zo okay. Ik zal mij dan naar alle waarschijnlijkheid beter voelen dan mijn zus en mij optrekken aan dat beter zijn om mij eigenwaarde te verschaffen. Ook wanneer ik mijn oude auto vergelijk met de nieuwe middenklasser van de buren dan vloeit dat vaak uit in niet okay gedrag. Ik voel mij minderwaardig, omdat ik het met een oude auto moet doen of ik ben jaloers op de buren dat zij zich wel een betere auto kunnen veroorloven dan mij. Wanneer wij aan het vergelijken slaan dan gaat dat bijna nooit goed, simpelweg doordat wij niet neutraal kunnen vergelijken en meteen emoties en gevoelens in de strijd gooien.

Als kind binnen je eigen familie ontstaat er, door vergelijking van de broers en zussen door de ouders, al een onderlinge strijd. Op school worden de leerlingen vergeleken met elkaar of aan de hand van statistieken. Later op de werkplek wordt je vergeleken met collega’s en zal je salarisverhoging afhangen van hoe je in vergelijking tot je collega’s presteert. Je nieuwe partner zal je vergelijken met het ideaalbeeld dat hij/zij in haar geest heeft van hoe je eruit moet zien en wat voor een karakter je moet hebben. Zelfs als wij rampspoed ervaren binnen ons leven dan vergelijken wij ons met anderen om te kunnen zeggen dat anderen het nog erger hebben dan ons of om aan te tonen dat je goed de dupe bent geworden van de situatie.

We vergelijken echter nooit ons eigen handelen met dat wat we denken of zeggen te doen. Vergelijken is iets dat buiten ons afspeelt, in de zin van de competitie die we met anderen aangaan. Wanneer ik zeg dat ik zal stoppen met roken en het vervolgens niet doe, dan vergelijk ik niet mijn goede voornemen met mijn uiteindelijke afwijkende handelen. Nee,dan bedenk ik een excuus waarom ik niet voldoe aan de wens die ik heb uitgesproken of gedacht.

Ons hele leven is 1 groot vergelijkend warenonderzoek, vergelijken om excuses voor ons gedrag te vinden, vergelijken om ons beter te voelen of een permissie te hebben om gedeprimeerd te zijn, vergelijken om en betere aankoop te doen en ons zo meer en beter te voelen. Vergelijken om ons zelf eigenwaarde te verschaffen door het bedenken van redenen over de rug van anderen. Want bleef het maar bij ons beter voelen, zodra we ons minder voelen gaat de geest direct op automatische piloot en vervalt in back chat waarbij de hatelijkheden als een kanon worden afgeschoten naar de ander of de ander zijn/haar bezit, om ons alsnog door kunstmatig ingrijpen beter te voelen. Die beter auto die de buren hebben, die heeft een kleur waar wij niet in zouden willen rijden en echt sportief  of cool is de auto ook niet ook niet. Net zo min als de jurk van onze vriendin die vrij prijzig was en die wij zelf graag hadden gehad maar ons niet kunnen veroorloven, die staat onze vriendin natuurlijk verschrikkelijk, ze lijkt er wel een varken in. De nieuwe bank van je schoonouders is veel te duur voor het bloementjes gordijn dat het is, het is echt een miskoop die wij nooit begaan zouden zijn.

Je voelt het al, het is zeer druk daar boven in onze geest en het zou een stuk rustiger zijn wanneer wij zelf waarde, dus de waarde van onszelf kunnen inzien/waarderen en geen vergelijking buiten onszelf nodig hebben, om zelf van waarde te zijn. Al de hatelijkheden die we gebruiken om ons doel te bereiken hebben allemaal consequenties die we vroeg of laat moeten doorlopen. De vraag is dus waarom zouden we ons leven moeilijker en zwaarder maken als dat niet nodig is?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking te gebruiken om mijzelf beter te voelen over mijzelf en mij niet te realiseren dat dit beter voelen gebaseerd is op energie en dus een aflopende zaak is en moet worden aangevuld, waardoor er een cyclus ontstaat van energie nemen om zo nooit te komen tot zelfwaardering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door sociale programmering, vergelijken normaal te vinden en daarom als geoorloofd te bestempelen om mijn shot aan eigenwaarde binnen te halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te meten met anderen om zo te kunnen beoordelen of ik op het goede pad zit en mij niet te realiseren dat ik in staat ben om te zien of ik op het goede pad zit wanneer ik mijn zelfwaarde actief zou inzetten in plaats van te negeren en voor hulp buiten mijzelf te zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hatelijke back chat niet altijd direct te kunnen terug leiden tot het vergelijken wanneer ik verblind ben door de energetische roes waar ik dan in verkeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijken als eerste reactie te hebben en totaal negeer dat ik dat niet nodig heb wanneer ik okay ben met mijzelf en kan zien waar ik nog moeten werken aan mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking als competitie te ervaren als een energetische kick, waar ik vervolgens schuldgevoel aan over hou, omdat ik uiteindelijk dit gedrag niet ondersteun dat mij te snel af is en ik achteraf met schuldgevoel het probeer recht te breien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik in gesprek ben met mijn geest, vergelijking te gebruiken als argumentatie, om mijn gelijk te halen en mij niet te realiseren dat het mijn geest is die ik permissie geef om dit soort dialogen af te laten spelen in mijn hoofd en daarmee de regie over mijn leven uit handen geef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking als echt te beschouwen terwijl het merendeel van de tijd in mijn geest afspeelt en alleen de back chat die eruit voortvloeit komt er als gemanifesteerde consequentie uit in mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijken als waardevol te achten en zelfwaarde volkomen te negeren, omdat vergelijkende ‘quick fix’ vertegenwoordigt en zelfwaarde een proces is om heen te groeien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijken als van mijzelf te beschouwen, terwijl het een aangeleerd kunstje is dat door overlevering en moraal en ethisch geoorloofd heden ten dage nog bestaat, maar niets heeft te maken met mijzelf als gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vergelijken in de kiem te smoren en te zien aankomen, door geen energie meer te koppelen aan het mijzelf optrekken over de rug van een ander door middel van vergelijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de regisseuse van mijn leven te zijn in het belang van een ieder, waar er geen ruimte is voor vergelijken om mijzelf beter te voelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het proces van zelfwaarde te optimaliseren en te doorlopen, waarbij ik mijzelf niet te zal boycotten door te vergelijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vergelijken overbodig te maken door niet langer energie ervan te trekken en mijzelf te ondersteunen met mijn eigen graadmeter te weten mijn zelfwaarde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer anderen neer te halen voor mijn eigen ‘geluk’ door mijzelf te vergelijken met anderen en als winnaar uit de bus te willen komen.

Dag 127 van 2555; intelligentie als dekmantel voor het niet nemen van verantwoordelijkheid

Dag 127 van 2555; intelligentie als dekmantel voor het niet nemen van verantwoordelijkheidHet was weer zover de 10 minuten gesprekken op school dienden zich aan. Dit was de eerste keer na onze terugkeer in Nederland en een schril contrast met Italië. Er vond hier wel enige vorm van communicatie plaats, terwijl in Italië de docent een monoloog houdt en het eigenlijk niet uitmaakt of je de moeder van Gijs, Bert, Amanda of Didi bent.

 

Al gauw merkte ik dat het inlevingsvermogen niet meer tot de kwaliteiten van de tegenwoordige docent behoort, want waar men zegt begrip te hebben voor het internationaal verhuizen van een leerling met alle problematiek van dien, werd er niet echt gekeken naar wat men nu daadwerkelijk zag. Meertaligheid wordt dan al snel verward met leerstoornissen en de hersenen van de docenten gaan op volle toeren om te zien waar verantwoordelijkheid afgeschoven kan worden onder de noemer van medeleven. Zo zijn de docenten het erover eens dat mijn zoon dyslectisch is en is er alleen nog een testje nodig van de remedial teacher om dat te bevestigen. Oh wacht even, is dat niet de omgekeerde wereld. Is het niet zo dat, een vermoeden dat er iets speelt bij een leerling dat hem/haar belemmert in zijn voortgang op school, aanleiding is tot het doen van breed onderzoek om te achterhalen wat de mogelijke oorzaak kan zijn? Maar ook dat is niet meer, kijk naar onze onderzoeken in de maatschappij die allemaal al een betaalde uitkomst hebben alvorens ze gedaan worden, dat is de ‘normale’ standaard tegenwoordig.

 

Jaren geleden zeiden mijn schoonouders al dat mijn zoon dyslectisch was, toen hij de verjaardagskaart die zij hem gaven niet zo vlot oplas als zij hadden verwacht. De reden dat hij niet vlot las was, dat hij gedwongen werd dit te lezen omdat het zo leuk was, terwijl hij worstelde met het feit dat hij op zijn 10e verjaardag een kaart kreeg die voor een kleuter zeer geslaagd zou zijn geweest. Een scala van emoties ging door mijn zoon heen die niet begreep dat hij zo kinderachtig behandeld werd en als slagroom op de taart mocht hij de kaart voorlezen aan zijn opa en oma die al wisten wat erop stond.

 

Nu was het metname de Engelse lerares die aan de alarmbel trok. Zij liet ons een schriftelijke overhoring zien die de bevestiging was voor mijn zoon zijn dyslexie. Terwijl zij verschillende woorden aanwees die kenmerkend waren voor dit fenomeen, konden wij het gros van de woorden ontkrachten. Mijn zoon heeft tot voor 4 maanden geleden alleen maar Nederlands gesproken en nooit geschreven. Nu hij dat wel moet, zie ik dat hij dat fonetisch doet. Daarnaast heeft hij een redelijk hanenpoten handschrift wat maakte dat zij bij het woord family en party zei: kijk tekenent zijn deze fouten. De woorden waren niet fout geschreven, de docent kon de woorden niet lezen. Ook zagen wij in deze overhoring dat onze zoon vrij slordig is en zichzelf niet de tijd gunt om goed te overwegen of het woord inderdaad zo geschreven is. Ook had hij wat Duitsachtige woorden gebruikt i.p.v. Nederlandse woorden. Toen ik de docente zei dat onze zoon dit schooljaar zijn vijfde taal is gaan leren in 6 jaar tijd terwijl hij nog maar 13 is, drong het eerst niet tot haar door. Dat is gewoon veel, veel talen voor een kind dat niet zoveel heeft met taal. Het gesprek draaide om in hoe goed het wel niet van hem was wat hij deed, waar niemand überhaupt iets mee opschiet. Hij doet wat hij moet doen en wat het systeem van hem verwacht, wat niet altijd makkelijk is omdat ik hem heb geleerd “uit de box’ te denken.

 

Begrijp mij goed dat ik niet tegen een label als dyslexie ben, waneer dat gegrond is en hem helpt verder te komen. Echter ik verzet mij tegen deze onderbroeken psychologie, die maakt dat er een label wordt gebruikt om niet meer echt naar de leerling te hoeven omkijken. Alle rare fouten worden op dezelfde hoop geveegd en hem niet aangerekend, terwijl als het een kwestie is van met wat meer concentratie je woorden kiezen en schrijven, dan maak je een kind dat de nodige ‘intelligentie’ heeft lui en leer je hem/haar af om zelfverantwoordelijkheid te nemen voor zijn/haar eigen woorden. De test zal worden afgenomen en men dekte zich al in dat het niet altijd helder is als meertaligen worden getest op dyslexie.

 

Het pad wat ik al ben begonnen is samen met hem huiswerk te doen en veel op zijn computer te laten werken met de spelchecker aan. Al binnen 10 minuten kon ik zien dat wanneer hij er iets meer moeite voor doet en het juiste laadje opentrekt in zijn hoofd hij best weet hoe de woorden geschreven moeten worden. De spelchecker trekt hem terug in de werkelijkheid om nogmaals naar een woord te kijken die hij met te weinig aandacht heeft geschreven. Dan is het een kwestie van letters toevoegen of weghalen om te zien of de rode onderlijning weggaat. Weet hij het echt niet dan kan hij naar de suggestie van de spelchecker kijken. Op deze manier leert hij van zijn fouten en wordt de juiste schrijfwijze door herhaling ingeslepen. Ik ben geen docent ik gebruik alleen maar gezond verstand en ik zie na 1 avond huiswerkbegeleiding al resultaat.

 

Ik wacht het af en zal braaf in het gareel van het systeem lopen, maar het mag duidelijk zijn dat de zogeheten intelligentie van de docent zoekt naar manieren om leerlingen labels te geven. Op die manier hoef je als docent geen volledige verantwoordelijkheid meer te nemen voor de voortgang van je leerlingen. Hij heeft dyslexie dus hij kan het niet helpen, hij is zielig en het is knap van hem dat hij zover gekomen is. Dit is natuurlijk BULLSHIT en dat zie je met al de verschillende labels die er zijn te bedenken. Dit is het op intelligente wijze afschrijven van verantwoordelijkheid om zo alleen die leerlingen over te houden die gedwee en slaafs het systeem kunnen volgen en het ‘trucje’ wat leren wordt genoemd beheersen. Tja intelligentie is niet meer dan slim overleven.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de meeste mensen om mij heen niet verder kijken dan hun neus lang is en het dan ook geen zin heeft om mij te verbazen over het gebrek aan ‘echte’ intelligentie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wij mensen gedreven worden door eigen belang, dat onze geest alleen maar eigen belang kent en gaat sputteren wanneer echt medeleven tentoongespreid moet gaan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn niet te realiseren dat er eigen motivatie/beweging nodig is om verder te kijken dan onze neus lang is en een vorm van inlevingsvermogen te ontwikkelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mensen door dit gebrek aan inlevingsvermogen en niet verder willen kijken dan ons eigen belang, en de belangen van het geheel ondergesneeuwd raken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het eigen belang van eendocent is om zo makkelijk mogelijk van zijn verplichtingen af te komen is en dat elk label op een leerling de taken kan verlichten omdat de volledige verantwoordelijkheid niet meer alleen licht bij de docent.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mensen echt denken dat ze intelligent zijn en niet kunnen inzien dat zij een trucje hebben aangeleerd om slaafs in het systeem te passen om wanneer zij universitair geschoold gaan worden als was in de handen van de corporaties zullen zijn, omdat het kritisch denkvermogen is omgezet in overlevingsdrang om zoveel mogelijk nullen achter de cijfers op hun bankrekening te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn dat “intellect’ gehonoreerd wordt en praktische leefstrategieën worden gebagatelliseerd, waardoor we generatie na generatie steeds meer hulpbehoevend worden terwijl de financiële middelen om zo’n zorgstaat te bekostigen niet meer aanwezig zijn en alleen de rijken zich nog zorg kunnen veroorloven/kopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen terugtrekken uit het systeem en het af te doen met “het werkt niet en er valt niet mee te praten’, terwijl ik weet/begrijp/realiseer dat terugtrekken gelijk is aan niets doen en onze wereld heeft al genoeg niets doeners, dus zal ik moeten zoeken naar wegen om zo in contact te blijven staan met het schoolsysteem dat het mij niet uitkotst en er toch beweging zit in de wijze waarop er wordt omgegaan met de leerlingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de wijze waarop ik het schoolsysteem zal benaderen, door jarenlange frustraties met het schoolsysteem, en ik nog niet geheel sta zonder enige vorm van reactie te hebben op bepaalde woorden en benaderingen van docenten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf nog niet geheel te vertrouwen als het aankomt op het omgaan met het schoolsysteem zonder mijn positie binnen dat schoolsysteem om zeep te helpen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om binnen mijn communicatie met het schoolsysteem nog te veel te denken/handelen in termen als onderdanig zijn aan en overheersend zijn over en zo wat heen en weer vladder in plaats van gewoon te zijn en in elk moment te zien wat er van mij wordt verwacht en wat ik van de ander mag verwachten vanuit gezond verstand.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bewuster om te gaan met het gegeven dat eigen belang hetgeen is dat de mens beweegt en  zo wanneer ik het in mij zie te corrigeren en wanneer ik het zie in anderen er geen reacties op te hebben, maar waar te nemen en op te slaan om zo mijn buitenwereld beter te begrijpen en deze “kennis’ te kunnen inzetten daar waar het nodig is in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij zodra ik mij wil terugtrekken uit het systeem en het af te doe met “het werkt niet en er valt niet mee te praten’, terwijl ik weet/begrijp/realiseer dat terugtrekken gelijk is aan niets doen en onze wereld heeft al genoeg niets doeners, dan zal ik gaan zoeken naar wegen om zo in contact te blijven staan met het schoolsysteem dat het mij niet uitkotst en er toch beweging zit in de wijze waarop er wordt omgegaan met de leerlingen in het algemeen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer op te winden over het schoolsysteem, omdat reacties hebben op, nooit verder gaan dan vinger wijzen en zolang ik het niet terugneem naar mijzelf zal ik er niet van leren en niet leren te staan als wie ik ben in elk moment ten opzichte van het schoolsysteem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de communicatie met school open te houden, omdat dit mijn enige wijze is om enige vorm van meedoen is binnen het systeem om te laten zien dat dingen ook anders kunnen.