Dag 373 van 2555: als er één wakker wordt ontwaken er meerderen

DIP Lite cursusVan de week realiseerde ik mij ineens dat een verandering bij een ander ineens kan zorgen voor een verandering in mijzelf. Met andere woorden de verandering bij de ander geeft ruimte om te zien hoe ik anders om kan gaan met een situatie die ik voorheen als een soort van impasse beleefde.

Sinds dat mijn zoon 9 jaar is mag hij zelf bepalen hoe laat hij naar bed gaat. In de eerste weken was dat een soort van uitproberen en zien waar de grenzen en zijn grenzen lagen. Van een kind dat onder het ‘ouderlijk regime’ een kind leek dat vroeg naar bed wilde gaan, veranderde hij in een kind dat vele malen later naar bed ging en niet zat te knikkebollen en zichzelf wakker zat te houden. De enige regel die mijn partner en ik hebben ingesteld rondom naar bed gaan en opstaan is het op tijd uit bed komen als je verantwoordelijkheden hebt zoals school, bijbaantje of andere afspraken. Dit leverde geen enkel probleem op en iedereen was tevreden. Tot dat mijn zoon een jaar of 13 werd, in de pubertijd zat maar niet zichtbaar puberde, en grootse moeite had om zelfstandig op tijd uit bed te komen. Dit triggerde gedrag in mij als moeder dat ik hem wakker ging maken om op tijd op school te komen, wat mijn partner bestempelde als betuttelen. Mijn grootste drijfveer was om niet in de problemen te komen met school en leerplicht door dit niet wakker wordt gedrag van mijn zoon.

Mijn zoon slaapt net als ik zelf heel diep, wat het moeilijk maakt om hem wakker te maken. Dit maakte dat ik hele rituelen ontwikkelde van tegen hem blijven praten om hem zo bij zijn positieven te krijgen en wakker genoeg te worden dat hij kon opstaan. Mijn partner vond dat ik hierin te ver ging en mijn zoon betuttelde. Wanneer mijn partner mijn zoon ging roepen om uit zijn bed te komen dan resulteerde dat in niets, want een keer roepen was zeker niet afdoende. Ik voelde mij heen en weer geslingerd door gevoelens van geen betuttelende moeder te willen zijn en juist mijn kind de ruimte te laten voor zelfverantwoordelijkheid en de angst om mijn kind door vallen en opstaan teveel te laat te laten komen waardoor we als ouder en kind bij bureau leerplicht terecht zouden komen. Leerplicht was toen nog een beladen woord en organisatie die in mijn optiek ons als gezin door de jaren heen alleen maar had geboycot en nooit had ondersteunt, wat maakte dat ik het gaan naar de leerplicht voor mijn zoon als iets verschrikkelijks projecteerde in mijn toekomst.

Toen we vorig jaar met mijn zoon na aanleiding van een tekenbeet bij een natuurgenezer kwamen werd er ontdekt dat zijn dag nacht ritme op biologisch niveau niet gelijk liep met de cadans van de maatschappij. Zijn lichaam werd pas echt wakker op celniveau tegen 11 uur ’s morgens wat het moeilijk maakte om op te staan om 7 uur of 7:30 uur. Ook het naar bed gaan was niet bijzonder laat, meestal gaat we met z’n allen zo rond 12 uur slapen, waarbij we allemaal makkelijk de vereiste 6 uur slaap halen. Na dit bezoek aan de natuurgenezer werd besloten om een daglichtlampwekker voor mijn zoon aan te schaffen die een uur voor de wektijd licht geeft en steeds feller wordt. De laatste 10 minuten kan er hetzij radio of vogelgeluiden worden ingesteld om uiteindelijk wakker te worden in een kamer vol met daglicht. We merkten direct effect van deze lamp en mijn zoon was echt fysiek wakker de eerste 3 weken. Totdat dit weer wat inzakte en ik toch nog even kort naar zijn kamer moest gaan om hem echt goed wakker te maken. Opnieuw rees natuurlijk mijn dilemma weer van moet ik hem dit zelf laten doen of geef ik hem dit steuntje in de rug? Wat het voor mij ook nog eens moeilijk maakte was het feit dat dit niet een puber was die niet uit zijn bed wilde omdat hij het liefst zijn hele dag zou slapen en het hem niet uitmaakte of hij te laat op school zou komen. Hij werd simpelweg niet wakker uit zijn vaste slaap, waarbij ik het vaste slapen herken, maar wat mij niet belemmert bij het opstaan omdat mijn bioritme niet anders is.

Sinds een aantal weken lijkt het probleem van het opstaan geweken te zijn, mijn zoon staat elke schooldag zelfstandig op en ik hoef mij geen zorgen meer te maken. Dat klinkt wellicht wat eenvoudig om dit zorgen maken ineens los te kunnen laten en niet meer op de achtergrond mee te laten spelen. Toch is dit wel het resultaat geweest van de verandering die mijn zoon onderging waardoor ik mijzelf in staat stelde om mee te veranderen en enige vorm van betutteling of angst die er was los te laten, omdat ik kon zien dat het een overlevingsmechanisme was die op dit moment misplaatst was.

Hier volgen een aantal zelfvergevingen en verbintenissen dat in grote lijnen het proces weergeeft waar ik doorheen ben gegaan om tot dit eindpunt te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn zoon te laat op school komt en ik daar de gevolgen van moet dragen als ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn wanneer ik mijn zoon door vallen en opstaan dit probleem zelf laat aanpakken ik zelf als ouder in de problemen kom wanneer mijn zoon faalt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de leerplicht en te geloven dat wanneer ik de verantwoordelijkheid van het opstaan bij mijn zoon neerleg zij niet zullen aannemen dat mijn zoon te vaak te laat komt omdat hij in een leerproces zit van zelfverantwoordelijkheid nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al op voorhand denken te weten wat de leerplicht zal gaan zeggen en denkt, door eerdere ervaringen met de leerplicht met mijn dochter, wat een geloof in mij heeft vastgezet dat de leerplicht bekrompen denkt en tunnelvisie heeft te projecteren op deze situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn door toedoen van mijn zoon in de problemen te komen waardoor ik vervolgens de situatie oplos en zo de directe problemen van te laat komen weet te voorkomen maar het onderliggende probleem van het niet uit bed kunnen komen niet aanpak samen met mijn zoon.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord betuttelend van mijn partner als negatief te labelen en dit als een bedreiging te ervaren die mijn controle over dit probleem zou kunnen ondermijnen als ik daadwerkelijk mijn zoon zijn verantwoordelijkheid teruggeef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de reactie te gaan wanneer mijn partner het woord betuttelend in de mond neemt en dit te ervaren als het falen van mijn moederschap op dit punt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het slaapprobleem van mijn zoon als falen van mijn moederschap te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn zoon te veroordelen over het niet uit bed kunnen komen omdat ik mij kan verplaatsen in het vaste diepe slapen en ik niet op mijn geweten wil hebben dat ik hem opvoed zonder compassie en meer schade aanricht dan nodig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het niet willen veroordelen van het slaapgedrag van mijn zoon terecht te komen in een impasse waar ik niet zelfstandig uitkom door de aanpak vanuit angst die ik heb gekozen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen dan te kunnen veranderen wanneer de ander verandert en mij niet te realiseren dat angst en controle willen houden mij in de greep houden om niet te veranderen en niet het gedrag van de ander wat slechts een aanleiding was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in eerste instantie niet mijn zoon de ruimte te geven om zelfstandig zijn wekprobleem aan te laten pakken en angst de boventoon te laten hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het wekken van mijn zoon vanuit gezond verstand en zonder emotionele bagage iets anders is dan hem wekken vanuit angst en controle willen houden.

Ik realiseer mij dat ik door dit hele proces heen angst en controle als leidraad heb genomen en pas toen ik dit ging inzien en dit ietsje los kon laten er ruimte ontstond voor mijn zoon om zijn verantwoordelijkheid te nemen waardoor ik alleen nog ingreep op het aller laatste moment wat soms uit angst en controle plaatsvond en soms vanuit gezond verstand.

Ik realiseer mij dat op het moment dat mijn zoon in staat was zijn wekritme zo om te gooien, dat hij moeiteloos kan meedraaien in de maatschappij die van hem verlangt dat hij op tijd op school komt, dit het moment was waarop ik de controle en angst kon loslaten omdat ik zag dat hij het zelf in de hand had en dit dus geen angst meer triggerde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer mijn zoon terugvalt en niet zelf op tijd uit bed komt eerst in zelfoprechtheid te checken of ik vanuit angst en controle wil gaan handelen of vanuit gezond verstand om hem vervolgens  de ruimte te laten om zichzelf de gelegenheid te geven zich te corrigeren in de werkelijkheid

Advertenties

Dag 346 van 2555: hoe iets je meer aangrijpt dan je zou willen

DIP lite cursusHet hele verhaal van de ziekte van Lyme, Q-koorts en mijn dochter zijn mij niet in de koude kleren gaan zitten. Op een bepaald moment had mijn dochter een paniekaanval, wat zei zelf benoemd als angstaanval, wat eigenlijk heel goed weergeeft wat een paniekaanval eigenlijk is. Mijn partner en ik zaten in een online vergadering, ik beneden en mijn partner boven. Plotseling hoor ik gegil door mijn koptelefoon en van boven komen. Mijn dochter klampte mijn partner vast op zo’n manier dat ze niet van plan was los te laten. Mijn partner ondersteunde mijn dochter om terug naar haar adem en het hier en nu te komen. Ik hoorde het aan en moest mij bedwingen om niet door mijn moedergevoelens gedreven mijzelf los te maken van mijn computer en naar boven te snellen. Ik ademde en besloot dat mijn partner dit ook goed kan oplossen. En zo vergaderden we, nadat onze dochter weer kalm was, verder.

Later sprak ik er over met mijn dochter om te begrijpen wat er aan de hand was. Alle informatie en een goed bedoeld mailtje van haar mentor hadden haar angst voor de dood tot een soort van hoogtepunt gebracht wat eindigde met de angstaanval. Dit resulteerde dat mijn dochter niet meer alleen thuis durfde te zijn en ik haar mee nam als ik langer van huis weg was dan een boodschapje doen. Of mijn partner werkte thuis als ik ergens in den lande voor werk moest zijn. Ik handelde maar stond niet stil bij wat het met mij deed, omdat ik net zo bang was voor de confrontatie met mijn eigen eindigheid net zoals mijn dochter dat had ervaren.

Op een bepaald moment was ik aan het lunchen en schoot er een kruimeltje in mijn keel, waardoor ik in een hyperventilatie aanval belandde, wat net zoveel is als een angstaanval. Door de 4 -tellen ademhaling had ik mijzelf weer redelijk snel in de hand en kreeg ik mijn ademhaling weer normaal. Ik kreeg toen de vraag of dit iets was dat fysiek werd veroorzaakt of dat het iets van mijn ‘geest’ was. Ik antwoordde: beiden. En dat was ook zo. Daar waar ik maar door was gegaan en niet had gekeken wie ik was in het geheel, wat ik meemaakte in het geheel, liet mijn fysieke lichaam zien wat het met mij deed. Ik werd gedwongen door mijn fysieke werkelijkheid om een pas op de plaats te doen en te verwerken van wat er gaande was.

Vervolgens had school mijn dochter als langdurig ziek gemeld en kreeg mijn dochter een e-mail met als titel ‘bewijsstukken’. Dit is een woord wat ik ga herdefiniëren in een volgende blog. Ik ging af als een vuurpijl op dit woord in deze context. Hoezo bewijzen ging er door mij heen. De vraag was of wij bewijsstukken aan bureau leerplicht wilden overhandigen om aan te tonen dat mijn dochter ziek is en niet school verzuimt. Bureau leerplicht is al sinds 2012 op de hoogte van het ziek zijn van mijn dochter en het meer niet op school kunnen komen dan wel. Dit hele punt beheerste mij volkomen en ik schreef een mail en schrapte vervolgens alle back chats alvorens de mail te versturen. Gelukkig maar want de mail ging één op één door naar een hele groep mensen. Ineens hadden we weer een zorgteam om ons heen, waar we nu juist sinds december vorig jaar eindelijk vanaf waren. Allerlei wilde aannames gingen over tafel in deze mailgroep, maar niemand nam verantwoordelijkheid. Ik moest steeds mijzelf behoeden voor het reageren op al deze wilde aannames, voordat er een gesprek zou plaatsvinden. Vanmorgen heb ik dan ook vriendelijk verzocht of iemand het geheel wil aansturen, knopen wil doorhakken en een afspraak te honoreren die ik vorige week al op verzoek van de anderen had gepland. En toen kon alles ineens wel snel geregeld worden.

Het goede nieuws waar iemand mij op attent maakte is dat er door minister Schippers geld vrijgemaakt gaat worden om een Lyme poli te openen voor chronische Lyme patiënten die nu buiten de boot vielen voor hulp. De poli wordt waarschijnlijk in het Radboud in Nijmegen gehuisvest, zij hebben al aardig wat expertise. Het is niet zo dat er genezen gaat worden, want men heeft nog steeds geen idee. Het is een punt waar mensen hun verhaal kwijt kunnen en waar gegevens van meer mensen verzameld kunnen worden. Het is een stukje erkenning van de ziekte, die voor velen te laat komt omdat zij zich al van het leven hebben berooft.

Dus ja het gehele gebeuren met al zijn uitvloeisels houden mij zodanig bezig dat ik wel afstand moet nemen en mij niet meer moet laten opfokken door onbegrip, prutsgedrag en angst. Er is de laatste tijd niet veel van schrijven gekomen en heb ik meer zelfvergevingen gesproken. In mijn volgende blog zal ik een compilatie maken van zelfvergevingen die ik al gesproken heb en van wat ik verder nog zie als relevant om toe te voegen. daarnaast zal ik het woord ‘bewijsstukken’ herdefiniëren in een opvolgende blog.

Dag 299 van 2555: bestaat er passend onderwijs?

leefbaar inkomen gegarandeerdVandaag was mijn dochter thuis vanuit het revalidatiecentrum en hebben we 2 mogelijke nieuwe scholen bekeken. Het was ons inmiddels duidelijk dat een doorsnee middelbare school niets kan met langdurig zieke leerlingen, laat staan met chronisch zieke leerlingen. Zolang je op school bent en niet achter loopt dan zit je op de trein, mis je veel en ben je veel afwezig dan mis je de trein. Veel missen begint al bij een ruime maand verzuim achter elkaar, dan is het eigenlijk al verkeken, je kans om mee te komen. Dus een gecompliceerde breuk of b.v. de ziekte van Pfeiffer kunnen maken dat je een heel jaar niet haalt.

 

Er wordt vervolgens op de meeste scholen weinig tot niets gedaan met deze achterstand, je wordt als leerling veronderstelt het wel even in te halen, zonder de nodige ondersteuning van vragen kunnen stellen over al gegeven lesstof. De gemiddelde docent van tegenwoordig lijkt geen zin in gecompliceerde zaken te hebben en wordt gedwongen om zich met de sterke leerlingen het jaar door te wurmen. Leerlingen met multi-problematieken die lijkt men liever kwijt dan rijk te zijn. En juist deze leerling zeker wanneer het niveau boven VMBO uitsteekt heeft eigenlijk geen enkele ander plek om heen te gaan. Zo zie ik om mij heen vele gevallen van intelligente jongeren waar door veel tegenwerking van docent en school de motivatie er totaal uitgeperst wordt. Vervolgens komen er adviezen om maar een stapje omlaag te gaan, waardoor vwo leerlingen ineens blij moeten zijn dat ze een MAVO diploma mogen halen of bevorderd worden naar het MBO. Ik vraag mij dan af of we niet een groep jongeren aan het verspillen zijn omwille van de statistieken van de school om maar zoveel mogelijk geslaagden op de lijst te kunnen toevoegen. Het lijkt te gaan om ‘success stories’ waar we niets aan hoeven te doen, maar leerlingen hebben vaak niet eens zoveel hulp nodig om hen weer op de rails te krijgen, maar dit lijkt haast een uitgestorven gedachte.

 

Dus ja, daar zit ik met een kind dat revalideert om haar chronische ziekte te leren accepteren, dat weer fysiek wat sterker wordt, maar nog steeds niet met die trein die school heet mee kan komen. Gewone scholen hebben er geen zin, teveel moeite en te weinig gegarandeerd resultaat. Dus kom je terecht bij tweede kans onderwijs en zijn wij zelfs bij een rebound school gaan kijken of daar wel de aandacht en ondersteuning gegeven kan worden aan een leerling die wel wil leren en een diploma behalen, maar het onmogelijk gemaakt wordt.

 

De rebound school vond menigeen een rare keuze want daar zitten kinderen met multi-problemen uit de hoek van gedragsproblemen. Het was een alleraardigste school, waar leerlingen zaten te werken zonder iets te zeggen, het was muisstil en de sfeer was goed. Echter zij hadden geen ervaring met HAVO 4 leerlingen en moesten het wiel daarin nog uitvinden. De vraag is dan of het verstandig is om HAVO 4 te doen in een experimentele setting, ondanks dat de docenten voor je klaarstaan en bereid zijn jou dat extra zetje te geven. Heb je dan genoeg niveau om HAVO 5 te gaan doen en heb je nu nog genoeg tijd binnen zo’n setting om HAVO 4 af te ronden met succes, wetende wat een chronische ziekte impliceert. Ondanks dat mijn dochter qua niveau en gedrag daar niet thuis hoorde, sprak de schoolsetting haar erg aan.

 

Vervolgens zijn we bij het volwassenonderwijs gaan kijken, waar wij direct te horen kregen dat het rebound onderwijs onze dochter niet op niveau zou kunnen krijgen, ieder zijn eigen vak werd daar gezegd. Het volwassenonderwijs zal mijn dochter enigszins ontlasten, omdat er alleen de noodzakelijke vakken worden gegeven om door te kunnen stromen naar HAVO 5. Waardoor een rooster minder zwaar en lang is dan in het gewone middelbare onderwijs en zelfs de mogelijkheid bestaat dat zij op vrijdag niet naar school hoeft. De stof die zij vanaf het begin van dit schooljaar heeft gemist zal zij op eigen gelegenheid moeten inhalen om zo op niveau mee te kunnen doen. Dit sluit eigenlijk al niet aan bij waar wij zijn in het hier en nu, mijn dochter doet alleen Nederlands en Engels op dit moment en gaat 2 ochtenden om te oefenen weer naar school vanuit het revalidatiecentrum. De vraagt rijst dan direct of mijn dochter hier wel aansluiting heeft. Direct werd gezegd dat, om het een succes te laten zijn, zij vooral op school aanwezig moet zijn. Kijk en daar wordt de term chronisch ziek zijn niet begrepen, je weet als patiënt niet wanneer je goed bent of te slecht om deel te nemen aan het leven en al helemaal niet hoe lang zoiets gaat duren. We kregen de geruststellende mededeling mee dat wanneer mijn dochter ook dit jaar HAVO 4 niet haalt zij een bindend advies voor het MBO zal krijgen. Daar zit je dan als VWO leerling met je mond vol tanden, haarfijn wordt jouw toekomst even uitgestippeld, waarvan het lijkt dat je er weinig tot geen grip op hebt.

 

Ik heb het hier moeilijk mee als ouder/moeder, een kind dat wel wil maar fysiek wordt belemmerd dat straks blij moet zijn dat ze het MBO mag binnen treden. Een leerplichtambtenaar die geen boodschap heeft aan jouw chronische ziekte en jou multi-problematieken, en niet wil meedenken over het feit dat je ook een tweede keer HAVO 4 niet gaat halen wanneer er zoveel uren gemist zijn. Dit schooljaar is mijn dochter 5 keer naar school geweest, maar volgens de wet moet je naar school komen voor onderwijs, de wet kan natuurlijk geen uitzonderingen maken. Ik ben boos op de wet en ik ben boos op de uitvoerende van de wet die zo stram en bang lijken te zijn dat we niet meer naar het individu kunnen kijken om te zien wat het nodig heeft om nog enigszins een waardig lid van de samenleving te kunnen zijn. Ik vind het walgelijk om te zien hoe tieners worden afgefakkeld en dat ene beetje hoop wordt ontnomen om een papiertje te kunnen halen op de voor hen best haalbare manier, en het zou eens kunnen zijn dat die manier niet de manier is die de wet tegen willens en wetens voorschrijft.

 

Wij moeten nu gaan kiezen tussen 2 scholen waarbij er eigelijk geen keus is, het is volwassenonderwijs of totaal wegkwijnen op het reguliere onderwijs. Het volwassenonderwijs dat zegt dat hun leraren hart voor hun leerlingen heeft en deze jongeren echt een tweede kans wil geven, maar helaas moet ik dat met een korreltje zout nemen. Dit omdat op de docenten lijst van het volwassenonderwijs mijn dochter haar huidige decaan staat die keer op keer in gesprekken vorig schooljaar tegen haar zei: je gaat dit jaar toch niet halen, als ‘opbeurende’ mantra en een wiskunde docent die niet voornemens was enige hulp te bieden aan leerlingen die niet meekomen en sterker nog gedrag in de klas vertoonde dat onder ‘abuse’ valt maar genoeg vriendjes binnen de organisatie heeft om hier niet voor verantwoordelijk te worden gesteld. Dat is de keuze die wij hebben, en dat maakt mij bijna misselijk om te zien dat mijn kind dus geen gelijke kansen heeft. Zolang je ‘normaal’ bent en dus ‘normaal’ kan doen, mag je mee met de meute in onze maatschappij, maar o wee als je afwijkt want dan krijg je het werkelijke gezicht van de samenleving te zien.

 

Wat veelal over het hoofd wordt gezien is dat deze leerlingen die uit de boot vallen vaak slim genoeg zijn en niet eens zoveel extra ondersteuning nodig hebben om het wel te kunnen maken, er hoeven geen bakken met overheidsgeld naar deze leerlingen, laat deze leerlingen op afstand studeren met de nodige begeleiding. Er zijn opleidingen die dit al aanbieden maar door de leerplicht niet erkend worden, alles is er om dit te kunnen laten slagen, waarom zouden we aan oude leerplichtwetten ons krampachtig vasthouden en een groep begaafde leerlingen het leven moeilijk maken die het zo al moeilijk hebben. Waarom stomen wij hen klaar voor het worden van uitkeringstrekkers, terwijl we daar zo vies van zijn als samenleving? Is dit niet de wereld op z’n kop? Er zijn verschillende mensen met chronische ziekten die eigen bedrijven starten als zzp-er en in de perioden dat ze goed zijn goed werk verrichten. Chronisch zieken mogen toch ook trots zijn op zichzelf als waardig meedraaiend lid van de samenleving, we hebben het hier niet over mensen die niet willen, maar gewoonweg soms niet kunnen.

 

 

In mijn volgende zal ik zelfvergevingen en zelfcorrectie schrijven.

Dag 257 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – angstaspect

baisinkomengarantieWaar ik gisteren op de volgende probleem/oplossing/beloning uit kwam zal ik vandaag het angstaspect hierin uitschrijven.

Probleem:

Het niet willen volgen van starre regelgeving die niet kan/wil omgaan met afwijkingen/uitzonderingen, waaruit paranoia ontstaat jegens het systeem en ik mijzelf lamgeslagen voel door het systeem en mij genoodzaakt zie en totaal geabsorbeerd word door het denken over het vinden van wegen binnen de wet om zo toch MIJN oplossing door te kunnen zetten.

Oplossing:

De paranoia loslaten en deze zien als de angst voor het systeem en daarmee de angst voor mijzelf als onderdeel van het systeem. En te zoeken naar een oplossing die echt in het belang van een ieder is.

Beloning:

Geen angst voor het systeem als mijzelf als onderdeel van het geheel hebben, maar wegen weten te bewandelen vrij van angst die het dichts bij “het belang van een ieder” komen.

 

We hebben de officiële afwijzing voor vrijstelling van de leerplicht om een LOI cursus te gaan doen op de deurmat gehad. We mogen dus in geen geval ons uitschrijven van een school en geen thuisstudie oppakken in plaats van school. Ook werd er vermeld in de brief dat mijn dochter zo vaak mogelijk op school moet verschijnen, binnen haar kunnen. Wat nu juist het probleem aangeeft, ze kan het niet. De laatste weken van het schooljaar ging mijn dochter 2x een uur naar school per week en dat haalde ze soms niet eens. Ik blijf mij verbazen over de apathie van het systeem die niet WIL inzien/beseffen dat een leerling met zo weinig schoolgang gedoemd is om het schooljaar opnieuw niet te halen en er niet verder gedacht kan worden dan de neus lang is. Het wordt tijd dat chronisch zieken serieus genomen gaan worden en dàt plekje in de maatschappij krijgen waar ze recht op hebben, door het simpele feit dat zij deel uitmaken van het systeem.

 

Angstaspect:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om van het systeem niet dat te mogen doen dat in mijn ogen de meest optimale oplossing is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelfsturende macht uit handen te geven aan het systeem door aan te nemen dat ik bepaalde dingen niet MAG van het systeem en mij niet te beseffen dat ik zelf altijd de eindverantwoording blijf behouden over mijn eigen handelen wat ik afstem op wat het beste is voor een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter haar middelbare schoolopleiding door haar neus geboord wordt door starheid van het systeem en starheid van de handhavers van de regels van het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van de regels/wetten van het systeem vanuit een punt van slachtofferschap dat ik daar toch niets aan kan veranderen en dus wel mijn eigen weg moet zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter jaren moet doen over de laatste 2 jaar van de HAVO terwijl zij als begaafd getest is en zo zal wegkwijnen binnen het schoolsysteem waar niemand een boodschap aan haar heeft en dan ook geen helpende hand uitsteekt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf gek te laten maken door horror scenario’s en mij zodoende ten einde raad voel als moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn eigen weg volg die in het belang van een ieder is, ik toch teruggefloten zal worden door het systeem omdat ik niet volgens de regels van het systeem heb gehandeld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn hoop te zoeken in mijn geest door te denken over hoe ik het systeem de baas kan zijn en zijn regels te omzeilen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het systeem mij de baas zal zijn en ik dus uit alle macht mij in een polariserende relatie met het systeem werp om als winnaar uit de bus te komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te strijden, de strijd aan te gaan met het systeem, wetende dat ik deel uitmaak van het systeem en dus indirect de strijd met mijzelf aanga in plaats van met de stroom mee te gaan en dat te nemen/gebruiken dat goed voor mijn situatie is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter te zwak zal zijn om welke vorm van onderwijs dan ook maar te kunnen doen.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de toekomst te projecteren hoe zwak of sterk mijn dochter in de toekomst zal zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik wordt gedwongen in bepaalde regelgeving zoals het ZAT-team (gemeentelijk zorgteam voor langdurig zieke kinderen) waardoor ik aan veel verschillende mensen toestemming moet vragen om dingen te doen die ik als mijn recht als ouder zie en waar ik geen toestemming voor nodig heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de handlangers van het systeem en ik hun handelingen persoonlijk neem, waardoor vertrouwen in mijn optiek geschonden wordt en de verzuring zijn hoogtij viert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik als slechte ouder wordt afgeschilderd die haar chronisch zieke kind niet naar school wil sturen op de condities die worden gesteld zonder die aan de werkelijkheid te toetsen.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het systeem compassie heeft met mijn situatie en er voor mij zal zijn wanneer ik het nodig heb en niet in te zien dat het systeem zichzelf in stand wil houden in ongelijkheid en meer neemt dan geeft als een weerspiegeling van ons eigen innerlijke leven.

Dag 256 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem

basisinkomengarantieMijn relatie met het systeem is altijd al verzuurd geweest of laten we zeggen een rinse relatie. Met systeem bedoel ik dan de maatschappij/onderwijs/opvoeding als het gaat om mij de mond te snoeren en de wil opleggen. Door de jaren heen heb ik daar mee leren omgaan met vallen en opstaan. Ik experimenteerde met waar ik wel in opstand kon komen en leerde zo waar ik beter niet tegen de wil van het systeem in kon gaan. Op verschillende punten van mijn relatie met het systeem heb ik doormiddel van schrijven/zelfvergeven/corrigeren in de fysieke werkelijkheid helderheid gekregen en kon ik zien hoe ik mij het beste kan verhouden tot het systeem. En zoals dat gaat met het doorlopen van punten/onderwerpen, zo nu en dan steekt er opnieuw iets de kop op en dan is het aan mij/jou om te staan of om te ervaren waar we nog niet staan als zelf-aansturend beginsel dat handelt in het beste belang van een ieder.

 

Zo manoeuvreerde ik mij in de volgende situatie:

 

Mijn dochter van 16 heeft te kampen met fibromyalgie (weke delen reuma) en het laatste half jaar is het erg slecht met haar gegaan. Dit resulteerde in veel schoolverzuim en weinig fysiek reële hulp vanuit school. In eerste instantie probeerde zij haar werk bij te houden, maar met een lesprogramma dat gestoeld is op klassikaal onderwijs moesten we al snel inzien dat het onmogelijk is om bij te blijven wanneer je niet meer op school komt. Dit is al het tweede jaar dat op deze manier verloopt en nog de vorige school in Italië als de school nu in Nederland weten hoe ze om moeten gaan met een chronisch zieke leerling. Heb je nu zichtbaar lichamelijk letsel of een ziekte zoals kanker, dan is er allerhande regelgeving en kan er veel meer gedaan worden.

 

Daarnaast zal mijn dochter begin volgend schooljaar een revalidatie traject gaan lopen om te leren omgaan met haar ziekte, zodat ze fysiek en mentaal sterker wordt. Dit zal of 4 maanden poliklinisch zijn, maar na alle waarschijnlijkheid wordt het een 9 weken durende klinische opname in Rotterdam. Mijn dochter zal dit schooljaar doubleren, vanwege haar schoolverzuim, maar volgend jaar heeft zij door het revalideren al een valse start, naast haar reguliere schoolverzuim.

 

Na dit proces van 2 jaar met lede ogen te hebben aangezien en als Brugman te hebben gepraat zonder enig resultaat, voelde ik mij als ouder in de kou gezet door het systeem. Dus was het tijd om creatief na te denken hoe mijn dochter toch onderwijs op haar niveau te kunnen laten volgen en de revalidatie en het schoolverzuim zo min mogelijk invloed te laten hebben op haar schoolvorderingen. Ik kwam uit op een LOI cursus en na mijn verhaal bij een consulente van het LOI te hebben gedaan, kwamen wij tot de conclusie, dat ik bij de leerplicht vrijstelling moest gaan aanvragen om vanuit huis op de momenten dat mijn dochter goed is te studeren op haar niveau. Zo gezegd zo gedaan en ik schreef een brief aan bureau leerplicht.

 

Dit was de weg zoals hij binnen het systeem gelopen moest worden, maar ik voelde al aan mijn water dat wij nog absoluut geen ja in ons zak hadden van de leerplicht. We werden uitgenodigd voor een gesprek en deden de situatie uit de doeken en gaven aan dat zoals het er nu voorstaat mijn dochter volgend schooljaar weer niet zal halen, vanwege opnieuw veel schoolverzuim. Waar ik absoluut niet bij had stilgestaan is het feit dat, ik voor een ‘creatieve’ oplossing ‘out of the box’ had gedacht en dat het systeem daar niet aan doet. Dus de leerplichtambtenaar maakte mij al snel duidelijk dat wat ik voorstelde, het LOI, geen reguliere school is en dus voor de wet niet als normale schoolgang gezien kan worden. Ik denk dat het gesprek bijna een uur heeft geduurd en ik heb geprobeerd om te zien waar de mazen in de wet zaten, maar de wetshandhaver hield haar poot stijf, de wet is de wet. Waarbij ik haar vroeg wie straks de teleurstelling voor de kiezen krijgt als mijn dochter weer blijft zitten door inflexibiliteit van het systeem, waarop het systeem niet antwoordde ,want het systeem wilde niet in de schoenen van de ander gaan staan. Het systeem wilde regeltjes volgen en alles ordelijk laten verlopen waar uitzonderingen als een kop boven het maaiveld afgemaaid moet worden. Ik was boos en teleurgesteld en ik voelde mijn relatie met het systeem langzaam maar zeker verzuren.

 

Na de resultaten van de leerplicht met de school van mijn dochter te hebben besproken werd mij geadviseerd om een ‘second opinion’ te gaan vragen bij de leerplicht en het er niet bij te laten zitten, want er moest een betere oplossing te vinden zijn volgens de school. Met een naam van een dame op zak belde ik de leerplicht en vroeg deze dame voor een ‘second opninion’ en daarmee zag ik de hel op aarde. ‘Second opinions’ daar deden ze niet aan en al gauw  zag ik dat ik olie op het vuur had gegooid en moest ik toezien hoe mijn relatie met het systeem vastgelopen was.

 

De school gaf aan dat zij niet veel voor mijn dochter kunnen betekenen, er kan niet gesleuteld worden aan het rooster. Later op school komen is niet te regelen en niet alle leraren zullen willen meewerken aan het op afstand mijn dochter bijhouden wanneer zij veel thuis is. Dus 2 keer een kat in de zak, bij de leerplicht en bij school. Een consulente van een stichting die ik om raad vroeg, raadde mij aan om een rugzakje (wat begin 2014 verdwijnt in zijn huidige vorm) nog even snel aan te vragen en dan ter ondersteuning van die €3000 euro anderhalve vak bij de wereldschool in te kopen. Ik zag sterretjes, zijn ze nu allemaal van de pot gerukt dacht ik. Ik kan een complete cursus HAVO/VWO met begeleiding inkopen tegen een ruime €4000 en dan zijn we niemand tot last, halen geen potjes/subsidies leeg en mijn kind is instaat om door te studeren ook in de periodes waarin zij slecht is. Tot voorkort kon ik er dan ook niet bij dat duurdere en omslachtigere oplossingen wel mogen maar 1 waar je GEEN ‘foot print’ op het systeem zet die mag absoluut niet bewandeld worden. Inmiddels begrijp ik dat er verschillende partijen baat hebben bij de omslachtige manier en het systeem wil kinderen in de schoolbanken en niet iets dat lijkt op thuisscholing waarbij de propaganda en hersenspoeling minder effectief zal verlopen. Ik vecht dus tegen mensen die geld verdienen met deze wijze van aanpak en die zullen dat niet zomaar uit handen gaan geven.

 

Het systeem duldt geen uitzonderingen, geen afwijkingen, ook niet wanneer je er niets aan kunt doen wanneer je getroffen wordt door een chronische ziekte waardoor je wereld en je vooruitzichten in elkaar storten. Je bent een uitzondering en daar houdt het systeem niet van, dus negeert het systeem je of het systeem haalt je bruut weer bij de rest dat als makke schapen volgt omdat het nu eenmaal zo hoort. Mijn vertrouwen in het systeem is dan ook op dit punt naar nul gezakt, omdat ik op mijn beurt geen kortzichtigheid/tunnelvisie van het systeem accepteer, waarbij ik ook zie dat dit niet de manier is om met elkaar om te gaan. Dit is de manier die paranoia in de hand werkt, waarbij vervolgens elke handeling er één wordt vanuit angst.

 

Probleem:

Het niet willen volgen van starre regelgeving die niet kan/wil omgaan met afwijkingen/uitzonderingen, waaruit paranoia ontstaat jegens het systeem en ik mijzelf lamgeslagen voel door het systeem en mij genoodzaakt zie en totaal geabsorbeerd word door het denken over het vinden van wegen binnen de wet om zo toch MIJN oplossing door te kunnen zetten.

Oplossing:

De paranoia loslaten en deze zien als de angst voor het systeem en daarmee de angst voor mijzelf als onderdeel van het systeem. En te zoeken naar een oplossing die echt in het belang van een ieder is.

Beloning:

Geen angst voor het systeem als mijzelf als onderdeel van het geheel hebben, maar wegen weten te bewandelen vrij van angst die het dichts bij “het belang van een ieder” komen.

Dag 251 van 2555; vechten tegen het systeem

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de blog van gisteren die ging over het gesprek met de jeugdarts en mijn onderliggende emoties en gevoelens gekoppeld aan een angst veroorzaakt door een ervaring in het verleden. Vandaag zal ik door de verschillende dimensies te doorlopen, proberen inzicht te krijgen in het wat/hoe/waarom van wie ik was in dat moment.

Probleem:

De angst dat ik mij niet gehouden heb aan regels van het systeem en terecht gesteld zal worden.

Oplossing:

Dit pad binnen de regels van het systeem doorlopen/spelen.

Beloning:

Geen botsing met de wet en onnodige frictie binnen het systeem, waar ik aan deelneem, veroorzaken.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om afgerekend te worden voor fouten die ik heb begaan binnen het systeem waar ik aan deelneem, die ik niet heb begaan, maar bang ben te begaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij uit het hier en nu te halen door in de geest mogelijke rampspoed scenario’s te bedenken en af te spelen terwijl de fysieke realiteit aan mij voorbij gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de ander die het systeem vertegenwoordigt mijn vijand is en ik mijzelf en mijn kind hier tegen moet beschermen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen in vijanden en medestanders en ik zo denkbeeldige oorlogen voer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er nare dingen gaan gebeuren wanneer het systeem vindt dat ik foute dingen heb gedaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij zal bestraffen voor mijn drang om mijzelf te onttrekken uit het systeem en het allemaal wel lekker zelf op te lossen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er voor mij en mijn kind bepaald zal worden door het systeem hoe wij ons leven moeten leiden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over mijn eigen leven kwijt te raken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de legale daadkracht van de jeugdarts als vertegenwoordigster van het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij flink wil aanpakken, omdat het systeem dit al eerder heeft gedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het ziekteverzuim van mijn kind als ongeoorloofd verzuim wordt aangemerkt en ik voor de gevolgen hiervan mag opdraaien.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn het slachtoffer van de situatie te worden terwijl ik juist het beste voor heb voor mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niet alleen tegen het systeem op te kunnen, maar dit wel te proberen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet worstelen en vechten met het systeem alsof mijn leven ervan afhangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de dwingende toon waarop de jeugdarts het gesprek voert. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de toon van het gesprek door angst te laten bevangen en een oude ervaring als blauwdruk op deze ontmoeting te plaatsen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de jeugdarts door alleen het positieve te willen zien geen rekening houdt met de tegenpool het negatieve en zo dingen verlangt van mijn kind en mijzelf die niet realistisch zijn.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om afgerekend te worden voor het niet halen van het positieve beeld van de jeugdarts en als onwillig afgeschreven te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn kind de dupe wordt van amateuristisch geëxperimenteer van mensen die niet kunnen handelen in het belang van een ieder en dus niet alles in ogenschouw nemen door te handelen uit eigenbelang. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem te beschuldigen van het willen vertragen van de schoolopleiding van mijn kind.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan voor de rechter en daar mijn fouten mag verklaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de rechtelijke macht na een vervelende ervaring van onmacht met de rechtelijke macht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf tegenover de jeugdarts te zien zitten/staan waardoor ik een grens voel tussen de goeden en de fouten, waarbij ik bij de goeden hoor. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen aan de hand van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onderdanig aan het systeem te zien staan en en zwaardere straf als tevoren te verwachten om mij te weerhouden van het zoeken van mijn eigen weg/pad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ergste te verwachten en direct te denken dat ik een fout heb begaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf ongelukkig te zien in een leven dat voor mij bepaald is waar ik geen enkele vrije wil en keuze mogelijkheid heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor de kooi van het systeem en mij niet te realiseren dat ik al in mijn eigenkooi in de kooi van het systeem zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest opgepakt te zien worden omdat mijn kind niet op school was en ik mij niet kan verdedigen en zeggen dat mijn kind ziek is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als slachtoffer op te stellen binnen gebeurtenissen die ik alleen maar bedenk in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien worstelen met iets dat te groot voor mij is en waarbij ik weet dat ik er niet tegenop kan maar toch moet worstelen alsof het een manier van adem halen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij verzetten tegen het systeem als een kans om te overleven te beschouwen en daarmee mijn worsteling met het systeem gelijk te stellen aan de adem de levenskracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien ineenkrimpen door de toon die tegen mij gebruikt wordt die allerlei herinneringen oproept die ik niet onder ogen wil zien maar weg wil drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de emoties/gevoelens/angsten wel te willen beleven van deze oude herinnering, maar de herinnering zelf niet onder ogen te willen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien falen door mijn kind en niet op te kunnen tegen de verwachtingen die aan ons worden gesteld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet als falend te worden gezien wanneer de lat te hoog wordt gelegd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien eindigen met niets omdat het systeem niet alles in ogenschouw wil nemen en mij en mijn kind daardoor tekort doet. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet vechten om het beste voor mijn kind te krijgen.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik de jeugdarts wel eens even zal zeggen waar het opstaat om zo het heft weer in eigen handen te kunnen nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als vleugellam te beschouwen binnen deze zorginstantie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik de winnaar zal zijn in de strijd tegen het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots te zijn op mijn overwinning in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat wanneer ik het allemaal zelf regel ik beter af ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik al deel uit maak van het systeem en mij daar niet van kan separeren maar mee moet gaan op de golfbewegingen van het systeem.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘zij snapt de situaties werkelijk niet’ in mij te laten bestaan en zo separatie tussen mij en haar te creëren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat deze back chat iets veranderd aan de situatie en mij niet te realiseren dat ik door communicatie haar hiaten kan invullen en haar informatie kan aanvullen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘ik heb niets aan dit mens’ in mij te laten bestaan en zo de jeugdarts al af te schrijven als nutteloos. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schepen achter mij te verbranden terwijl ik nog op het schip zit en mij niet te realiseren dat ik mijn doel ook kan bereiken met haar medewerking.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘hopelijk ontdekt zij mijn vroegere misstap met de leerplicht niet om mij vervolgens te kunnen pakken’  in mij te laten bestaan en zo angst te creëren tussen ons beiden en haar te bekijken door de ogen van de angst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze ervaring te beleven door de geest en niet mijn fysieke werkelijkheid 1 op 1 aan te durven.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aan de ene kant als minder te ervaren en aan de andere kant als meerdere te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in deze polariteit en er energie uit te halen om naar de meerdere pool te trekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de jeugdarts te beschuldigen voor het zetten van een nare toon in het gesprek. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mijzelf onder druk gezet voelen, te ervaren als een nare toon.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn vrijheid beknot te voelen nu ik in zee ben gegaan met deze zorginstelling Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrijheid te ervaren als alles te kunnen doen wat mijn hartje begeert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen over het feit dat ik dit keer een proces in het systeem volgens de regels van het systeem wil doorlopen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als overloper te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het in opstand komen in mijn geest te vergoedelijken als een uitlaatklep. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het spelen volgens de regels van het systeem als enerverend en moeilijk te labelen.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onderbuik hard te laten worden en pijn te laten veroorzaken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst die ik ervoer fysiek te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf benauwd te voelen door het niet volledig door ademen, maar mij terug te trekken uit het fysieke in de geest om te kunnen omgaan met het gesprek dat geweest is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat de adem de levenskracht/daadkracht is en niet het inhouden en stoppen van mijn daadkracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten te ballen en zo stress proberen weg te drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties weg te drukken om te kunnen functioneren in het hier en nu en mij niet te realiseren dat ik die emoties dan dik en dun weer om mijn oren geslingerd krijg,

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gewenste uitkomst en verloop van dit gesprek in mijn geest overnieuw te doorlopen, zodat ik er wel een tevreden gevoel over kan hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als winnaar uit de bus te willen komen om mijzelf goed te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het hier en nu te zijn tijdens het gesprek en zo niet mijn fysieke werkelijkheid kan aansturen in het belang van een ieder. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst mijn fysieke werkelijkheid niet aan te durven gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst niet optimaal alles uit het gesprek te halen wat mogelijk is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn situatie op voorhand te bemoeilijken door eigenwijs tegen het systeem in te willen.

Dag 250 van 2555; op gesprek bij de jeugdarts

equal money capitalismVandaag gingen mijn dochter en ik op gesprek bij de jeugdarts, dit gesprek was geïnitieerd vanwege onze deelname aan een zorgteam. Door de reuma van mijn dochter heeft ze veel school gemist en school bood aan om mijn dochter aan te melden bij dit zorgteam, zodat er gekeken kon worden hoe met de situatie om te gaan. Ik heb hiermee ingestemd, omdat ik inmiddels begrepen heb dat ik bepaalde zaken in het systeem moet doorlopen om erkenning te krijgen en de daarbij behorende hulp. Zonder dit team had ik allang gezegd, laat mijn dochter thuis studeren op de momenten dat zij genoeg energie heeft en zo haar eigen tijd in te delen. Maar dat is niet de manier hoe dit schoolsysteem werkt en doorlopen dient te worden. Dus wij gingen op gesprek en waren benieuwd, aangezien de brief voorstelde om te gaan kijken naar hoe om te gaan met de voortgang van school en op welke manier.

 

Nu moet ik even tussendoor vermelden dat toen wij vertrokken uit Nederland naar Italië wij net een rechtszaak achter de rug hadden voor het thuisscholen van onze 2 kinderen. Dit was best een heftige ervaring om als criminele ouders weggezet te worden door de rechter op basis van feiten die zeer vrijelijk geïnterpreteerd waren. Laten we zeggen nog net niet gefabriceerd, dus konden wij ons hier niet op beroepen. Deze ervaring heb ik weggeborgen in mijn geest als een zeer onplezierige ervaring waarin ik onterecht voor slechte ouder werd uitgemaakt door mij te onttrekken aan het schoolsysteem, dat mijn kinderen het plezier in school totaal ontnam.

 

Dit gezegd hebbende voelde het op gesprek gaan bij deze arts die weer gekoppeld is aan de leerplichtambtenaar als een ‘wat heb ik fout gedaan?’ gesprek. Op de achtergrond speelde mee dat ik toch bang was ter verantwoording te worden gesteld voor het vele thuis zijn van mijn zieke dochter. Ik dacht dat ik open het gesprek in kon gaan/aan kon gaan, maar toen een autoritaire toon door de jeugdarts werd gezet en wij om beurten de mond werden gesnoerd begon het gesprek vrij onaangenaam te verlopen. De toon en woordkeuze van de jeugdarts die na elk antwoord dat mijn dochter gaf werd gezet deed vermoeden dat deze mevrouw al op voorhand ideeën over mijn dochter had. Hetzij door de communicatie met school of hetzij door de verschillende input van anderen die deze arts zelf tot een verhaal heeft gevormd.

 

Ik moest op mijn woorden letten, in de zin van afwegen of de woorden tegen mij gebruikt zouden worden. De arts was liever zelf aan het woord waarin ze de ene opinie na de andere los liet en waarde oordelen maakte die zeer gekleurd waren. Halverwege het gesprek begrepen wij dat er helemaal niet gekeken ging worden hoe mijn dochter het beste haar opleiding kan voortzetten zodat er een diploma kan gaan komen. Het ging deze jeugdarts erom mijn dochter zo snel mogelijk weer full-time op school te krijgen, wat de afgelopen 2 jaar niet mogelijk gebleken is en dus op dit moment een utopie is. Dit was te negatief volgens de arts en wij moesten ons aan het meest positieve beeld (lees onrealistische) vast houden en dat gebruiken om te komen tot weer totale integratie. Na 2 keer de mond te zijn gesnoerd drukte ik toch mijn vraag erdoorheen hoe deze mevrouw het scenario voor ogen had dat wanneer mijn dochter relatief veel zou missen volgend jaar en zodoende een derde keer dit jaar over te moeten doen. Waarbij zij meldde dat zij niet van het negatieve uit wilde gaan.

 

Wat heb ik aan een jeugdarts van een zorgteam dat de realiteit niet onder ogen wil/kan zien, welke hulp kan ik van zo iemand verwachten? Wat doe ik hier ging door mij heen gemengd met angst dat ze mij zouden melden bij de leerplicht om te zeggen dat ik mijn kind eerder uit bed moet halen en naar school moet fietsen. Want toen zij hoorde dat ik geen betaald werk deed leek het haar de beste oplossing dat ik mijn kind naar school zou brengen. Waarop ik vroeg, waarmee? Achterop een fiets die er net voor geschikt is, en ik dacht: op mijn rug, met de auto die ik niet tot mijn beschikking heb? Alle vragen van onze kant die realistisch waren en datgene waar wij tegenaan lopen in het dagelijks leven werden in het luchtledige gelaten.

 

Ik voel mij geboeid door het systeem wat ik uit angst netjes wil doorlopen en waar ik tegelijkertijd uit wil springen omdat ik zie dat het mijn kind tekort doet. Ik wil geen hulp van regelneukers, ik wil gemeende praktische aan de realiteit gerelateerde hulp, is dat zoveel gevraagd? Toen ik thuis kwam had ik een hele harde pijnlijke onderbuik en ik had moeite met het goed doorademen waardoor ik mijzelf als benauwd ervoer. Hoe kon ik zo onbegrepen worden door een arts? Ik voelde mij een leugenaar terwijl ik wist dat ik niet had gelogen. Ik had angst voor het pad wat wij zullen moeten doorlopen, het pad der onbegrip met een kind dat een chronische ziekte heeft die niet altijd even zichtbaar is. Wil ik dit? Kan ik dit aan? Kan ik dit aan en mijzelf binnen het systeem houden? Gewurgd door het systeem, snak ik naar adem en een gemakkelijke uitweg. Het ziet ernaar uit dat ik dit thema een tweede keer moet doorlopen, dus is het zaak om goed te beseffen wat ik doe. De komende blogs zal ik wijden aan zelfvergeving op de verscheidene punten die vandaag zijn beroerd en zal ik het afsluiten met correctieve zinnen en verbintenissen. Om het daarna in de realiteit te doorlopen en te zien of ik de beoogde verandering kan waarmaken.

 

Probleem:

 

De angst dat ik mij niet gehouden heb aan regels van het systeem en terecht gesteld zal worden.

 

Oplossing:

 

Dit pad binnen de regels van het systeem doorlopen/spelen.

 

Beloning:

 

Geen botsing met de wet en onnodige frictie binnen het systeem, waar ik aan deelneem, veroorzaken.

 

 

Wordt vervolgd.